The Green Mile (1999)

Okay, deze dus nu pas gezien, dacht altijd dat dit niets voor mij leek, shawshank redemption ik echt niet zo goed vond, de poster/frontpic stond me niet aan en ook niet echt een Tom Hanks-fan. Dus dat alles weerhield me steeds om deze te kijken en was vooral horror wat de klok sloeg, terwijl ik nu toch veel meer genres de kans geef en ook vaak kan appreciëren. Dat is bij deze meer dan zo, damn wat is dit een prachtige film, die ondanks de lange speelduur nooit verveelt en je echt volledig meeneemt in de schoonheid van dit verhaal. Ik zat echt aan het scherm gekluisterd, en had mijn volledige aandacht, leefde mee met de reus John, had haat tegenover Percy, de drama samen met het meer fantasy gedeelte, alles klopte zo goed, echt een meesterwerk en zoooo blij dat ik deze uiteindelijk toch gekeken heb. Ga deze meteen in m'n top10 zetten.

Mirakels van de groene mijl...

Blijft een goede film, hoewel net wat te lang naar mijn zin. Een sadistische cipier, een zwarte reus met genezerskrachten, het muisje Mr Jingles, .. maken deel uit van het kleine wereldje langs de groene mijl, beter gekend als death row. De film wordt in een lange flashback verteld door Paul Edgcombe, de verantwoordelijke cipier. Hij vertelt een verhaal van dood en van mirakels, van straf en gerechtigheid, van pijn en geluk. Er lopen heftige gevoelens door de film, de sfeer is apart, en daar schuilt ook de geheime formule voor de populariteit van deze film. Het lekker simpele zwart-wit oftewel goed versus slecht motief waarbij je niet al te diep moet nadenken, doet het altijd goed. Ik vond het hier eerder een zwakte. The Green Mile is aangrijpend en magisch en het is vooral sterk geacteerd. Hanks en Duncan uiteraard, maar ook Sam Rockwell mag niet vergeten worden.

Prachtige film die me altijd weet te ontroeren, zelfs na al 3 keer gezien te hebben. Goeie acteerprestaties van Duncan Jones en Hanks, en Rockwell, het karakter John Coffey is er een die je niet in veel andere films tegen komt. Daarnaast is het mooi gefilmd, en zit er mooie, soms opzwepende muziek achter. Het mooiste aan The Green Mile vond ik het verhaal, het neemt de tijd maar heeft toch een aangenaam tempo, neemt de wendingen die je graag wilt zien, en bouwt zo op naar een einde die je niet snel meer vergeet!

Mooie klassieker met een prachtig verhaal en goede acteerprestaties, een van m'n favorieten, 4,5!

Magisch realisme: de magie is matig en realisme is totaal afwezig.

Ik had niet zoveel voorkennis dus ik ging ervan uit dat dit over een menselijke gevangenisbewaker die een menselijk contact zou opbouwen met een ter dood veroordeelde moordenaar die tot een soort catharsis kwam… nou… dat was het dus niet.

Aanvankelijk was het zeker verfrissend dat de bewakers geen stelletje hufters waren en het niet over zo'n typische gevangenispic ging (niet mijn favoriete genre), maar het was dus geen typische gevangenispic. Meer nog: ik mag toch hopen dat die executies echt niet in een gammele, lekkende schuur doorgingen. Maar dat maakte de sfeer draaglijk en ik geef toe dat de film ondanks de lange duur vlot vooruit ging.

Maar heel het verhaal over deze lichtjes achterlijke incarnatie van Jezus Christus, of toch zeker niet begenadigd met diens communicatievaardigheden, inclusief mirakelverrichtingen (hoewel het bij de meisjes niet lukte… misschien was het maar een Jezus light)… was volledig van de pot gerukt. Het wil ergens religieus, wellicht christelijk zijn, maar dat lukt niet helemaal, want zoals hier ergens terecht aangehaald, doet Coffey weinig meer dan zieken en doden helen, maar evengoed 'slechteriken straffen'.

En wat dat laatste betreft, maakt Darabont (of is het King?) het wel heel bont. Zo zijn er alleen goeden en slechten. Die 'slechten' zijn zó overdreven dat je het echt niet serieus kan nemen. Wild Bill en dat ettertje van een bewaker zijn geen karikaturen maar karikaturen ván krikaturen.

Subtiel is de film niet, wel leuk om te zien en goed verteld, dat geef ik goed, met aangename karakters… maar het verhaal, daar kan ik niet veel mee… Tom Hanks houdt heel veel recht. Ik heb geen probleem met 'onrealistisch' zolang het maar 'waarachtig' is. (zie Incendies) Dit is me iets te mierzoet… en vaag.

Eigenlijk een steengoede film. Echter, het werd mij iets te onrealistisch met de healings en zijn 'magie' voor een perfecte dramafilm. Wat te veel fantasy naar mijn mening. 3.5*.

Ik heb deze moderne klassieker voor de zoveelste keer bekeken en het is gewoon moeilijk om niet te vallen voor de charmes van deze pracht van een film. De film duurt met 3 uur en 9 minuten ontzettend lang, vooral omdat de film zich op enkele momenten na volledig in het cellenblok afspeelt.

Hoe krijgt Darabont het dan toch voor elkaar om de film van begin tot eind interessant te houden.

Het eerste is natuurlijk het plot. Het mysterie rondom John Coffey wordt langzamerhand uitgebouwd en de empathie die je voor hem, maar ook de andere bijrollen voelt, wordt beetje bij beetje sterker. Er gebeurt ook genoeg, zonder dat de film vol aanvoelt. Al zou een film als dit tegenwoordig toch eerder als serie uitgewerkt worden. De gebeurtenissen die voorbij komen voelen in het begin erg klein aan (zoals Mr. Jingles), maar worden steeds groter en wegen daarbij ook steeds zwaarder voor het verhaal. Er zit een natuurlijke verloop in en niks voelt geforceerd of overbodig aan. Er worden gevoelige thema's aangesneden en het belangrijkste is dat alles echt nut heeft voor de karakterontwikkeling. Alles is er zo op gespeeld dat het einde niets anders kan doen dan je ontroeren.

Het tweede dat natuurlijk speelt en wat ik eerder al een beetje benoemde, zijn de personages. Elk personage dient zijn nut. Het cellenblok zit gelukkig slechts vol met een paar boefjes, waardoor elk hun eigen karakter heeft en een bepaald aandeel in de film en het plot heeft. Met natuurlijk Michael Clarke Duncan in de absolute glanzende bijrol. Ook Sam Rockwell krijgt een kans om zich volledig uit te leven, maar het voelt nergens overbodig en vooral ook onnodig aan. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de wachters, onder leiding van Tom Hanks. Oké, Hanks is de meest prominente, maar toch krijgt iedereen zijn kans om te shinen. Doug Hutchison als Percy is misschien wat onderbelicht in het bejubel van de film, maar man o man. Zelden vind ik een klootzak zo goed neergezet. Zelfs zo goed dat je op sommige momenten haast met hem te doen krijgt, ondanks dat het een sadistische zak is.

En dat is eigenlijk wat the Green Mile doet. Het is een soort van modern sprookje in een cellenblok voor ten dood veroordeelden. Het zorgt voor een lach en een traan en een vleugje magie. De film is op sommige momenten erg zwaarmoedig en weemoedig, maar tegelijkertijd krijg je er een warm gevoel bij.

Ik kan werkelijkwaar niks bedenken wat ik anders aan de film had willen doen.

Er is een soort drieluik van jaren 90 films die tijdloos zijn en mij (en vele anderen) altijd weet op te beuren. Naast deze film zijn dat Forrest Gump en the Shawshank Redemption. Toevalligerwijs is er een overlap in acteurs en het bronmateriaal tussen deze drie films.

5,0*

Van begin tot eind gewoon een top film! Aanrader!

Duidelijk veel van de Shawshank Redemption gepikt maar komt nog lang niet in de buurt.

Natuurlijk heeft iedere film zo z'n onrealistische momenten maar dit vond ik wel iets overdreven.

Vind het daarom ook de meest overschatte film in de lijst.

The Green Mile is een verhaal dat je nooit zult vergeten. Er zijn meerdere gedenkwaardige momenten in deze film die je lang bij zullen blijven. Ondanks de indrukwekkende lengte van meer dan drie uur, voelt de film geen seconde te lang aan. De reden hiervoor is het ongelooflijke verhaal dat je niet snel zult vergeten

Als je naar deze film kijkt, word je langzaam maar zeker steeds sympathieker voor John Coffey. Naarmate de film vordert, leer je meer over zijn achtergrondverhaal en hem als personage. Je leert ook meer over de andere gevangenen in de dodencel. De hele film speelt zich af op één locatie, op een paar uitzonderingen na, maar zelfs met een beperkt aantal personages en slechts één locatie in de film, blijft het gedurende de hele 3 uur interessant. Ook de fenominale optredens van met name Tom Hanks en Michael Clarke Duncan spelen hier een belangrijke rol in.

Zeggen dat deze film een ​​meesterwerk is, is een understatement. The Green Mile is naar mijn mening de beste film aller tijden. Het staat daarom ook met stip op één in mijn top 10.

Nog eens bekeken en weer een halve ster minder, voor mij toch een van de meest overgewaardeerde films op moviemeter. Ik knap af op het tweede deel van de film met al dat pseudoheilig gedoe. De film is niet spannend, kan mij ook niet echt aangrijpen (zoals Awakenings bvb) en is ook ongeloofwaardig, dus ja. Veel te lange film die sleept naar een vrij zwak einde. Hanks is wel heel goed. Er wordt sterk geacteerd door alle acteurs maar het verhaal is wat het is. 3,5 sterren

The Green Mile is een verfilming van een verhaal van Stephen King. Het verhaal gaat over Paul Edgecomb een oude man in een bejaardentehuis die terugdenkt aan zijn tijd als hoofdbewaarder in de Cold Water gevangenis. Hij was verantwoordelijk voor de afdeling waar de ter dood veroordeelden zaten, ook wel The Green Mile genoemd. Hij denkt met name terug aan de gevangene genaamd John Coffey. Coffey was een reusachtige, beresterke man die veroordeeld was voor de beestachtige moord op twee meisjes. Hij blijkt een beetje kinderlijke man die bang in het donker is. Edgecomb krijgt zijn twijfels over zijn schuld en bovendien blijkt Coffey over een bijzondere gave te beschikken. The mile zal nooit meer hetzelfde zijn.

The Green Mile heeft dezelfde look als The Shawshank Redemption. Dat komt omdat buiten het feit dat beide gebaseerd zijn op een verhaal van Stephen King ze ook door dezelfde regisseur, Frank Darabont, gemaakt zijn. Ze hebben ook dezelfde setting een gevangenis. Ook de aankleding lijkt hetzelfde al spelen ze wel in een ander era af. Green Mile tijdens het interbellum en Shawshank vlak na WO II. Jeffrey DeMunn en William Sadler spelen ook in beide een rol. Het zijn wel twee heel verschillende films. Shawshank was een menselijk verhaal over goed en kwaad waar Green Mile een dramafilm is met een bovennatuurlijk tintje. Het acteren is over het geheel vrij sober maar zeker niet slecht, integendeel. Hanks speelt vrij plichtmatig zijn personage maar Edgecomb is dan ook een serieuze ambtenaar. Michael Clarke Duncan's spel is adequaat maar hij is vooral fysiek imposant. David Morse, Barry Pepper, Jeffrey DeMunn, Bonnie Hunt en James Cromwell zijn ook goed maar niet echt bijzonder. Sam Rockwell speelt naar behoren. Wild Bill is een personage met veel geschreeuw en bombarie en dat brengt hij. Uitschieters zijn Michael Jeter, Harry Dean Stanton en Doug Hutchison. Die laatste weet onder je huid te gaan zitten als de arrogante en vooral irritante bewaarder Percy Wetmore. De film is vooral goed door het mooie verhaal en de schitterende effecten.

The Green Mile is een prima film want combinatie Darabont, Gevangenis en Stephen King staat garant voor een goede film. Hij is wel een stuk minder dan The Shawshank Redemption omdat het bovennatuurlijke de boventoon voert en de film verliest zijn verrassingseffect als je de clou kent en daarmee ook herkijkwaarde.

“I'm tired, boss. Mostly I'm tired of people being ugly to each other. I'm tired of all the pain I feel and hear in the world everyday. There's too much of it.”

Het is lang geleden dat er een film is geweest die zo veel indruk op mij heeft gemaakt. Pas geleden heb ik (ook door Tom Hanks gespeeld) de film ‘Forrest Gump’ gezien die wel wat los maakte maar, niet op de manier hoe ‘The Green Mile’ dat deed. Deze film wist mij voor het eerst weer eens te raken, ook diep van binnen en wist mij ook te ontroeren en dat heb ik echt zelden met films. Ik heb altijd best opgekeken om deze film te kijken, drie uur is reten lang en ik wist niet of ik dat wel kon vol houden. Nu dat ik deze film dan eindelijk gezien heb kan ik zeggen dat hij van mij nog wel stiekem wat langer mocht duren want het voelde totaal niet als drie uur aan, de film zuigt je eigenlijk vanaf minuut één het verhaal in en weet constant te verassen en je mee te nemen na leuke momenten.

De collegialiteit en misschien ook wel vriendschap van de cipiers onder elkaar, de haat naar ‘Percy’, de liefde die ‘John Coffey’ overbrengt en de constanten gebeurtenissen voelden allemaal zo goed aan en is zo mooi in beeld gebracht door ‘Frank Darabont’ en uiteraard fantastisch uitgevoerd door de cast die allen een mooie rol hadden. Het verhaal volgde één leidraad namelijke ‘The Green Mile’ of ook wel gewoon de ‘Death Row’. Het hete zo omdat de grond een groene kleur had, en zo klonk het wat schappelijker. Hier zaten de gevangen die hun executie aan het afwachten waren van de elektrische stoel.

De film gaat vrij snel door na het feit waarom ’John Coffey’ vast zat, want hij was veroordeeld tot moord (ik denk dubbel) omdat hij was gevonden bij twee kinderlijkjes (huilend) en deze bleken verkracht en vermoord te zijn waar ‘John Coffey’ de schuld van kreeg. Hij komt aan waar een ieder nog vrij bang voor de beste man is maar, hij komt al vrij snel over als een aardig persoon. We vestigen overigens net veel focus meer op ‘Coffey’ maar gaan al gauw door naar het muisje, mr. Jingels die bijzondere trucjes kon doen. ‘Percy’ had een hekel aan dat beest (zoals verwacht) maar, de rest van de gevangenis mocht het beestje wel, hij werd even later ook het huisdiertje van ‘Eduard Delacroix’. Een man waar ‘Percy’ het op gemunt had en hij mocht hem echt niet.

Trouwens, even terugkomend op ‘John Coffey’. Toen ik die naam hoorde moest ik eigenlijk denken aan de Nederlandse hardcore band ‘John Coffey’ waar ik wel redelijk fan van ben, mijn kameraden wat meer, en die we ook wel aardig vaak luisteren bij het skaten maar, dat even terzijde. Zo komt alles altijd wel dichtbij elkaar.

Er gebeurd heel veel in de film. Wat er toch wel uitspringt zijn de krachten die ‘John Coffey’ bezit. Hij bezit namelijk over vrij goede genezingskrachten en kan mens en dier helpen van pijn en erge ziektes, botbreuken noem maar op. Hij voert het eerst uit bij ‘Paul’ die langere tijd kampte met een plasbuisinfectie, daarna brengt hij het muisje mr. Jingels weer tot leven die dood was gestampt door ‘Percy’ en vervolgens helpt hij de vrouw van de directeur die zou gaan overlijden aan een hersentumor maar ‘John Coffey’ helpt de familie.

Een persoon en personage die er eigenlijk al vanaf het begin opvalt als een nare vent is ‘Percy’ (gespeeld door ‘Doug Hutchison’). ‘Percy’ heeft woedeproblemen en valt niet lekker in de groep, als neefje van de vrouw van de gouverneur kan hij veel maken, een belletje en de dienders worden op het matje geroepen. ’Percy’ is de gehele film door de bloed onder je nagels aan het halen en overtreft dit wanneer ‘Del’ geëxecuteerd word (Eduard Delacroix) en hij de leiding krijgt. Waar je de spons nat moet maken doet hij dit expres niet waardoor ‘Del’ een ongelooflijke pijnlijke dood tegemoet gaat. Dit maakte je ergernis alleen maar groter en dan was het maar al te mooi dat ’Coffey’ hem aan pakte en hij vervolgens door ‘Coffey’ die ‘Billy’ dood schoot, twee vliegen in één klap.


De cast deed het erg leuk en iedereen was prachtig in zijn eigen rol. Uiteraard deed ‘Tom Hanks’ het erg gaaf als ‘Paul Edgecomb’ maar ook heel veel respect naar ‘Michael Clarke Duncan’ die met de rol van ‘John Coffey’ qua tekst niet veel hoefde te doen maar meer op ons gevoel moest in gaan spelen. En iedereen heeft zo zijn doel in de film en vervult dit erg goed. ‘Frank Darabont’ weet ook zeker leuk te spelen met de overschakeling van verdriet naar humor en deze pakten allemaal erg goed uit.

Ja, ik heb sinds tijden niet meer zo’n fantastische film gezien en ik heb me uitstekend vermaakt. De drie uur vlogen voorbij en ik kreeg er geen genoeg van. Een film met veel emoties en een erg mooi verhaal om te volgen, een absolute topper die ik ook in mijn ‘top 10’ heb verwerkt, daar vond ik hem wel passen.

5.0*

Blijft toch een vreselijke poster

Het wordt misschien tijd om deze film te gaan herzien!

Past helemaal bij de film.

Echte classic dit natuurlijk. Een film die bijna alles perfect doet. Alle rollen lijken haast perfect gecast (tenzij je Tom Hanks kut vind) en alle acteurs halen hun hoogste niveau. Het is een lange zit, en niet alle scènes en lijntjes in het verhaal weten me even goed te pakken, aan het einde van de rit blijft het natuurlijk een verhaal dat verteld word door een opa, wat het ook wel weer wat charme geeft aangezien die ook niet altijd even goed weten te vertellen (zeker op zo'n leeftijd). Wel een film die je niet te vaak moet kijken, dan blijft hij tof.

Net een beetje te lange zit en de dingetjes in het verhaal die me niet helemaal liggen kan ik me niet altijd volledig overheen zetten bij deze film. Toch is het altijd wel even genieten als ik deze weer een keertje kijk. 4,5

Deze is vanavond op TV. Speelduur is meer dan 3 uur dat schrikt mij sowieso af en wellicht ook een van de redenen dat ik enkel maar korte stukjes heb gezien in het verleden. Staat hoog in de top 250. Misschien op een dag dat ik wel eens begin aan die lijst van hooggewaardeerde films maar ik vrees dat het een calvarietocht zou kunnen zijn

The Green Mile is toch wel een van de bekendste en meest geliefde films ooit, ook al is de film net iets meer dan 20 jaar oud pas. Op zo’n beetje elke filmsite staat de film wel in de bovenste regionen van de beste films ooit. Mijn laatste kijkbeurt zal toch echt wel een jaar of 15 terug zijn, heb nooit meer de moeite genomen voor een nieuwe poging, terwijl ik er toen erg van had genoten en 4,5* uit had gedeeld. Het was nu wel eens een prima moment, want met een speelduur van 3 uur kijk je dit niet even makkelijk na een lange werkdag. Maar nu met koud en guur weer, een lockdown en een avondklok + de melding dat de film begin maart van Netflix verdwijnt was het wel tijd en ik had er ook echt zin in.

Gelukkig is nog heel veel van de magie van deze film intact gebleven. De film boeit van begin tot eind, de personages zijn memorabel en een aantal momenten zullen zeker niet vergeten worden. Maar toch is het wel een film die een tikje overhyped is geraakt de afgelopen 20 jaar. Ook al was dit een hele fijne avondvulling, echt geraakt werd ik niet door de film, zelfs niet bij het einde met de executie. Dat wil overigens niet zeggen dat die momenten me niks deden, maar een brok in de keel leverde het me niet meer op. Daarvoor ben ik misschien wat kritischer geworden als filmkijker en zie je in deze film toch wel veel karikaturen. De goede mensen zijn waanzinnig aardig en de slechte mensen zijn zo kwaadaardig als de pest. Op zich is er niks mis mee, zeker in actiefilm vind ik deze verdeling altijd erg fijn, maar bij dit soort films verwacht ik iets meer menselijke aspecten. Zo’n Percy is echt een gigantische lul die ik ook wel zijn einde gunde die hij kreeg, net als een paar van die psychopaten die op hun dood moesten wachten. Maar je kan ook wat doorslaan, John Coffey is nog net niet de reïncarnatie van Jezus Christus, al lijkt de film er wel bijna naar te hinten. Natuurlijk zijn de momenten waar hij zijn helende krachten gebruikt erg mooi, maar het ligt er soms wat dik bovenop.

Wel vind ik de rol van John Coffey, gespeeld door de helaas veel te jong overleden Michael Clarke Duncan, ontzettend mooi. Hij is fantastisch van begin tot eind. Zijn door merg en been gaande geschreeuw als ze hem vinden met de 2 dode meisjes is wel kippenvel, net als later de beelden van hoe hun dood echt is veroorzaakt. Zijn imposante lichaam, zijn fijne stem, zijn rust. Hij speelt de rol van zijn leven. De rest van de cast is ook heel behoorlijk en ik vind Tom Hanks sowieso een hele fijne gozer waar ik ook altijd rustig van word als ik naar zijn personages kijk. Het zijn bijna altijd slimme, wijze mannen die hij speelt. Niet origineel, maar wel goed vertolkt. Maar ook de rollen van bijvoorbeeld de gevangenisdirecteur en Percy vind ik prima gedaan. Die laatste is echt zo’n onuitstaanbare pain in the ass. Dat hij uiteindelijk zielloos werd gemaakt en naar de inrichting moest was voor mij een prima slot. Ik lees wel dat mensen vinden dat John Coffey daar niet over had mogen beslissen, want door die actie werd er iemand gestoord en iemand werd vermoord, maar het is wederom een soort signaal dat men hem als een halve God zag die mag beslissen over het leven. Zoals hij ook in goede zin de vrouw van de directeur heeft mogen redden.

Wat me wel een beetje stoorde was het feit dat dit wederom een film was waar een oude versie van een personage zijn verhaal over zijn jongere zelf vertelde via flashbacks. Dat was zeker een hype eind jaren 90/begin jaren 00, want onder andere Titanic, Saving Private Ryan, Pearl Harbor en The Notebook gebruikten binnen enkele jaren hetzelfde trucje. Soms werkt het (Titanic, SPR), soms heeft het weinig meerwaarde (de rest). Hier vind ik het ook niet al te sterk. De oude John heeft niet veel uitstraling en zijn verhaal had prima verteld kunnen worden zonder het heden. Dat hij een soort van vervloekt lijkt en niet dood lijkt te kunnen gaan had er van mij wel uitgelaten mogen worden. Ook best raar, want hij heeft totaal geen schuld aan de dood van John, ook wel een creatie van God zoals hij het noemde, die hij zag sterven. Dat einde doet voor mij een beetje afbreuk aan de film die wel een half uurtje korter had gekund aan het begin en vooral het einde. Maar heel storend is het ook weer niet, want ik heb wel weer genoten. Niet een van de beste films ooit, wel een zeer goede film die elke filmliefhebber gezien moet hebben.

4* (was 4,5*)

Je moet geen films op tv kijken en al helemaal niet films die 3 uur duren. Met reclame erbij zit je er dan 4 uur voor en het haalt je uit de film. Ben zo blij dat ik al een jaar of 15 dat niet meer doe.

Buiten dat moet je gewoon eens voor The Green Mile gaan zitten. Neem de tijd en geniet. Het is het waard.

Als je van calvarietochten houdt...

Hm een 2,5* van mijn maatje is niet meteen een heads up vrees ik Ajax&Litmanen1. Nu moet ik nog meer gemotiveerd worden. Misschien in gezelschap dat het wel gaat lukken. Al zal het dan toch wachten worden tot na de coronaperiode.

En waarom vond jij de film maar middelmatig Boenga?

alexspyforever, het sleutelwoord voor mij is 'melig'.

Maar goed, dat mag je natuurlijk niet tegenhouden om 'm ooit eens te zien.

Er staan verschillende films helemaal bovenaan in de top 250 die ik nauwelijks 2,5 kan geven. Terwijl de Monty Python-films die in mijn top 10 staan van anderen 0,5 krijgen.

Hoe je het ook draait of keert: de gustibus et coloribus....

Niet mijn ding.

Heel vroeger had ik al eens 80% gezien van deze vaste klant in toplijsten en "must-see's". Dat beviel me toen geenszins, maar we zijn nu meer dan 10 jaar later en een mens evolueert wel eens dus toch maar eens een volwaardige kans gegeven.

Dezelfde euvels blijven evenwel overeind en ook nu vind ik dit wellicht de meest overschatte vaste klant in toplijsten en consoorten. Op zowat alle vlakken vind ik het armoe troef: karikaturale en/of eenzijdige karakters, neergezet door een hoop saaie dweilen, bijgestaan door een melig plotje met wat vage fantasy-elementen.

Er zit werkelijk niets in dat mij op één of andere manier raakt of intrigeert. Met een speelduur van boven de 3 uur is het bovendien een pittige zit. Ik kan er nog steeds weinig mee en ik verwacht niet dat dat ooit nog zal veranderen.

1,5

Dat laatste snap ik niet helemaal? Is dat Latijn voor smaken verschillen of zo?

De gustibus et coloribus non disputandum est - over smaken en kleuren valt niet de discuteren. Elke horror-liefhebber moet die uitspraak kennen...!

Ik had verwacht dat een terugkeer naar The Green Mile voor een veel lagere waardering zou zorgen. Dat viel echter alles mee. Ondanks de enorme lengte en de enorme zee aan sentimenteel gedoe heeft deze tweede gevangenisfilm van duo Frank Darabont en Stephen King weinig aan kracht hoeven inboeten. Darabont heeft gekozen om de enorm dik aangezette typetjes van King niet te nuanceren en dus zijn de goeierikken echte heilige boontjes en de slechteriken echte klootzakken in al hun vezels. Dat zou in een film met een realistische toon erg vervelend zijn, maar hier past het wel; In tegenstelling tot Shawshank maakt Darabont hier duidelijk een sprookje en dat zie je niet alleen terug in de bovennatuurlijke gebeurtenissen, maar ook in de figuren. En het is en blijft een mooi sprookje, hoe zoetsappig het soms ook wordt.

4 sterren.

Wat was dit een lange zit en wat heb ik deze film lang uitgesteld...

Maar wat was dit een enorm bijzonder, mooie en meesterlijke film. Het verhaal is op zich al bijzonder en het acteer werk van de gehele cast is echt uitzonderlijk goed . Zelden zulk acteer werk gezien van de gehele cast in een film die mij zo wist te raken als in deze film.

Een heel bijzonder en ontroerende film waarvan ik helemaal stil viel toen hij afgelopen was en hem even moest verwerken. Een film die mijn aandacht de gehele film wist te behouden en die een band op bouwde met elke karakter in de film. De schoonheid en de muziek van deze film is van de bovenste plank en ik ben blij dat ik hem gezien heb.

Dankzij ijzersterk acteerwerk en knap geschreven dialogen is het absoluut geen straf om drie uur te gaan zitten voor deze film. Feilloze cinema zou ik ’t echter niet noemen, laat staan top-10-aller-tijden-materiaal. Zo hebben de bovennatuurlijke elementen een hoog pulpgehalte, iets wat ik wel vaker ervaar bij producten van Stephen King. Zonder alle hocus-pocus zat hier m.i. veel meer in. Verder wordt het verhaal naar het einde toe nogal sentimenteel; sensatie neemt het steeds meer over van sereniteit.

3* lijken me wel fair.

Als er één film is die altijd zijn waarde en beleving houd dan is het deze wel, subliem zeer waardevol.

Hierboven word gezegd dat ie op veel fronten lijkt op the Shawshank Redemption ,maar dit vind ik te ver gaan.
Het verhaal en de acteurs zijn goed inderdaad,
Maar die magische krachten vind ik wat tever gaan
en op sommige momenten toch wel langdradig

Dan had hij ie eigenlijk toch wel vrij moeten komen op één of ander manier

Film kom mij niet echt boeien en is in mijn beleving een overschatte film. Niet dat de film slecht is, en ik heb mij niet verveeld maar meer dan 3 uren naar deze film kijken dan is het ook wel mooi geweest. Film kon mij niet raken. Misschien dat het wat onrealistisch was door zijn superkrachten, dat dat het veroorzaakte, ik weet het niet.