The Green Mile (1999)

Daarin heb je zeker een punt. Maar op een of andere manier heeft hij vaak een goede neus voor de betere films. In The green mile springt ie er zeker niet uit Maar wel degelijk .

The Green Mile heb ik in het verleden meerdere malen gedeeltelijk gezien, maar niet goed genoeg om als een geheel te beoordelen dus daar werd het vandaag tijd voor.

Het verhaal is geweldig en de karakters die het bevat al helemaal. Hanks, Pepper en Morse spelen enorm sterk. Duncan als John Coffey is een rol die je nooit zal vergeten waarschijnlijk. De hele cast kan genoemd worden maar dit heeft weinig zin.

Indrukwekkende dialogen én monologen zorgen ervoor dat tussen de actievere scènes je je geen seconde verveelt, met 3 volwaardige uren film als gevolg.

Wat me opviel is hoe dun de drempel tussen leven en dood en haat en liefde eigenlijk is.

De film mist voor mij net dat bijzondere voor 4,5* of hoger, een bepaalde sfeer of herkenning bijvoorbeeld. Desalniettemin zeker een 8,4*.

Van alle films die ik heb gezien die het thema “het aanschouwen van een wonder” aankaarten is Green Mile degene die dit onderwerp het sterkst behandeld. Een goede combinatie tussen realistische drama & fantasie. Wat me bevalt aan het verhaal is dat het veel tijd besteed aan het schetsen van het dagelijkse leven op the Green Mile: je leert wie de mannen zijn en hoe hun werkleven op The Green Mile verloopt, een proef van de werksfeer. Deze rustige introductie heeft een realistische toon waardoor, tegen de tijd dat het fantasie-element de film betreed, ik het samen met de personages als een grote verrassing ervaarde. In de eerste helft is er verrassend veel humor, voornamelijk van de leuke interactie tussen de collega’s, maar de 2e helft slaat dit over naar heftige drama. Beide genres komen goed in zijn recht in het verhaal, omdat je samen met de personages de transformatie van rust naar intensiteit meemaakt en het begrijpelijk is waarom ze in de 2e helft zich serieuzer opstellen.
The Green Mile kaart vele gevoelige onderwerpen aan zoals hoe dood een mens kan beïnvloeden, zowel bijstanders als de daders, en de emotionele gevolgen van dien. Voornamelijk het personage John Coffey vond ik een opmerkelijk figuur in dit thema. John Coffey is een mysterieus figuur die het brein lijkt te hebben van een kind, wat een opmerkelijk contrast vormt met de andere in zijn situatie.
Op een vreemde wijze merkte ik mee te kunnen leven met sommige gevangene die de doodstraf kregen, omdat je kennis leert maken met de goeie kanten van deze personages ipv de slechte kanten die hun dreven tot moord. Hun vrede te zien krijgen met hun dood terwijl ze onder zulke stres staan is verrassend ontroerend, of hoe ze geluk proberen te zien vinden in de kleine dingen van het leven zoals een muis aaien. De film zet deze personages niet neer als good-guys die het niet verdienen om dood te gaan, het is bewust van de gruweldaden die de personages hebben verricht, maar het laat de criminele met doodstraf zien van een andere hoek die ik gewend ben, waardoor ik iedere minuut geboeid zat te kijken. Met al deze thema’s, personages en situaties kunnen de emoties zo hoog oplopen dat ik rond het einde merkte een traan te moeten weghalen.

De acteerprestaties zijn uitmuntend goed. Michael Clarke Duncan zet de gekwetste John Coffey ijzersterk neer, maar ik verbaasde me ook over de bijrollen. Sam Rockwell is angstaanjagend als Wild Bill, alsof ik naar een echte geestelijk beperkte zat te kijken, of Doug Hutchison is perfect als de gluiperige Percy waarbij ik merkte te bidden dat iemand hem een dreun verkocht.
De muziek bestaat niet uit melodieën die je zult neuriën en dat mensen de muziek zullen herkennen, maar de muziek past op sfeervolle wijze bij de emotionele toon van de scenes. Ik merkte dat de film precies wist welke muziek af te laten spelen op het juiste moment.
Het enige wat me minder bevalt is dat ik mij niet geheel kan aansluiten bij wat de film beschouwt als moreel juiste acties. Er gebeuren bepaalde dingen die worden neerzet als rechtvaardig, terwijl ik ze eerder onnodig hard vind. Ja, Percy is een rotzak en hij verdiende straf, maar dat John Coffey vervolgens al het bewustzijn uit Percy haalt vond ik te ver gaan. Percy is gedoemd de rest van zijn leven als een geestelijke patiënt te leven, terwijl hij een pestkop was ipv een moordenaar of verkrachter. Hij is verantwoordelijk voor de gruwelijke pijn van Delacroix’s dood, maar Delacroix ging sowieso dood waardoor ik de straf van Percy onnodig bruut vond. Ook vind ik het vreemd dat Paul “door god word bestraft” voor het laten sterven van een wonder. Paul heeft naar mijn zeggen niets onrechtvaardigs gedaan omdat hij geen zeggen had in John zijn dood, hij bood zelfs aan een manier te zoeken John vrij te krijgen. Toch word aan het einde gesuggereerd dat hij bestraft word door honderden jaren oud te worden.

Een hele mooie film waarbij ik iedere keer een traan bij weg moet halen. Het verhaal weet de realistische werksfeer van de Green Mile goed neer te zetten, wat de aanraking met fantasie des te opmerkelijker maakt. IJzersterk geacteerd en verrassend veel humor in de eerste helft door de aanstekelijke vriendschap van de werknemers. Kan me niet geheel vinden in de morele rechtvaardigheid van bepaalde momenten, maar van de 3 uur wegen deze scenes weinig.

4,5*

Tot tranen geroerd, gewoonweg prachtig. 5.0*

een geweldige film met tom hanks. die ik wel veel vaker kan zien .

hij blijft gewoon goed.een van de beste films ooit.

Niet zo sterk als de eerste kijkbeurt, maar nog steeds een behoorlijk mooie en boeiende film. De cast is uitstekend, acteert sterk en er is sprake van een zekere chemie tussen de verschillende hoofdrolspelers. Hanks is echt geknipt voor dit soort rollen en half jaren 90' tot het begin van het nieuwe millennium waren Hanks (Cast Away, Forrest Gump) sterkste jaren. Wat ook weer opvalt is de goed verzorgde omgeving en de aankleding, je waant jezelf écht in de jaren 30' van de vorige eeuw.

Op een of andere manier had ik verwacht dat The Geen Mile een nogal overgewaardeerde film zou zijn. De top 250 maakt mij altijd een beetje sceptisch. Toch bleek dat helemaal nergens voor nodig, want The Green Mile blijkt toch terecht gewaardeerd te worden.

Paul Edgecomb denkt terug aan zijn tijd als gevangenisbewaker op de dodencel ten tijde van de drooglegging. Ze kregen toen een nieuwe gevangene, de zwarte reus John Coffey, die ervan wordt verdacht twee meisjes te hebben verkracht en vermoord. Coffey bezit echter een bijzondere gave.

Stephen King laat met The Green Mile een hele andere kant van zichzelf zien. We hebben nog steeds een stel psychopaten, bovennatuurlijke krachten en de macabere elektrocutie, maar The Green Mile bevat ook een groot hartverwarmend en emotioneel aspect. King kennen we vooral van de "I'm gonne scare the shit out of you!"-houding die hij in de trailer van Maximum Overdrive heeft (onvoorstelbaar trouwens dat de zelfde man The Green Mile heeft geschreven). Maar het ligt natuurlijk ook vaak aan de manier waarop zijn boeken worden verfilmt. The Dead Zone van Cronenberg en Pet Sematary vond ik op emotioneel vlak ook erg sterk en de boeken die ik tot nu toe van King heb gelezen waren veelzijdiger dan het gemiddelde genrewerk.

Genrefilmer Frank Darabont heeft door in korte tijd The Shawshank Redemption en deze film te regisseren het weten te schoppen tot een van de meest gewaardeerde regisseurs ooit. Darabont heeft in ieder geval een talent voor goede boekverfilmingen. Zowel zijn twee toppers als het minder gewaardeerde The Mist zijn allemaal uitstekende Stephen King-verfilmingen die trouw blijven aan het bronmateriaal. Het is vooral goed dat Darabant lekker de tijd neemt om meerdere aspecten van het boek te belichten en het niet afraffelt. Verder heeft hij een erg sterke cinematografische stijl met warme kleuren en scherp beeld.

Het acteerwerk was zeer goed. Tom Hanks zet een sterke rol neer als Edgecomb en Michael Clarke Duncan weet Coffey ook erg goed neer te zetten. De enige kritiek die ik heb is dat de film mischien teveel een tranentrekker is en een typisch Amerikaans zwart-wit-beeld schetst van goed en kwaad (dit zijn de slechte ter dood veroordeelde en dit zijn de goede). Verder zagen de beien die uit Coffey's mond kwamen vliegen er te duidelijk uit als CGI. Maar verder heb ik toch niets dan lof voor deze film.

Een mooi meeslepend verhaal met een geslaagd contrast tussen serieus drama en bovennatuurlijke fantasy. De toevoeging van de muis vond ik ook briljant.

Na vele jaren maar eens herzien. De ontroering is wel verdwenen inmiddels, met wat meer filmervaring als bagage. The green mile blijkt dan behoorlijk sentimenteel te zijn en tamelijk simplistisch uitgewerkt (vooral door de zwart-witte personages). Verder verzwakt de raamvertelling het verhaal, dus dat had beter achterwege gelaten kunnen worden.

Maar, het verhaal zelf blijft wat mij betreft wel redelijk overeind staan en de sfeer van de gevangenis is krachtig. Ook de beperkte crew werkt goed. Eigenlijk kon ik me vrij veel scenes nog goed herinneren, dat zegt wel iets. Desondanks een ster eraf.

Soms vraag ik me echt af, hoe in hemelsnaam bedenkt Stephen King zulke boeken?

Ook bij The Green Mile was het een hele poos geleden dat ik hem nog eens zag. Het was dan ook de ideale gelegenheid afgelopen weekend nu hij nog eens op TV kwam. Het is alvast geen typische gevangenisfilm. Hier geen mepgrage sadisten die hun negatieve energie willen botvieren op gevangenen. Integendeel zelfs: haast op revolutionaire en ultra-progressieve wijze worden terdoodveroordeelden zoveel als kan rustig gehouden, treedt men apathisch op, wordt zelden de stem verheven, wordt er niet nodeloos geklopt of geslagen. Sterker nog: de isolatiecel is een veredeld berghok waar Mr. Jingles tot voor kort zijn onderkomen had.

De gevangenen zelf creëren ook een soort sympathie. Het zijn verstotenen uit de maatschappij. Mensen die een zware misstap begingen en hiervoor veroordeeld werden tot ter dood. Het lijken allen lieverdjes die het beeld scheppen dat ze er niet op hun plaats zitten. Hetzelfde geldt voor de cipiers: allen zijn empathische lamme goedzakken die eerder met de gevangenen zouden kaarten dan hen effectief te bewaken. Percy en Wild Bill zijn de twee uitersten uit beide kampen. Nu niet dat elke gevangenisfilm sadistisch geweld moet promoten: dat plaatje raakt ook stilaan afgezaagd, maar ik weet niet of dit uiterste de norm voor een gevangenisfilm moet worden. De film is vrij sentimenteel, is sprookjesachtig en kent een zekere magie, maar het tast evenzeer de geloofwaardigheid aan.

Tom Hanks speelt een rol die hem het best ligt: eentje van een sullig individu, een goede huisvader. Ook de andere rollen van Cromwell (als directeur), Morse (Brutus), Pepper (Dean) en DeMunn (Harry) vond ik goed en vooral erg sereen. Top of the bill was uiteraard de imposante Michael Clarke Duncan die door middel van een aantal trucs nog groter leek dan hij is werkelijkheid was. The Green Mile is een soort sprookje of bijbelverhaal gelang je overtuiging. Als een soort Messias verlost hij de mensheid, geneest hij zieken en laat hij doden opstaan (Mr Jingles). Alleen bij de meisjes was hij blijkbaar te laat ... Net als Christus wou hij niet langer gered worden en wenste hij te sterven voor de mensheid. De pijn was ondraagbaar geworden en wou naar 'heaven'.

Het einde vond ik minder sterk. Mr Jingles en Paul Edgecomb die het eeuwig (?) leven (alvast een langer leven) toebedeeld kregen, ik zie er de relevantie niet van in. De bijen die uit de mond kwamen als ziekelijke bacteriën, tja, niet echt mijn ding. En al zeker tenenkrullend wanneer ze aan Percy gegeven werden (hoezo barmhartigheid?).
De sfeer, decor, muziek was uitermate positief. Het bracht de film naar een hoog niveau. Qua verhaal en plotlijn over het algemeen wel ok, maar net niet goed genoeg om een 4,5* te rechtvaardigen. Een dikke 4,0* volstaat.

Ik ben blij dat ik hem eindelijk volledig heb gezien, zodat ik hem nooit meer moet bekijken. Het is een slechte film met de kracht dat hij wel ontroert, en op die manier zijn hoge ranking heeft gehaald. Al is plek 3 wel erg hoog.

Ik ergerde me aan veel dingen in het verhaal zoals de zwart-witte invulling van goed en slecht, het valse sentiment, de karikaturale wijze waarop personages worden voorgedragen (met uit het oog springende kenmerken) en de weinig subtiele inhoud die het erg voorspelbaar maakt (de droge spons, het doodtrappen van de muis, dat coffee onschuldig zou zijn en toch de doodstraf zou moeten ondergaan). De hints worden vaak niet subtiel en ruim ervoor aan te geven, en je moet daar geen Einstein voor zijn. Er waren ook fouten in de dialoog terug te vinden. We krijgen dit te horen

Melinda Moores: What's your name?
John Coffey: John Coffey, ma'am.
Melinda Moores: Like the drink, only not spelled the same.
John Coffey: No, ma'am. Not spelt the same at all.

Hoe weet zij nu weer hoe het gespeld zou moeten worden? Verder ligt het fantasy-element (niet genre -> element) me ook niet echt. Ook op andere vlakken brengt de film niet veel bij. Er is bitter weinig muziek te horen, en ook op visueel vlak is het een ondermaatse film. Het is een film die teleurstelt, en de gehele top 250 stelt eigenlijk niet echt iets voor. De personages uit FC De Kampioenen zijn intelligenter en doordachter opgebouwd, en de verhaallijnen van Familie zijn van een hoogstaand niveau vergeleken met wat we hier te zien krijgen.

TornadoEF5

Heerlijk hoe je meer dan duizend mensen op mm weet te dissen.

Je bent toch geen snob?

Ik mag die mening toch hebben, en indien niet, dan lijken de rollen me hier omgedraaid.

Als dat je mening is, is snob toch geen gek woord? Sorry, maar heb laatste tijd vaker het gevoel dat de hele filmindustrie er niet veel van bakt volgens jou..

Het is nu niet bepaald jij die lovend is over elke film ouder dan 30 jaar, waar je ook steevast begint met: "ja, maar...", en bij The Blair Witch Project heb je het over een plaaggeest in Bassie en Adriaan die enger is en bij Monty Python and the Holy Grail geef je aan dat je zojuist een baksteen hebt gezien.

Het is niet dat je een film slecht vind, dat mag en is voor mij het probleem niet. Maar je houding die je in die zin aanneemt komt over alsof je mening meer waard is dan die van iemand anders. Je mening is anders, niet beter of slechter.

Onzinnige aanval. The Blair Witch Project en Monty Python zijn mijn enige 1* films haha, en ben juist fan van 70's/80's films... Bij films voor de 70's is de kwaliteit inderdaad gedateerd, dan merk ik dat op. 12 Angry Men is zelfs één van de betere films die ik zag laatste tijd (en oudste ooit). Snap niet hoe dat ook maar iets te vergelijken valt met de top 250 'niets voorstellend' te noemen.

Het gaat daar niet om. Je reageert daar ook vrij snobistisch. Je kopt met slaapverwekkende onzin, en beledigt daar ook de groep mensen bij die dat een goede film vinden, volgens jouw redenering. Dat is je goed recht, en je doet het inderdaad bij minder films dan ik, maar het blijft hypocriet en je maakt je er ook schuldig aan. Bovendien heb ik er meer problemen wanneer iemand een film toch wat meer sterren geeft, omdat iedereen hem goed vindt en je niet durft in te gaan tegen de menigte. Is het dan niet toegestaan een film niet goed te vinden. Wel, als ik afga op andere reacties en bvb. die op Onderhond, blijkbaar niet. Indien de Onderhond's van de wereld er niet zouden zijn, zaten we nu allemaal onze arm in gestrekte houding recht vooruit te mikken, terwijl we gezamenlijk HEIL HITLER scanderen. Verder waren jij en horizons het die de aanval starten, en dan kan je er ook wel één terugverwachten.

Ik heb het recht om de top 250 te bekritiseren, zeker wanneer die wordt aangevuld door hoofdzakelijk gebruikers met een tiental stemmen met een zwart/wit-visie over film (een film is ofwel heel goed ofwel heel slecht en saai). Uiteindelijk is het maar een top 250 die allang flink aan belang en geloofwaardigheid heeft ingeboet, maar again my opinion en zoals jullie het zelf zeggen heeft die evenveel waarde als die van jullie (hoewel het mij weinig aangaat wat een ander daarover vindt). Anders gezegd, dat Green Mile een goede film is, is geen absolute wijsheid en daar verandert een top 250-notering of Oscar of allerlei recensies van filmcritici niets aan. We denken allen een idee te hebben van wat normaal is, maar wat als alles wat we doen abnormaal is? Klinkt als een ideaal uitgangspunt voor een eerste film.

God wat een gelul. Ik vind de plaaggeest enger dan The Blair Witch Project. Wie kraak ik daar in godsnaam af? Wat is daar snobistisch aan? Zoek het woord snob anders even op, al zou ik denken dat je dat moet kunnen afgaande op je overige woordenkeuze. Verder begon horizons al helemaal geen aanval, hij vraagt jou gewoon iets met grappige/goede bedoeling lijkt het. Ik vroeg me ook 'gewoon' af waarom je steeds kritischer lijkt te worden richting elke film aangezien ik volgens mij al een tijd geen voldoendes meer van je zag. Men... reageer maar persoonlijk als je het nog niet door hebt.

TornadoEF5 Ik wil je even wijzen op een vergissing in je review. De dialoog tussen Melinda en John Coffey is anders en is ook geen fout. Coffey zegt "Like the drink, only not spelled the same." en niet Melinda. De dialoog tussen Paul en John eerder in de film is hetzelfde. Het zal je mening over de film niet veranderen, maar ik wilde je er toch op wijzen .

Je ridiculiseert er iedereen die het een enge film vindt, inclusief de recensent die je toen quotte. En misschien doe je het wel bij meer films die je dan wel een hogere rating geeft. Ik bekritiseer niet wat je neerzet daar. Zorg alleen dat je een ander niet verwijt wat je zelf doet. Teejey

De maand juni was de meest productieve van het jaar, dus dat klopt niet. (7,3/10 bij 28 films) De gemiddelde rating op moviemeter steeg van 2,99 naar 3,01. Verder is het niet aan jou om een oordeel te vellen over hoe ik punten uitdeel.

Ik heb het dialoogje rechtstreeks van IMDb gehaald, dus dan zij zij in fout, al dacht ik dat het zo ging als ik me correct herinner. Ik weet zeker dat het niet klopte (of niet kon zonder voorkennis), al is dat wel een detail. Dat gaat het oordeel inderdaad niet veranderen.

TornadoEF5 Excuses, ik zie nu net dat IMdB het ook fout heeft inderdaad. Ik heb net het stukje met Melissa doodziek in bed en John Coffey teruggezien op Netflix. En het is toch echt Coffey die het zegt. Maakt verder niet uit .

Ik kan me dat toch niet zo herinneren uit de film.

The Green Mile John Coffey Cures Melinda Part 1 - YouTube vanaf 1:40. Op 1:51 zegt Coffey het.

Nee, je bent fout hoor.

The Green Mile John Coffey Cures Melinda Part 3 - YouTube

maar het verklaart wel wat (hoewel ze toch geheugenverlies had toen ze ziek was?).

Oké, maar dat verklaart dan toch alles. Ze was doodziek en hallucineerde, maar dit kan ze nog herinneren. Daar hoef je geen Einstein voor te zijn .

MovieMind schreef:

(quote)

Idolatie is nog tot daar aan toe, maar je moet het niet overdrijven.

Iedereen volgt elkaar vandaag blindelings, en daar ligt het gevaar juist. Naar mijn inziens is het allang te laat, en zijn wij mensen allang verloren.

Niet zo pessimistisch jonge vriend, als iedereen elkaar vandaag volgt dan wacht je op morgen.