Meningen

Aangeschaft in een box samen met Oldboy en Sword in the moon, en na die twee gezien te hebben dan eindelijk de beurt aan The Eye, een film die me niet bovenmatig trok vanwege het genre dat niet zo mijn ding is, bovendien zijn de beoordelingen niet geweldig.

Erg ingewikkeld is het allemaal niet, na een oogoperatie ziet de jonge violiste dingen die er niet zijn, en lijkt het alsof ze bepaalde gaven van de vorige eigenaar heeft overgenomen. Aldus begint een zoektocht naar de oud eigenaar en een poging de visioenen te beëindigen. Kenmerkend is de typerende Aziatische drukte qua taal en gebaar en in eerste instantie de sfeer van de film die niet naar horror neigt maar naar die van een mysterie. En dat doet de film goed, want de sfeer en de subtiele pseudo griezel momentjes zijn helemaal zo gek nog niet.

Langzaam lijkt er gedurende de gebeurtenissen lijn en logica in te komen en tot dan is het nog steeds lang niet gek, maar eenmaal terug naar 'de roots' ontspoort de film toch langzaam met het 'ophangmomentje' en later de catastrofe op de brug waar het tonen van de beide dames tegelijkertijd eerder symbolisch bedoeld zal zijn dan dat er meer achter zit. De muziek heeft zich dan inmiddels ook van een tenenkrommende kant laten zien met het resultaat dat The Eye langzaam door het ijs zakt. Angelica Lee maakt qua verschijning weer een hoop goed en is leuk om naar te kijken.

The Eye begin lang niet slecht met zijn sterke sfeer, maar dit vasthouden doet de film niet noch vind ik de ontknoping sterk. The Eye is daarom ook niet meer dan een aardig tussendoortje.

Titel en regisseur die mij vooraf weinig zeiden, toch vanwege de goede beoordelingen en hoog cijfer gemiddelde geprobeerd. En hoewel Una Giornata Particolate enkele interessante elementen heeft ervoer ik de film toch vooral als lastig en zwaar.

Het verhaal moge duidelijk zijn aan de vooravond van de wereldbrand '40 - '45 vind de toevallige ontmoeting plaats tussen Antonietta en Gabriele. Een ontmoeting die vooral voor Gabriele gelukkig en van levensbelang blijkt te zijn. Met sociale controle op de loer en het opgedrongen fascisme tetterend via de radio op de achtergrond leren de twee elkaar kennen. Een kennismaking en prikkel die veel in beide los maakt. De aandacht lijkt vooral toch naar Antonietta te gaan die zowaar tot leven lijkt te komen in die grijze legbatterij met slechts huishoudelijke plichten als belangrijkste en een overspelige man als beloning. Persoonlijk vind ik dan toch de botsing tussen twee werelden interessant. Antonietta een dommige volger van de meute en aanhanger en aanbidder van Il Duce, Gabriele juist vanaf de andere kant van de medaille, een geleerd en slim man, met mening, en opgejaagd. Fraai is de kleurenstijl sepia die het geheel iets authentieks geeft, zo ook de locatie. Maar daar is het meeste dan ook mee gezegd eigenlijk voor mij.

Una Giornata Particolate lijkt nooit helemaal te ontbranden, en hoewel een aantal aardige dingen blijft het belangrijkste van de film soort van in de ijle lucht hangen. Angst, onzekerheid, gevoelens, verliefdheid, boosheid, aantrekkingskracht...het wordt zelden echt onder woorden gebracht en moet geraden worden doormiddel van gezichten, blikken of lichaamshouding iets dat je moet liggen en mij dus in dit geval niet. Verder doet Una Giornata Particolate me toch vooral een beetje aan Little Children denken waar ook twee mensen graag willen breken met sleur, gewoontes en vruchteloze relaties maar zich toch geen andere uitweg zien dan de koers maar te blijven volgen en zo gaan Antonietta en Gabriele ook door met, misschien wel, het onvermijdelijke.

Echt aangrijpen doet de film me nergens, echt heel erg boeien ook niet, maar een voldoende verdient de film nog wel wat mij betreft.

Als liefhebber van de Millennium-reeks en boeken van Stieg Larsson, toch de kans gegrepen wat deze film betreft, en met de kwaliteit van eerder genoemden in gedachten, tot de conclusie gekomen dat je deze best kan missen.

Zoals gezegd, met het orgineel en de remake met Craig en Mara in gedachten, toch de kans gegrepen en vooral nieuwsgierig hoe Sallander en Blomqvist hier neergezet worden, met een verhaal overigens dat al weer meer James Bond-achtig spionage aandoet dan de uitstekende plotlijnen van Larsson. Maar goed dat is opzich niet iets dat pijn hoeft te doen, ware het niet dat na een half uur het product langzaam instort. Ene Balder als opdrachtgever, waarom wordt mij niet helemaal duidelijk, die ook erg snel uit beeld verdwijnt. Een Blomqvist die tot bijrol gedegradeerd is. Wat bemoeienis van de NSA die toevallig een hacker vriendje blijkt te zijn. Bad guys in het geval van The Spiders die ik nergens eng vind op het tafereel na van de man die door Blomqvist wordt ondervraagt en zijn litteken toont. Sylvia Hoeks voegt ook weinig toe. En dan dat Firefall zelf, wie bedenkt zoiets?

Claire Foy probeert er nog het beste van te maken en samen met de crash van de auto in het bos, is de technologie van het sluipschutters geweer erg aardig te zien. Net als trouwens de ontsnapping te motor over het ijs. Het zijn spaarzame lichtpuntjes in een film die weinig tot niets met zijn bestaansnaam heeft uit te staan en ook niets nieuws laat zien. Sallander op de vlucht, problemen met de familie, zaken die met de veiligheidsdienst te maken hebben, verschillende narrow escapes van deze keiharde dame en weliswaar geen coïtus maar wel de aanwezigheid van een lesbian lover. Het is allemaal al eens uitgevoerd en ook vele malen beter.

Een verloren avond is het zien van The Girl In The Spidersweb niet meteen, maar opzoek naar de kwaliteit van Millennium kan deze gerust overgeslagen worden.

Heel aardig mysterie/thriller.

Interessante benadering wat mij betreft over hoe iedereen op zijn manier met verlies en tegenslag omgaat en vooral hoe iedereen volmaakt normaal en gelukkig lijkt maar dat er bij iedereen vlak onder de oppervlakte een gitzwart randje van onvrede, ongeluk of verdriet leeft of sluimert. Eigenlijk hoe het in het echt ook gaat in het facebooktijdperk van tegenwoordig.

Al met al ook nog wel een aardige ontknoping alleen had ik eerder de psyschiater verwacht die zijn praktijk probeerde te redden en daarom Megan uit de weg wilde hebben. Nooit een moment gedacht dat Rachel het geweest was.

Leuk filmpje.

Waarom zou je de werkelijk uitstekende trilogie van Millennium willen verfilmen is de vraag. Hollywood logica zal daar het antwoord op zijn. Gelukkig wordt het dan wel uitbesteed aan een regisseur die bij machte is een kwalitatieve draai aan de film te geven, en gelukkig maar, want deze Fincher film doet praktisch niet onder aan de Scandinavische versie.

Dat gezegd te hebben moet er eigenlijk ook direct gezegd worden dat de film niets nieuws te bieden heeft, daarmee uiteraard voorspelbaar te noemen is, wellicht dat het dan des te knapper is dat Fincher er dan dan toch een pakkend en spannend geheel van weet te maken. We kennen Blomqvist en Sallander, de zaak Harriet Vanger is bekend, net als de tegenwerking en het mysterie met dader dat gaat volgen. Toch weten Craig en vooral Mara er een eigen identiteit aan te geven en is de door Fincher geweven sfeer uitstekend te noemen, net als de tonen van de soundtrack die voor het geofende oor snel te herkennen zullen zijn als een Trent Reznor product. En de cast is het nog wel even waard om aan te halen, Craig en Mara had ik reeds genoemd, maar Van Wageningen, Skarsgard, en ook zeker Plummer, zijn het vermelden waard.

Minpunten...? Mwoah...de ontknoping wat Harriet betreft is in de Zweedse versie net wat beter, voelt daarom afgeraffeld aan net alsof dat teveel moeite zou kosten. Bovendien is het altijd een pluspunt dat er ook daadwerkelijk Zweeds gesproken wordt in een film die zich afspeelt in Zweden met Zweedse karakters, maar behalve dat is The Girl With The Dragon Tattoo toch meer dan een prima film te noemen en vraag ik me dan toch af waarom dit deel geen navolging gekregen heeft.

Paasweekend, flesje whiskey en even een stapeltje nieuwe films waaronder deze, ik kom het weekend wel door. Parasite, winnaar van de Oscar beste film 2019, iets dat altijd negatief of positief uit kan pakken, in dit geval en beetje van beide ondanks dat het een bijzondere film is.

Niet best zijn de omstandigheden en keuzes die het gezin in het souterrain moeten maken. De kans voor zoonlief om in te vallen voor de thuisleraar komt als geroepen en hij weet op overtuigende wijze binnen te komen en voet aan de grond te krijgen voor de nodige invloed. Een ontzettend sterke, intelligente en interessantste fase breekt aan met de wijze waarop ook zuslief naar binnen gewerkt wordt en eigenlijk daarna het genie blijkt die het plan uitdokterd. Zeg maar gerust dat dit geniaal voorbereid en uitgevoerd wordt, zo ook het uit de weg ruimen van eventuele obstakels.

Zo op het uur zijn ze allen binnen, zijn de bewoners op een trip, en is het wachten wat er verder gaat gebeuren, en vooral wat de in de synopsis genoemde verassing gaat worden. Wat me vooral op valt als de vier zitten te praten en te eten, dat alle getoonde slimheid, en misschien wel dankbaarheid voor deze situatie, net zo snel plaats maakt voor arrogantie en het toch eigenlijk gewoon hele nare mensen blijken te zijn. Het is tevens het moment waarop 'de verassing' zich openbaart, en het is me nogal wat die leidt tot een hele strijd, drama en uiteindelijk moord. Hoewel vermakelijk raakt de tweede fase me toch minder dan het eerste, en dat is puur het verschil tussen een uitermate subtiele en uitgenaste eerste deel tegenover het tweede waar vrijwel alles uit de hand loopt, gericht lijkt op suspense en soms grof geweld, en tevens meer gericht lijkt op hoe ver dit uit de hand gaat lopen. Iets dat toch deze eerste kijkbeurt een beetje tegenvalt, maar een tweede kijkbeurt snel anders kan zijn.

Ondanks het tweede deel is Parasite een uitermate interessante film waar ik me nu al bijna verheug op een tweede kijkbeurt. De film valt verder op met uitstekende acteerprestaties, een fraaie sfeer en een mooie soundtrack. De euforie die deze film ten deel valt en hem beste film van 2019 deel ik niet helemaal maar dat kan nog komen...

Hele aardige film. Toch had ik iets meer van deze western verwacht, goed het is al gezegd door velen, het is dan ook niet echt een western. Maar dat hoeft niet perse de pret te bederven. Genoeg humor, geschiet en andere toestanden voor een avond vermaak. Vooral Rod Steiger steelt toch wel de show als Mexicaanse bandiet met de nodige humor en rare soms ijdele trekjes. De muziek is typisch voor Sergio Leone en Morricone, maar ditmaal soms wel op het irritante af. Verder bij tijd en wijlen een aardig kijkje op een revolutie en het vele geweld en wreedheden dat daar aan te pas komt. Wel een nadeel is de toch wel wat lange speelduur.

Prima filmpje, maar ook niet meer dan dat.

Are you not entertained!?!?

Visuele en emotionele krachttoer van Ridley Scott, die 20 jaar terug het summum was, maar wat mij betreft niet meer de impact maakt als toen.

Eerste hekele punt het begin. De aanloop waarbij het machtsvacuüm, de stervende keizer en de daarop volgende machtsstrijd is begrijpelijk als uitleg voor wat gaat volgen. Toch vind ik het te lang duren en zeker niet het interessantste deel van de film. De slag, hoewel prachtig in beeld gebracht, voelt eerder als een moetje dan dat dit veel toevoegd. De film begint voor mij dan ook pas als Maximus als slaaf wordt afgevoerd zo rond 45 minuten. Overigens, nog wel apart hoe hij zich plotseling in Algerije bevindt. Geen schip of water gezien...

Daarna ontwikkelt de film zich tot iets wat meer met de titel heeft en laten we eerlijk zien, dat willen we juist zien. De Qua Vadis achtige gruwelen en toestanden in de arena, hoewel dat nog net even iets anders was. Toen waren de Joden ook al opgejaagd wild en werden voor het oog van het publiek aan de wilde beesten gevoerd. Het tempo van de zinderende gevechten wordt regelmatig onderbroken door de beslommeringen van Commodes, overigens een glansrol van Phoenix en als er wat mij betreft een Oscar uit gedeeld had mogen worden voor acteerprestaties, dan was die voor de bijrol geweest. Crowe is prima, maar het is wel een rol die hij praktisch op de automatische piloot kan doen. Phoenix daarentegen haalt het onderste uit de kan als slinkse, laffe, chanterende machtswellusteling die alleen maar met eigen ego en eer bezig is. Boeiende rol....

De soundtrack is bij tijd en wijlen een echte Zimmer. Duidelijk zijn de invloeden te horen die later zal leiden tot de melodie van Pirates, daarnaast is de samenwerking met de zangeres van Dead Can Dance een schot in de roos, zijn ook duidelijk invloeden van Holst the Planets te horen, met name Mars the bringer of war, en ontwikkelt zich dan toch een mooie terugkerende melodie die bij de film past.

Filmisch is de film erg mooi, maar soms verliest Scott zich in te gestyleerde beelden terwijl een rauwere aanpak juist bij de tijd en de film hoort. Gelukkig gebeurt dit maar een paar keer. Prachte landschappen en luchten, de kleurenfilters zijn mooi, de Arena mooi vormgegeven en bijvoorbeeld 'de slag om Carthago' is prachtig uitgevoerd en gefilmd hoewel Scott de gevechten soms wel erg warrig, snel, dichtbij geschoten en gemonteerd heeft. Daarnaast moet gezegd worden dat de film toch vooral om een machtsstrijd gaat hoewel de titel anders doet vermoeden.

Gladiator valt wat mij betreft tegenwoordig op als een visuele en emotionele krachttoer die teveel indruk wil maken met zijn rauwe beelden, harde gevechten en drama die Maximus treft rond vrouw en kind. Iets wat maar ten dele lukt, omdat de aanloop te lang is en het einde wat mij betreft iets te heroïsch en cliché matig. Begrijp me goed, Gladiator is nog altijd een prachtige film, maar die status die ik de film ooit toedichtte is verleden tijd.

En maar weer eens aan de Shyamalan die toch voornamelijk missers produceert maar net zo goed met zijn karakters, sfeer en aparte verhalen wel de interesse trekt. En dat gold weer net zo goed voor deze film waar de karakters van Unbreakable en Split worden samengevoegd die ik los van elkaar in het geval van Unbreakable heel matig vond en Split in dit geval te doen voor een keer.

En het moet gezegd dat de film nog niet zo heel slecht start rond de Hooded Man en Crazy as fuck Kevin met als inzet de ontvoerde meisjes. In tegenstelling tot Split komt Kevin hier beter uit de verf met als tegengewicht een sterke tegenstander als Dunn in dit geval. Na de interessante opening en gevangenname wordt het er niet minder op, blijft het boeien, en is het de vraag of er een nieuwe botsing gaat komen. Sterke punten vind de film toch wel in een paar hele goede sfeermomenten qua spanning en muziek, en vind ik McAvoy heel sterk vooral met zijn transformatie naar het beest dat erg goed in elkaar zit maar tevens zijn manier van vechten en bewegen die ook mooi gefilmd is.

Maar helaas komt er halverwege toch erg veel zand in de motor. De poging alles psychologisch en rationeel te willen verklaren is best oke en heeft wel iets. Het steekspel met de psychiater tussen de drie is ook best interessant, maar uiteindelijk duurt die hele discussie en poging tot overtuigen te lang en ontbreekt bij mij op een gegeven moment het belang ervan. Waarom al die moeite? Is dit alles? Gelukkig herpakt de film zich rond de slimme Price hoewel de werkelijke strijd natuurlijk gaat tussen Dunn en Kevin, en gelukkig worden we op ons wenken bediend met een goede opbouw en apotheose met uiteindelijke ontknoping rond het plan vanPryce om alles wereldkundig te maken.

Het kan dan ook niet anders dan dat Glass zowel sterke als mindere momenten heeft en dat is eigenlijk wel de blauwdruk van de gemiddelde Shyamalan film. Beter dan Unbreakable is de film zeker, tevens is de film beter dan Split hetzij minimaal. Eindconclusie is aardig voor een keer maar niet meer dan dat.

Tweede kerstdag aan de slag met dit vervolg op Knives Out en in die zin een Benoit Blanc raadsel, en dat vermaakte mij in het eerste deel meer dan dus twijfelde ik er ook niet aan om deze eens in te starten waar een vergelijking met Hercule Poirot niet lang op zich laat wachten en misschien zelfs nog wel beter is dan de Poirot films van Brannagh maar dat terzijde.

Spil van het verhaal is ditmaal ene rijke stinkerd Miles Bron die zijn 'vriendengroep' uitnodigt op zijn Griekse prive eiland om een moordmysterie te gaan spelen, iets waar Blanc niet geheel per toeval tussen geraakt. Sterker nog hij heeft het geplande mysterie bij aanvang al opgelost waarop het in de lange aanloop wachten is op de echte dode op dit overdreven hightech eiland met een opzienbarende groep mensen. Want zoals te verwachten in een Poirot mysterie, of in dit geval Blanc raadsel, tilt het vrij snel op van de dwarsverbanden, belangen, gekonkel, haat en nijd, scheve gezichten en motieven en is Blanc al vrij snel de groep aan het inschatten.

De kritiek op de aanloop is er al geweest en werken de flashbacks halverwege niet zo lekker, maar buiten dat vermaakt het wel aardig met alle kleurrijke karakters, een behoorlijke cast, het vrouwelijk uitzicht in de vorm van Hudson en Clyne, en is de hysterie als de vlam in de pan slaat vooral erg lekker met heel veel chaos en hysterie tot gevolg waar de echte dader uiteindelijk niet heel verrassend is. Maar zoals reeds gezegd vermaakt ook Glass Onion wel weer ook al komt hij niet in de buurt dan Knives Out die qua raadsel en het algemene beeld van drie familie toch net wat beter in elkaar zit.

Een tussendoortje met deze film die ik eigenlijk niet kende, qua titel of achtergrond, maar die wel de aandacht trok vanwege de cast, dus daarom voor de aardigheid maar even meegenomen bij de kringloop.

Opvallend toch zeker het begin met de classy aandoende soundtrack die naar jazz neigt en regenachtige sfeer in de donkere straten. Het is de opmaat voor een vergadering tussen praktische alle 'highrollers' in de film waar in principe het grote macho mannen afzeikfeest kan beginnen. Het is Baldwin ten voeten uit die in de opening met zijn dreigende speech de show steelt, onnodig te zeggen is dit een perfect kolfje naar zijn hand. Het zijn de eerste stappen binnen de louche en vooral leugenachtige makelaarswereld waar het niet telt wat je verkoopt of aan wie, maar dat het een feit is, dat je een 'closer' bent. Het is een beeld dat zich verder uitbreidt en het best vergeleken kan worden met een ratten- of slangennest waar ze elkaar bijkans aanvliegen en opvreten want zo hoort dat kennelijk in dat wereldje.

Een niet bijster ingewikkeld plot volgt met inbraak en veel verdachten en het past de film eigenlijk wel die toch vooral een platform is voor de acteurs. Mannen als Spacey en Harris die ik graag zie, of Pacino en Baldwin die even helemaal de vrije loop kunnen. Het is vooral Lemon die de zwakke schakel is en te gemakkelijk verschuift van brallen naar kruipen en vooral in de laatste hoedanigheid sneu en op een gegeven irritant overkomt. Verder ligt de nadruk uiteraard op het team van verkopers dat elkaar links en rechts naait, de ogen uitsteekt en elkaar chanteert of omkoopt en laten we daar nu genoeg van zien. Maar laat dat nu voor mij net het zwakke punt van de film zijn waar weinig sympathieke karakters in voor komen, uiteraard is dit een onderdeel van de film, toch vraag ik me regelmatig af waarom een zelfrespecterend iemand zulk werk zou willen doen en onbeert het mij aan binding met een karakter. Daarom wat mij betreft een voldoende maar niet een vet cijfer wat dat betreft want hoewel dit weliswaar een kundige film is heb ik er verder weinig mee.

Fijne film over enkele historische feiten waaronder Robert Gould Shaw die een regiment 'negers' aanvoerde in de Amerikaanse burgeroorlog. Het verhaal is voor de film weliswaar gedramatiseerd, maar dat doet mij persoonlijk geen pijn. Genoeg dingen kloppen, zoals de kolonel zelf en zijn familie, het verhaal rond het soldij, de slagen en Fort Wagner. Wat rest is niet eens zo zeer een oorlogsfilm maar een meer dan prima drama die meer dan behoorlijk de Amerikaanse burgeroorlog laat zien en waar aan alle kanten de minachting jegens de zwarten naar voren komt. Vooral het moment van de plundering onder leiding Kolonel Montgomery heb ik zoiets van wat voor Twilight zone is dit? Plunderen en de zaak in de hens steken mag maar een hand gemeen met een blanke niet ook al zijn dit tegenstanders waarop volgt dat hij een van zijn eigen neerschiet. Ongelofelijk eigenlijk.

Fijn rollen van zowel Broderick als Washington. En uiteindelijk een meer dan goed film.

Met erg lage verwachtingen aan begonnen, en uiteindelijk viel deze film me nog mee. Een voldoende scoort het allemaal net en de film heeft enkele aardige elementen.

Het verhaal noch boek waar het op gebaseerd is zijn mij bekend. De achtergrond weet ik niet en kan ik overigens ook niet veel over vinden. Desondanks is het idee dat een dergelijke onervaren officier, met een dermate uitgeblust onderofficier, deze taak krijgt, terwijl een ervaren kapitein voor handen is, best ongeloofwaardig. Hetzelfde betreft dat men de locatie niet verkent heeft maar er toch hals over kop heen gestuurd wordt zonder het alsnog eerst te verkennen.

Daar staat tegenover dat er een redelijk passend beeld betreffende het begin van de Vietnam oorlog wordt neergezet met inheemse troepen en adviseurs. De uit de Tweede Wereldoorlog stammende wapens geven dat beeld extra kracht, net als een doorgeslagen typetje als Cowboy. Het karakter lijkt gecharcheerd toch is het zoals zo vaak in oorlog dat overlopers enorm wreed zijn tegen de vijand. Daarbij ogen de soldaten qua handelen en handhaven van tactiek redelijk professioneel en ziet de actie er best oké uit voor een film uit '78. Om als laatste nog even de titel aan te halen die volgens sommigen propagandistisch zou zijn en hun bemoeienis wil goed praten. Het is maar wat je zien wil, en als iemand een stoere Amerikaan wil zien die tot de dood het kwaad der wereld wil bestrijden zal hij dat ongetwijfeld zien. Toch dekt de titel en boodschap rond de Spartanen slechts dat ze hun bevel uitvoerden tot de dood er op volgt en niet meer.

Top is GTTS natuurlijk niet en dat ligt voor mij vooral aan Lancaster met zijn manke loopje, die opzich zijn best doet, maar beter door een jonger iemand geportretteerd had kunnen worden. Drie sterren is teveel voor de film, 2.5 dan weer nipt te weinig. Vermakelijk is het best wel, dus daarom een 2.6, een nipte voldoende met 5+.

Twijfel twijfel. Heb ik deze film nu eerder gezien? De geschiedenis met de begraven giften kwam me wel heel erg bekend voor. Het moet in 2011 geweest zijn dat ik die andere Koreanse film zag, een film die me toen niet bijster aangreep en naar ik me kan herinneren ook anders heette. Meende dat er iets van 'regiment' of 'division' in de titel stond. Ik weet tevens nog dat ik hem huurde samen met dat vreselijk gedrocht genaamd The three Musketeers en die kwam in 2011 uit vandaar dat ik vermoed dat het toen was en aangezien deze film ook in 2011 uitkwam, zou het dan toch deze zijn?

Anyway, het eeuwig liedje eigenlijk zoals het de Koreanse oorlog betreft, een uitzichtloze strijd rondom een heuvel waar niemand om geeft maar slechts een prestige kwestie blijkt te zijn. Het conflict in Korea stond bekend om haar op en neer golvende strijd, en vaak grote militaire blunders die soms bijna catastrofale gevolgen had. De strijd ziet er prima uit, als Koreanen iets kunnen dan is het wel een realistische oorlogsscene schieten met vernieuwende camerasettings en of posities zoals wanneer Kang de gewonde Kim door de met bloed volstaande loopgraaf sleept en dat in vogelvlucht van boven af gefilmd wordt.

Verder is het toch wel het verhaal dat eigenlijk de aandacht trekt. De speurtocht naar een mol, de haat die vooral gericht is op het begrip communisten maar men toch relatief eenvoudig verliefd wordt op een zusje van één van de communisten en alleraardigste presentjes voorvelkaar achter laat. Daar dringt vooral het beeld dat op dat het de buurman is tegen wie ze vechten of het neefje van de buurvrouw, zo getuigen ook de brieven voor familie die aan de andere kant wonen.
Het beeld dat vooral ook in Brotherhood of war wordt gebracht, dat de kampende Koreaanse partijen opgehitst waren door het westen en de communisten en zo praktisch tot broedermoord werden gedreven dringt zich andermaal op. Slechts marionetten in het strijdtoneel dat de Koude oorlog heet, meer niets. Dit breed getrokken beeld wordt in die zin prima gebracht, net als de trauma's van soldaten en wat er allemaal al eerder gebeurd is in de oorlog. Zo ook de opstand tegen een hogere officier, iet ondenkbaars in Aziatische begrippen. Een officier spreek je nooit en te nimmer tegen, zelfs al is het bevel nog zo ridicuul. Dat Kim de bevelvoerend officier doodschiet omdat hij hun anders de dood in jacht is wel bijzonder te noemen in die zin.

Verder een prima verhaal, meerder verhalen die bij elkaar komen, mooie natuurbeelden, aardig muziek, prima oorlogsscenes en andermaal een behoorlijk beeld van de verschrikking die de Koreaanse oorlog was. Vond het hier boven genoemde gejengel eigenlijk wel meevallen, dat beschouw ik in Brotherhood of war als vele malen irritanter en erger.

Brokeback Mountain Europe style. Op de gok maar eens geprobeerd, ook NPO zend de laatste tijd uitstekende films uit, en niet van die hap klare brokken maar films die je even moet aftasten, en over na moet denken.

God's Own Country vertoont toch wel ontzettend veel parallellen met Brokeback Mountain. Toch begint de film op geheel eigen, en vooral sobere wijze met de jonge John die zich vooral onbegrepen voelt in een situatie die aan elkaar hangt van frustratie rond vaders fysieke onmacht. Het is nooit genoeg wat hij doet, en wat hij doet is niet goed genoeg. In een dergelijke niet motiverende omgeving is het ook moeilijk hart te tonen en je niet laveloos te zuipen. Maar de komst van Georghi brengt verandering hoewel dat met de nodige stuiptrekkingen gaat.

De episode waar de twee jonge mannen elkaar vinden lijkt toch vooral een één op één kopie van Ledger en Gylenhaal, en in de volgende fase daarna is het dan ook de vraag wat er nog meer gekopieerd wordt. Maar mede door de veranderende tijd, de jaren '60 versus nu, krijgt de film dan toch ook echt zijn eigen smoel en komen er andere issues aan bod dan in Brokeback Mountain. Boeiend is dan toch wel de groei en verandering van Johnny tot een betrokken iemand die niet langer weerstand en alcohol als enige antwoord heeft.

Boeiend, ja, interessant, ja, iets explicieter dan zijn Amerikaanse voorganger, ja, mooi landschappen in dat Yorkshire, nog een keer ja, en vooral een fraai beeld van het harde leven als boer. God's Own Country is een prima film, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Brokeback Mountain die mij toch iets meer aangrijpt.

Het was toch alweer wat jaartjes geleden dat ik The Godfather zag, destijds kon het mij niet echt bekoren, en de vraag was hoe het me nu zou bevallen. Ik zet namelijk geen comment op MovieMeter zonder de film nog vers in het geheugen te hebben, en tja wie weet ga je door de jaren heen toch anders naar zo'n film kijken....maar helaas.

Wie mafia en misdaad op filmgebied zegt zal niet ver van The Godfather afzitten. Een icoon en trendsetter in het genre, en dat is vanaf begin tot het einde te zien. Wie The Godfather zegt heeft het tevens onherroepelijk over familie en traditie, en dat valt vanaf de beginfase op met de trouwerij, een fase waar de belangrijkheid van The Don extra benadrukt wordt met alle afspraken. Tijd voor zijn dochter lijkt hij amper te hebben. Na verschillende mislukte zaken en aanslagen lopen de zaken steeds verder uit de klauwen en blijkt er vooral een verschil in aanpak te zitten dus de baas zelf en diens opvolgers, namelijk geweld of goed overleggen en zaken benaderen vanuit nuance.

Leuk is overigens de herkenning van de gezichten en de opdrachten die me veelal bekend komen vanwege de pc game The Godfather. Een spel die ik heel vaak gespeeld heb. De cast is prima, vooral Caan is sterk als vaatje buskruit, de melodie van Nina Rota is uiteraard een classic en grappig is het affiche dat bij het fruit stalletje hangt met reclame voor Jake La Motta. Als laatste moet ik de opbouw en spanning naar de aanslagen, het ziekenhuis en eindslachting benoemen als fraai.

Maar dat is het dan ook wat het positieve betreft. Overduidelijk is het een product dat met veel zorg gemaakt is, en snap ik dat dit algemeen als erg goed gezien wordt. Toch doet het mij persoonlijk niet zo heel veel. Het duurt me simpelweg allemaal te lang, vooral na Michaels overname waarvan ik het gevoel heb dat er rustig nog een uur volgebreid had kunnen worden met zaken en familie die voor mijn gevoel net zo weinig toevoegt. Goed deze weer eens opgefrist te hebben, maar mijn ding is het niet.

Godfather part 2. Hier meende ik mij toch meer van te herinneren dan daadwerkelijk het geval was, zo ook wat ik van de film vond. Zo meende ik dat het veel meer ging over Vito in het begin van de vorige eeuw en diens opkomst, en alleen vanwege dat tijdsbeeld meende ik dat de film beter vond dan de eerste. Iets dat me toch best wel tegenviel bij herziening.

Zoals gezegd, het Siciliaanse beeld is geweldig. Net als de aankomst van het bleue jongetje dat geen stom woord zegt en langzaam verandert in een man die zowel goed kan praten en overtuigen als uitdelen. Boeiend is de inslag van dat Siciliaanse bloed, Siciliaans bloed vergeet niet, vergeeft niet, is onstuimig, bedrieg je niet, het is de baas en familie gaat voor alles. Fraai is het tijdsbeeld rond Vito die zijn weg vindt en van kruideniers knecht uitgroeit tot zelfstandig ondernemer die voor zichzelf opkomt en respect afdwingt zoals in de kostelijke scene met de huurbaas die van zenuwen de deur amper open krijgt.

Redelijk is het tweede verhaal dat er naast gebracht wordt rond Michael die inmiddels stevig in het zadel zit en niet vies is van stevige aanpak. Het zal de verandering zijn van wat hij in deel 1 predikt en inmiddels geworden is dat belangrijk is. Tevens zijn er aanvallen vanuit eigen kring, handeltjes die gevoerd moeten worden en andere problemen die het hoofd geboden moeten worden. Aardig is de mislukte aanslag op Pentangeli met nasleep op straat, de situatie waar de senator uit gered moet worden is kostelijk en de druk die uitgeoefend wordt om de getuige het zwijgen op te leggen is best goed. Maar verder kan de lijn Michael me maar matig boeien.

De totaal balans is na de 190 minuten dat ik vooral blij ben dat de film afgelopen is, en waar ik van te voren meende dat ik deze best goed vond valt het me toch erg tegen en had ik toch graag meer van Vito willen zien. De cast, de sfeer, de muziek, ik snap best dat mensen hier heel wat in zien en het geheel heeft absoluut een bepaalde kwaliteit. Maar goed, dat zal smaak afhankelijk zijn en zoals zo vaak met dit genre, het is niet mijn ding.

Deel 3 ter voltooiing van de trilogie want als je aan iets begint moet je het ook afmaken. Een deel dat ik, hoewel al eens gezien, bij voorbaat onnodig vond, want wat kan een dergelijk deel 16 jaar na het geroemde tweede deel nog toevoegen? Bij dat niveau komt deel 3 dan ook niet in de buurt, maar een behoorlijke film is het uiteindelijk toch nog wel.

Italianen moeten wel gek zijn op dergelijke familie feestjes, want ja hoor, we zitten vanaf het begin alweer in een feestje waar The Don het weer uitermate druk heeft met zaken. Meteen openbaart zich daar ook al de zaak waar het veel in de film om zal draaien, namelijk Joey Zaza en Vincent. Het is vervolgens Vincent, vertolkt door Andy Garcia, die de film met zijn opvliegende karakter kleur geeft. We volgen als vanzelfsprekend de nodige aanslagen zo links en rechts, duistere dealtjes en afspraken worden beklonken en grootse vergaderingen met meer families, en betrekkingen op Sicilië en de katholieke kerk komen voorbij. De aanslag bij Vincent thuis is vermakelijk, de aanslag met de heli en tijdens de processie best spectaculaire en de paniekaanval in de keuken is goed.

Maar ja het blijft een gangsterfilm en daarmee niet mijn genre, al dat gekonkel boeit mij niet zo, het duurt me ook nog eens te lang. Bovendien kan het karakter Michael me niet echt boeien, dat deed hij in Part 2 ook al niet. Pluspunten zijn dan toch zeker Garcia als de heethoofdige Vincent, de appel valt niet ver van de boom, en het moet gezegd dat Vincent veel sjeu aan de film geeft. De eindscene waarin met verschillende aanslagen weer een hoop losse eindjes aan elkaar geknoopt worden is best aardig en verder is Joe Mantgena best te pruimen als blaaskaak Zaza. En dat is het dan ook wel wat deze trilogie betreft. Zeker de minste van de drie maar geen slechte film ook al spreekt het mij niet echt aan.

Hele aardige westernserie die je redelijk vlot uitkijkt. Prima verhaal dat langzaam op gebouwd wordt rondom verschillende personen, verhaallijnen die uiteindelijk allemaal weer bij elkaar komen en via grimmige flashbacks nog wat extra ondersteuning krijgen.

Interessante personages, de onvoorspelbare Daniels die zonder angst een huis binnen gaat en met pokken geïnfecteerde gaat verzorgen maar met het zelfde gemak iemand executeert of een dorp met de grond gelijk maakt. O'Connel die zijn rol prima speelt, de trotse en harde Dockery en het bijzonder naieve maar goedbedoelende sherrifsduo McNeu en Whitey.

Prima muziek en weergaloze vergezichten, prachtig.

Als er dan toch kritiek moet zijn: een dorp met alleen maar vrouwen? Nice! Sign me up!! Nu is het niet de tijd van technologische vooruitgang en communicatie maar je kan mij niet vertellen dat dit in die twee jaar dat ze al hun mannen kwijt zijn geraakt dit nieuws niet alom bekend wordt en iedere gek, dief, idioot, moordenaar, rokkenjager, of bende in dit geval aantrekt. Dat bestaat gewoon niet. En dan de shoot-out op het einde. Frank en the gang blijft zo staan midden op straat voor dat huis terwijl er vanaf het dak en zowat uit ieder raam een vuurwapen begint te blaffen? Onwaarschijnlijk. Vervolgens rijd er een van de bende met paard en al naar binnen en die schiet weet ik wel niet hoeveel vrouwen in de rug en neer voordat de vrouwen hem de zelfde dienst bewijzen. Nou ja, lijkt me ook erg onwaarschijnlijk. Dat lawaai van dat paard, die man zit daar heel hoog en kwetsbaar op dat paard, zeg maar gerust een schietschijf, dat moeten ze toch eerder door hebben, of liep dat paard op zijn tenen? Tja....Bill en Roy duiken op en al staande midden op straat helpen ze de rest om zeep. Het ziet er erg goed uit, sfeervol gebracht met die stofstorm op een gegeven moment maar heel geloofwaardig is die eind shooting niet.

Eind al goed, prima serie, mooie stijl, sfeer en redelijk rauw gebracht. Meer dan ruime voldoende maar geen toperdetop.

Als weekend afsluiter gisteravond nog maar even iets soepels, en dat werd deze Godzilla die ik nooit zag ondanks zijn aanzienlijke leeftijd en bekende naam. Het kwam er nooit van maar ik had ook weinig interesse in de film en regisseur wat dat betreft. Maar goed, het moest er toch maar eens van komen waarvan akte.

Godzilla dus, gebaseerd op de de Japanse mythe Gojira, een door atoomproeven uit de kluiten gewassen monster die besluit huis te gaan houden in Manhattan. En ansich koopt dat wel met de '54 versie buiten dat Amerika aangevallen wordt en waarom zou het beestje helemaal omzwemmen naar de Atlantische Oceaan en niet iets aan de westkust aanvallen zoals Seattle, San Diego of San Francisco? Ook daar genoeg water mocht dat de logica zijn, maar goed, dan ga ik nadenken over logica in een Roland Emmerich film waarbij je het doel van dom vermaak en spektakel volledig voorbij schiet. Om toch nog even kritisch te zijn, waarom krijgen we een de opening met de olietanker of vrachtschip een soort van vis fileer setup in het ruim te zien? Het is toch geen vissersboot? Dan vind ik die stofbrillen op die Amerikaanse helmen nergens op slaan en heeft dat een hoog Command and Conquer gehalte, en kan ik opzich niet zo over dat soort onnozele humor als professor Niko die midden in de voetafdruk staat en twijfelend bevestiging vraagt of er zulke grote dieren zijn....tja...

Maar goed laten we eerlijk zijn, Godzilla is natuurlijk een jaren '90 product die ook als dermate gezien moet worden. Namelijk een luchtige avonturen sci fi film die zich wellicht richt op de wat jongere kijkers met voor ieder wat wils in de vorm van actie, spektakel en humor. Natuurlijk komen de bekende nummers van P. Daddy, deze cd single heb ik nog ergens liggen, en natuurlijk Jamiroquai voorbij, hebben bepaalde zaken een hoog Jurassic Park gehalte, is de CGI niet altijd op zijn best en is de soundtrack overdreven vrolijk en avontuurlijk dat ik denk had daar iets zwaarders van gemaakt. De aangename verschijning van de voor mij volkomen onbekende Maria Pitillo maakt wel weer wat goed, alhoewel goed acteren niet echt haar ding lijkt.

Puntje bij paaltje is Godzilla dan ook een typisch jaren '90 product, een blockbuster, die het destijds goed gedaan zal hebben in de bios. Toch is het voor mij allemaal te weinig, ging mijn interesse toen al naar andere dingen uit en is dat anno 2025 niet anders. Geen voldoende wat mij betreft omdat de mix ook simpelweg onvoldoende is, iets dat Emmerich in Independence Day beter voor elkaar heeft.

Volgende stap deze zondag was Golda op Pathe en ondanks de matige cijfers was ik hier toch wel erg benieuwd naar. Sowieso interesseert oorlog en conflicten mij behoorlijk en is er sowieso weinig over de oorlogen rond Israël op film gebied.. Afijn, Golda Meir dus die ook opdracht gaf tot de vergelding van de Joodse atleten in München. Een dame die de harde beslissingen niet schuwde en dat is wat we grotendeels mee krijgen.

En vrij vlot zitten we in de ellende met het nodige aan slechte voortekenen en overdaad aan info, maar ook onenigheid wat te doen. En daarmee doet de film aan Kennedy en O'Donnell denken in 13 Days rond de Cuba crisis. Play it cool of de eerste klap uitdelen is de vraag, toch komt de eerste klap van de Arabische alliantie en krijgt Israël en diens leger stevige klappen. Hulp van Amerika inroepen is de eerste stap met lijntjes en belangenverstrengeling die daarna zichtbaar worden rondom olie en de Koude Oorlog met bondgenoten en vriendjespolitiek. Daarna volgt tot wel een beeld dat bijna naar paniek neigt met een groot drama dat bezig is te ontvouwen met de bijna onmogelijke taak voor Golda om het hoofd koel te houden, de juiste beslissingen te nemen en de aanval af te slaan.

'Een biopic is meer dan de ene na de andere sigaret opsteken en volle asbakken laten zien' lees ik in een recensie op een andere website. Maar ik vind dit verre van een biopic en zou ik de film ook niet als dusdanig beoordelen, voor een biopic vind ik de film ook veel te kort met anderhalf uur. Want als drama die de spanning op een premier laat zien als een land als Israël die andermaal onder aanval ligt, slaagt de film wel degelijk die de moeilijke taak laat zien, met impopulaire keuzes, het smijten met mensenlevens, en de tol die het vergt van de mens zelf aangezien ze al ziek is, het niet in de koude kleren gaat zitten en daarnaast eenzaam oogt.

En zo wordt er naar mijn mening toch meer dan prima een kortstondige periode belicht rond Meir met de nodige andere bekende namen in haar kielzog met onderandere Dayan en Sharon, een prima Helen Nieren, bezit de film een prima soundtrack en vind ik dit lang niet gek zelfs best wel goed.

Grow up 007!

Het was maarliefst zes jaar wachten tot de reboot van de franchise met een nieuwe acteur, en dat was best lang aangezien er tussen de laatste met Moore en de twee van Dalton waar iedere keer maar twee jaar zat. Een reboot met een acteur die met deze film best een redelijke aftrap had, maar daarna helaas alleen maar slechter wordt, en waarschijnlijk één van de eerste films die ik ooit in de bios zag.

Beginnen doet de film best aardig met een 'action packed' opening, alleen een beetje jammer van die vrije val met dat vliegtuig. Maar goed, het is James Bond natuurlijk. Een vrij standaard maar niet vervelend plotje ontvouwt zich rond een gestolen superwapen en de wijze waarop een maffia groepering dat in wil zetten. Actie, fraaie locaties en twee prachtige vrouwen inbegrepen. Want wat is het een prestatie van Famke Janssen als Nederlandse in een Bond film te mogen verschijnen. Nog mooier wellicht is de Zweedse tijger Isabella Scorupco als Bonds handlanger.

Interessant is toch de boyish-achtige uitstraling van de in eerste instantie goed gecaste Brosnan. Na de wat gewonere Dalton weer iemand met een bepaalde uitstraling ook al komt hij niet in de buurt van de Godfather der James Bond's Sean Connery. En het moet gezegd dat Brosnan de pose beheerst maar verder acterend niet echt iets toevoegt aan de rol. Iets dat opzicht niet echt pijn doet omdat Goldeneye een aangenaam tempo bezit, een goed acterende Sean Bean kent, de achtervolging met de T-54 kostelijk is, net als het kleine beetje humor her en der met de scene rond Valentin en zijn zingende vriendin als erg vermakelijk. De redelijk Bondsong van Turner maakt het verder af Plus de soundtrack van Eric Serra waar erg veel elementen van Leon en The Fifth Element in te herkennen zijn. Herhaaldelijk slaat Serra ook de plank mis gedurende de film met de scene tussen de Bentley en Ferrari als dieptepunt.

Nog aardig te benoemen aan de start-up met de nieuwe acteur is de zelfstandige houding van Miss Moneypenny die eens een keer niet hopend en zwijmelend en vergeten achterblijft maar Bond te kennen geeft dat praatjes geen gaatjes vullen. Al met al is Goldeneye dan ook een best acceptabele Bond film die zich net boven de middenmoot terug vindt. Er is slechter maar ook beter wat dat betreft, en deze film kijkend denk ik toch dat Goldeneye de start van een prima reeks had kunnen zijn.

Shocking. Positively shocking.

Verder met nummertje drie, enkele dagen na het overlijden van Connery, met wellicht de bekendste Bondfilm qua naam, een stukje nostalgie, maar wat mij betreft zeker niet de beste.

Bond begint klassiek, namelijk met een knal waarna hij door de baas achter Goldfinger aangestuurd wordt wegens de nodige verdenkingen. Veel bekende elementen komen voorbij zoals een snode boef, een sterke of eigenaardige rechterhand, een schare mooie vrouwen met soms nogal dubbelzinnige namen, de nodige actie en spanning, en er komt ook een nieuwe noot bij die we later veel terug zullen zien. Namelijk Q-branch, de gadgets en de Aston Martin die later iconische vormen aan zal nemen.

Toch valt Goldfinger kritisch bekeken, en met de wetenschap dat deze film als een van de invloedrijkste en beste Bond-films wordt beschouwd, mij best wel een beetje tegen. En om een uiterst simpele reden eigenlijk. Waar ik From Russia With Love erg waardeer juist vanwege zijn uitstekende verhaal over spionage tussen drie verschillende partijen, is het verhaal rond Goldfinger, die de waarde van zijn eigen goudvoorraad wil laten stijgen door Fort Knox radioactief te maken, en tevens zijn ontsnapping, nu niet echt bijzonder te noemen. In die zin eerder een excentrieke boef dan een terrorist. Heeft de geheime dienst niet belangrijkere zaken? De gehele aankleding met al die Aziaten in dezelfde blauwe pyjama met gele bies is ook eerder komisch dan serieus. Iets wat wellicht in het tijdsbeeld gezien moet worden, toch wordt voor mij andermaal de kwaliteit van FRWL bevestigd.

Desalniettemin is Goldfinger een plezierige en vermakelijke zit met een uitstekende soundtrack, Connery in vorm en discussie wat mij betreft wie de mooiere vrouw is in deze prent. Blackman of Tania Mallet. Mallet was in eerste instantie in de race voor de rol van Romanova in From Russia With Love, een rol die uiteindelijk vanwege het accent naar Bianchi ging. Een brief met bikini foto naar Broccoli zorgde toch voor een klein rolletje in deze.

Redelijk nogal docu-achtig aandoende film over de maffia die de regio rond Napels beheerst en dan ook werkelijk als, zelfs de textielindustrie en de afvalverwerking. En alles wordt even tussen elkaar geregeld, iedereen kent elkaar of is familie van elkaar, aldus de verwerking van het zwaar chemische afval dat weggemoffeld wordt.

De film doet me in zekere mate aan City of God en de beide Tropa de Elite denken maar tipt dit niveau nooit ergens helemaal aan. Het beeld wordt in dit zin prima in beeld gebracht, sober, realistisch, donker maar de swing die de Braziliaanse films hebben mist deze. Het is te sober, en door de voice overs die City of God en de beide Tropa's zoveel duidelijker maken, bleef het soms een beetje gissen wat de film en de filmmaker nu eigenlijk wil. Sterke en vlotte scenes worden vervolgens afgewisseld met stugge ontoegankelijke momenten. Eén ding is echter wel duidelijk, het klimaat in die regio is niet gezond en erg loodhoudend.

Redelijke film, maar was meer van te maken geweest. Boek overigens ook al eens geprobeerd maar dat vond ik ook een dermate droge gebeurtenis.

Gone baby gone, een film die mij de eerste keer, jaren geleden, niet in den bijzonder kon bekoren. Ik was destijds net bezig in Denis Lehane zijn boek en het grootste probleem op dat moment was de verschillen, het niet overeenkomen, tussen het beeld dat Lehane van Kenzie schetst en Casey Affleck die het uiteindelijk speelt. Dat was toch wel mijn grootste struikelblok destijds. Kenzie komt in het boek over als een mannetjesputter met een enorm wapen, ik weet zo niet meer welke maar het was een zwaar kaliber, en dan zie je die melkmuil van een Affleck waarvan je denkt die heeft al moeite te blijven staan als hij een ochtenderectie heeft. Anyway, pluspuntjes had de film desondanks wel, zeker wel...

Na een herziening vanavond en het boek, wat me overigens toch tegenviel, ver achter me gelaten te hebben, viel me op wat voor mooie beheerste en rustige film het is. Mooie beheerste bijna timide soundtrack, alsof men bang is de veelzeggende beelden over de samenleving en wetten van bepaalde buurten in Boston te verstoren. Affleck speelt, melkmuil of niet, een zeer gedegen rol, net als alle andere acteurs. Het verhaal heeft een mooie rustig opbouw waar veel tijd gelaten wordt voor stille beelden en de veelzeggende mimiek en lichaamshouding voor de acteurs en andermaal gezegd en het is een hondenleven kennelijk in Boston als Ier met weinig geld. De shout out in het drugspand waar affleck de pedofiel omlegt is qua sfeer en cinematografie van grootste schoonheid. Die muziek ook na die tijd. Je krijgt bijna zin door de tv heen te springen en die etter zelf om zeep te helpen. Het complot is interessant maar het dilemma waar Affleck zich voor zet aan het einde van de film zo nog interessanter. Wat is beter? Kies je met je gevoel of je verstand? Bovendien, is je gevoel altijd rechtvaardig? Het einde is in die zin erg dubbel, recht is geschied, maar of het meisje er beter van wordt? Gelukkig is Affleck zelf ter plaatse om zijn eigen keuze te aanschouwen...hoe dubbel kan het zijn? Het einde, het dilemma en de keuze geven de film nog net iets extra's. Hadden ze het kind bij Freeman gelaten dan was dat te gemakkelijk geweest. Dit is nu net de wending waardoor de film toch net even anders is.

Prima thriller\mysterie/

Toch alweer wat jaartjes geleden dat ik Gone Girl op tv zag, maar de indruk was sterk en de wens om deze tegen een redelijke prijs aan mijn collectie toe te voegen groot. En dat lukte dan eindelijk waarop ik ontzettend veel zin had in een herkijk.

Veel verrassingen had Gone Girl dan ook niet, des te knapper is het dat een film zelfs dan nog pakt en interessant is. En was slaagt Fincher daar toch uitstekend in. Het eerste half uur met de flashbacks, uiteraard noodzakelijk, is niet het sterkste gedeelte van de film. Het tekent de falende relatie door de jaren heen en legt een voedingsbodem voor things to come, het is toch pas zo rond de 20 minuten dat de film zich op heerlijke wijze ontbrand als mysterie, met merkwaardige vondsten, vreemde geruchten en verdenkingen die langzaam toenemen. Kostelijk zijn de fouten die Nick maakt waardoor hij er steeds slechter qua imago voor komt te staan waarop de boel zo op het uur letterlijk implodeert.

Gone Girl verrast vervolgens met twee bijzondere verschuiving qua verhaal die het plot niet zo zeer ingewikkeld maakt als wel totaal op de kop zet. Gewiekst volk, schoonheidsfoutjes met grote gevolgen, een fascinerende situatie met ontwikkelingen in het lakehouse, fascinerend ook de bedscene, goed acteerwerk, een passende soundtrack van Trent Reznor en een ontknoping waarin heel hoog spel wordt gespeeld. Gone Girl is een mysterie die het niet alleen bij het raadsel houdt maar ook behoorlijk psychologisch is...want wat zou jij doen? Kan je wat doen? Dan zou ik nog bijna de totale mix qua vormgeving, montage, camerawerk en sfeer vergeten.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dat Gone Girl qua verhaal, en hoe de cirkel op het einde rond is, een geniaal geheel vormt waar nog wel even over nagepiekerd en gediscussieerd kan worden, wat dan ook gebeurde met mijn medekijker, want een half uur na de film hadden we het er nog steeds over. Gone Girl is dan ook met recht een heerlijk WTF film te noemen en daarmee helemaal my cup of tea. Kostelijk!

Op het werk met de collega's, die veelal auto gek zijn, even deze versie van Gone in 60 seconds er door gedraaid. Zien deed ik de film al eens bij uitkomst waarop het oordeel gemakkelijk vermaak volgde en dat geldt in die zin nog steeds. Het stelt allemaal bitter weinig voor maar levert wel waar het voor bedoeld is.

En ik kan me voorstellen dat een auto gek hier wel warm van wordt, ook al weer zo'n verschil wat dat betreft want ik vind eigenlijk niets bijzonders aan die supercars. Komen ze dan eindelijk bij een Amerikaan, een klassieker, valt dat eigenlijk ook wel weer een beetje tegen want helaas heb ik een Mustang nog nooit op een mooie achterkant kunnen betrappen. Maar goed, betekent dat dan dat Gone in 60 seconds een slechte film is? Nee hoor. Want zoals gezegd levert de film waar het voor bedoeld is.

Gaat het gemakkelijk? Te gemakkelijk zelfs? Met al die auto's open te breken en te hotwiren? Uhm...ja best wel. Toevallig kunnen ook alle autodieven goed rijden en is de politie alleen bezig met een demolition derby. Dan is het gesprek tussen Castlebeck en Memphis aan de domme kant want zo beweert hij dat hij Memphis zo graag zou willen pakken en dat als hij Memphis ook maar een papiertje verkeerd weg zien gooien hij hem op gaat bergen voor het leven. Dom praat natuurlijk, hij zal zo weer vrij zijn als het een aanklacht van niets is. Zelfs een beetje auto diefstal is natuurlijk niet levenslang.

Maar buiten dat is Gone in 60 seconds toch best een redelijk ritje met een prima cast, kleurrijke karakters, een beetje humor en vooral veel spektakel en tempo. Saai is het geen moment ook al is er natuurlijk van diepte geen enkele sprake en is de uitkomst voorspelbaar. Toch is het als mix met de muziek best aangenaam en vind ik Delroy Lindo meer dan oké als de vastberaden agent. En zo heeft Gone in 60 seconds zonder dat het van hoge kwaliteit is een bepaalde swung en vermakelijkheidsfactor.

Pfffff....flink oordeel deze film door de komen en ik zal wel een verschrikkelijke barbaar zijn dit te zeggen, maar bijna vier uur GTST van juffrouw Scarlett is me toch wat teveel, want helaas draait het om weinig anders deze film.

De eerste twee uren zijn nog wel aardig door te komen met de voor die tijd grootste decors, de brandende pakhuizen in Atlanta, de tocht met de wagen terug naar het landgoed en onder andere de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog. Zo ook mooi de momenten in het hospitaal of het plein vol gewonden.
Wanneer Scarlett het landgoed weer enigszins opgekalefaterd heeft en iedereen zijn steentje bij moet dragen moet ik soms denken aan Cold Mountain, hoe Zellweger en Kidman zich daar ook op een bepaald moment zelfstandig redden. Op zich een prima beeld zo na de burgeroorlog, alle mannen zijn dood of getekend, armoede, wederopstanding en profiteurs, prima. Scarlett heeft zich dan wat mij betreft prima ontwikkelt van pruilerig wicht tot een selfmade woman die de dingen regelt, werkt en voor zich opkomt.

Maar dan, die laatste anderhalf uur zakt het niveau wel zo in tot een langdraderig liefdesdrama. Dan trouwt ze met die voor het geld, die wordt weer vermoord, dan maar met Rhett trouwen om het geld een kind krijgen en ongelukkig zijn, half uitelkaar, half bijelkaar, het kind gaat dood om dan uiteindelijk toch te bedenken dat ze dacht dat ze van iemand anders hield maar ondertussen toch alleen maar van Rhett hield. Blij dat Butler de deur dichttrok met zijn famous last words anders waren we nu nog bezig geweest met de grote vraag; van wie oh wie houd Scarlett O'hara...

Neen, niet mijn ding. Slaapverwekkend dramatisch geneuzel, wel een mooie achtergrond de Burgeroorlog die er jammer genoeg te weinig in voor komt en te snel afgelopen is, prima decors en iedereen doet meer dan zijn best maar in deze categorie vind ik Docter Zhivago toch een stuk boeiender.

Een film waar ik toch iets meer van verwachte, al was het maar vanwege de aanwezigheid van Mortensen. Maar waar ik dit karakter en diens geschiedenis vooraf niet kende heb ik niet de indruk dat ik iets mis en heb ik ook absoluut niet trek om me er na de tijd nog in te verdiepen.

Tja, wat is überhaupt de insteek van deze film geweest? Waarschijnlijk het beeld van de gewone man, geen intenties tot welke vorm van kwaad, niet zwaar uitgesproken maar ook zeker geen voorstander van de Nazi partij, zelfs met joodse vrienden, om vervolgens via een omweg toch onderdeel te worden van wat er allemaal heeft gespeeld. Hoe dan vragen mensen zich dan af...nou, zo dus. Maar dat wisten we toch wel...? Uiteraard blijft het interessant om dergelijk mechanismes aan het werk te zien.

Maar waarom dan in Godsnaam zo'n slapzak als Halder? Wat een afschuwelijk oninteressant figuur met die kutkinderen van hem en een vrouw en moeder om stapelgek van te worden. Het valt hem nog te prijzen dat hij die studente weet te schaken maar daar is ook alles mee gezegd. Wat een padvinder, wat een sul, hoe hij dat met dat treinkaartje ook aanpakt is te stom voor woorden. Waarom vraag je om een retour? Verschrikkelijk dom! Dan de terugkeer van dat liedje, iets dat uit te staan heeft met het einde maar echt boeien doet het me dan allang niet meer. Dan de constant terugkerende discussie tussen Halder en Maurice, meerdere malen komt het tot een uitbarsting waarop John spijt betuigt en uitlegt hoe de vork in steel zit, waarop Maurice soort van vergeeft en het afsluit om anderhalve zin later weer op zijn achterste poten te staan met een kwaad gezicht. En dat meerdere keren. Tsja...

Als er dan pluspunten zijn dan is dat toch wel Isaacs die het beste er van maakt. En het einde in het kamp wordt best aardig gebracht. Maar het is to little to late in een film gedomineerd door een saai karakter. Daarom wat mij betreft ook geen voldoende.