Meningen

Een onverwachts pareltje die me zomaar in de schoot viel. Van de film had ik al eens gehoord door een docu betreffende Steve McQueen en zijn film Le Mans, daarin werd deze film benoemd als dé racefilm en behoorlijk baan brekend qua camerawerk voor die tijd. Kom zo'n film vervolgens dan maar eens tegen, not! Tot een collega opeens zei dat hij wel een aardige racefilm liggen heeft die we konden kijken tijdens de lunchpauze op het werk, en ach, dan doneerde hij de film meteen ook maar aan mijn collectie. Hatsikidee! Zo kom je nog eens aan wat moois.

Grand Prix mag inmiddels al wat ouder zijn, zijn er ook best wat kritische noten te kraken, maar het is toch zeker een weergaloze film te noemen voor die tijd. Tevens is het verhaal met zijn vele details erachter minstens net zo interessant aldus een artikel uit het blad RTL GP. Want Grand Prix gaat toch over een beruchte tijd, waarmee mijn interesse ook meteen uitgaat naar de docu Grand Prix: the killer years, een titel overigens die eigenlijk genoeg zegt over de gevaren van die tijd voor zowel coureur en crew als toeschouwers. Het is niet voor te stellen toe die circuits er uit zagen, hoe baanpersoneel te werk ging en de meest geboden bescherming een schamele strobaal betrof. Het doet wat dat betreft wel denken aan Isle of Man. In Grand Prix wordt de boel meteen stevig opgeschud met een ernstig ongeluk en de nodige heibel binnen een team, de gebruikelijke problematiek volgt van het vinden van een nieuw team, weer in een winnende auto komen te zitten, het trotseren van de angst en het afdalen in het voorportaal van de dood om na de race weer verder te kunnen leven. Doe het maar eens, die wil, de mindset, net als de terugkerende discussie rond Isle of Man. Grand Prix laat daarnaast ook nog een stevig stuk privé zien en hoe de strijd is met familie en vrienden met zo'n gevaarlijke baan als coureur. Sowieso krijgen we veel van de jetset rond de coureurs te zien in dit geval veel van player Nino Barlini maar ook de relationele besognes van Pete en Sarti. Binnen de racebaan vliegt de film naar het einde toe met werkelijk prachtige beelden, mooie autos, de nostalgie van de oude banen en de nodige afvallers, winnaars en slachtoffers. Het is toch bijna jammer dat de film buiten de baan zoveel vaart verliest rond de karakters Sarti, de onsympathieke Barlini die net zo rap de vrouwen verslijt als rondracet, en de moeilijke driehoeksverhouding tussen Stoddard, diens vrouw en Pete Aron. Het hele doel is de mensen buiten de baan ook een leven en een smoel te geven, iets waar McQueen geen tijd en zin in had met zijn Le Mans, en de poging valt te prijzen en is niet heel slecht, maar het is net wat te uitgebreid, te lang, en het tempo gaat er op sommige momenten behoorlijk uit. Wat Le Mans te weinig heeft is in Grand Prix overdaad.

Dan toch dat verhaal achter deze film. Het genre racefilm had een erg slechte naam in de jaren '60 zo blijkt, coureurs en acteurs die benadert werden voor het project van Frankenheimer waren dan ook niet bepaald enthousiast zeg maar sceptisch. Sterker, Ferrari wilde er part nog deel aan hebben mede door dat beeld wat er bestond over de racefilm. 'Ik wil er niets mee te maken hebben', waren de woorden van Enzo tot Frankenheimer een montage liet zien van wat hij reeds in Monaco gefilmd had, de poort van de fabriek ging open en alles werd beschikbaar gesteld, dat was al een overwinning op zich. Dan de rits aan coureurs die er aan mee werkten en regelmatig bij borrels en driver meetings in beeld komen, namen als Fangio, Phill Hill, Graham Hill, Jo Siffert, Jochen Rindt, Bruce McClaren, Ritchi Ginter en dan vergeet ik er vast nog wel een paar. Mannen als Siffert en Rindt die nog enkele jaren zouden rijden om zelf in het harnas te sterven, bijzonder eigenlijk. Hilarisch zijn de anekdotes over de acteurs in kwestie en hun mogelijkheden als coureur. Het bleek dat Garner die les kreeg van Bob Bondurant nog best een potje kon rijden. Jim Russell, die de drie anderen trainde, had het niet altijd even gemakkelijk, Montagne was dan nog de beste van de drie maar mocht niet harder dan de derde versnelling, het was simpelweg niet vertrouwt. Brian Bedford was hopeloos aldus Russell en kon niet eens schakelen. Antonio Sabato was toch wel het ergste van de drie en had volgens Russell geen idee waar hij mee bezig was. Nadat Sabato bij de eerste opnamedag al bij pitsuitgang gespind was weigerde hij nog langer achter het stuur plaats te nemen en zelfstandig te rijden. Behalve dat Sabato met Barlini niet bepaald een sympathiek karakter had was hij op de set al net zo grillig en lastig, maar daar hadden sommige coureurs wel hun methoden voor. Zo werd voor bepaalde opnames de voorkant van de raceauto ontmanteld en aangekoppeld aan een Ford GT40 die met camera gericht naar achteren rondjes ging rijden. Vooral Gt40 bestuurder Chris Amon haalde er veel plezier uit om met Sabato als 'tow' zo hard mogelijk over het circuit te jagen en de italiaanse praatjesmaker stil te krijgen. Kostelijke verhalen! Frankenheimer liet zelfs aparte geluidstapes maken van Ginther en Hill om de schakelpunten van Monaco na te bootsen zodat deze onder de film gemonteerd kon worden. Voegde daar nog een aantal bijzondere dingetje aan toe zoals een protesterende middenstand op Monaco, een hoosbui van Bijbelse proporties op Spa midden in de opnames, het in Engeland plotselinge ontbreken van alles dat Ferrari rood getint was en je hebt toch met een epische krachttoer te maken.

Frankenheimer schijnt verre van een gemakkelijk persoon te zijn geweest maar als het product vervolgens zo uitpakt...dat de film drie oscars won voor onder het geluid en de montage is geen wonder te noemen want de beelden en geluiden van de racerij zijn van grootse schoonheid. Anno 2022 is Grand Prix dan ook een nostalgische krachttoer van vergeten en veranderde circuits, coureurs in wagens en omstandigheden die amper voor te stellen zijn en dit allemaal uiteraard zonder CGI. Alleen daarom al is Grand Prix een film die te betitelen is als beleving, en dan uiteraard met het geluid goed hard voor die loeiende motoren en brullende uitlaten. Ja, wat een fijne film is deze klassieker gebleken, toch wel een must voor ieder die van oudere leeftijd is en de racerij volgt.

En gedurende mijn 'luie-maandag-film-marathon-dag' was ook deze La Grande Bellezza aan de beurt en daarmee de tweede film van de dag die op een goed cijfer gemiddelde kon rekenen. Wat te verwachten wist ik niet tot ik me er verder in verdiepte en meteen al het gevoel dat dit niet mijn ding ging worden, iets dat ik al snel bewaarheid zag en zich daarmee perfect aansloot bij de andere film met het goede cijfer gemiddelde want die was het ook net niet.

Het begin is toch zeker interessant te noemen met een overview van Rome, een handvol toeristen en vooral de muziek van het koor in de gangen dat me onder de huid kruipt, WAUW is dan ook mij reactie vanwege deze opening genaamd 'I Lie' van 'David Lang' iets dat gelukkig navolging krijgt met een fraaie soundtrack van klassieke muziek. Maar de overgang naar de volgende fase, het nachtleven, kon niet hysterischer en meer afbreuk doen op de net gecreëerde sfeer, maar goed, dat zal er bij horen en de bedoeling zijn. Het tekent immers de twee gezichten van Rome te verstaan als jong en oud, overdag en 'snachts, rust en degelijkheid tegenover een vonk en losbandigheid, deze stad slaapt nooit. Temidden van dit alles Jep die de rush, de greep en beleving van de nacht niet meer voelt en een bepaald soort rusteloosheid in de plaats voelt, zoekt naar zichzelf en waar de jaren zijn gebleven. Ongetwijfeld spek naar de bek voor degenen die dit mooi vinden en het moet gezegd dat het erg fraai gefilmd is, Rome is prachtig zowel bij dag als nacht en voor de muziek brak ik reeds een lans.

Maar verder verliest La Grande Bellezza mij volkomen in zijn cynische beeld rond de pracht, praal, decadentie, arrogantie en pretentieuze jetset. Wat we in feite zien is trieste leegheid, vergankelijkheid, een gevoel dat nooit beantwoord of ingevuld gaat worden en iets dat ik toch vooral als geestelijk armoede identificeer. Reflectie en eerlijk worden naar jezelf is wat nodig is en mondjesmaat bij Jep naar binnen sijpelt en dat zal ongetwijfeld de grap zijn in een wereld waar vriendjes blijven, en elkaar de reet aflikken, het enige is dat telt. Toch veer ik slechts één keer echt op wanneer Jep iemand van de vriendengroep te kennen geeft dat men altijd de tong afbijt om haar daarna ongezout te vertellen hoe er nu werkelijk tegen haar relatie, verleden en imago als schrijfster aangekeken wordt. Zoals reeds gezegd draait LGB rond die cynische knipoog waar ieder op de hak genomen wordt en we nog zoiets absurds als dat boze kind met dat schilderij zien. Maar eigenlijk zal het me allemaal, want het raakt me allemaal geen moment en het komt voor mij toch geen steek verder dan gelul en geleuter. Het is toch wat, hoe ver een mens moet zinken voor een beetje zelfreflectie, maar wellicht dat ik volgens een ander nu weer hele verkeerde dingen zeg.

En zo eindigt La Grande Bellezza net als die andere film met het hoge stemgemiddelde eerder de ochtend als een tegenvaller. Het idee is er ongetwijfeld, maar dat betekent nog niet dat je er iets mee hoeft te hebben. Snel op naar de volgende film.

Op klassiekerzondag maar eens even aan de slag met deze Louis de Funes die ik vorig week bij de kringloop tegenkwam en ik moet bij voorbaat zeggen dat ik er vroeger al weinig humor zag in dat drukke gedrag van die man. Maar goed, tijden veranderen en dit bleek toch wel een film met goede recensies en een hoog cijfergemiddelde dus dan toch maar eens proberen. Maar helaas kom ik toch niet verder dan de conclusie dat Franse humor zo mid jaren '60 niet mijn ding is.

Toch is het beginpunt niet slecht met de bommenwerper in nood en vlucht uit het toestel boven Parijs, uiteraard een voorwaarde voor veel problemen, en ach het gestuntel met de schilder en de vlucht over de daken is nog best oké. Het bedotten van de doorzoeking met de schilder als zogenaamde man van de blonde dame vind ik best leuk bedacht en uitgevoerd uiteraard met een hoop gekibbel. Maar daarna komt helaas toch erg de klad in de film en heb ik ontzettend veel moeite met de lange speelduur waarooor de film me regelmatig aan de tragikomedie Strange Gardens doet denken.

Aardig is op zijn minst nog de achtervolging tussen vrachtwagen en motoren en zijspan, iets dat wellicht veel indruk heeft gemaakt op Spielberg voor één van de Indiana Jones films, maar verder kan het mij allemaal maar weinig interesseren. Onderdeel van de humor is natuurlijk dat ze op verschillende momenten niet door de mand vallen en dat mag een wonder heten, maar het komt er toch vooral op neer dat de humor mij onvoldoende doet met de drukke De Funes voorop. Ik vind het dan ook lastig oordelen of de film op basis van tijdsbeeld, acteren en kwaliteit een voldoende verdient, het idee zal er ongetwijfeld zijn daarom dan maar 3 sterren voor de moeite.

Een film die ik ooit wel eens zou moeten zien aangezien het boek van Steinbeck één van mijn favorieten is. En hoewel de film net niet helemaal het niveau van het boek aantikt, en zeker nog een uur had kunnen duren met wat er nog meer in het boek gebeurt, slaat deze oude prent in als een bom.

Zonder al te veel in te gaan op het droevige verhaal van de Joadses, blijkt dat het individu in de jaren '30 al ondergeschikt is aan industrialisatie. Dit mede of samen met de grote crisis. Dat de omgeving Oklahoma door zijn jarenlange droogte bekend stond als de 'dustbowl' helpt niet mee, dat de mensen in die tijd enorm volhardend blijkt vooral uit de scene met Muley die na zijn uitzettingsbevel gefrustreerd in de zanderige grond grijpt en uit dat familie gestorven is op deze grond, ze er alles voor gedaan hebben en dat de grond hun toebehoort.

De reis naar het beloofde land, alle positieve vooruitzichten ten spijt, blijkt een hele toer gebaseerd op wanhoop, en de realiteit akelig en wreed. De ellende die men treft is mensonterend, tussen alle hardheid zijn er kleine momentjes van goedheid te ontdekken. Droevige en hard blijft echter de strijd voor werk en een beter perspectief. Iets waar de film toch op een gegeven moment een keuze maakt en voor een iets beter einde met een positieve boodschap kiest. Een wending die niet in het boek voorkomt, daar sleept de ellende zich nog langer voort en worden de omstandigheden alleen maar slechter.

De zwart wit stijl is ronduit prachtig en er zijn een aantal prachtige shots. Komisch is de setting waar Tom en de predikant in het begin rond lopen, zondermeer een decor in een studio. Daarnaast zijn er een aantal prachtige shots van de omgeving. Daarnaast wordt er prima geacteerd door het grootste deel van de cast. Wat mij omtrent deze film en zijn stijl het meest aanspreekt en overtuigd is een soort tijdloosheid. De film is weliswaar oud, maar zoals er vaak in oudere films veel dialogen zijn die ronduit wollig zijn, over geacteerd en een omhaal van woorden, is The Grapes of Wrath ronduit direct.

The Grapes of Wrath is dan voor mij ook een tijdloos, stijlvol, boeiend en zelfs emotionerend geheel rond de schrijnende armoede. Wat een prachtige film.

Eens geprobeerd vanwege het griezel aspect en de aardige beoordelingen. Echter, ondanks enkele aardige elementen best wel tegenvallend.

Het idee is opzich interessant, iemand die geleidelijk aan een transformatie in die zin meemaakt. Van vegetariër naar het tegenovergestelde. Waar begint dit en waar stopt dit? De uiteindelijke ontknoping is dan nog wel even waard te noemen. Maar heel erg boeien kan de film mij niet. Daarnaast doen de 'horror' momenten mij een beetje komisch aan en loop ik vooral vast op dat verschrikkelijke stupide, maar kennelijk algemeen geaccepteerd beeld, van studenten, ontgroening, lichamelijke en geestelijke vernedering en lage zedelijke moralen. Ik vind dat allemaal zo verschrikkelijk dom, maar dat terzijde...

Raw heeft twee prima acterende dames met Marillier en Rumpf, dan is film qua stijl met cameravoering in combinatie met muziek ook nog wel op een paar aardige momenten te betrappen, maar daar heb ik dan toch wel het meeste mee gezegd en is de film vooral een tegenvaller qua tempo, sfeer en spanning. Aardig voor een keer maar ook niet meer dan dat.

En maar weer eens aan de King, en na recentelijk Secret Window, The Nightflier en Pet Sematary gezien te hebben viel nu de beurt aan het bepaald niet goed beoordeelde Graveyard shift, een verhaal als ik het goed heb uit Nachtmerries, en een verhaal die ik gelezen heb ook al weet ik er weinig meer van. En hoewel het de uitstraling van een B-film heeft vermaakte het mij toch allemaal meer dan.

Men neme een katoenfabriek waar het niet pluis is in de kelder, een aantal mysterieuze ongelukken, doden en vermissingen, een voorman uit de hel, een aantal uiteenlopende karakters van dom tot aardig die het met elkaar moeten rooien en de sympathieke hoofdpersoon. Oh...en niet te vergeten een ongediertebestrijder die iets teveel van zijn eigen goedje heeft opgesnoven. Iets dat nog alle kanten op kan maar toch vooral voorspelbaar en cliché rijk blijkt.

Toch stoort mij dat niet. Wie weinig verwacht wordt ook minder teleurgesteld toch? Buiten dat is het sfeertje in de duistere krochten in combinatie met muziek meer dan te pruimen. De cast doet het ook helemaal niet gek met Macht als doorgedraaide voorman, Andrews als sympathiek hoofdpersoon en vooral Dourif is kostelijk als schmierende verdelger. Volgens sommigen overdrijft hij teveel, toch vind ik het wel bij de film passen want dit is natuurlijk geen normale film met normale karakters. En ja die martelmethode bestaat, ik weet niet meer of hij precies zo uitgevoerd wordt als de verdelger omschrijft maar het bestaat wel.

Wat is de definitie van goed eigenlijk? Wanneer is een film goed? Tja, een Oscar winnaar is dit natuurlijk verre van, maar al met al vind ik het toch een uitermate vermakelijke en sfeervolle film die nog mooi even kon na mijn eigen nightshift van gisteravond.

Boeiende film toch altijd weer, mits je het geheel met een klein korreltje zout neemt.

Een meer dan prima degelijk en vooral rustig beeld wordt in eerste instantie geschetst van een aantal astronauten. Al snel gloren er problemen aan de horizon en, laten we het zo zeggen, slaat de wet van Murphy toe en die blijft toeslaan. De onwaarschijnlijke rits gebeurtenissen die Stone weet te overleven is opmerkelijk, net als haar redelijke gemakkelijke eerste stappen weer op aarde terwijl de gemiddelde astronaut toch even als een gestrande walvis ligt vanwege het wennen aan de zwartekracht. Iets waar je behoorlijk kapot van kunt zijn naar het schijnt. Ik geloof direct dat iemand die in de ruimtevaart zit of zelfs astronaut is, meteen zal vinden dat de film van flauwekul en reacties niet gewoon voor een getrainde astronaut aan elkaar hangt.

Laat een correct gebeuren nu ook niet helemaal de bedoeling zijn van Cuaron maar eerder een rush van spanning en stress, zoals bijvoorbeeld Dunkirk, in combinatie met treffende muziek. Laat die film dit in mijn optiek ook net zijn. Oogstrelende visueel zijn de beelden van de ruimte en de aarde. Visueel is alles een plaatje, net als de montage. En treffende is de spanning waarin je als kijker wordt meegesleept van overleven, mogelijkheden en een weg terug naar aarde. Iets dat overigens niet met veel toeters en bellen gaat, want geen geluid, maar vooral visueel gebracht wordt en via het acteren van Clooney en Bullock. Iets dat prima lukt. Beide doen het prima in hun rol. Aspecten als angst, eenzaamheid maar ook keuzes maken komen voorbij en dit maakt de film tot een prima geheel.

Zoals gezegd, geloofwaardig is Gravity niet echt, maar als suspense vol ritje slaagt de film wel degelijk. Iets dat op geweldige wijze wordt bijgestaan door Steven Price's zijn soundtrack, klanken waar overigens de soundtrack van Fury ook in te herkennen valt. Gravity is een lust voor het oog, boeit, is spannend en heeft vooral de juiste lengte. Prima film.

En verdomd alweer Charlton Heston, maar dit was bewust en een herkijk waar ik erg naar uitkeek. Een film overigens die niet in bezit te krijgen is met Nederlandse ondertiteling zo lijkt, dus dan maar even op deze manier met een film die ik in mijn jeugd/tienertijd meerdere keren zag en destijds best wel indruk maakte vanwege opoffering en harde keuzes.

Maar goed, wat we zien is de laatste reis van de Neptune met kapitein Blanchard die ruw onderbroken wordt door een vrachtschip die alle zeevaartregels aan de laars lapt met het gevolg dat de Neptune al vrij snel op grote diepte ligt. En de eerste beelden van de onderzeeër die onderwater vaart zijn toch wel van immense lelijkheid dat ik me afvraag wat dit gaat worden mede door enkele montagefouten waar het geheel zich in de mist afspeelt maar er toch gewoon op momenten goed weer te zien is, maar gelukkig herstelt zich dat redelijk snel met de aanvaring en afdaling en ziet de boot op de zeebodem er best goed uit. Gelukkig is cooler-dan-cooler-macho-alfa-man Charlton Heston aanboord die ik naar verloop op een gepaste rust betrap en daarmee een goede indruk maakt en leiding geeft aan de gebruikelijke verloop van zaken na een dergelijke ramp, tot daar scoort de film oké maar niet buitengewoon en vrees ik dat het beeld erg sentiment gekleurd is.

Maar de film ontwikkelt zich daarna toch in een rap en sterk tempo met een aantal harde beslissingen om de boot te redden, een tweetal mannen die zich opofferen, een indringend beeld van verdrinking en de spanning die langzaam opgebouwd wordt met uitvallende apparatuur, de zwetende deur, angst en paranoia onder de overlevenden en het slagzij door de aardverschuivingen. En plotseling is daar toch dat beeld dat ik had van de mannen in nood, een uitzichtloze en beklemmende situatie en momenten van opoffering die resulteren in een toon zo rond het einde van de film die toch behoorlijk dramatisch is. Voeg daar een prima cast and toe met Charlton 'niets aan op te merken' Heston, David Carradine als de vreemde Gates, Ned Beatty, een klein rolletje van Reeve, Keach, Cox en Harewood en we hebben toch een meer dan behoorlijke film met wellicht een paar onmogelijke dingen en hier en daar een dissonant, maar heej, twee jaar na deze film werd de Titanic naar boven gehaald, dan is dit zeker nog niet zo raar.

Afijn, jeugdsentiment of niet, dit was toch wel een herkijk die er vanmiddag lekker ingleed en waar ik dus alles behalve spijt van heb. En opnieuw ben ik niet krenterig vanavond met 4 sterren ditmaal.

Nummertje drie van de dag was in ieder geval buiten de gebaande paden en genre's die ik graag zie met deze Grease, maar ik moet toegeven als musical-hater, dat Grease mede door jeugdsentiment toch wel boven de andere gehekelde dans en zangpartijen uitstijgt. Heel misschien neigt dit net als West Side Story een heel klein beetje naar guilty pleasure maar overstijgt het kwalitatief sowieso al dat andere gejengel, gegil en gehups.

En stiekem moet ik toegeven dat ik, toen ik dit zag als kind, Danny en zijn gang, waaronder ook Kenickie, toch best wel heel erg stoer vond, en eigenlijk zijn ze dat nog steeds wel. Hoe wil je een mannelijk publiek aanspreken of in ieder geval musical in een stoer jasje steken? Nou, misschien zo wel. Buiten dat valt het op dat Travolta en Newton John gewoon een ontzettend sterk koppel zijn met een onwijs veel chemie, iets dat nog eens benadrukt werd na Newton John's overlijden waar Travolta iets schreef van 'yours from the first moment I saw you and forever, your Danny'. Tja, zoiets spreekt voor zich natuurlijk. Buiten dat is Olivia Newton John natuurlijk een plaatje.

Maar goed, Grease biedt veel meer dan alleen Olivia, want zoals reeds gezegd mag de rest van de bende er ook zijn in de vorm van Kenickie, is Dennis Stewart sterk als gluiperige Scorpion, stoere wagen trouwens, en valt een karakter als Rizzo ook op als sterk en overtuigend. Grappig overigens dat sportjock Chisum, waar Sandy op een gegeven moment mee op date is, gespeeld wordt door Lorenzo 'Renegade' Lamas, en als je dat weet zie je dat best wel. Buiten dat vallen de liedjes op als sterk en overtuigend, want over het algemeen vind ik musical liedjes buitengewoon irritant en een hoog repetitief gehalte hebben. Sterker, de liedjes in Grease zijn gewoon ontzettend goed en mooie nummers, niet te vergeten wat een geweldige vibe er bijvoorbeeld om zo'n nummer als Greased Lightning heen hangt.

Heeft Grease dan geen minpunten? Mwoah...het is natuurlijk kolder dat iemand met een bakkes als Michael Tucci door moet gaan voor een tiener of jong volwassene, maar dat geld wel voor meer, tevens is Sandy haar Australische accent snel kwijt als ze gaat zingen. Het zijn details die snel vergeten zijn binnen een geheel met de nodige humor, de opvliegendheid rond Danny die zich tijdelijk op sport richt, is er veel vrouwelijke schoon aanwezig en lees ik dat er veel acteurs redelijk vroeg zijn overleden in de vorm van Conaway, Stewart, Charles en ook nog een paar dansers maar dat terzijde. Grease vermaakte en zo gaat deze musical net als West Side Story een goed cijfer krijgen. Het kan verkeren!

Nog niet eerder gezien, tussen hoop en vrees of het me ging bevallen, want wat was dit nu precies, echter waren alle twijfels voor niets. Uitermate vermaakt met deze kolderieke persiflage, en ook nog met een verdraait goede boodschap.

De toon wordt heerlijk gezet met de anonieme barbier als totale kluns in een overtuigend decor betreffende de Eerste Wereldoorlog. De toon qua humor wordt ook meteen gezet. Dit gaat één grote spot vertoning, worden zoveel is duidelijk. En een humoristische ook nog. Beginfase zeker twee keer bijna de slappe lach te pakken ondanks de ontstellende contradictie dat de Duitse Joden gedurende WO1 nog goed genoeg waren om te sterven voor landsbelang om vervolgens gedurende jaren '30 Persona non grata te worden en slachtoffer van vervolging.

Het verhaal vervolgt zich met Hinkle. Men zal amper kennis van geschiedenis hoeven hebben om de gelijkenis te herkennen met Hitler. En niet alleen Hitler krijgt er van langs, tevens de Duitse taal, alswel zijn volgelingen en zijn zogenaamde visie waarin hij een beeld van blonde Ariërs in zijn Herrenvolk nastreeft maar dikke Göring, manke Goebbels en Hitler zelf ver van dat beeld verwijdert blijven. Chaplin weet daarna op schertsende wijze de misstanden qua getto's en vervolging perfect te duiden en dat terwijl de helft nog niet eens duidelijk was. Veel moest nog gebeuren of het eerste daglicht zien. Toch zag hij kennelijk duidelijk wat er stond te gebeuren met figuren als Hitler en Mussolini. Mussolini wordt tevens op bruut ordinaire en hilarische wijze neergezet. Het getwist over het niet aanvalsverdrag slaat denk ik weer eerder op het niet aanvalsverdrag met Stalin, vooral gezien wat Garbitsch Hinkle op een gegeven moment adviseert.

The Great Dictator valt geenszins tegen en is bijzonder humoristisch. Waar ik vooral erg van onder de indruk ben is dat de film tijdloos aanvoelt, ondanks de ouderwetse slap stick voelt de film dankzij zijn vlotte en directe stijl nergens aan als film van 80 jaar oud. Dit wordt allen kracht bij gezet door Chaplins eindspeech over hebzucht en de instelling van de mens, een speech die nog altijd actueel is en van toepassing kan zijn op deze tijd. De wens om de mens te helpen en hoop op betere tijden voelt naïef aan maar goed wie droomt er niet eens zo nu en dan over hoe het zou kunnen zijn in een betere wereld...?

En weer eentje van de stapel klassiekers die ik voornamelijk aanschafte omdat deze film me maar 2 euro extra zou kosten in een of andere actie. Het klinkt alsof ik de film niet hebben wilde, integendeel, maar ik wist ook wat ik binnen haalde en daar had ik geen grof geld voor over. Gisteren was ie dan aan de beurt voor een herkijk en uiteraard is het een vermakelijke film maar super is het allemaal niet.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond een stel ontsnappingskunstenaars die allen te samen gebracht worden in dit speciale kamp dat 'escape proof' zou zijn, het is uiteraard aan de gevangen het tegendeel te bewijzen. Het lijkt allemaal een beetje op Colditz en wat dat betreft lijkt Colditz een stukje realistischer met en kasteel waar in ieder geval de klassieke ontsnappingstunnel uitgesloten is. Toch lijkt het kamp in The Great Escape niet echt super zwaar beveiligt voor gasten van dit kaliber. Je zou dan toch een extra prikkeldraadversperring verwachten, landmijnen misschien rondom, meer wachttorens en heel wat meer patrouilles en 'shackdowns'. Maar The Great Escape lijkt toch niet minder waar te zijn met de pogingen, het aantal ontsnapten, en het aantal dat wegbleef. Jammer dan weer dat dit en Nederlander en twee Noren waren en niet wat het in deze film betreft met een Australiër, Pool en Amerikaan.

Uitgebreid wordt de tijd genomen voor de locatie, bewakers, gevangen, reputatie en het opstarten van de daadwerkelijke plannen. De cast is groots met heel veel bekende namen uit die tijd met McQueen, Coburn, Garner, Bronson, Pleasence, de niet zo heel bekende Attenborough en de jonge David McCallum beter bekend als Ducky uit NCIS. De toon van de film is vervolgens zoals men kan verwachten van een oorlogsfilm uit '63, namelijk met een licht komische sfeer. Hoewel dat misschien zwak uitgedrukt is, er is wel erg veel humor. En hoewel vermakelijk zoals het inpalmen van Werner, of de 4de Juli viering met het van aardappelen gebrouwen goedje, is het mij toch allemaal wat te jolig en slaat bij mij niet echt aan. Aardig is toch zekere alle moeite, de tegenslag, de uitvindingen, de opbouw naar de uiteindelijke ontsnapping en de pogingen van verschillende mannen om uit handen van de jagende troepen te blijven.

The Great Escape is zonder twijfel een prima toevoeging aan mijn collectie, en vermakelijk is de film ook zeker, en kijkt gemakkelijk weg voor zijn drie uren. Toch raakt de film mij niet in het bijzonder, dan vind ik Stalag 17 of Colditz de serie beter. De sfeer en humor is net wat te vrijblijvend wat dat betreft. Maar een prima film is het zeker wel.

Mysterie meets liefdesdrama.

Een redelijk mysterie komt naar voren in een zeer kleurrijke, puissant en decadente achtergrond. De wilde feesten en verteltrant doen fantasierijk en bijna sprookjesachtige aan. De door velen gehate combo met moderne muziek kan ik juist wel hebben omdat ik vind dat de film daar een bepaald energie en vlotheid van krijgt.

Hoewel in eerste instantie de geschiedenis van Gatsby in nevelen gehuld blijft komen wel de sluimerende spanningen richting Daisy naar boven. De film slaat van inhoudsloos feestgedruis om naar een liefdesdrama. Een hoop gedoe en spanningen volgen die vooral in het tijdsbeeld gezien moeten worden. Een catastrofe lonkt en gebeurt, vooral het einde is treurigheid troef.

The great Gatsby is een redelijk vlotte, mooi gemaakte en gestylde film. Behoorlijk subtiel zo nu en dan ook gebracht het verschil tussen rijk en arm. Settings, kleding en sfeer zijn prima. Maguire als gewoonlijk het lulletje rozenwater en LDC die wel iets extra's brengt. Desondanks raakt de film nergens echt een gevoelige snaar of gaat bijzonder de diepte in. De film moet het dan ook vooral de eerste helft van zijn energie hebben en kleurrijke sfeer. Verder aardig een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook.

Lang geleden ooit eens gezien, en deze was wel eens aan herziening toe aangezien ik verleden jaar het boek nog gelezen had waar de film op gebasseerd is. Meen zelfs dat schrijver Hampton Sides aan het script mee werkte.

Wat meteen al opvalt is dat de film onmogelijk in de schaduw van dit bijzonder goede boek kan staan, die ook mede een deel van de dodenmarsen beschrijft, andere wreedheden begaan door de Japanners, maar tevens een stukje cultuur uitlegt over de militaire hiërarchie en cultuur die meteen heel veel uitleg geeft over de Japanse denkwijze. Een andere aanrader op dat vlak is De Pacific van Peter Schrijvers die net zo boeiend schrijft over de onoverbrugbare cultuurverschillen. Is de film dan zo slecht? Nee...het boek is gewoon indrukwekkend en de film is redelijk goed, desondanks is de film een treffende en goede samenvatting van de ware feiten. Zelfs de gebeurtenissen rond Margaret Utinsky kloppen op het feit na dat ze iets had met Gibson. Ze zocht weliswaar haar man die werkzaam geweest was als arbeider op Bataan, maar die was geen militaire en zat zeker niet in dat kamp.

De film lijdt vooral het meeste onder een tempo dat nooit weet te ontbranden naar een passende snelheid. De aanloop tot de uiteindelijk actie op anderhalf uur duurt gewoon te lang en trekt te stroperig voorbij. Daarnaast moet de film het ook niet hebben van zijn cast. Fiennes is het beste in die zin, dan vond ik Csokas eigenlijk een beetje een misscast met zijn te dikke Amerikaanse accent, om uit te komen bij Bratt en Franco die hun best doen maar beide niet beter kunnen, of nóg niet kunnen. Beide slagen er in geen enkele diepte of iets extra's aan hun rol mee te geven.

De uiteindelijke actie na anderhalf uur en de beelden van het kamp zelf is dik in orde, duidelijk te zien dat men daar een goede militaire adviseur bij had, Dale Dye uiteraard die ook nog een klein rolletje heeft. Het einde maakt in die zin een hoop goed en de eindgeneriek, net als het begin, vaart goed bij de uitleg en de echte authentieke beelden. Dit geeft de film nog wel even de nodige diepte en raakvlak, toch blijft het gevoel dat een dergelijk boek en achtergrond een betere film verdiend had. Een iets beter en korter script en betere cast had een hoop gescheeld denk ik. Dan nog even het gezaag over de 'taglines' die de lading niet zouden dekken qua term 'reddingsactie'. Over de term reddingsactie valt te discussiëren, maar de actie was wel een gewaagde en grootse operatie met meer dan driehonderd man die zich achter de linies begaven en in alle stilte en zonder ontdekt te worden bijna 50 km aflegden met de mogelijkheid dat de Jappen binnen een oogwenk het hele kamp konden uitmoorden. De schietpartij zelf is bijna van epische proporties qua verliezen voor de Japanner, zover die kloppen overigens. 'Daring' was de missie zeker, het verhaal was redelijk onbekend tot Sides zijn boek in 2001 en ze hebben die mensen bevrijd, dus een reddingsactie was het zeker.

Afijn, The Raid, een degelijke film die met een aantal betere keuzes een hele goede film had kunnen worden. Aardig om weer eens te zien, maar dat is het dan ook.

Interessante feel good die niet voor niets in de prijzen viel. De film heeft even nodig op gang te komen en tot zijn ware essentie te komen, maar dan heb je ook heel wat.

Wat Tony nu eigenlijk in het begin met de hoed uitspookt, met het gevolg dat hij zonder werk zit, ontgaat me een beetje. Desondanks zet Mortensen een grappig beeld neer van de platvloerse maar innemende vraat Tony. Een beeld die overigens niet een grotere tegenstelling kan vormen met het heerschap dat hij rond moet rijden, toch lijkt Tony, naar mate de film vervolgt, absoluut de juist man op de juiste plaats. Een 'troubleshooter' die heel wat oplost, maar toch vanuit de optiek van Shirley de schijn tegen heeft, iets dat soms voor hilarische maar ook voor tenenkrommende wrijving zorgt.

Nu zal het volgende wat ik ga zeggen persoonlijk zijn, voor iedereen een eigen of andere ervaring, en vooral te maken hebben met je eigen achtergrond. Maar ik voel bijzonder veel sympathie voor 'het boefje' Tony, die weliswaar zo zijn maniertjes heeft en leeft naar de regels van de straat, maar in mijn beleving wel eerlijk is en voor zijn woord staat. Daar staat Shirley tegenover die ik, naar mate de film vordert, steeds arroganter vind en uit te de hoogte. Een man die dringend een realitycheck nodig heeft over 'de echte' wereld en tot de helft van de film zich alleen maar belerend uitlaat over wat wel en niet hoort. Een man die tot mijn verbazing een graad in psychologie heeft, maar er in faalt zijn eigen slimheid en geleerdheid om te zetten in een normale toon. Onuitstaanbaar vind ik het moment waar alle blaam Tony treft eenmaal in de cel na het slaan van de agent, dat Shirley zelf de meest domme dingen doet zoals de kroeg, of nog erger, de seksuele uitspatting in een staat waar zijn aanwezigheid al niet eens gepruimpt wordt, vergeet hij daarmee. Dingen die ik een slimme man als hem vele malen zwaarder aanreken, dingen waar Tony hem meer dan behoorlijk uit red. Nee, Shirley kan aan mij niet hard genoeg van zijn troon afdonderen met zijn hoog verheven toon, iets dat uiteindelijk gebeurt.

Green Book schetst uiteraard een nijpend situatie rond de ongelijke behandeling van gekleurden, en een feel good verhaal waar beide mannen iets leren van elkaars situatie, en nader tot elkaar komen. Maar vooral vind ik dat Green Book laat zien dat niemand zonder vooroordelen is. Tevens wordt subtiel het verschil gebracht tussen het hebben van een principiële mening en een uiteindelijk situatie die je raakt. Iets dat vooral op racisme zou kunnen slaan, maar in dit geval eerder betrekking heeft op de veiligheid van Shirleys troon die alles aangereikt krijgt, toch niet beseft hoe het leven is voor lagere delen van de bevolking, zich er wellicht zelfs te goed voor voelt. Neem het niet uit de hand willen eten of het afslaan van het spelletje bij zijn hotel. Maar onder het moto; alleen is ook maar alleen, met of zonder idealen, komt daar toch een knieval.

Green Book is een film waar veel van te leren valt en voor veel mensen een spiegel zal bevatten, of ze het door hebben is een andere vraag. Mortensen is geweldig, maar Ali boert ook een aardig potje mee. Verder valt de sfeer en authentieke aankleding op. Green Book mag daarom met recht een meer dan prima film genoemd worden. Kanttekening is echter wel dat critici aanhalen dat het verhaal teveel gezien wordt vanuit het blanke personage, en dat de familie van Shirley niet gevraagd is voor advies betreffende het script, sterker de familie vind het afgeschilderde portret van Shirley leugenachtig.

Afgelopen woensdag voor de herkijk, en dan vooral omdat ik de film gevonden had op Blu-ray en die zeker een kans wilde geven omdat de dvd uitgave die ik had van bijzonder slechte kwaliteit was. De donkere gedeelten, en die zijn er nogal wat, waren ontzettend vlekkerig en niet om aan te zien. En samen met een verbeterde beeldkwaliteit maakte Green Zone best wel een redelijke indruk.

Andermaal is er het beeld van een prima thriller waar men opzoek is naar de WMD's en de instanties en regeringafdelingen praktisch over elkaar heen rollen van bemoeienis in een web van intriges, leugens en paranoia. Daarnaast bezit de film over een sterke en volwassenen Damon, een goede Gleeson en Isaacs in een typische rol, is de actie sterk en mag de soundtrack zeker niet onbenoemd blijven.

Mindere punten vind de film toch wel een beetje in gebrek aan diepgang, dat Miller behalve ballen van staal een manusje van alles is maar vooral ook kwetsbaar gezien de hachelijke situaties waarin hij zich waagt, anders geformuleerd is het allemaal nogal sterk, en grootste minpunt is toch wel camerawerk en de montage typerend voor Greengrass die onnodig chaotisch en onrustig is en wat mij betreft op deze manier niets toevoegt. Net als die kleine momentjes van snel en kort inzoomen op twee pratende mensen om dan weer langzaam uit te zoomen. Het is druk, onrustig en om zeeziek van te worden.

Desalniettemin toont Green Zone zich als prima film die er wel een half sterretje bij verdient.

Kostelijk vermaak waar ik altijd van meende dat Spielberg deze geregisseerd had. Iets dat verder eigenlijk ook niet uitmaakt.

Al heel wat jaren, twintig a vijfentwintig, terug voor het eerst gezien. De indruk die het toen maakte kan ik me niet meer herinneren mede omdat de film er na die tijd ontelbaar vaak voor geweest is en ik hem regelmatig mee heb gepikt. Zeg maar gerust een guilty pleasure.

Wat vooral opvalt zijn toch de overtuigende special effects en wezens zelf. Voor een film uit 1984 en dus 36 jaar oud valt mij toch op hoe goed en overtuigend Gizmo en de Gremlins eruit zien. Het verhaal doet er verder niet zo toe, die uitvindende vader is een koekenbakker eerste klas en als er dan een lichtpuntje is dan draait dit wel rond de heerlijke Phoebe Cates. Maar eigenlijk doet het net genoemde er niet zo heel erg toe. Gremlins is net als een zombiefilm, het verhaal en acteren is ondergeschikt aan de schmierende monstertjes en de soms grandioze kills. Zo is moeders in de keuken een geweldige scene, hoe het oude wijf haar traplift gesaboteerd wordt hilarisch, net als de Gremlins in de bios, en springt de kroegscene eruit.

Gremlins is ondanks zijn lange intro en weinige diepgang geen topper natuurlijk maar when the shit hits the fan is het toch topvermaak en lachen, gieren en brullen.

Redelijk tweede deel dat zich natuurlijk niet kan meten met de eerste film. Het loopt niet over van originaliteit, is flauwer te noemen qua humor, en hoewel de speciale effects er beter uitzien dan de eerste, kun je afvragen wat het nu allemaal toevoegt.

Opvallend is toch wel dat er maar liefst zes jaar tussen de twee delen zit. Iets dat vooral Galligan aan te zien is. Niet dat dit nu heel erg is maar opmerkelijk is het wel aangezien Hollywood er geen gras over laat groeien om een succes uit te melken. Het doet er eigenlijk niet toe. Het pad van Gizmo en Billy kruist elkaar andermaal, en voor een dier waar contact met water en eten zo precies komt is het een wonder dat dit niet vaker fout gaat. En natuurlijk is het nu ook weer afwachten hoe lang het duurt.

Joe Dante weet er andermaal een kolderieke bende van te maken en de vele mutaties in het laboratorium zijn best leuk te noemen. Vooral de intelligente Gremlin is grappig en de wijze waarop hij tijdens het interview met de druktemaker afrekent. Verder wordt vooral met de vrouwelijke Gremlin een nogal flauwe troef uitgespeeld die misschien bij uitkomst leuk was maar nu toch ronduit slap. Zoals te verwachten komt Billy op het einde met een zet waarbij de zaak weer gered wordt.

The New Batch is vermakelijk te noemen maar kan niet wedijveren met de eerste die in de mix van komedie en griezel op eenzame hoogte staat in vergelijking met deze.

Tim Blake Nelson product die vooral als grootste vijand nieuwere, recentere en realistischere films als Son of Saul heeft en de wetenschap van de echte beelden. Het maakt The Grey Zone tot een redelijk film die toch vooral aardige tot goede momenten met slechte details aflevert. Een beetje 'hit or miss' wat dat betreft.

De film is een westerse productie, uiteraard wordt er daarom Engels gesproken. Iets waar ik normaliter niet zo zwaar aan til, maar met een film als Son of Saul in gedachte die praktisch de zelfde Hongaarse doelgroep onder de loep neemt, in de zelfde periode, het zelfde kamp en rond dezelfde opstand, staat The Grey Zone toch meteen wel op een grote achterstand. Toch weet de film met erg aardige momenten, goed acteren en interessante gebeurtenissen de achterstand redelijk weg te poetsen en te boeien. Interessant zijn tevens de beelden van de te werkstelling in de munitie fabriek.

Het zijn vervolgens de details die weer aan de kwaliteit van het geheel knagen. Persoonlijk vind ik de mannen van het Sonderkommando er wel erg goed gevoed en gekleed uitzien, sommigen zelfs dik wat dat betreft. Dan lijken de dames in de munitie er beter op, maar dat roept ook weer vragen op aangezien te werkgestelden in de oorlogsindustrie ook een voorkeursbehandeling kregen, in ieder geval beter dan de kampen want anders lijd de productie er onder. Maar waarom zien zij er weer minder en viezer dan de mannen van het Sonderkommando? Dan zijn er nog een aantal details als het vele gras op het kampterrein. Wie onderhoud dat? Bekend is dat men op hoge uitzondering een moestuin mocht hebben, iets dat functioneel is. Dan die sprinkler, beetje te modern. Beetje niet op zijn plaats. Dan is er het feit dat men spreekt over problemen bij crematorium 3 terwijl de werkelijke opstand rond 4 speelde. En nogmaals, men ziet er erg doorvoed, goed gekleed in en schoon uit.

Het maakt The Grey Zone niet perse een slechte film, maar wel één die niet kan wedijveren met de groten van het holocaust genre. Aardig dan nog wel weer de afloop wat alle betrokkenen betreft.

We hebbuh een dooie hier, stuur de hele boel maar.

Toch wel een erg bekende titel en had ik dit al eens gezien...? Vermoedelijk ben ik in de war met Moord in Extase van Baantjer. De cijfers voorspelden vooraf weinig goeds en dat kwam wel behoorlijk uit. Deze film is prima over te slaan.

Verkeert begint het toch niet. Grijpstra en de Gier als sarcastisch duo, toch twee zwaargewichten als acteur in de vorm van Hauer en De Gooijer die in eerste instantie de aandacht trekken, de omgeving in de vorm van Amsterdam met een fraai tijdsbeeld, uiteraard hier en daar typisch Nederlands en een mysterieus sfeertje. Niet te vergeten de vele bekenden in de vorm van Jones, Jaap Stobbe, Van Ammelrooy en Frederik de Groot om maar eens een paar te noemen.

De pratende mond, iedere keer als de centrale contact zoekt, is eerst niet een irritatiepunt, maar wordt het op een gegeven moment wel. Net als de vreemde muzikale intermezzo's, in hemelsnaam waarom? Is dat grappig? Moet dat grappig zijn? Samen met andere koddige dingen zoals het vast rijden van de kever in de steeg en de Gier's sluimerende fantasieën/verlangens begint Grijpstra en de Gier heel snel een vaag en onsaamhangend geheel te worden, die voor de helft nog, en we hebben het over maar 71 minuten, al niet meer boeit.

Een grote naam is Grijpstra en de Gier wel, maar dat zal aan de serie liggen. Deze film kan best overgeslagen worden en zal ook heel snel weer uit mijn geheugen verdwijnen.

Derde film van de dag betrof deze Grimm van de hand van Alex van Warmerdam, en hoewel ik de film niet kende trok de naam van de regisseur dan toch een beetje aangezien ik De Noorderlingen erg goed kan waarderen. Maar zoals zo vaak bieden eerdere ervaringen geen garanties want dit was toch wel een hele rare film waar ik eigenlijk niets mee kon.

We volgen dus Jacob en Marie achtergelaten in het bos door hun vader, vanaf daar begint een overlevingstocht die hun langs een knettergekke boer een dolle boerin leidt, criminaliteit en prostitutie tot gevolg heeft, het tweetal helemaal tot in Spanje brengt waar ook nog weer het nodige gebeurd op relationeel vlak, criminaliteit en vlucht. Het verhaal is daarmee op zijn zachtst gezegd best wel bijzonder toch is het vooral de van Warmerdam uitstraling die wel herkenbaar is in de zin van kleuren, aankleding, dialoog en vooral de kenmerkende bevreemdende sfeer.

Toch blijft vooral de vraag wat nu eigenlijk de bedoeling is van deze film, want kan ik er niks mee en het kan het me niet boeien. Het concept zal denk ik een mix tussen Hans en Grietje in een modern jasje met de nodige crimi en road movie elementen voor moeten stellen. Oftewel geen broodkruimeltjes maar prostitutie en moord, het is weliswaar een stuk realistischer dan een heks met een peperkoekhuisje maar het waarom wil bij mij niet binnenkomen. Buiten dat is het moment waarop Jacob de boer en zijn vrouw uitschakelt zo kolderiek dat ik de film vanaf daar al amper meer serieus kan nemen. Dan zijn er nog tal van andere werkwaardige momenten zoals een oudere man met sambaballen wat veel te lang duurt, of dat Jacob en Marie zomaar Spaans kunnen spreken, dat hebben ze zeker op de basisschool geleerd. Zo'n beetje het enige pluspunt is Halina Reijn te noemen die er bij het was ophangen zinneprikkelende uitziet in haar ondergoed. Ik zou zeggen doe mij zo'n wasvrouw.

Buiten dat was dit een vieze tegenvaller ondanks dat de film gemiddeld een voldoende scoort op MovieMeter, desondanks was het verre van my cup of tea. Snel op naar de volgende.

I'm exactly like Sharon Stallone, in basic instincts.

Soms vermakelijke en grappig, maar verder vooral een behoorlijke flauwe komedie die je moet liggen, of je moet in een bepaalde bui zijn. Zelden zijn de poep en piesgrappen echt heel leuk, verder wel een grappige setting met de achterbuurt en de tokkies die erbij horen. Cohen zet wel weer overtuigend zijn typetje neer, Strong lijkt toch niet helemaal op zijn plaats in een dermate flauwe film, toch lijkt het wel of beide mannen er wel wat lol in hadden. Verder de natte droom van iedere Engelsman met de World Cup Finale, een aardige rits leuke dames met Cruz, Wallis en Fisher.

Gezien, soms grappig en vermakelijk, maar het meeste van de tijd net wat te flauw.

Docu waar ik erg geïnteresseerd voor ging zitten om te ontdekken dat ik deze al eerder had gezien. Gelukkig deed dit geen afbreuk en heb ik het geheel met plezier opnieuw tot me genomen. Herzog levert zondermeer een kundige docu waarop het eigenlijk vooral gissen en speculeren blijft over het karakter Treadwell en zijn daden.

Herzog weet in eerste instantie de essentie van wat Treadwell uitstraalt en toont goed onder woorden te brengen, namelijk de extase die deze man voelt en uitstraalt door zo met deze dieren bezig te zijn en over een innerlijke beroering, iets dat door een 'normaal' mens niet bevat of begrepen kan worden. Is het fout wat Treadwell doet? Is iets wat wij gevaarlijk vinden fout? Het verhaal van de helicopterpiloot is daar in exemplarisch die Tim eigenlijk wegzet als een gestoorde. Maar daar is de kous nog altijd niet mee af wat mij betreft, want iets dat je niet begrijpt, of in kunt leven, hoeft niet perse fout of verkeerd te zijn.

De inzet die Treadwell toont is bewonderenswaardig. Bijzonder en bizar vind ik eigenlijk al zijn kunde en wetenschap, zoals bijvoorbeeld het 'I stand my ground' principe. Waar haalt hij deze kennis weg of is dat proefondervindelijk? Prachtig zijn de natuurbeelden, de beren en vooral de vosjes die toch wel aangeven dat de man iets bijzonders had in zijn omgang met dieren. Ontstellend, en hetgeen waarom Treadwell nu juist actie voerde, zien we dan weer terug in de beer die de moordenaar zou zijn. Niet alleen is hij dood en zijn de darmen en maag uit het lijf gehaald maar het karkas is ook nog eens verminkt met een poot en de kop eraf. Een dier dood tenminste nog om te overleven, om te eten, de mens dood voor plezier en verminkt zonder reden. Het onderstreept maar weer eens het verschil tussen mens en dier.

Treadwell blijft verbazen en niet in de laatste plaats met zijn soms kinderlijke overkomen en manier van praten. Het zijn toch de momenten dat je je af zou kunnen vragen of de man wel goed snik is en tussendoor sluimert toch het vermoeden dat er iets anders speelt. Dat de passie met de beren toch een heimelijke vlucht is voor iets anders. Is het een vlucht van mensen? Zijn het trust issues? Geen doel in het leven hebben? Afwijzing? Halverwege volgt een lichte omslag qua toon wat de film betreft. Herzog keert zich in woord tegen Treadwell, er is een bruut gevecht tussen twee beren, het moment met de gerluidstape is net geweest, de muziek wordt onheilspellend en Treadwell komt manisch over op bepaalde momenten. Ronduit intrigerend is overigens die net benoemde scene waar Herzog naar het geluidsfragment zit te luisteren van 'het moment' en vervolgens het advies geeft deze te vernietigen. Je zou je toch bijna afvragen hoe het geklonken moet hebben, iets dat we nooit zullen weten en misschien maar beter ook.

Treadwell, weldoener of aandachtstrekker, gestoorde of slim, dwaas of ziener, het is aan eenieder dit zelf te beoordelen bij het zien van deze meer dan uitstekende docu die qua verhaal te vergelijken is met Christopher McCandless. Ook iemand bij wie de samenleving had afgedaan en liever zijn eigen boontjes dopte in de natuur. Beide met alle risico van dien, waar de hoogste prijs voor werd betaald, maar wel overtuigd van hun wijze en hun droom volgend. Grizzly Man is een uitermate geslaagd documentaire die eigenlijk perfect het midden houdt dus alles en niet echt partij kiest ook al zegt Herzog op een gegeven wel wat hij er van denkt. Desondanks slaagt de film wel in zijn poging de natuur, de dieren en deze bevlogen man in al zijn complexiteit en schoonheid te laten zien. Prachtig!

Ik had evenveel interesse voor deze film als dat ik het uitstelde want waar het beeld van het klooster mij erg interesseerde had ik ook vrees voor de speelduur van meer dan tweeëneenhalf uur.

En om meteen maar op positieve wijze los te gaan over de film betreft Into the Silence toch wel een fascinerende beeld van het leven in dit Franse klooster. Prachtig natuurlijk de locatie in de sneeuw, alles omgeven door een serene rust, staat het ver van de wereld af zoals wij die kennen. Ik vraag me dan ook regelmatig af, tijdens het beeld van de zwijgzame mannen met slechts hun werk en gebed aan het hoofd, wat er door de hoofden van deze mensen heen gaat. Ongetwijfeld de algemene twijfel en vragen die ieder mens heeft of men wel goed bezig is met dingen, maar toch zeker niet de gemiddelde leeghoofdigheid van tegenwoordig met wat te dragen, wat te eten, of we wel hippe dingen doen en ver genoeg reizen en dat vooral iedereen wel goed het perfecte egocentrische plaatje mee krijgt op insta of welk populaire medium dan ook.

Wat moet het gemis van al die banaliteit toch

een heerlijke rust geven aan een mens lijkt mij. Nee, ik ga niet het klooster in, hoewel het wel eens goed zou zijn zaken van bijzaken de scheiden en wat is men tegenwoordig veel met bijzaken bezig. Iets waar in het klooster temidden van een spartaans leven geen plek is binnen een zekere harmonie, zorg voor dieren en toewijding voor het geloof. Het oogt als onthaasten, alsof de tijd stilstaat, alsof er geen begin noch einde is. Saai? Wellicht maar het stemt ook tot nederigheid wat wij tegenwoordig allemaal moeten en willen, met de wereld binnen handbereik en nooit is het genoeg.

En zo maakt Into the Silence toch een behoorlijke indruk maar kent het geheel toch ook een heel groot minpunt. Want deze boodschap had in een documentaire van een uur ook prima gelukt en is 2 uur en 40 minuten wel heel lang en eentonig waar weinig variatie in zit waardoor het geheel toch net aan kracht verliest. Zoals gezegd, stof tot nadenken.

Zeker twintig jaar geleden dat ik Groundhog Day gezien had en het gevoel, dat ik heden ten dage had betreffende de film, was dat het een Bill Murray film is. En ik vind Bill vaak niet zo grappig. Nu moet ik zeggen dat ik er niet veel meer van wist, behalve de herhalende dag, en ik toch wel weer eens een kans wilde wagen mede vanwege de overwegend positieve commentaren.

Het verhaal is duidelijk, de chagrijnige en sarcastische Phil moet een item draaien over een oude traditie. Dit doet Phil kennelijk al voor de zoveelste maal en voelt zich te goed voor iets dergelijks. De neerbuigendheid en arrogantie straalt er af naar collega's en omgeving tot Phil in een eindeloos lus omtrent de dag zelf beland en van alles probeert die te doorbreken. Humoristisch en gevat zijn de verschillende vormen van omgang met de situatie. Namelijk ongeloof, er gebruik van maken, een slaatje eruit proberen te slaan tot neerslachtigheid en fatalistisch gedrag. Leuk zijn de vele bekenden met oa Ghostbusters collega Harold Ramis, de lieftallige Andy McDowell en een erg jonge Michael Shannon om maar een paar te noemen. Grappig is ook de moeite die Phil doet om
Rita in te palmen, iets dat alleen maar averechts op zijn probleem lijkt te werken.

Interessant is toch de achterliggende gedachte en filosofie. Iets waar ik nu veel meer oog voor heb. Grappig is uiteraard hoe het eerst een straf lijkt maar Phil daarna er een slaatje uit slaat. Iets dat niet lang duurt overigens. Is het een gebrek aan waardering en respect voor het leven dat opbreekt? Of een synoniem van opgesloten zitten in je eigen negativiteit? Het kwartje valt toch echt op de laatste dag. Karma, wie goed doet die goed ontmoet. Voorspelbaar, maar absoluut geen gekke boodschap. De dag dat Phil eens niet met zichzelf bezig is maar de dag positief is komt er verandering.
Groundhog Day lijkt daarmee synoniem te staan voor de negativiteit die de meeste mensen over zichzelf afroepen waardoor ze het gevoel hebben dag op dag hetzelfde te beleven alleen dan minder letterlijk dan Phil.

En zo verast Groundhog Day me dan toch met zijn goede en positieve boodschap, bij tijd en wijlen prima humor en een ingetogen Bill Murray.

Grudge Match, tja...wat moet je er van zeggen? Was toch in de veronderstelling dat dit nog iets met Rocky te maken had, en ik heb sowieso weinig met de vervolgcultuur van Hollywood. Dus Grudge Match was iets wat ik altijd terzijde schoof en weinig aandacht gaf. Maar onlangs was hij op tv, ik zag de eerste paar minuten en ik had toch zoiets van laat ik het toch eens proberen.

En heej...wat een verrassing, geen Rocky Balboa maar een heel ander karakter. Alhoewel, Stallone als bokser, tja de link is snel gelegd natuurlijk en de teloorgang is ook tot op zekere hoogte het zelfde. Leuk is toch zeker het oud zeer met de rivaal die op zijn zachtst gezegd onuitstaanbaar is. Tevens spelen er nog wat privé dingetjes. Aardig is toch ook de humor en snedige opmerkingen van Hart die redelijk op zijn plek lijkt en tegengewicht vormt tussen de twee bromberen.

Maar verder...van diepte is niet echt sprake, voelt het als kolder dat zulke oude boksers de ring nog betreden, is de parallel met Rocky, Rocky Balboa in dit geval, weer niet ver weg, neigt de hele aanloop met relationele besognes en fysieke problemen naar melodrama en neigt de match zelf naar het obscene. Twee oudjes die elkaar naar het leven staan, het zal...

Toch heel vervelend om een keer te kijken is het allemaal niet. Vooral De Niro redt deels de show als onsympathieke tegenstander, een rol die hem wel ligt. Daarom, aardig voor een keer maar zeker niet meer dan dat.

Klassiekerzondag natuurlijk ook aan de oorlog, vooral op Bevrijdingsdag, en dat werd niet zo zeer een klassieker van naam als van leeftijd. Want dat werd deze Guadalcanal Diaries uit maarliefst '43 toen de oorlog en strijd tegen de Jappen nog lang niet gewonnen was.

Het beeld is van begin af aan treffend met de kerkdienst op het dek en daarmee een beeld ook te zien in docu's waar de mannen weken lang onderweg zijn. Even lijkt de film daarna in een lacune te raken met veel geklets en vooral niets en even vrees ik dat men de film gaat vergooien. Maar gelukkig schieten we daarna met de beschietingen van het eiland snel weer in gang waarop een aantal erg fraaie opnames volgen wanneer de landingsboten in hun tocht naar het eiland vanachter gefilmd worden met in de verte het strand, de jungle en de zware inslagen van de scheepsartillerie. De film vervolgd zich met een situering qua locatie die niet helemaal klopt met de ondoordringbare soms verstikkende jungle en grazige heuvels zoals Canal is, tegen het stoffige beeld dat we uiteindelijk krijgen, maar het kan er mee door.

Daarna is het vooral hollen en stilstaan wat de Guadalcanal Diaries betreft met details die best wel kloppen zoals de gevoerde guerrilla-oorlog en korte schermutselingen, de beschietingen in de nacht, regen en sluipschutters. Daartegenover staat toch iets teveel jolijt, er gebeurt niet heel veel, is het ook niet echt spannend en mis ik de echt zware ontberingen qua omstandigheden en ziektes wel een beetje. Het gevecht rond het ravijn met de holen en tunnels, en de banzai aanval op het einde, is vervolgens behoorlijk welkom omdat de film anders op een mager cijfer afstevende. Desondanks is het hinken op twee gedachten omdat de slag rond Guadalcanal niet gepaard ging met grote slagen. Dus ergens blijft de film dichtbij de waarheid.

Tenslotte doen archiefbeelden het altijd goed bij mij, is de jonge Anthony Quinn behoorlijk, en is het shot van de wachtloper bij donker in de regen erg mooi voor die tijd. Een topper bleek dit niet te zijn maar een goed cijfer mag zeker vanwege de moeite.

Werkelijk waar uitstekende film die soms een beetje naar cliché en te heroïsch neigt, maar nergens uit de bocht vliegt. Inmiddels voor de derde keer gezien en sinds zaterdag een waardevolle toevoeging aan de collectie.

De film begint met een beeld van een willekeurige redding uitgevoerd door de chief. Even kan het ergste gevreesd worden als deze redding toch wat gemakkelijk oogt net als de reanimatie, maar na een tweede minder geslaagd missie en de nodige fysieke maleur, komt de verwachte wissel in de film. Uitermate boeiend maar ook hard wordt de training gevolgd en bepaalde beelden doen niet onder voor de fysieke martelingen, scheldende instructeurs en falende cadetten van een echte docu. Middelpunt uiteraard de strijd tussen Chief en Goldfish.

De achterliggende gedachte en boodschap van de film moet vooral gezien worden in het verhaal van een 'echte' duiker tijdens de lessen, die zijn werk uitlegt tijdens en na Katrina. Een kleine ode aan wat er toen allemaal gedaan werd door reddingswerkers, en dergelijk heldhaftig werk in het algemeen, kan niet gemist worden. Net als de zeepbel die Chief Randall op een gegeven moment doorprikt betreffende het werk en dat er absoluut een keerzijde is met betrekking tot keuzes maken, wie wel en wie niet, en schuldgevoel tot overledenen wellicht.

The Guardian kenmerkt zich dan ook als film met twee acteurs geknipt voor hun rol, veel vaart, goed spektakel en een prima boodschap. Iets dat mij overigens meer dan raak en waar ik veel ontzag voor heb.

Had over deze film heel veel vooroordelen, namelijk: flauw, onderbroekenlol en niet serieus. En ik zeg en beweer toch altijd van serieuzere films te houden. Maar nadat ik zag dat de film dermate hoge cijfers heeft op IMdB en Moviemeter, toch een kans gegeven.

En ik moet zeggen vanaf de eerste minuten meteen blij verast. Het ziet er van begin tot het einde echt fan-tas-tisch uit. Daarnaast vind ik Chris Pratt, meestal toch wel een garantie voor slecht acteren en flauwe humor, de rol echt passen. Het verhaal is simpel, dat is waar, maar dat maakt mij niet uit. De verscheidenheid aan karakters groot, de humor en het gekibbel ook, het laatste tot groot vermaak. Maar vooral de humor lijkt behoorlijk in balans. Waar bijvoorbeeld Jar Jar Binks in SW slechts de eerste minuten leuk is en daarna door een overdaad zijn eigen graf graaft, blijft de aanwezigheid van de vergelijkbare Groot veel meer in balans. Hij had het zelfde lot als Jar Jar kunnen hebben door te vaak zijn one-trick-pony te gebruiken maar daar is een keurige balans in. De komische momenten van Pratt blijven ook prima binnen de perken. Dan de soundtrack, hoe anders kan het zijn. Het is geen keuze die je meteen zou verwachten of doen, heerlijke foute jaren '70 en '80 hits er onder, maar wat had het dan moeten worden? Vrolijke klassieke muziek? Cheesy. Zware klassieke muziek? Te zwaar. Elektronische muziek a la Bladerunner? Nee, niet apart genoeg. Deze muziek is perfect bovendien werkt het als reminder dat Pratt natuurlijk mens is.

Erg vermakelijk, niet te serieus, actiehelden verhaaltje met de nodige humor. En nogmaals, het ziet er prachtig uit allemaal.

Zeer vermakelijk film en fijne vervolg van deel 1. Alles in orde, redelijk verhaal, overdreven karakters maar vooral het visuele aspect en de soundtrack is werkelijk waar geweldig. De humor is volgens sommigen teveel en te flauw, enzovoort. Ik vind echter dat als een film als deze te serieus is, en de karakters te serieus zijn, de film zich zelf ontzettend onderuit haalt. Juist dan wordt het wat mij betreft een poppenkast met dat het heel wat moet lijken en de personages zichzelf wel heel erg serieus nemen. Juist door de overdaad aan humor neem je het niet serieus en wordt het vermaak in optimaforma. Hetzelfde overigens met de muziek, dan lees ik hier boven over niet passend en verkooptrucs. Tja, net alsof een zoveelste bombastische doorsnee orkest soundtrack zoveel gedaan had. Juist de tegenstelling die daarin gezocht wordt, sci-fi en golden oldies, is juist heel scherp.

Lekker filmpje. Heel leuk vermaak.