Meningen

Redelijk maar niet voldoende, vooral omdat de bedoeling van de film niet uit de verf komt.

De eerste tien minuten, met een hoop gebral over vrouwelijke discriminatie, is qua toon bijna niet te harden. Een te vlot en opgepompt jaren '90 sfeertje qua muziek doet de niet geheel oninteressante thematiek praktisch de das om. De eerste kennismaking met Jordan is ook maar zo zo...het is gelukkig rond de training waar de film opgang komt. Alhoewel de overdreven macho sfeer weer een beetje teveel van het goede is. De beelden van de BUDS training zijn prima en doen niet onder voor het echte werk. Bovendien wordt dit gedeelte met bepaalde andere elementen van de training niet alleen mooi gefilmd maar bovendien goed gebracht. Daarnaast is Demi Moore natuurlijk om op te vreten en overtuigt Mortensen vandaag in deze rol meer dan afgelopen vrijdag in Hidalgo.

Desondanks ligt het sentiment richting het einde er wel erg dik bovenop. Natuurlijk wordt ze spreekwoordelijk genaaid, natuurlijk houd ze vol, natuurlijk voltooit ze de opleiding en natuurlijk wint ze de harten van haar macho kameraden die eerst niets met een 'gleuf' van doen wilden hebben.Even veer ik op uit mijn stoel bij de SERE training. Bij de SAS is het gebruikelijk dat iemand fysiek en geestelijk gemarteld wordt tijdens de training tot hij breekt. Dit om degene te tonen waar zijn breekpunt ligt zodat hij zich daar op voor kan bereiden en het 'nep-verhaal' op kan hangen. Maar hoe hier op iemands gebroken been omgeslagen wordt lijkt me niet realistisch binnen de training en discutabel. Wel interessant is de bijna verkrachting. Eenmaal gevangen is dit een middel om te breken dat ongetwijfeld gebruikt zal worden, een dreiging die ook best wel knap gebracht wordt en de vraag hoe verder de Master-Chief eigenlijk zal gaan. Hij krijgt het best mogelijke antwoord wat dat betreft van Jordan ik zal niet breken.

Wat de scenario schrijver of Scott nu eigenlijk wilde met het plaatsen van een vrouw binnen een mannenbolwerk is me niet helemaal duidelijk. Een trap tegen de gevestigde orde? Een poging om een discussie te beginnen? Het is weliswaar nieuw en anders maar de feministische boodschap wordt even hard om zeep geholpen door de roddel en achterklap van de vrouw die Jordan zelf in stelling brengt. Wat dat betreft is GI Jane een redelijke film met boeiende momenten maar ook niet meer dan dat.

Nipt betere tweede deel, dat door een paar fouten grappen, een sfeer die iets meer op een stripverfilming lijkt, en eenmaal losgelaten dat Hasbro de filmreeks helemaal losgeweekt heeft van het jaren '70 en '80 speelgoed, niet veel meer is dan een foute blockbuster is, maar wel iets betere te verteren is dan deel 1.

Schurken die opstaan uit de dood, boosaardig complot die de wereldvrede bedreigd, stoïcijnse helden en veel wapen gekletter...op het oog weinig nieuws. Toch is het allemaal wat minder over de top dan deel 1 en zijn vooral de schmierende schurken een verbetering. Even gaat het hart sneller kloppen bij het aanblik van bepaalde wapens bij Storm Schaduw en de uzi en buggy in het geval van Snake Eyes, namelijk erg herkenbaar. Daar houden de herkenningspunten alweer snel op, maar dat maakt al niet zoveel meer uit.

Puntje bij paaltje, nog steeds niet my cup of tea, maar wel iets beter dan de eerste film.

Verschrikking van een film die ik tegen beter weten in probeerde, en eigenlijk ook alleen maar vanuit nieuwsgierigheid en het sentiment dat ik voor het speelgoed heb aangezien ik er vroeger heel veel van had. Sterker, de strips heb ik.nog steeds wel ergens liggen...

Cobra krijgt een oorsprong dat ik denk; vooruit. Het is vooral de moderne setting en gadgets die spuuglelijk zijn en weinig van doen hebben met de orginele G.I.JOE. Hele kleine herkenbare elementen zijn er wel zoals bepaalde namen, tevens zijn de witte en zwarte Ninja erg herkenbaar inderdaad ook nog soort van uit hetzelfde nest, lady Jaye met haar kruisboog en Destro met zijn masker.

Het is ook het enige dat überhaupt nog iets met G.I.JOE te maken heeft, en de keuze voor dit opgepompte soms goedkoop en lomp ogende actiespektakel, is in mijn ogen ook een bijzonder slechte, met personages die het meest eendimensionale eenheidsworsten genoemd kunnen worden. Juist het tegenovergestelde van wat G.I.JOE en haar achtergrond was. Had juist de verscheidenheid en verschillendheid in stand gehouden juist met de kleurrijke karakters, verschillendheid in uniformen, uitrusting en kwaliteiten. Net als de X-Men, en dan in een retrosetting, aan mijn part jaren '70, want ja, toen waren de eerste speeltjes er al. Een dergelijke lijn had veel beter uit kunnen pakken dan de huidige verschrikking met de vreselijke achtervolgingsscène door Parijs, het moment waar de film definitief van zichzelf verliest.

Neen, voor een echte G.I.JOE revisited zal toch echt het speelgoed weer uit de kast moeten komen, want de film ligt zo ver af van het echte G.I.JOE af dat de film een gemiste kans noemen al te veel eer is.

Poeh....dat viel niet mee. Met moeite uitgezeten en dat terwijl het niet kwalitatief slechts is. Als de Russen iets kunnen is het wel iets mooi in beeld brengen, en prachtig locaties uitzoeken. Zo ziet alles in de capsule en de ruimtereis er prachtig uit, zo ook de lanceringen die er met een bepaalde korreligheid en kleurenfilter bijna als een schets/tekening uitziet. Prachtig!

Maar verder, het verhaal sleept zich gedurende de flashbacks voort, het wordt nergens echt interessant, en Gagarin boeit evenmin, het is vlakheid troef en helaas net niet slaapwekkend terwijl hier toch echt wel wat meer van te maken geweest was. Jammer maar helaas.

Gokje die me toch wel erg bekend voor kwam, toen ik me eenmaal verdiepte in de film bleek toch dat ik deze film al eens gezien had. Iets dat niet veel uitmaakt want Galaxy Quest bleek toch best wel een leuke film te zijn.

Het beginpunt van de zogenaamde 'crew' die al veel te lang bij elkaar is en vastgeroest lijkt, is best wel grappig. En dan met name hoe men worstelt met hun rol. De ene slechts lustobject, de andere een kindsterretje dat nooit een volgende stap gemaakt heeft, een bijrol acteur waarvan men de naam niet eens weet, en een heuse toneel/theater acteur die zich terug vind in een vlot, oppervlakkig en commercieel product wat hij verfoeid terwijl hij mee had moeten doen voor de prijzen. Dan 'commander Taggert' die het niet uitmaakt hoe maar slechts munt slaat uit en geniet van alle succes, zoals gezegd, wrijving en irritatie te over. Het betreft het beginpunt van een opmerkelijke reis vergelijkbaar met The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, de gewone man die zich plots tussen andere wezens en in andere werelden bevindt. En waar The Hitchhiker's Guide best geinig is bevalt de aanpak van Galaxy Quest me toch net iets meer. Opvallend trouwens dat in beide films zowel Rockwell als Ruckman zitten. Toch echt doordringen in die eerste fase waar Taggert nu uiteindelijk echt belandt is gebeurt niet, zelf tijdens de revisit blijft hij er in geloven dat het nep is.

Eenmaal doordrongen van de ernst van de situatie besluit de crew er toch het beste van te maken met Taggert als echte leider, en gebeurt dit in alle hilariteit met flauwe grappen, maar bij tijd en wijlen ook echt hele goede grappen. Daarnaast valt op dat Weaver er voor een keer iets meer afstotelijk uitziet, is Ruckman geweldig zoals altijd, zijn de Thermians best grappig en is bijvoorbeeld Sarris knap gemaakt. Het enige echte minpunt is dat de film na een prima opening en een behoorlijke einde een vlak middenstuk heeft die redelijke fases met matige momenten afwisselt. Maar dat is overkomelijk, want Galaxy Quest is een lekker bondig en vlot filmpje met een prima cast en genoeg humor, en kan ik niet anders zeggen dat ik blij ben dat ik de film heb meegenomen ondanks de foeilelijke art cover die toch doet denken dat een hele slechte jaren '90 productie betreft.

It's coldblooded murder!

Gallipoli...een comment waar ik sowieso even over na moest denken, een film destijds met een kolossale indruk en boodschap, een jeugdherinnering dat ik hooguit twaalf was en een klasgenoot/speelkameraad de orgelpartij van Albinoni liet horen met mijn uitleg betreffende de lading van de onwinbare sprint tegen de dood, iets dat vreselijk veel indruk op me gemaakt had, mijn klasgenoot haalde echter zijn schouders op. Wat dat betreft een loodzware erfenis die ieder jaar zwaarder werd naarmate de film nooit weer mijn pad kruiste, tot bijna mythische proporties, maar ook een soort relativerende twijfel in het achterhoofd betreffende wat ik gezien had, dan toch enkele weken terug een mogelijkheid een exemplaar in handen te krijgen. En daarmee een film die oud was, gedateerd, en onmogelijk aan die torenhoge verwachtingen kan voldoen...toch?

Van het begin kon ik me weinig herinneren behalve de wedstrijd met de kapotte voeten tot gevolg. Een beeld overigens van mannen en avonturiers. Volk dat zich niet laat perken, zelf red, aangevuld met de instelling die we in Frankrijk, Duitsland en Engeland al zo vaak zagen, namelijk mannen die lachend en zingend ten strijde trekken en de oorlog als avontuur zagen. Tot ver over de helft krijgt Gallipoli het voordeel van de twijfel maar lijkt het vrij cliche in zijn jongensachtige verhaal die overigens wel vermakelijk met sjeu en veel humor gebracht wordt. Zou de film dan toch gaan tegenvallen na dik 27 jaar?

Maar dan na een uur en een kwartier komt er een kentering in de zaak, nog niet heel overtuigend, maar het is een pluspunt aan het front te verkeren waar realisme en soldatenhumor de boventoon voert en een onwerkelijk soort sfeer hangt vooral vorm gegeven door de verlichting op het strand, tijdens de nachtelijke aankomst. Een operatie die in werkelijkheid overigens zijn ondergang al kende voordat het uberhaubt begon, vooral vanwege een barslechte organisatie. Voor embarkatie van de uiteindelijke operatie zocht men eerst weer een haven op omdat men bedacht dat alle uitrusting verkeerd geladen was. Tel daar onderschatting en een strategisch slecht gekozen plek bij op en het geheel was een catastrofe in de maak. Een catastrofe die nog niet in die zin voelbaar is bij de mannen inde film die zich toch nog steeds op avontuur wannen en 'enthousiast' zijn. Langzaam bekruipt me toch weer het gevoel dat de film toch niet helemaal gaat worden wat ik hoop.

Maar dan toch...niet in beeld maar wel als nasleep komt de infanterieaanval voorbij van Frank's kameraden. Geestdrift die niet de kop ingedrukt is, maar ronduit vermoord. Langzaam sterft het avontuurlijk, en neem bittere ernst over, vooral in de aanloop en tijdens de noodlottige aanval op The Nek. Zinloos, nutteloos, kansloos. Het is de aanloop naar een fnuikend hoogtepunt begeleid door de droeve en trage tonen van Albioni's Adagio. De temperatuur stijgt langzaam en een brok vormt zich in mijn keel tijdens die laatste martelende momenten waar Frank het ergste probeert te voorkomen, een tragisch einde en vergeefs offer, waarna de film abrupt afgelopen is en zijn anti oorlogsbeeld onderstreept. Een treffend en indrukwekkend einde waar de film langzaam naar.toe bouwt. Slik!

Na de film doe ik een greep in cd-kast waarop ik andermaal, met een Glenlivet in de hand, Adagio in G minor van Tomaso Albinoni zit te luisteren, de trage tonen geladen met tragiek die tranen in mijn ogen doen opwellen. Woorden schieten toch te kort wat de film eigenlijk met terugwerkende kracht doet, wellicht is het de magistrale keuze voor de melodie Albinoni, of is het toch de mengeling van onbezonnenheid en werkelijkheid. Achteraf verbaas ik me dat de film, met zijn afloop, me toch nog zo aangrijpt, net als dat het bijna 30 jaar terug deed

Uiteindelijk geen zin om muziek te draaien dus toch ook nog maar even een oudje op klassiekerzondag en dat werd deze Gambit en daarmee een totaal onbekende film die ik vooral vanwege de cast had meegenomen.

Afijn, Gambit dus met Caine zoals bijna gebruikelijk in de rol van gentleman schurk die met de introductie van Nicole wel heel gemakkelijk binnen een half uur een kraak zet. Maar wat is de catch hier? Het blijkt slechts het plan wat we in grote lijnen zien en nog uitgevoerd moet worden en zoals te verwachten blijkt dat toch allemaal niet zo gemakkelijk te gaan als in het begin getoond. Zelfs de kennismaking met de praatgrage Nicole gaat niet eens zoals gedacht en heeft nogal wat voeten in de aarde, en op die wijze vervolgd de film zich met vooral tegenslag, humoristische situaties, een boef die toch eigenlijk helemaal niet zo snel en scherp is en Nicole die zich ontwikkelt als een spitsvondige dame die tegen haar wil in de situatie regelmatig redt.

En op zich is dat best geinig, met een kraak die eigenlijk dreigt te mislukken, nergens uitpakt zoals gepland en een Shahbandar en hoofd beveiliging die van meet af aan onraad ruiken rond het stel. Nee, zo gemakkelijk gaat het niet lukken met een Shahbandar die niet op zijn achterhoofd gevallen is en een spelletje met hun speelt waar zoals reeds gezegd vooral de dame de slimste en scherpste van het stel blijkt. Dit alles in een typisch niet al te serieus, licht humoristisch, jaren '60 jasje gestoken, typerende muziek en een prima afloop. Weliswaar is het hier en daar wat voorspelbaar en zal Gambit geen volle zalen trekken of prijzen winnen maar als avondje vermaak voldoet dit oudje prima.

Sportfilmpjes met een beetje lading zijn altijd prima, vooral als het gekoppeld is aan een extra kwestie. Ik noem een Remember The Titans en de raciale kwestie, United en de vliegramp, We Are Marshall ook met een vliegramp, of kansarm zoals in The Blind Side en Invinceble. Het woord cliché valt vervolgens erg snel bij dergelijke films, want ja, het einde is natuurlijk niet verrassend. De mensen of ploeg waar het over gaat komt altijd bovendrijven, stijgen altijd boven zichzelf uit en winnen altijd. Is dat dan meteen slecht? Nee natuurlijk niet. Maar laat het nu wel net aan één van bovengenoemde dingen liggen.

Dus Amerika is ook eens ergens niet goed in. Het 'grootste' land ter wereld heeft op voetbal gebied nog nooit enige aansprekend resultaat neergezet noch enige voetballer geproduceerd die er toe deed. Het moet gezegd dat er de laatste jaren steeds meer talenten doorbreken, maar behalve pretty boy Landon Donovan, die het nooit ergens waar maakte en Freddy Adu wiens naam even snel opkwam als instortte is het nooit veel geweest. En dat is in de jaren '50 niet anders en daar is men behoorlijk reëel en eerlijk over. Een wonder, hetgeen waar de film uiteraard over gaat, is de verassende wedstrijd tegen Engeland op het WK. Iets dat op het eerste oog weinig aanspreekt, mede door de andere resultaten in de poule, maar juist daardoor een extra grote prestatie is. De boodschap draait om doorzettingsvermogen, geloof in jezelf en wilskracht.

Maar dat is het dan ook. Want toch blijft dat ene gevoel hangen...waar gaat dit nu over? Die ene wedstrijd in een WK poule? Hmmmm. Tevens telt mee dat de film geen extra kwestie meedraagt zoals de eerder genoemde films. Dan zijn er de karakters die allen inwisselbaar zijn en weinig tot niet interessant zijn. Leuk ondanks de weinig aansprekende karakters zijn de jonge gasten als Bentley en Butler. Tevens leuk is Bush zanger Gavin Rosdale als Blackpool grootheid Mortensen. En persoonlijk vind ik retro en nostalgie altijd mooi dus vallen de oude shirtjes en de oude WK 1950 affiches op als mooi. Interessant is nog wel de Hatiaan die een beetje kleur brengt en blijkt die Walter Bhar zo'n beetje de beste voetballer die Amerika ooit heeft voortgebracht. Aardig is de afsluiting nog met de oude bazen zelf.

Is het te weinig? Dat sowieso. Heel slecht is het allemaal niet maar hier ontbreekt toch wel het nodige aan. The Games Of Their Lives is wellicht een hoogtepunt voor de spelers geweest maar als kijker krijg je daar niet veel van mee en blijft het te braaf, nietszeggend, en is simpelweg niet interessant.

I just... you know I hate surprises.

Toch alweer erg lang geleden dat ik The Game ooit zag, een film die ik vanwege zijn mysterie wel kon waarderen, maar eenmaal aanbeland bij de ontknoping toch zo mijn bedenkingen had. Toch was, net als gisteren het geval met The Place Beyond The Pines, mijn interesse of beter gezegd nieuwsgierigheid weer langzaam gestegen ondanks dat ik de ontknoping nog wist. Weinig verrassend is de ontknoping uiteraard, maar aangezien ik toch bezig ben met een inhaalslag wat herzieningen betreft om op MM iets zinnigs te kunnen zeggen was The Game dan toch maar eens aan de beurt.

De film opent in die zin met een schrijnend beeld rondom Nick, een man die weinig anders doet dan werken, niemand om zich heen heeft op een huishoudster na, dat kennelijk ook niet wil, waarschijnlijk erg beschadig in vertrouwen ten opzichte van andere mensen of het zal verlatingsangst zijn, een cynische en vooral eigengereide uitstraling heeft in zijn kasteel dat weinig tot geen smaak uitstraalt, en de kers op de taart is toch wel hetgeen wat deze man 's avonds laat zit te kijken op tv. Het is te overdreven eigenlijk, maar tevens nuttig als statement hoe zeer deze man wellicht een andere vibe nodig heeft. Deze wordt geleverd door zijn broer, iemand waar licht arrogant en vooral afstandelijk op neer gekeken wordt. Met de nodige tegenzin volgt het eerste contact en een gesprek waarna het de vraag is wanneer The Game begint.

In eerste instantie lijkt er niets gevaarlijks te gebeuren op het aparte gesprek na met de tv, verder lijkt het een samenhang van mysterie en op het oog onnozele dingen zoals de onhandige serveerster, leukste is toch by far de kennismaking met Christine, een niet bepaald onaantrekkelijke en niet bang uitgevallen dame. Het is de volgende dag met de hotelkamer, de inbraak thuis en het verschijnen van Conrad de vraag of het spel nog wel een spel is en of deze service wel zo onschuldig is als lijkt, en dat wordt door de gebeurtenissen daarna alleen nog maar versterkt. De inzet en spanning stijgt en de vraag is waar het geheel, dit complot, naar toe leidt. Interessant is toch wel de ontwikkeling die Nick doormaakt die actieheld achtige trekjes krijgt, als een detective een kruimelspoor volgt en prima voor zichzelf opkomt met een behoorlijke apotheose die je in eerste instantie voor het lapje houdt.

Ditmaal kan ik de uiteindelijke afloop beter waarderen, hoewel ik nog steeds van mening ben dat de film toch iets dramatischer en krachtiger geweest was als er opgehouden was bij de dramatische ontknoping die de film eerst lijkt te gaan krijgen op het dak. Toch heeft de film met zijn einde zoals het nu is wel een prima boodschap over de mensen en hun comfortzones en hoe de mens soms simpelweg een trapt onder de reet nodig heeft om eens een stap te doen buiten de gebaande padden en veiligheden. The Game scoort dan nu ook aanzienlijk beter dan de eerste keer Bij deze een prima film.

Weer zo'n klassieker die bewijst dat ik kennelijk geen klassieker kijker ben, iets waar ik vooraf al vrees voor had ondanks een hoopgevend begin.

Gandhi is uiteraard een kenmerkend en charismatisch persoon, iets dat boeit, en dat doet het ook het eerste half uur tot drie kwartier. Zijn eerste belevingen zijn grof, humoristisch en hij laat zien niemand voor te trekken, zelfs zijn vrouw niet. Zijn filosofieën over geloof en omgang met mensen zijn interessant te noemen. Helaas stort na zijn terugkomst in India het tempo van de film compleet in en verwordt in een eindeloze stoet botsingen, protesten, insluitingen, enkele gewelddadige tegen reacties als antwoord en heel veel politiek en bestuurlijk gekissebis. Geweldig zijn natuurlijk wel de grootse beelden met vele figuranten. De enorme opzet van Attenborough is in die zin wel duidelijk.

Dat Kingsley in de prijzen viel is geen wonder, dat de film zolang geleden eveneens goed ontvangen werd is ook geen raadsel. Bijna vergelijkbaar met The Last Emperor. Het moet echter wel je interesse hebben, een dergelijke iconisch figuur met de wereldproblematiek van die tijd anders is deze film een niet te harden zit. Aardig voor een keer maar veel gaat hier bij mij niet van blijven hangen.

Inmiddels meerdere keren gezien en altijd tot de conclusie gekomen dat de film te kort schiet en onbedoeld verdwaalt in een te opgeklopte toestand tussen feit en fictie.

Een meer dan prima achtergrond wordt in eerste instantie gepresenteerd met een x-aantal feiten die meer dan behoorlijk kloppen zoals de bende oorlogen, The Dead Rabbits, The Bowery Boys, politieke betrokkenheid, Bill Cutting alias William Poole, Hell Cat Maggie met haar klauw en gepunte tanden, en de situering rond The Five points in Mulberry Street Manhatten. Samen met de aankleding en het rauwe gevecht in de besneeuwde straten begint begint de film meer dan prima. Tot dan denk ik altijd, zou ik het dan toch verkeerd gezien hebben...? Nee, helaas.

Eenmaal na de terugkeer van Amsterdam vervalt de film in een te traag tempo naar de zogenaamde wraak. Iets dat niet alleen veel te veel gerekt en uitgesponnen wordt, maar mij persoonlijk ook nergens raakt, omdat het karakter Amsterdam te eendimensionaal is. Dat geld ook in zekere mate voor Bill the Butcher die slechts een enkele keer echt indruk maakt en aanspreekt, dat terwijl Lewis er het best van probeert te maken. Behalve het niet bijzonder aansprekende verhaal verzand de film daarnaast teveel in een pretentieus, te gestileerd, en vooral te lang geheel dat niet de aandacht weet vast te houden. Daarnaast voelt de film ondanks enkele kloppende feiten te gemaakt en overdreven over. De montage tijdens sommige gevechten is soms ook erg raar en voegt weinig toe. Voeg daar ginnegap Cameron Diaz aan toe met die onnozel blik in de ogen en domme giechel, iemand die ik altijd erg moeilijk serieus kan nemen, en de film staat eigenlijk op een kansloze achterstand. Nog niet te vergeten dat de soundtrack soms als een tang op een varken slaat.

Neen, voor de zoveelste keer tot de conclusie gekomen dat deze Scorsese niet aan mij besteed is en het me ook een raadsel is dat de film zoveel lof oogstte en nominaties kreeg.

Totaal onbekende titel voor mij die in eerste instantie qua cast en synopsis doet denken aan werk van Guy Ritchie maar daar uiteindelijk ver van verwijderd blijft.

Gangster No. 1 verspild in ieder geval geen tijd en gaat rap van start met de gangster die na het horen van een naam de herinnering ophaalt van zijn eerste stappen in het criminele circuit en wording tot wat hij is. De vlotte montage, de vele en soms aparte karakters en het grove geweld doet echt aan het type gangsterfilm van de hand van Ritchie denken, het is alleen het ontbreken van humor die een groot verschil is. De film heeft een paar mooie duistere momenten en in een tweetal momenten wordt er aardig gewerkt met een bepaalde craziness rond het karakter de gangster die overigens aardig gebracht wordt door Bettany. De soundtrack mag verder benoemd worden als fijn, het tijdsbeeld is uiteraard fraai zoals wel vaker in dergelijke films, kan er geconcludeerd worden dat er zeker met een bepaalde zorg aan deze film gewerkt is en valt de eindfase met de conclusie op. Freddie weet inmiddels beter, een wereld zonder glans, bij de andere moet het nog soort van door dringen terwijl hij alle tekenen toont dat hij het eigenlijk wel weet, alles hebben en toch ongelukkig zijn. Dan vergeet ik nog bijna de cast te benoemen met een prima Bettany, Thewlis, Eddie Marsan en de mooie Saffron Burrows.

Maar ondanks de goede punten zakt Gangster No 1 toch genadeloos door het ijs en die scheurtjes vormen zich in het eerste half uur al wanneer de film niet echt richting wil kiezen tussen geestig, zoals de Ritchie films, of grof en duister met meer nadruk op de craziness van gangster zoals we die wel tot twee keer toe te zien krijgen en eigenlijk lang niet gek zijn. Daarna zijn de karakters een punt die niet voldoende uitgediept worden. Halverwege heb ik niets met niemand eigenlijk, nog het idee dat ik de karakters ken. Maar de grootste miskleun van Gangster No 1 is toch wel dat men twee acteurs gebruikt voor het karakter de gangster. Waarom gebruiken ze zowel Bettany als McDowell voor de gangster? En waarom alleen hij? Oké, gangster is door de jaren veranderd, gewicht aangekomen, heeft een totaal andere neus gekregen en is de lieve som van 18 cm gekrompen...en dat valt op natuurlijk. Waar Bettany als gangster boven Marsan uittorent is McDowell als de gangster plotseling even lang. Hoe dan? Waarom? Wie bedenkt zoiets? Minstens net zo erg is dat alle andere acteurs hun rol behouden op latere leeftijd, hooguit een paar grijze haren en wat rimpels hebben, maar vergeleken met gangster amper verandert zijn. Dat geld voor Marsan en Burrows, Thewlis lijkt eigenlijk gewoon niet ouder te zijn geworden. Gangster is daarentegen onherkenbaar met vroeger...on-be-grij-pe-lijk! En echt de reden voor mij dat de film mislukt en slecht bedacht is. Niet te vergeten dat McDowell ook nog eens slecht uit de verf komt.

Nee, enkele aardige dingen tenspijt zoals een prima cast en de mogelijke intentie er echt wat van te maken, stort Gangster No. 1 richting het einde wat mij betreft volledig in blijft er een erg matig eindresultaat over.

Een hele andere kijk op de zogenaamde Mob-squads waar James Ellroy in Strikt Vertrouwelijk over schrijft, wat later uiteraard als LA Confidential op het scherm zou verschijnen. Laat er geen vergissing over bestaan dat deze zogenaamde Gangster Squad's of Mob Squad's zoals Ellroy ze omschreef, echt bestonden. Toch een saillant detail dat ze in LA Confidential voornamelijk fout en corrupt waren en in deze film juist wel aan de goede kant staan. Waar overigens deze film stopt begint LA Confidential.

Wat Gangster Squad het meeste kenmerkt is het verschil met LA Confidential. Alle klasse qua verfijndheid, acteren, personages, het op te lossen raadsel en goed dialogen mankeert tot op zekere hoogte aan Gangster Squad. Daarmee is het dan nog niet meteen een slechte film, een redelijk gangbare actiefilm met de nodige gang, zat actie, en een beetje humor, sommige scenes best wel aardig in elkaar gemonteerd of gechoreografeerd, daar en tegen, foutje wanneer Gosling de gewonde schoenpoetser tegen de borst wil drukken maar daar reeds bloedvlekken zitten. Ik denk dat de eerste take niet helemaal naar de zin was. Mooi dreigend sfeertje overigens wanneer hij daarna een van de schutters liquideert en naar binnen gaat om Cohen te grijpen. Fijn sfeertje, mooi opgebouwd. Over de acteurs gesproken, Gosling, Brolin, Penn en Patrick halen met gemak op de automatische piloot een voldoende.

Eindresultaat, een meer dan vermakelijke actiefilm met een best wel mooi jaren '50 sfeertje. Gewoon aardig voor zo nu en dan...

Bij de kringloop opgepikt omdat ik begrepen had dat de film best wel goede cijfers kan weerleggen. Trekken deed de film me in eerste instantie niet echt en duurde het best even tot ik de film erbij pakte.

Zoeken was het zeker even met het bekende gezicht van Scrubs, Zach Braff, die niet alleen de hoofdrol speelt maar ook het scenario schreef en regisseur was, wat toch best wel een prestatie te noemen is en dat uiteindelijk met verve doet en wellicht voor dit verhaal uit eigen arsenaal of tapte of mensen om zich heen had geobserveerd. Want het is niet moeilijk voor te stellen hoe veel mensen falen in Hollywood en vast komen te zitten in één of ander kruimelbaantje en in een soort limbo blijven hangen tussen verwachting en realiteit, schaamte voor familie en de lastige keuze te blijven geloven of de droom op te geven. Zo wordt Andrew in eerst ook gebracht met de gebruikelijke jong adult midlife met mislukte carrière. Herkenbaar is het onvermogen van de omgeving de symptomen te herkennen of het te begrijpen, bovendien vind ik het onderwerp in die zin van deze tijd en actueel. Maar buiten dat blijkt Andrew een nog grotere molensteen mee te slepen.

Interessant is het beeld van de jongen die overal aan de zijlijn staat, de begrafenis van zijn moeder bijvoorbeeld, de moeizame relatie met zijn vader of het avondje met vrienden waar hij bij 'spin the bottle ' niet minder op zijn plek kon zijn. Iedereen geniet behalve hij, of zit daar al een verholen aanklacht in dat verwacht wordt dat je daarin in mee gaat en dat dit normaal gedrag is als je jong bent? Het tragikomische, maar wel herkenbaar, gedeelte krijgt verder gestalte met de ontmoeting van Sam waar definitief de weg word ingeslagen dat de buitenbeentjes wellicht raar zijn maar wel zichzelf terwijl al het andere klem zit in een keurslijf, met de ongemakkelijke familie van Andrew als kers op de taart. Het is de zoektocht naar het evenwicht tussen je zelf durven zijn en los durven laten, durven genieten, en vooral dat laatste lijkt Andrew parten te spelen. Fijn is de chemie die ten grondslag ligt aan het geheel tussen Andrew en Sam waar Andrew vooral zichzelf kan zijn en veilig voelt, de basis voor de ultieme relatie als je het mij vraagt.

Garden State is daarmee een interessante film te noemen die niet echt definieerbaar is als komedie, tragi of drama maar vooral apart en bijzonder is maar daarmee wel ver buiten de gebaande, en vooral cliche, paden blijft. De uitspraak van de bewaker bij de gevonden kloof staat tot op zekere hoogte symbool voor het leven met het 'verkennen van de onpeilbare diepte' want wie ben je, wat wil je, wat is goed voor je en wat niet. En zo blijkt Garden State toch een meer dan sterke film.

Pakkende docu over een begenadigd blij ei, achtervolgt door tragiek.

Ik zelf ben net wat te laat voetbal gaan volgen om Gascoigne mee gemaakt te hebben, desondanks kende ik de naam wel en de reputatie van clown, gangmaker en alcoholist. Net als Maradona destijds, met alle hijgende tabloids in de nek, eerder een wonder dan kunde dat ze nog in leven waren na zoveel drank en drugs en vooral te wijten aan het fenomeen dat heet; niet om kunnen gaan met de roem en weelde. Althans, dat dacht ik...

Al vrij snel vind er in zijn jeugd een drama plaats die grote wonden maakt. Iets dat zich nogmaals herhaald als hij reeds prof bij Spurs is. In beide gevallen gevallen een overlijden. Naarmate zijn ster steeg, en tevens zijn invloed, ontstond ook tevens een soort ongeluk op het veld met blessures en schorsingen op sleutelmomenten. Daar greep gevoelsmens Gazza ook al naast wat hij zo graag wilde, wat zijn droom was. Toch was het veld de veiligste plek voor 'Gazza' zo lijkt het. Een plek waar hij in de ogen van mensen alleen maar goed kon doen en zijn frivole en onbevangen gedrag begrepen en geroemd werd. Buiten het veld wachtte slechts problemen met de pers, losbandige gedrag en vervelend volk dat hem zocht. Helaas was de veiligheid van het veld vaak ver weg waardoor de teloorgang nog vanzelfsprekender en onvermijdelijker wordt. Desastreus waren dan ook de vele blessures voor zijn gemoed. Ik kan niet helpen me af te vragen wat er van hem terecht gekomen was als hij toch voor Manchester United gekozen had. Als United volger lijkt mij niemand minder dan Alex Ferguson uitermate geschikt er te zijn voor een dergelijke jongeman als Cascoigne. En Ferguson kon dat als geen ander, zich ontfermen over een jonge, lastige, onevenwichtige jongeman die hij zelfs als het nodig was in huis nam. Maar goed, what if...

Cascoigne, de antiheld die held werd maar wiens leven nooit dat jongensboek werd dat gekund had. Tragisch, verdrietig en schrijnend. Boeiende docu, zonder enige twijfel...

En zo op de namiddag nog maar even aan een Argento die ik nog liggen had. En ik kan het niet vaak genoeg zeggen hoe de eerste ontmoeting zo'n twee jaar geleden, met Profondo Rosso, me ontzettend tegenviel. En wat ben ik blij dat ik de regisseur daarna niet meteen afschoot maar toch nog een kans gaf waarop films met Argento toch een soort liefhebberij/guilty geworden zijn. En daar hoort deze The Cat o' Nine Lives ook bij die verre van super is maar wel herkenbaar is als een Argento.

Van het begin af aan is er die typisch jaren '70 achtige cult uitstraling. En onmiddellijk is er die herkenbare opbouw van sfeer en muziek. Malden lijkt op zich niet een hele geschikte keuze voor de rol van Franco waarop ik me toch meteen weer afvraag waarom Argento altijd een Engels-talige of Amerikaans acteur te midden van een cast kiest die verdee Zuid-Europees is waarop alles weer in dat steenkool Engels moet en niet in je moerstaal. Is dat publiciteit? Reclame? Ik vermoed het.

Zoals snel zal blijken is Argento in zijn tweede film als regisseur nog niet heel erg van het bloederige, de Gore en het schokeffect zoals dat in later films veel meer zal zijn. Neen, buiten de man onder de trein die nog redelijk kuis gaat hemelen, gebeurt er op dat vlak niet zo heel veel en lijkt Argento voor een meer subtielere en Hitchcock achtige aanpak die draait rond mysterie. En dat lukt wat mij betreft. De inbraak, de moorden onder mensen die iets schijnen te weten, het mysterie wat er nu eigenlijk ontvreemd werd...het blijft tot het einde een sterk raadsel betreffende de dader aangezien niemand te vertrouwen lijkt.

En zo vermaakt deze The Cat o'Nine Lives meer dan prima, zet Karl Malden uiteindelijk een behoorlijke rol neer en zijn er zoals gewoonlijk bij een Argento de fraaie kenmerken van opbouw en muziek. The Cat O'nine Tails is natuurlijk verre van het beste dat Argento te bieden heeft maar alleszins redelijk is het zeker.

Het was geen slecht idee met jouw te trouwen.

Zo! Hier was ik wel aan toe. Tijdens mijn weekje vrij opzich nog niet echt het wow gevoel gehad tijdens of na een film terwijl ik er toch wel wat doorgeramd had incluis een miniserie. Even inkomen was het wel aangezien ik weinig van de film wist, maar als snel sloeg dat om naar een WTF, wat is dit momentje, waarop de film met zijn inhoud en humor me niet meer los liet en de afloop me gisteravond, vannacht en vanmorgen nog wel eens door het hoofd spookte.

En ja WTF...eerst is het wel even zoeken rondom Cahit en de trouwgekke Sibel, een ex-porno actrice overigens, tot het bizarre momentje in het uitgaansleven en de busrit terug. Zoals gezegd vanaf daar grijpt de film en laat niet meer los rondom twee ontzettend verschillende karakters, beide op een heel ander punt in hun leven, en niet bepaald gemakkelijk voor elkaar in de bedachte constructie. Maar interessant is het wel, want de chemie en ontwikkelingen tussen de twee, en apart van elkaar, volgen elkaar snel op met uiteraard een veranderende relatie tot gevolg.

Wat is de genre duiding eigenlijk...? Romantiek drama, maar tragikomedie zou ook prima kunnen met bijvoorbeeld het ongemakkelijke gesprek met de schoonouders rondom de ten huwelijk vraging als mooi voorbeeld, net als de bruiloft zelf. Het ongemak en ongeloof straalt er af net als de eerste stappen van Sibel in Catif's huis. Stiekem is er ook een aanklacht te bespeuren omtrent de tweede generatie van immigranten die nog altijd in hun eigen taal moet spreken en zuchten onder de gewoonten en gebruiken van het land van herkomst. En wat een ettertje is die broer van Sibel en wat krijgen hij en zijn vrienden een fijne draai om de oren van Catif over hun slechte gewoonten. Het is helaas nog maar de opmaat voor problemen yet to come met afwijzing en jaloezie op de loer, een beproeving van jewelste en een zoektocht op een ander continent. De acteerprestaties zijn natuurlijk uitstekend, de muzikale intermezzo's overkomelijk.

Head to head zou een soort van vertaling zijn van Gegen Die Wand, en je zou kunnen zeggen dat er eerste een botsing tussen twee uitersten moet plaatsvinden voordat ze realiseren wat er moet veranderen en wat ze daadwerkelijk zoeken of nodig hebben. Dan is er uiteraard de verrassing a la zoek niet en gij zal vinden, want waar het huwelijk slechts een afspraak is, en vanaf meet tot mislukken gedoemd, blijkt er toch veel meer in te zitten dan ze beide verwachten. Tenslotte is er nog de afloop die ik voor de ontknoping al voor me zag als vergelijkbaar met Little Children. En ja, ik heb het zelf meegemaakt, dat iemand alles op schud, de boel op de kop zet, maar dat het door omstandigheden uitelkaar valt, niet kan door redenen en je met een grauw gevoel van leegte achterblijft met vragen zoals; wat als...? Ik ken dat gevoel, en dat gaf het geheel wel even een stukje lading en toch ook realisme, want dit is het leven, zo is het leven, het leven gaat namelijk altijd door of we daar aan toe zijn of niet. Afijn, het moge duidelijk zijn dat deze film wel indruk gemaakt heeft en me goed bevallen is. Een fijne toevoeging voor de collectie en eerst een mooie 4, en mogelijk een opwaardering bij een herkijk.

Verrassend interessantere korte film over een maar al te bekende naam, in dit geval Albert Gemmeker. Mijn laatste bezoek aan Westerbork is inmiddels alweer even geleden, maar het huis van dit heerschap, op dat moment omhuld door een glazen bescherming tegen verder verval, kan ik me nog goed herinneren met dus automatisch de parate kennis dat dit de kampcommandant van Westerbork betreft.

En veel introductie krijgt het geheel niet, wat logisch met een speelduur van maar een half uur, want de 'twee partijen', uitvoerder en slachtoffer staan meteen lijnrecht tegenover elkaar met een boeiende botsing tot gevolg met verwijten en ontkenning. Het betreft een scherp en emotioneel betoog van Frankenhuis zijn kant tegen de schrijnend arrogante en verwaande Albert Gemmeker die uiteraard alles ontkent maar wel op een gegeven twijfel toont.

Minstens zo interessant, behalve de schuldvraag, maar minder uitgesproken, is hoe het zover heeft kunnen komen, hoe een hele natie het hoofd afwendde en zogenaamd niets wist, iets waar we toch min of meer een verscholen antwoord op krijgen buiten alle onnozelheid en afschuiverij. Om tenslotte te eindigen met de Breslauer film en met het onvermijdelijke beeld van de Roma zigeunerin Settela Steinbach die onzeker uit een deur staat te kijken waar overigens ook een uitermate interessante docu over is.

Andermaal verbijsterd waar een mens toe in staat is, zonder choquerende beelden, blijkt Gemmeker een uitstekende korte film waar in de korte tijdsduur sterk geacteerd. Prima te doen dus.

Een artikel vanochtend, terwijl ik nog op bed lag, over het leven van Buster Keaton was de katalysator dat ik toch eens verder keek betreffende zijn top250er genaamd The General en daarmee een stomme film waarbij gesproken taal of ondertiteling immers geen rol speelt, en zo vond ik mij zelf tijdens het ontbijt terug op de bank met een full movie versie op YouTube. En het bleek niet moeilijk te begrijpen wat er bijzonder is aan deze film.

Opvallend toch wel van begin af aan de scherpte opvan de film en dat voor een bijna 100 jaar oude product die op YouTube staat. Daarnaast is het even zoeken waar het heen gaat tussen Johnny en Annabelle in een film die verder doorspekt is met humor en een zekere charme heeft rond deze acteur dus te vergelijken is met Charlie Chaplin maar dan iets minder flauw, iets minder slapstick en dat mag ik wel. Overduidelijk is dat Keaton een duizendpoot betreft die acteert, regisseert en zijn stunts zelf doet waarvan een aantal erg sterk zijn en kan het regisseursduo een goed oog erkend worden, want wat een prachtige plaatjes in de vorm van Keaton die de trein te voet achtervolgt wat een prachtige open shot is. Tevens is het shot van Keaton hakkend op de trein fraai met het leger op de achtergrond en is het shot van de oprukkende troepen in het donkere bos tegen het licht in waardoor alleen silhouetten zichtbaar zijn om te likkebaarden.

Maar The General biedt nog meer want de film gaat überhaupt pas echt los als de trein gekaapt is. Vlotheid, tempo en actie zijn daarna key met de visionair Keaton natuurlijk als grote animator waarbij ik mijn hart regelmatig vasthoudt want wat een waaghals met de stunt met de balken voorop de trein natuurlijk als het meest bekende moment. Er wordt wat afgeraced en gestunt met de treinen en is iets dat zeker indruk maakt want hoe hebben ze dat allemaal zo goed in beeld gekregen? Niet te vergeten de stunt met de trein en de instortende brug waarbij ik toch automatisch de conclusie trek dat The General voor 1926 begrippen een lieve duit gekost moet hebben. Dan mag ik scènes in het donker en de regen niet vergeten die er uitspringen als belichting en camera technisch erg knap en is het overduidelijk met de grote taferelen en figuranten dat dit een giga productie moet zijn geweest.

Uiteindelijk kan ik dan ook niet anders zeggen dan dat The General een verdomd knappe, fraaie en vermakelijk film betreft en dat terwijl ik niet eens zo op de hoogte was van Buster Keaton en diens prestaties. Maar dat blijft hierna wel hangen verwacht ik.

Een kast vol films, de harde schijf ook redelijk vol, maar toch ook de twijfel wat ik ging kijken op zaterdagavond. En dat draaide uiteindelijk uit op Ritchie's The Gentlemen met de gedachten dat ik een zekerheidje wilde betreffende dat het iets kwalitatiefs was. Nadeel met Ritchie is toch altijd dat hij altijd binnen het zelfde genre blijft, en altijd de mix van bv Snatch en Lock Stock probeert te benaderen. Iets dat zelden lukt, hoewel The Gentleman zeker een erg goede poging is.

De mix is zoals zo vaak. Een ruime cast, veel karakters, het nodige gerommel in de onderwereld, een beetje geweld en humor en een aantal heerlijke Britse accenten. Het plot is in eerste instantie onduidelijk tussen Raymond en Fletcher. Is alles dat Fletcher beweert al gebeurt of moet dit nog gebeuren? Heel duidelijk is het niet maar het is overkomelijk want de karakters zijn werkelijk kostelijk met nadruk op Grant en Farrell die helemaal op stoom lijken met hun dikke Britse accenten. Kostelijk is al het geharrewar tussen de verschillende bazen en gegadigden voor groot geld en territorium. Echt kostelijk is alles waar Coach bij betrokken is, vooral rond de afpersing van Big Dave, en de humor van Fletcher is ook heerlijk. Geweldig ook de scene waar de mannetjes van Pearson Laura Pressfield terug moeten halen en de daarop volgende chaos.

Die zogenaamde dure whiskey is trouwens voor drieënhalf tientje op het internet te krijgen, niets geen 1500 euro. En dan zijn we ook snel bij de zwakste schakel, namelijk Hunnam die zelfs als geboren Engelsman niet eens een beetje Engels accent voor de dag weet te leggen. Sowieso ben ik zelden echt onder de indruk van Jax, wat deels komt door een teveel aan Sons of Anarchy. Soms komt een acteur echt niet meer los van zo'n rol. Pluspunt is de heerlijke Michelle Dockery met ook een heerlijk Engels accent. Om vervolgens McConaunghey nog aan te halen als altijd boeiend en een aantal prima wendingen in het script.

En zo blijkt deze The Gentlemen toch een meer dan leuke film te zijn die zich niet helemaal kan meten met Ritchie's Lock Stock en Snatch maar dat eigenlijk ook niet hoeft. Want The Gentlemen heeft genoeg zelf te bieden en verschilt genoeg van Ritchie's eerste twee films om niet als flauwe poging dat te overtreffen door hoeft te gaan.

Even meegepakt op Netflix want een King verfilming doet het altijd wel goed vooral als er ook nog een lekker wijf als Carla Gugino in meespeelt. Bovendien kwam de film voorbij in een of ander artikel, waarschijnlijk de filmkrant, waar de film positief onder de aandacht gebracht werd. Maar dit viel uiteindelijk toch best wel tegen.

Aanvankelijk lijkt het idee nog niet zo slecht met de dame vastgeketend aan het bed overgelaten aan haar lot waren het niet dat het deel met de hartaanval dan toch weer eerder kolderiek overkomt dan eng of indrukwekkend. Desondanks is het niet slecht maar nog wel interessant met de eerste schrik en stress lichtelijk onder controle en de conclusie omtrent de hond. Maar daarna wordt de film al vrij snel vervelend en flauw met de zogenaamde conversaties die Jessy heeft met de twee 'verschijningen' vanwaar het alleen maar minder wordt. Even veer ik op als de hond aanslaat en er sprake is van een andere aanwezigheid maar daar wordt dan weer ontstellend weinig mee gedaan qua dreiging en spanning.

Sterker nog, de film verzandt in semi intellectuel psycho prietpraat in ellenlange totaal niet interessante dialogen met de hallucinaties. En dan is er nog dat extreme moeilijke gedoe rondom water, hoe ze zich zelf bevrijd met haar hand, jaja natuurlijk, en dan ook nog als een gek rijden. Een echte poging om uit te breken en dat bed te slopen komt nooit. Dat de film achteraf veel dieper wil dan getoond met jeugdtrauma, dieper onbesproken letsel en projectie komt er totaal niet uit en komt sowieso aan het korte eind waar het verleden en wat er broeit wel interessant is, die domme gesprekken met haar hallucinaties dienen als katalysator maar zijn zo slap dat daar de film bij voorbaat op doodbloed. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat Gerald's Game voor mij volkomen mislukt en daarom dan ook geen voldoende.

Zaterdagavond vroeg aan de slag met deze Geronimo die op Netflix staat en ik zodoende mee pikte vanwege de maar al te bekende naam en een goede cast. Toch een hit werd dit allerminst.

Men nemen uiteraard het karakter Geronimo zelf ten tijden van de oprukkende kolonisatie en civilisatie met de grootste genocide ooit weliswaar over heel wat decennia uitgespreid. En het blijft een bijzonder fenomeen de indiaan die weggejaagd wordt, vervolgens de wapens pakt en verzet biedt en vervolgens de aggressor is. Te midden van dit allen tussen strijdende partijen, een aantal goede wit-ogen, het karakter Geronimo getuige van alles en kat en muis spelend. Fantastisch de natuur, cinematografisch niets mis mee, een sterke cast met uiteraard Duval als één van de acteurs in vorm, goede sterke actie en gevechten en een mooie soundtrack van de hand van Ry Cooder.

Maar pluis is het niet met deze Geronimo film die in de titel 'a American legend' mee draagt maar dat vooral als film niet bepaald is. Want as I speak kan ik me eigenlijk al weinig meer herinneren van de film en heeft de film niets memorabeles als je het mij vraagt. Verder komt het regelmatig erg houterig over qua acteren en dialoog vooral als het Damon en Patric betreft en brengt de film geen enkele spanning op mij over. Eindoordeel is dan ook dat Geronimo behoorlijk tegenvalt ondanks de ware tragedie en uiteindelijk een film in de marge betreft die ook nog eens te langdradig is.

Zo'n pareltje dat je echt even bevestig krijgt hoe lekker het is om de kringloop af te struinen. Me dan ook met grote gretigheid aan de film gezet onbekend hoe goed dit nu was, en volgens mij heb ik de remake met Stallone ook nooit gezien. Toch was de ontmaagding van Get Carter niet helemaal wat ik er van gehoopt of verwacht had.

Veel introductie komt er niet want Jack is al vrij snel onderweg van London naar het verre en troosteloze Newcastle om eens te kijken hoe daar de vlag er bij hangt. Wat is er met broerlief gebeurt en waarom? Hoe meer Jack wroet en informeert des te meer vuil komt er naar boven in het door criminaliteit overheerste Newcastle waar weinig heilig lijkt en men er ook niet voor schuwt een conculega verdacht te maken en uit de weg te ruimen en uiteindelijk ontvouwt zich een toch wel erg uitgebreid verhaal over meerdere schijven met veel karakters die er allemaal wat mee te maken hebben.

Toch slaat de film niet onmiddellijk aan bij mij. Wellicht dat ik iets anders verwacht had, iets met meer geweld, iets meer een wraakfilm met een opbouw naar een climax. Laat ik voorop stellen dat Get Carter kwaliteit uitademt. De soundtrack is sterk. Het verhaal is alles behalve voorspelbaar en het tijdsbeeld is mooi om te zien. Toch heeft de film een soort stugheid over zich die vooral debet is aan Jack Carter zelf. Caine zet de rol prima neer, toch is Jack verre van sympathiek als er links en rechts bijkomende schade is aan omstanders. Jack maakt zich er in ieder geval niet echt druk om en is op momenten bijzonder kil. Dan is er het veelvoud aan karakters en namen waar ik halverwege toch een beetje de weg in kwijt raak en me regelmatig afvraagt over wie het nu weer gaat. Het maakt van Get Carter wellicht het realistische, ondoorzichtige en hardvochtige wereldje waar het zich in afspeelt, toch heeft het moeite me te grijpen en mijn aandacht voor de volle honderd procent vast te houden.

Get Carter is dus niet meteen de voltreffer die ik gehoopt had, maar wat niet is kan nog komen.

Weer zo'n pareltje die loont de kringloopwinkels af te struinen, ik bedoel de remake uit '94 met Baldwin en Basinger is maar al te bekend en kom ik regelmatig tegen, maar een classic als deze niet. Interessant het duo McQueen en McGraw, een regisseur die wel wat kan in de vorm van Peckinpah. Dus kom maar op...

Het begin is duidelijk met het maar al te monotone gevangenisleven waar verlangen, frustratie en onmacht centraal staan en een keuze voor het verkeerde praktisch voor de hand ligt. De uiteindelijke kraak zelf is opzienbarend en ik snap niet zo goed waarom men de situatie met de bewaker laat ontstaan, noch waarom Doc als een gek moet rijden in die beginfase en zo enorm veel aandacht trekt op die manier. Wel interessant de stress en achterbaksheid waarin 'het team' elkaar afmaakt.

Een toch wel erg fraai beeld wordt daarna gebracht die zeker niet te vlot of te gelikt is, voor de jaren '70 vrij rauw overkomt, en waar veel ruimte is voor onderlinge ruzie, achterdocht en onzekerheid. En vooral die laatste drie dingen doen de film erg veel goed omdat het geen over romantisch beeld betreft of veel te spectaculaire, maar sober en rauw aanvoelt. En daar vaart deze The Getaway uitstekend op. Fijn is de twijfel tussen het stel en de ernstige problemen rond de gestolen tas of de merkwaardige Fran en haar Rudy. Bizar is de vuilniswagentoestand, lekker hoe Doc Rudy en dat domme wicht aan pakt in de gang, en wat een heerlijke shoot out in dat motel.

Het maakt The Getaway tot een realistische en rauw misdaad thriller die aan elkaar hangt van toestanden, pech en sterke en boeiende gebeurtenissen. Niet in de minste plaats interessant door het duo McQueen en McGraw, mooie dame toch, en niet te vergeten de soundtrack van Quincy Jones. Eindconclusie is wat mij betreft dat dit een fijne film betreft met een licht ondergewaardeerd cijfer met slechts een 3,55.

Gettysburg voor de herziening, en waar de film circa drie jaar geleden niet echt meteen een onuitwisbare indruk achterliet scoort de film aanmerkelijk beter deze tweede keer.

De behoorlijke speelduur is nog steeds wel een issue, net als de bij tijd en wijlen schrijnend slechte soundtrack, toch maakt de film ditmaal een veel betere indruk met zijn veelvoud aan personages, achtergronden en redenen waarom ze moeten vechten, en eigenlijk allemaal tegen hun zin, een overmoedige of geestdriftige generaal daar gelaten. Er is het aloude beeld van kanonnenvlees, de kritiek op de hoge heren en de verspilling. Maar vooral het verhaal dat verschillende malen gebracht wordt over de duur van de oorlog en de enorme tol die verschillende slagen eiste is toch hetgeen wat me deze keer het meeste opvalt en boeit.

Verder heeft Gettysburg het gebruikelijke beeld van sommige generaals die hun mannen liever niet opofferen tegenover officieren die het alleen om de roem te doen is, alle voors en tegens betreffende tactische besluitvorming op verschillende momenten, de trots en eer van verschillende officieren te mogen strijden uiteraard hoofdzakelijk uit traditionele families, maar beklijft toch ook vooral het beeld van een immense wanorde op het slagveld waar tactische en communicatie onmogelijk lijkt en winst of verlies een kwestie van geluk lijkt.

En zo maakt Gettysburg een veel betere indruk en heb ik vooral meer voeling met hoe de makers het bedoeld hebben. Een halve ster erbij.

Een film waar ik de eerste keer, toen hij net uit was, veel van verwachtte maar qua spanning en suspense redelijk teleurgesteld werd. Nu echter zie ik de film wel als een degelijke en vermakelijke film.

Polanski spint een heel aardig verhaal rond een reeds overleden ghostwriter, diens opvolger die het werk mag voortzetten, een erg wispelturige en opvliegende ex-premier en een in eerste instantie erg beschermde en achterdochtige staf die alles nauwlettend in het oog houdt. Wanneer er een plotselinge onthulling via de pers komt over de ex-p, vreemdelingen begint te vragen en McGregor zelf een onderzoek begint met veel rare antwoorden, is het mysterie kompleet. Voeg daar de verlaten locatie en het onheilspellende weer aan toe en je hebt een interessant verhaal en achtergrond. Toch spannend wordt het nergens, hooguit mysterieus en het willen uitkijken om te weten hoe het nu werkelijk zit s de grootste motivatie te blijven zitten.

De gedragingen van de staf is soms kolderiek, zoals de tuinman met zijn kruiwagen of de beveiligers die weer achter Williams aanhollen, het gesprek met Wilkinson is bizar en het gevoel dat er van alles speelt is prikkelend. McGregor en Brosnan prima te pruimen, de muziek is niet zweer verhogend maar eerder vermakelijk en even lijkt alles in onduidelijkheid te blijven richting het einde. Maar dan toch...

Redelijk vermakelijk maar niet bijzonder spannend mysterie.

Well, there's something you don't see every day.

Film die ik ongetwijfeld ooit ergens eens gezien heb, of anders verwar ik hem met deel 2 waarvan ik het zeker weet. Bij uitkomst zal het zeker niet geweest zijn aangezien ik toen nog te jong was. Van de tekenfilm was ik op een gegeven moment wel een groot volger en kan ik me daarom nog goed herinneren. Onnodig te zeggen is de film dan ook pure nostalgie, sentiment en bovenal heerlijk herkenbaar.

De film start nochtans met een toon die vooral naar komedie neigt en Bill Murray valt meteen op als leading man die op sarcastische wijze de boventoon voert en ook nog the lady's man uithangt. Een rol die hem prima ligt. Tussen alle quasi serieuze optredens van de mannen broeit er iets groters in New York City, iets dat een handje geholpen wordt door een gemeentefunctionaris gestalte gegeven door William Atherton die zoals vaker de galbak speelt.

Een opbouw naar een aardige eindfase is het gevolg met de nodige speciale effecten en swung. De sfeer is definitief wat duisterder, desondanks is de eindoplossing wel erg snel bedacht en uitgevoerd. Maar dat kan de pret niet drukken want Ghostbusters is een uitermate vrolijke, komische en vermakelijke film die natuurlijk verouderde speciale effecten heeft maar met een beetje goodwill nog prima voor de dag kan komen. Ghostbusters is daarom gewoon lekker en een icoon uit de jaren '80 met de herkenbare tune, Slimey, het pand, de ambulance met dito sirene en een prima cast. Op naar deel 2 wat mij betreft.

Tja, als je dan alle drie de Ghostbusters in een pack gekocht hebt, en je hebt net één en twee gezien, moet drie er toch ook aan geloven. En hoewel niet best viel het me zelfs nog een beetje mee, vooral dankzij Kirsten Wiig.

Best begint het echter allemaal niet. Enerzijds gekunsteld, van de andere kant aardig, hoe dingen uit het origineel er bij gehaald worden. Grootste dissonant is toch wel Kate McKinnon en haar karakter Holtzy. Een uitermate irritante aanwezigheid, en het woord humor en haar karakter, in één en dezelfde zin te noemen is al teveel eer. Gewoon echt slecht. De rest van de dames lopen ook niet over van de humor. Slechts Wiig en haar gedrag rond Hemsworth produceert nog wel eens een lachje, net als zijn domheid en incompetentie.

Gelukkig komt de nadruk de tweede helft minder op de humor van de dames te liggen en wordt de film nog enigszins gered door de duistere golf en de fraai gecreëerde schepsels en spoken. Bovendien is het beetje actie wel aardig te noemen. De cameo's van praktisch de gehele oude cast is een goed punt. En had ik Wiig al genoemd?

Heel best is het allemaal niet en de film scoort beduidend minder, vooral door de zwakke humor, dan zijn voorgangers. Snel vergeten wat mij betreft.

Deel 2, en jazeker, deze heb ik ooit gezien. Het was tijdens de basisschool periode dat ik met deze film geconfronteerd werd gedurende een feestje. En aangezien ik op die leeftijd op slechte voet leefde met griezelige dingen was ik niet bepaald enthousiast toen deze film op tafel kwam. Maar al spelende viel het me mee en beschouwde ik de film toch wel als vermakelijk. Hoewel ik moet zeggen dat ik de aangeraden leeftijd van 6 jaar toch wel aan de lage kant vind met de scène met de hoofden op staken in de metrotunnel.

Het verhaal is simpel, een aantal jaren later raakt Dana andermaal in de problemen en vinden de Ghostbusters zich terug in een situatie waar weinig vraag meer naar ze is en zelfs impopulair zijn. Toch broeit er andermaal iets in New York en uiteindelijk moeten toch The Ghostbusters in actie komen om het kwaad te bestrijden.

Waar deel 2 vanaf het begin al last van heeft is het lage tempo. De film lijkt maar niet op gang te komen en het duurt dan ook bijna drie kwartier voordat de echte problemen op duiken en de mannen met hun onderzoek beginnen. Dan is er het karakter Peter, andermaal Bill Murray, waar hij de vorige film kleurde is zijn karakter nu toch gewoon flauw. Ghostbusters 2 verast verder nergens met iets nieuws en net als de eerste is een oplossing wel erg snel bedacht en zelfs uitgevoerd.

Er is weinig nieuws onder de zon, de humor is wat flauwer, maar de toon is wel iets duisterder. Beter dan de eerste is nummer twee dan ook niet te noemen maar vermakelijk en aardig voor een keer is de film wel of er moet veel sentiment spreken.

Nou....hier had ik iets meer van verwachten. De laatste tijd sowieso een beetje bezig met lange klassiekers als Ben Hur, Gone with the wind, Doctor Zhivago en nu Giant. Maar op de the good doctor na kan het me weinig bekoren.

Het verhaal lijkt in eerste instantie interessant genoeg, vooral met een lastig karakter als James Dean in het geheel. De worsteling van Bick onder andere om zijn kinderen in het bedrijf te krijgen en het over te nemen, een keuze waar ze allemaal vriendelijk voor bedanken, en vervolgens de strijd met Jett uiteraard die olie vind op zijn hoekje grond van het Benedict landgoed, lijkt ook genoeg voor een goed verhaal. Toch blijft het verwachte vuurwerk uit, op de scene na waar Dean onder de olie verschijnt bij Hudson hem uitlacht, de beide mannen kibbelen waarop Dean hem laf in de buik te stoot. Een scene die ik wel kende en mooi vind. Dat zijn overigens de momenten waar het gebeurt in deze film wat mij betreft, de momenten tussen Dean en Hudson. Dean komt wat mij betreft te weinig in beeld om de ouderwetste en dominante Hudson tegenwerk te bieden. Verder vindt ik andere gebeurtenissen niet het niveau van middelmaat ontstijgen, zeg maar gerust dat het saai is.

Lange zit, niet heel boeiend, Taylor wel erg leuk om te zien...nah ja, dan ben ik er wel een beetje doorheen. Niet mijn ding vrees ik. Wel weer interessant en boeiend, de minderwaardige houding richting de Mexicanen en hun leiden.