The Green Mile (1999)

Ach, die toplijst geeft ook enkel maar de consensus weer over talloze gebruikers... Toevallig zijn we nu met die mooie top-1000 bezig, zou The Green Mile die (bijvoorbeeld) helemaal niet halen, dan zouden daar ook weer users zijn die dat onterecht vinden. Kritiek hebben op een film dan wel status mag altijd, maar dat koppelen aan de teloorgang van de wereld.. Het blijft een lijstje

Die begrijp ik niet.

Ik weet eigenlijk wel zeker dat de echte filmliefhebber zijn mening hoe dan ook laten spreken. Als je het eens bent met het merendeel van de stemmers, wil dat niet meteen zeggen dat je niet durft in te gaan tegen de menigte.

Wanneer er 7 miljard mensen op aarde zijn, ga je toch meer bereiken in het leven wanneer je de aandacht trekt, dan wanneer je als grijze muis probeert in de groep te passen.

Ik dacht al wel dat ik The Green Mile niet meer zo mooi zou vinden als vroeger, maar schrik ervan hoe weinig ervan overblijft. Ik kwam eigenlijk geen moment meer in het verhaal vanwege al die karikaturen en het slechte spel van Tom Hanks. En dan duurt het allemaal zo vreselijk lang. Dit verhaal had echt wel in twee uur verteld kunnen worden.

Er blijven zeker nog mooie punten over, zoals de cinematografie en het sterke acteerwerk van Michael Clarke Duncan. Tot een voldoende kom ik echter niet meer.

Dit is een langzaam lopende film. De opbouw is echter heel sterk waardoor het, ondanks dat het drie uur duurt, van begin tot eind blijft boeien. Toppertje!

Top film! Zo goed dat ik hem steeds weer wil kijken!

Eindelijk The Green Mile gezien. Even gespreid over twee avonden waar ik gewoon anderhalf uur na elkaar keek. Meestal verslapt mijn aandacht sneller maar hier bleef het boeiend.

Na de eerste helft dacht ik van ik snap nog niet echt waarom deze nu zo speciaal is. Geen probleem dacht ik, heb ik wel vaker bij klassiekers. Het was zeker onderhoudend maar ik mistte toch een tikkeltje sublimiteit oa in de dialogen en het acteerwerk.

De tweede helft wordt het zeker beter en ontroerend, maar niet op een melige manier. Ik heb zelfs een traantje weggepinkt. Het verhaal is misschien wat bovennatuurlijk en mysterieus, maar daar hou ik zeker van. Het is geen top 10 plek waard daarvoor neigt het eerste anderhalf uur te veel maar een 4. Voor het geheel net een 4.5*.

Geweldig.

The Green Mile staat nu al sinds ik de MM site gebruik om mijn nummer 1. Heb er nooit een recensie op geschreven dus waarom ook niet. Het acteerwerk is erg sterk, vooral van het karakter dat John Coffey. Hanks doet het ook erg goed en Rockwell zorgt ook wel voor het een en ander vermaak.

Ik bleef boeiend kijken ondanks een pittige speeltijd. En dat gebeurd zelden, dus meestal als ik films rondom zo'n speeltijd aanzet en ik mijn aandacht verlies dan krijgen ze al niet een al te hoge score. Maar deze liet me niet alleen maar kijken, en ik zal heel eerlijk zijn, liet ook een paar tranen rollen.

Aangezien dit zeldzaam is geef ik het inderdaad al meestal een hoge score, omdat de boodschap dan sterk overgebracht is. Is maar bij 2 films gebeurd dat er tranen rollen. (Andere was Hachi). Maar goed, een geweldige film die erg ontroerend is. Voor mij een verdiende plek in de top 250.

Ondanks het absurde van de genezing van de blaasontsteking, het verwijderen van de tumor en de verrijzenis van de muis, zit ge toch geboeid en meelevend te kijken.

Film lijkt mij één metafoor voor het goede en het slechte bij de mens en de kracht die daar van uitgaat.

Terzelfdertijd een scherpe en menselijke blik achter de muren van een gevangenis en de taken van de cipiers.

Er wordt stevig geacteerd in deze even stevige film en niet alleen door Tom Hanks en M.C.Duncan.

Sam Rockwell steelt hier toch wel de show, fantastische film !

Kan alleen maar zeggen, topfilm.

Prachtige film.

Nog niet eerder zag ik een film die zo heftig bij mij binnenkwam. Formidabel.

Na de zoveelste kijkbeurt blijft de conclusie hetzelfde. Zeer intens verhaal wat qua sfeer en karakterstudie sterk is neergezet. Een van Kings grote werken, groots neergezet. Dit soort films komen niet vaak voorbij. Prachtig!

Prachtige film waarin een gevangenbewaarder een bijzondere ter dood veroordeelde man in zijn gevangenis krijgt. Deze tweede Stephen King verfilming door Frank Darabont is opnieuw een klassieker. Een mooi verhaal met vooral ook mooie personages (de sterke cast draagt hier zeker aan bij). Het bovennatuurlijke is een belangrijk element in het verhaal, maar voert zeker niet de boventoon. Zeker wel lang, maar ook een aantal aangrijpende momenten.

Waaaaalking thee mileeeee........, 3 uur verder en ik heb het gevoel dat ik zelf terecht kwam in het eeuwig leven, leek geen einde aan te komen, maar het totaal plaatje kon me wel bekoren!

Alle makke gevangenisbewakers en zweetkoppen nog aan toe. Maak er maar wat origineels van... ??! 100en gevangenisfilms bestaan er al maar deze blaast de meeste toch wel omver. Geweldige personages, met de speelduur waren er ook alle nodige details aan te pas gekomen en een heldere kijk op het cipiers leven en hoe het er vroeger aan toe ging. Top in elkaar gezet, op een paar onvolmaaktheden na. Hoe wist die vrouw bijvoorbeeld dat Coffey anders gespeld wordt dan coffee? En waarom herinnerde John niets van die gestoorde moordenaar? Of kwam hij zomaar uit the middle of nowhere na de dood van die twee meisjes. Bovendien vond ik het ook wel jammer dat er niet verder in is gegaan op het verleden van John en zijn littekens bijvoorbeeld. Al bij al snap ik wel dat deze film zo hoog wordt geprezen, het is een excentriek met een fantasierijk plot en een diepgaande boodschap. Er zit veel karakter in en het tragisch einde wordt goed overgebracht, wat bij de kijker weer emoties opwekt. Dit is echt zo een film die je voor dat je hem bekijkt er of al over gehoort hebt of al stukjes van hebt gezien.

Oude film doos klassieker! Props to Tom hanks!

Dit is echt een van de weinige films die mij zo kan ontroeren. Normaal ben ik hier heel cynisch in, maar hier was zoveel onrechtvaardigheid. Daarnaast zijn er ook heel veel leuke personages in. Sommigen noemen het karikaturen, maar daar heb ik totaal geen last van. Een film die ik iedere kijk als deze op televisie komt.

Iemand weleens opgelet dat de gevangenen riemen dragen in de doden cel?

The Green Mile was praktisch gezien een film die naar mijn idee werd gedragen door het aandoenlijke en daarvan meesterlijke acteerwerk van Michael Clarke Duncan. De casting daaromheen was ook goed gecast en presteerde daarbij ook wel goed. Het verhaal is uiteraard ook erg mooi en verfilmd vanuit het oorspronkelijke verhaal van Stephen King zijn boek. Het bevat in de film dan ook een paar zeer goede en mooie scènes. Soms vond ik de setting in de grote gevangenis wat ongeloofwaardig aanvoelen. Daarbij miste ik de donkere grauwe gevangenis sfeer. Enkel de aanloop naar de executie en de executie zelf kwam erg geloofwaardig en grimmig over. Zoals het wellicht er toen en nu nog aan toe kan gaan, als we spreken over zulke executies. De lange zit van drie uur doet het voor het verhaal wel goed. De opbouw daarin is prima en neemt duidelijk de tijd waarna er enkele hoogte punten volgen in de film. Nergens kakt het dan ook in, kan mij ook niet anders voorstellen als je als kijker eenmaal ook mee leeft met de personages. Het zien en herzien is dan ook meer dan waardig. De film blijft dan nog wel even hangen in je geheugen.

4,0*

Bijzonder en intrigerend verhaal dat me altijd weer weet te raken, hoe vaak ik hem ondertussen ook gezien heb. Ik weet nog mijn eerste kennismaking met het verhaal, het boek van King werd in eerste instantie als serie-thriller uitgebracht. Iedere maand een deel van circa 100 bladzijden en ik weet nog hoe verslingert ik aan het verhaal raakt en niet kon wachten tot de maand om was en het volgende deel op de markt kwam. Ik was dan ook bijzonder geïnteresseerd in een verfilming en ik moet zeggen, de film volgt het boek bijzonder nauwkeurig.

Als je de film behandelt qua acteerprestaties, sfeer en cinematografie ontkom je er niet aan het ook over het verhaal te hebben. Een verhaal dat natuurlijk voor de volle honderd procent op de conto van Stephen King komt. Andermaal slaagt hij er in een bijzonder verhaal met verschillende karakters te creëren, een geheel dat prachtig in balans blijkt te zijn en waar lijnen en karakters onverwacht invloed op elkaar hebben, elkaar kruisen, en ieder een taak of doel lijkt te hebben, en nog overtuigend ook. Hoe de cirkel bijvoorbeeld rond raakt tussen Coffey die Wetmore 'besmet', die op zijn beurt Wild Bill neerschiet. Een prachtig voorbeeld van karma. De vraag blijft echter wat eigenlijk de boodschap van het verhaal is. Ik persoonlijk denk dat het vooral met 'lotsbestemming' te maken heeft, en de filosofische gedachten van de positieve invloed die je op de levens van anderen kan hebben, ongeacht de situatie of de plek. Waar het Coffey's lot was met de meisjes gevonden te worden is het net zo goed Edgecomb zijn lot om op 108-jarige leeftijd de naweeën van die periode nog te voelen. De situatie en de achtergrond is prachtig gekozen en zorgt wat dat betreft alleen maar voor een extra prikkel om dat het tegenstrijdig is, de tegenstrijdigheid waar Edgecomb zelf over rept. Desalniettemin vind ik de wijze waarop Paul Edgecomb zijn werk probeert te doen reëel en menselijk. Mooi bedacht, en even mooi gebracht.

Darabont slaagt er na The Shawshank andermaal in een prachtig en authentiek beeld te brengen van de tijd waar het in speelt. Het ziet er overtuigend mooi uit qua sfeer en kleurenfilters. Vooral de opnames van The Mile zelf qua kleuren en het gelige oude licht straalt een bepaalde authenticiteit uit. Zover er aanpassingen in het script zijn moet ik andermaal zeggen dat Darabont bijzonder goed het boek volgt en eigenlijk wondermooi het beeld, dat het boek creëert, na leeft Geen enkele teleurstelling daar terwijl ik bij voorbaat destijds dacht, dat hij dingen rond Mr. Jingles of Delacroix wel aan moest passen want hoe wilde hij dat in beeld brengen. De casting en acteerprestaties zijn bijna memorabel. Sam Rockwell is fantastisch, net als Doug Hutchison die de vreselijke Percy Wetmore net zo geweldig neerzet. Dan had ik wat kritiek op Hanks gelezen dus heb ik daar extra opgelet en ik moet zeggen dat ik niets raars ondervind. Wat ik wel moet erkennen is dat hij zijn rol heel degelijk en sober speelt, bijna gewoontjes, maar ik vind de rol hem dan ook in die hoedanigheid prima passen. Zodanig zelfs dat hij bijna zichzelf kan zijn/op de automatische piloot kan spelen. Michael Clarke Duncan prima, David Morse eindelijk eens in een 'fatsoenlijke' rol en kleinere rollen als Jeter, Cromwell en Pepper mogen ook allemaal genoemd worden.

Wat verder vooral opvalt is toch de muziek, een prima soundtrack van Thomas Newman. De muziek weet heel mooi een bepaald soort melancholiek te benaderen, om vervolgens om te slaan en een ongemakkelijke prikkel te geven en de spanning of emotie op te zwepen. Verder tal van scherpe dialogen, grappige gebeurtenissen, er is ook sprake van humor, grappige opmerkingen, de grappen van Wild Bill bijvoorbeeld, maar ook de aandoenlijkheid van Coffey die constant een soort van ontwikkelend raadsel lijkt te zijn, van simpele ziel naar iemand die waarschuwt voordat er daadwerkelijke dingen gebeuren, tot handoplegger om vervolgens het inzicht te hebben uit zijn lijden verlost te willen worden. Een prikkelend verhaal met ontwikkelen die je zowel nieuwsgierig als melancholiek als emotioneel maakt. Een verhaal over lotsbestemming, los laten, vooroordelen en karma.

Last but not least, één van de pijnlijkste en meest beklijvende moviequotes ooit: We each owe a death - there are no exceptions - BUT, OH GOD, SOMETIMES THE GREEN MILE SEEMS SO LONG. Woeah.....kippenvel, zelfs als ik de quote gewoon lees.

1 van de weinige films die me ooit heeft doen huilen.

Briljant

Ik vond het een erg goede film. Zeker het religieuze thema vond ik aangrijpend. John Coffey, denk ik, is een soort van Jezusfiguur die uiteindelijk vermoord wordt vanwege alle haat in deze wereld.

Het is eigenlijk best vreemd dat de meeste films in de Top 250 een sterk religieuze thematiek hebben: The godfather, shawshank redemption, the green mile, de lord of the rings en se7en zijn volgens mij allemaal doordrongen van Christelijke symboliek. Of lees ik teveel religie in deze films? Grappig dat het evangelie ons zelfs vandaag nog toch aanspreekt.

Maar goed, ik had er uiteindelijk wel moeite mee dat John Coffey de twee slechteriken strafte. Ik had de film mooier gevonden wanneer het goede ten onder zou zijn gegaan aan het kwaad. Nu werd Coffey op het laatst toch iemand die het kwaad inzet om het goede te realiseren.

Dan vind ik dat andere verhaal toch net wat beter waar de hoofdpersoon wel zegt dat hij een leger van 72000 engelen kan oproepen, maar zich uiteindelijk laat doden door de Romeinen (en niet zoals in de Green Mile door zijn vrienden).

Bij herziening (werd weer es tijd na 15 jaar) heb ik mij prima vermaakt. De volle drie uur lang. Deed me wel wat denken aan een uigebreide aflevering van Tales From The Crypt. Laatst aflevering 1 gezien (The Man Who Was Death) en die was met een steengoeie William Sadler, die 'switchpuller' is bij een electric chair. IN Green Mile speelt hij de pa van de twee meisjes. Het magische gehalte beviel me nu beter dan vroeger. En Sam Rockwell is een feestje, naast een toch al erg prettige totaalcast.

Green Mile and the shawshank redemption zeker nummer 1 waardig. Net als silence of the lambs lord of the rings. Godfather kon mij niet boeien. Raar dat hij toch zo goed bevonden wordt

Om de zelfde reden dat sommige mensen bijvoorbeeld Jazz goed vinden en niet Kanye West

Geweldige film, klassieker!