Meningen

Een beetje een tegenvallend geheel die op zelfde niveau vertoeft als Panfilov's 28 maar wel zeker beter is dan White Tiger.

De Russen spelen de voor hun gangbare en voorspelbare kaart uit betreffende de schets van de Russische patrioten versus de Duitse fascisten. Niet dat het me stoor maar typerend is het wel voor de Russische oorlogscinema.

In eerste instantie vaart de film de eerste fase prima met de in beeld gebracht strijd, het correcte materiaal en de verassing die de T-34 te weeg bracht toen hij voor het eerst opdook rond Moskou, de opmars stuitte en op alle mogelijke manieren superieur was aan de Duitse tanks. Kwantiteit boven kwaliteit, het hellende pantser dat de effectieve dikte verdubbelde, de brede tracks, een uitstekend kanon, een zeer sterk V-12 dieselmotor had en vooral retesimpel in elkaar zat, ook een groot voordeel boven de vaak onnodig ingewikkelde Duitse techniek die sneller stuk ging dan dat het zich gemakkelijk liet repareren.

Even vraag ik me af waar de film daarna naar toe gaat, weer een dik aangezet beeld van walgelijk Duitsers en de rest van de wereldbevolking die zucht onder dat juk. Vervolgens ontwikkelt de film zich van een aardige oorlogsfilm met sterke vechtscenes tot iets met een erg ver gezocht plot. Waarom een Russische bemanning selecteren? Dit kan alleen problemen opleveren. Dat je een Rus voor de bediening nodig hebt is een vlieger die niet op gaat, want de Duitsers waren bedreven met veel ingewikkelder technologie en materiaal dan onder de uber simpele maar verder uiterst effectieve T-34 schuil ging. Een Duitse bemanning kan dat net zo goed. Als er nu sprake zou zijn van een geheime missie met noodzakelijke kennis van het land en taal dan kan ik me er nog iets bij voorstellen maar dit is onzin. Om nog maar te zwijgen over de gigantische blunder rond de stop bij het provinciaal tankstationetje. Een T-34 draait op diesel, en alle Duitse voertuigen liepen op benzine. Dus hoe zou een Duits tankstation diesel in de pomp kunnen hebben?

Goed, het plot, de fouten, en de toch wat overdreven eindstrijd op de brug losgelaten, is T-34 bij tijd en wijlen een aardige en vermakelijke film, met vooral veel visueel spektakel, best wel realistische accenten tijdens de gevechten. Maar dat is het dan eigenlijk ook wel. Leuk voor een keer maar absoluut geen hoogvlieger.

Meer van hetzelfde alleen dan 20 jaar later. Dezelfde verlopen levens en uitzichtloze situaties alleen niet in de armoedige en grauwe jaren '90 maar in het meer opgeleukte en kleurrijkere heden. Waar de hoofdrolspelers in het eerste deel niet echt anders willen en toch ondanks alle bemoeienissen onderweg zijn naar de volgende 'hit' of trip, lijkt dat in deze film anders, de mannen proberen allemaal op een bepaalde manier te overleven of omgang te vinden met het verleden, voor Spud en Begbie wel op een hele negatieve manier. Even lijken de mannen elkaar te vinden en allemaal onderweg te zijn naar betere tijden, zelfs Begbie, maar een finale confrontatie lijkt onvermijdelijk.
Het verhaal is verder wat verschilt met deel 1. Waar deel 1 draaide om de narcistische zucht naar de volgende shot en de daarbij behorende destructieve inslag, lijkt deel 2 zowaar een plot te hebben die op het einde bij elkaar komt.

Verder lijken de mannen wel aardig op dreef met hun knauwerige Schotse accent. Daarnaast is Carlyle weer prima op toeren als onvoorspelbaar vaatje buskruit. De film is in die zin wel weer typisch Boyle, licht hallucinant, flitsend en snel gemonteerd met de nodige muziek, paar grappige momenten maar al met al is het niet helemaal mijn ding. Leuk een keer gezien te hebben en daarmee basta.

Een film die ik ergens ooit in 2007 eens op de gok mee nam, bovendien in de veronderstelling dat het een documentaire was. Toen maakte de film een geweldige indruk en dat doet hij vandaag de dag nog steeds, ondanks de lichtelijke melodramatische verstandhouding tussen de broers die ongetwijfeld zo uitgespeeld wordt vanwege de impact die de oorlog had op de burgers aldaar, geschat aantal van twee miljoen omgekomen. Het beeld dat uitgedragen wordt klopt wat mij betreft maar al te goed, families die uit elkaar gerukt werden en tegen elkaar opgehitst door de grootmachten van die tijd. Het verschil van kant kon heel ongelukkig uitvallen zoals gevangenname of bijvoorbeeld op het verkeerde moment op visite zijn bij familie in het noord waarop men geronseld werd en al snel aan de communisten kant stond, en het op kon nemen tegen eigen familie en vrienden. Wat de tragedie van deze oorlog betreft, een vredesverdrag is er nog nooit getekend, de strijd in de film duurde drie jaar en koste naar 'schatting' tussen de tweeënhalf miljoen tot drie miljoen levens waaronder veel burgers. Ik zeg overigens 'schatting' omdat men het werkelijk niet weet, vandaar de marge van een half miljoen.

De film wordt in eerste instantie rustig opgebouwd met de thuissituatie, van drama ontwikkeld de film zich daarna tot een oorlogsfilm. Een strijd overigens die uiterst merkwaardig heen en weer golfde van zuid naar noord. Er volgen al snel een paar erg goede oorlogsscenes onder andere in Pyongyang, waarna de toon qua menselijkheid en rauwheid nog verder daalt en erg realistisch overkomt. De wreedheid, troosteloosheid en menselijke afdaling wordt prima weergegeven en de beelden in de sneeuw zijn formidabel. Ondertussen wordt in het sub plot de verandering en verhouding van de broers gevolgd. Waar Jin Tae het als een manier ziet om zijn broer thuis te krijgen en een ware overlever blijkt lijkt hij steeds verder af te stompen, Jin Sook staat daarentegen voor een soort onschuld en naïviteit, en fungeert als moreel kompas die weigert af te stompen. En daar zit wat mij betreft het zwakke punt van de film, de jongere broer is vaak wat te aanwezig met zijn jankerige gebruikelijke klaagzang en ondanks dat hij zo slim is weigert hij in te zien wat zijn broer voor hem doet. De gebeurtenissen tussen de twee leiden echter wel tot een aantal interessante dingen zoals de brand, vermoedde dood, de officier die met een steen de kop in wordt geslagen, het overlopen van Jin Tae en de uiteindelijke samenkomst die ook weer naar het melodramatische neigt maar vooruit. Jan Dong-Gun, de oudere broer vind ik vooral heel aardig acteren en Lee Eun-ju wil ik dan nog wel even benoemen die zijn vrouw speelt en dat eveneens aardig doet. Werd gezien als groot acteertalent, helaas stapt ze nog geen jaar na de film zelf uit het leven.

De stijl is mooi, halverwege krijgt de film een erg goed gebracht naargeestig sfeertje en is de waanzin aan beide kanten onbeschrijfelijk. De Rode Golf wordt mooi gebracht, veel aspecten van de mobiele oorlog komen voorbij, de invloed die 'de strijd' van West en Oost over de rug van de Koreanen uitvocht is goed voelbaar en wat mij betreft wordt de zogenaamde 'broedermoord' uitstekend gebracht. Missertjes zijn toch wel een tot skelet verworden lichaam in een schuurbrand, het is geen crematorium natuurlijk, en de vliegtuigen halverwege en op het einde. Desondanks overtuigd de film op vele vlakken en dan met name op het gebied van oorlog. De oorlogsscenes zijn nog steeds bijzonder goed en overtuigend en vooral lekker rauw. Meer dan prima film.

Are you oké?

Yeah...yeah...I'm fine.

Inmiddels voor de derde keer aan de beurt en dit langzaam opgebouwde drama bevalt me steeds meer en meer. De eerste keer wist de film me nog niet echt te overtuigen maar doormiddel van voorkennis kan ik het geheel en de kunde waarmee deze film gemaakt is steeds beter op waarde schatten.

Het verhaal mag bekend zijn rond Curtis die niet bepaald zachtzinnige dromen heeft en duidelijk paranoia wordt omtrent wat er eventueel staat te gebeuren. Ontzettend sterk aan de film vind ik het rustig tempo waarin de tijd genomen wordt om het 'gewone' leven van deze man langzaamaan in te laten storten en alles rond hem langzaam ontspoort. Hij doet vreemde dingen, vrienden vervreemden en het gegeven dat er geestesziekte in de familie schuilt geeft een extra mysterieuze draai aan het geheel. De dromen zijn kippenvel waardig, de scene tijdens de buurtlunch is aangrijpend en op het kwetsbare af en toont Shannon toch als uitmuntend acteur. Chastain is altijd fijn zowel op acteer vlak als uitzicht om tenslotte nog even de soundtrack te benoemen en als me gevraagd wordt een slecht punt te noemen omtrent Take Shelter dan kan ik dat echt niet. Ik kan werkelijk niets slechts noemen aan deze film.

Take Shelter is daarmee een uitmuntend psychologische drama te noemen waarin duidelijk is dat er iets niet in de haak is. En dat psychische spel tussen waan en werkelijkheid wordt op fraaie wijze tot op het laatste ongewis gehouden. En het door velen gehekelde trage tempo past in mijn beleving ontzettend goed bij de film. Om als laatste Michael Shannon nog even aan te halen die mij het eerst opviel in Pearl Harbor en een niet bepaald snuggere rol speelde. Maar dat beeld heeft Shannon inmiddels van zich afgeworpen en ondertussen heeft Shannon met Nocturnal Animals en Revolutionary Road toch maar mooi twee Oscarnominaties in de wacht gesleept en had voor de rol als Curtis LaForge ook best erkenning mogen hebben.

Prima film waarin Neeson excelleert in en rol die hem op het lijf geschreven is. De film kenmerkt zichzelf verder als sober, degelijk, niet te ingewikkeld, Neeson die zich uitstekend aan zijn zwijgzame rol houdt en met snoeiharde actie.

Goed, er zijn wel wat dingetjes die het allemaal wat minder geloofwaardig maken, zoals de vele tegenstanders, kogels die in het rond vliegen en de achtervolging, en Neeson die overal ongeschonden uitkomt, het is pas de laatste tegenstander die hem pas echt serieus pijn doet. Daarnaast is de wijze waarop hij de VIP in het begin afvoert niet echt correcte beveiligers/bodyguard stijl. Dan hoort hij haar met de linkerhand in de nek beet te pakken en met de rechterhand haar rechter bovenarm, dan kan hij haar sturen en alle kanten opbrengen die hij wil. Met dat slappe handje in de onderrug dat ik zie heeft hij geen enkele controle.

Goed dat mag allemaal de pret niet drukken. Een vlotte en degelijke actiefilm trekt aan het scherm voorbij met Neeson als mean motherfucker die uitvoert wat we allemaal willen, stelletje gore klerelijers om zeep helpen. De martelscene van Marko is heerlijk zo ook de meeste knok- en schietpartijen die er goed en kundig uit zien. Helaas is de vechtpartij met de laatste op het schip minder geslaagd wat ik voornamelijk aan de montage en camerastandpunten wijt. Met langere takes en iets verder af had dat een episch en geweldig gevecht kunnen zijn. Verder fijne film, lekker voor een avondje vermaak.

Tenslotte maandagavond nog even iets soepels en gemakkelijks en daarbij viel de keuze op deze The Taking of Pelham 123. En volgens mij had ik deze nog nooit gezien of vond ik het niet de moeite waard te onthouden, want laten we eerlijk zijn dat het een aantal jaren terug optilde van dit soort films. Waar ik dan wel nieuwsgierig naar ben is hoe goed het oudje is uit 1974, want deze Scott versie kon mij weinig bekoren.

Heeft de film goede punten? Tja, zoals een Scott film bijna verplicht is staat Washington voor de camera, Travolta, Turturro en Gandolfini zijn natuurlijk ook niet de minsten. Zo heeft de soundtrack aardige moment, heeft het geheel een bepaalde flitsende en kenmerkende Scott montage, gebeurt er genoeg en is het niet een moment saai. Het devies lijkt tempo, de gang erin, een vliegende vaart zoals Scott dat vaker heeft in zijn films waar hij dan ook regelmatig mee uit de bocht vliegt met zijn magnum opus Man on Fire als uitzondering. Want verder is het toch een constante stroom van ergernissen, fouten en irritant gedoe.

Het is de typische stijl van Scott die snel tegenstaat met een bij tijd en wijlen hysterische montage, iets dat vergeleken met Domino nog meevalt. Verder is het van meet af aan heel veel geschreeuw en drukte, en waarom nu eigenlijk? Net alsof men haast heeft de film af te krijgen. Net alsof men heel erg graag indruk wil maken maar daarmee op gruwelijke wijze de hand overspeelt. Zo vind ik dat geld binnen die korte tijd een erg bedenkelijke plan en is er nog nooit in een gijzelingsfilm zo snel geld uitgekeerd om nog maar te zwijgen van dat over de top geldtransport, wat een idioterie zeg. Als tiener zou ik dit misschien interessant en spannend gevonden hebben, maar nu niet meer. Is die sluipschutter met die rat zo dom mogelijk, daarom zal een prof nooit de vinger op de trekker hebben, is het geleuter tussen George en zijn vriendinnetje hersenloos, hij wordt gegijzeld maar zij vind het belangrijkste dat hij zegt dat hij van haar houdt 'zucht', de metro slaat op hol en de passagiers doen helemaal niets, dan heeft Scott kennelijk iets met idiote achtervolgingen en vind ik de ontknoping op de brug waar Garber met pistool in de aanslag van de ene brug naar de andere klimt ook gewoon dom.

The taking of Pelham 123 lijkt dan vooral ook een krachttoer die zichzelf hopeloos voorbij schiet en zichzelf daarbij alleen maar vreselijk irritant, over the top en ronduit belachelijk maakt. En eigenlijk is dat soms wel een beetje het handelsmerk van Scott die mij dan vaker ook niet bekoord dan wel. Afijn, mits liefhebber van een hersenloze zit met het nodige aan rumoer, maar voor mij is dit duidelijk te min.

Zondagavond klassieker avond nog even aan de slag met deze A tale of two Cities en daarmee een kringloop vondst ingegeven vanwege een dergelijke titel die je niet vaak tegenkomt, en de cast deed de rest.

Prachtig de opening van de koets in een duistere decor, iets dat mij meteen doet denken aan John Ford's The Grapes of Wrath. Buiten dat valt de cast op met Bogarde, Christopher Lee en Donald Pleasence. Uiteraard kan je het een boeiende tijd noemen met de Franse Revolutie en de geplaagde Sydney die weinig gelukkig is met zijn leven en notabene de man vrij pleit op wiens vrouw hij verliefd is. En uiteraard volgt er nog veel, en vooral gericht op de verschillende sociale klassen die soms subtiel getoond worden en uitgroeit tot oproer, revolutie, een onrustige stad en een heuse veldslag waar de guillotine het bloed van de veroordeelden goed smaakt.

Maar puntje bij paaltje zegt het mij allemaal erg weinig, kan het me geen moment boeien en ben ik blij als het mes definitief gevallen is. Nee, alle kwaliteit tenspijt, een verhaal ook nog van Charles Dickens, heb ik er helemaal niets mee en geef er dan ook met moeite een voldoende voor.

Meer dan interessant drama, met het prachtige Italië en een fantastische soundtrack als achtergrond.

Een boeiend verhaal wordt rond Ripley geweven, iemand met een niet bepaald benijdenswaardig leven, zeg maar gerust miserabel en betekenisloos. Enige vorm van sympathie voor Tom is niet onredelijk die door dom toeval een taak krijgt van scheepsmagnaat Greenleaf. Mooi word zijn aankomst gebracht in het betoverende Italie, het rustige en weldadige leven maar toch ook het mysterie Ripley zelf die er soms rare gewoontes op na houd. Daarnaast wordt het mysterie mooi gestalte gehouden door het trage tempo en vooral het tot totstandkoming van bepaalde dingen en gebeurtenissen. Is het zo zorgvuldig uitgedacht en gepland of overkomt het Ripley ook maar?

Damon wordt zorgvuldig geregisseerd en speelt goed, Law is perfect voor zijn rol als playboy, Hoffman op uitmuntende wijze stuitend zoals zo vaak en wat is Blanchett om op te vreten zeg. Na de kennismaking met het heerlijke leven en hunkering naar acceptatie, zelfs twijfelachtig qua geaardheid, valt het grote voorbeeld toch tegen en ontstaat het grote masterplan om vooral het leventje door te kunnen zetten. Iets wat uitmond in het leven van een pathologische leugenaar, en tevens iets dat altijd met risico gepaard gaat, vooral als je als een ander voordoet. Exemplarisch is de eenzame kerst en het wantrouwen van velen, en hoe onnozel groef hij zijn eigen graf al amper in Italië om zich als Greenleaf voor te stellen aan Meredith.

Echter, wat aan deze film schort is het volgende; het tempo en toch gebrek aan spanning. Twee dingen waarvan het tempo naar het einde steeds meer begint op te spelen, en juist de spanning eindelijk een beetje begint te komen na de moord op Freddy. Desondanks blijft The Talented Mister Ripley een droom van een film met de prachtige soundtrack, overladen met mooie Jazz, en de prachtige cultuur en natuur van Italië. Alleen daarom is de film al de moeite waard te gaan kijken. De vraag blijft, en vandaar de toenemende interesse voor Plein Soleil en het boek van Highsmith, was Ripley al zo voor zijn introductie en mix up met het jasje?

En verder met de volgende King jaren '90 horror. En hoewel zijn naam wel groots gepresenteerd wordt is de toevoeging met één verhaal niet erg groot. De naam King verkoopt kennelijk. Kwaliteit hoeft het niet perse te betekenen, dat wisten we inmiddels, en wordt ook met deze film bevestigd die aardige momenten heeft maar verder niet bijzonder is.

De film bestaat uit vier delen met drie verhalen in die zin en allemaal hebben ze hun eigen humor en spanning. De eerste vind ik toch vooral kolderiek, in de tweede zullen vele mensen die bij mij over de vloer komen mijn kat denken te herkennen, en de derde is zowel het meest voorspelbaar als bizar. Opvallend is de cast met veel namen waarschijnlijk nog aan het begin van de loopbaan met Slater, Moore, Buscemi, Rae Dawn Chong die erg prettig is voor het oog, een bijzondere cameo van Debbie Harry en oudgediende William Hickey.

Verder is er niet zoveel te zeggen wat mij betreft over Tales Of The Dark Side behalve dat de verhalen niet zozeer eng zijn als wel smerig en morbide. Hoewel ik anders nog wel eens te porren ben voor een beetje foute King verfilming kon dit me eigenlijk weinig boeien en was het me allemaal net te veel onder de maat. Aardig voor een keer maar zeker niet meer.

Slappe hap eerste klas die binnen het uur al vreselijk verveelt en vooral richting mist.

Het voordeel van de twijfel kreeg deze film nog wel nadat ik hem vorige week bij de kringloop tegen kwam. Daar kan je je geen buil aanvallen. Maar zelfs met dermate lage verwachtingen wist Slag om Finland nog een moeizame strijd te worden.

Desondanks heeft de film best nog aardige punten. Vooral het authentieke materiaal valt op als overtuigend. Net als de soundtrack die prima momenten heeft. En zo nu en dan is de cameravoering zowaar te betrappen op een mooi en overtuigend shot. Daar staat weer tegenover dat er soms ook behoorlijke matige shots in zitten, vooral in de zin van 'klein'. Het heet de Slag om Finland, maar de eventuele grootsheid daarvan komt pas op het einde maar voren bv met het artillerievuur in het bos. Verder zijn het allemaal kleinschalige opnames. Budget? Dat kan. Maar waar wordt al dat materiaal en wapens dan van betaald? Dan is er de cast die louter uit emotieloze houten Klaasen bestaat. Om verder maar niet eens over dialoog, inhoud of diepte te reppen.

Als oorlogsfilm is Slag om Finland niet overtuigend, ondanks enkele aardige redelijke momenten. Daarnaast mist de film iedere vorm van inhoud en drama waardoor het geheel vooral een B-film lijkt en richting mist, de montage met de echte beelden ten spijt. Nee, snel vergeten wat.mij betreft en door met iets anders.

Nu wetend wat het verhaal brengt en wat er komt, nog een keer geprobeerd. En vooral het verschil met wie je hem kijkt, de eerste keer met iemand wiens schoenen bijna opensprongen vanwege de gekromde tenen, nu de tweede keer met iemand die wel zeker de humor van bepaalde dingen inzag. En dat scheelt, dan raakt je in een bepaalde flow en is het best wel een humoristische film bij tijden en wijlen.

Opgewaardeerd van 2.5 naar 3.0.

Eigenlijk alleen maar opgenomen en gestart wegens Gemma Arterton en het feit dat in deze film de befaamde scene met het rode topje en de hotpants voorkomt. Maar uiteindelijk toch best nog wel verrast door een bij tijd en wijlen grappig film.

Ewedown, slaapgehucht in de dop waar schrijvers zich wentelen in rust en de jeugd geen beter vertier kan bedenken dan eieren naar passerende auto's te gooien. Maar al snel na het arriveren van Tamara blijkt Ewedown een typische microkosmos. Woede, jaloezie, hunkering, onbeantwoorde liefde, overspel, hereniging, zelfs de dood komt voorbij en een rockster die behalve het dorp ook de plaatselijke jeugd tot waanzin drijft...saai hoor, zo'n dorpje. Sowieso valt de prachtige omgeving op en wat heeft Tamara Drewe een verdomd mooi huis en dan is er uiteraard de bekende scene waar Arterton over het hek klimt en al wiebelend op de anderen afloopt in haar hotpants, vervelend hoor zo'n buurvrouw.

Maar Tamara Drewe biedt toch iets meer want in tegenstelling tot vroeger met neus hebben de heren nu opeens wel allemaal interesse, over oppervlakkig gesproken. Dan is er uiteraard de humor, alle jaloezie en een aantal aardige wtf momenten die de film toch wel.de moeite waard maken om even uit te kijken. Want waar leid alle rep en roer nu toe en wat wil Tamara zelf...? Kostelijk is het signeermomentje van Nicholas op het parkeerterrein. Ook grappig de leeghoofdige en smakeloze drummer Ben. Aardig op zijn minst nog te benoemen de rol van de jonge Jessica Barden als geobserveerde fan.

En daarmee heeft Tamara Drewe van alles wat en is best oké voor een keertje.

Even een tussendoortje en daarvoor viel de keuze op deze Tango & Cash, ooit wel eens gezien in de jaren '90...en ja, toen was zoiets als dit nog redelijk acceptabel. Maar dit jaren '80 actievehicle is niet bepaald meer van deze tijd.

Want het is echt wel even slikken het eerste kwartier met al die macho branie, ik schiet voor ik vragen stel en verbouw an passant nog even een parkeergarage. Gaap...zucht, wat een gedoe allemaal. Verbetering ontstaat wanneer de heren elkaar vinden, zowel op de plaats delict, rechtbank als bajes en de smeuïge oneliners in het rond vliegen. Zowaar lijkt Tango & Cash zich te verbeteren en ook vermakelijk te zijn.

De beste fase van de film is toch die in de gevangenis waar de twee het niet bepaald gemakkelijk hebben met zowel vijanden als celmaten. Ook hier is het toch humor die de boventoon voert en goed doet. Helaas is het van korte duur en zakt het geheel weer langzaam in na de uitbraak met een bedroevende finale tot gevolg met grondverplaatsers en monstertrucks in een steengroeve. Serieus...? Wie bedenkt zoiets...?

De humor en chemie tenspijt tussen Stallone en Russell kan daar geen verandering in brengen. Aardig het verschijnen van Brion James die ik gedurende de middag ook al was tegengekomen in Command & Conquer Covert Ops. Ook niet verkeerd de jeugdige Teri Hatcher en de bizarre verschijning Robert Z'dar die ooit Chippendale was. Nee, dit was niet best, snel vergeten en op naar de volgende wat mij betreft.

.

Donderdagavond na het sporten nog even iets soepels, iets snels en gemakkelijks en daarbij viel de keuze op deze Tank Girl en daarmee en maar al te bekende titel uit de tijd van de magazines uit de videotheek en filmprogramma's uit de jaren'90. Of het verder iets zou zijn was mij onbekend maar het cijfergemiddelde voorspelde alvast weinig goeds.

Overduidelijk is er sprake van een aanzienlijk budget, de cast is ook niet bepaald misselijk, en bezit de film een meer dan prima soundtrack met onderandere Bush, Björk en Hole. Het verhaal stelt verder niet zo heel veel voor, maar dat hoeft niet meteen slecht te zijn binnen een film die eventueel goed en mooi gebracht wordt. Maar in dat geval is deze Tank Girl dan toch wel weer een geval apart in één of ander vage cultfilm, die extravagant, kleurrijk en als de gemiddelde hysterische jaren'90 videoclip van het beeldscherm afspat. Is het slecht? Niet perse, artistiek en eigenzinnig wellicht buiten het feit dat ik er niets mee heb.

Pluspuntje is toch wel de blij ei achtige stuiterbal Tank Girl neergezet door Lori Petty die met donker haar in Point Break toch best wel leuk was en hier ondanks haar rare kapsel een bepaalde pittige doch sexy energie uitstraalt en is er het saaie huismusje Jet, Naomi Watts, die zich ook interessant ontwikkelt. Verder is het allemaal verre van saai want gebeurt er genoeg, maar mist de film daarnaast vooral balans waardoor de mix beter klopt, de humor aanslaat. Maar helaas wordt het richting het einde steeds gekker rond de zelfstandige opererende tank en toont het musical momentje vooral dat de film zichzelf zo nu en dan helemaal verliest in bevreemdende en bizar slechte momenten. Afijn, duidelijk was dit niet mijn ding en gaat de film ook geen voldoende van mij krijgen.

Door een Facebook groep waar ik in zit inmiddels een aardig lijstje met oud oorlogsfilms aangelegd en daar vanmiddag maar eens mee begonnen via YouTube in dit geval en zodoende prima te volgen. En een film met als titel Tarawa Beachhead creëert verwachtingen aangezien Tarawa een ontzettend bloedig toneel was en van jongs af aan een bron van interesse. Maar was het maar zo mooi als de titel en de verwachtingen...

Met de goede punten zijn we snel klaar waar men begint in de jungle van Guadalcanal om vervolgens met het nodige aan archief beelden op Tarawa te eindigen met een behoorlijk goed nagemaakt Japanse commandobunker. Zo ziet het beeld van de amtracs in lijn er goed uit en geldt dat ook voor de actie. Daarnaast doet het geheel met zijn spanningen tussen de officieren, en bepaalde dingen zoals met de eer willen strijken, en mensen achterlaten om zelf het vege lijf te redden, me erg denken aan Bloedige Stranden van Delano Stagg.

Maar verder, de film duurt maar dik 70 minuten toch wordt er een erg groot deel gebruikt aan verlof, thuis en relationele besognes. Daarnaast komt de spanning tussen de twee mannen er onvoldoende uit, wordt er niet heel best geacteerd en is het heroïsche einde dan net weer net een stap de verkeerde kant op. Zoals reeds gezegd, de titel is veel belovend, de film echter niet met als grootste zwakte de tijd die men verdoet aan randzaken. Afijn, snel verder met de volgende film want dit was niet echt goed.

En tenslotte The Twilight Samurai als vervolmaking van de Top 250 en hopelijk de leukste van de drie die de afgelopen dagen nog moesten want de twee Kurosawa's waren niet bepaald aan mij besteed. Dus kom maar op met het nodige aan katana gekletter, maar wie dat verwacht bij deze film komt bedrogen uit, dus ik ook, doch een slechte of vervelende film was dit verre van.

Waar ik de afgelopen weken nog al eens een samurai film mee pakte in de top250 met het nodige van Kobayashi en Kurosowa staat deze The Twilight Samurai haaks op dat beeld van bende's, burgerslachtoffers, sinistere bad guys en een held die lustig er op los slaat met zijn zwaard. De doden vallen rijkelijk, soms zit er iets meer verhaal achter zoals Seven Samurai of Seppuku, maar moeite met het zwaard trekken heeft men nooit zoals in Yojimbo en diens vervolg waar de held nooit onder de indruk is. Dan wordt hier toch wel uit een ander vaatje getapt met Seibei die verre van heldhaftig is, verslonsd, en alles vanwege duidelijk redenen aan de kant zet voor moeder en dochters. Niet echt spectaculair als men de andere films in gedachten heeft, maar niettemin interessant.

Weliswaar begint er pas bij de eerste aanvaring tussen Seibei en Yogo een beetje spanning en lading in het geheel te komen, maar is het daarvoor geschetste beeld qua armoede, geldzorgen, verplichtingen rond gezin en familie, een beetje drama en romantiek, niet minder interessant. Want waar ik eerder de gemiddelde samurai als zwaard zwaaiende, bloeddorstige woesteling zag wijkt dat beeld daar nu wel vanaf en is dit zelfs een verademing. Een Samurai is een eerzuchtig maar vooral gewetensvol iemand die slechts zijn zwaard trekt en dood als het niet anders kan, en verder vooral met verantwoordelijkheden, plichten en normen en waarden bezig is. En in dat licht lijkt Seibei een mak lammetje met de nodige spot tot gevolg aldus de andere samurai

Maar oordeel een boek niet op zijn kaft met een interessante ontwikkeling rondom de problematische Yogo waar alleen Seibei uitkomst kan bieden met andermaal een beeld dat verre van bloeddorstig is maar een schrijnende kant laat zien vol zorgen en armoede met een boeiend eindgevecht tot gevolg. En zo blijkt The Twilight Samurai totaal andere koek dan de films uit dat genre die ik eerder zag en inhoudelijk meer dan behoorlijk sterk. Voeg daar een Sanada aan toe die geknipt is voor de rol en het nodige aan mooi camerawerk, belichting en sfeer en dan blijkt The Twilight Samurai toch echt wel een uitstekende film te zijn.

Bij gebrek aan rust in de straat tijdens deze nieuwjaarsnacht nog maar even een filmpje mee gepakt en daarbij viel de keuze op deze The Tax Collector waarvan ik wist dat hij niet echt hoge ogen gooit maar desalniettemin de aandacht trekt met regisseur David Ayer en Shia Lebeouf in een voor hem geknipte rol. En hoewel The Tax Collector aardige momenten heeft blijkt het uiteindelijk toch niet meer dan een wannabe Training Day meets Harsh Times.

Het beginpunt betreft David, het aanspreekpunt voor bendes, degene die de plooien gladstrijkt maar vooral vertelt hoe en wat er gebeuren moet. Aan zijn zijde de sinistere Creeper die als enforcer dient. En bij aanvang is het sfeertje oké te noemen, heeft de soundtrack sterke punten op de rap en r&b na en is Lebeouf geknipt voor zijn, rol sterker nog, hij heeft speciaal voor de rol een immense tattoo laten zetten. Ik lees dan andere gebruikers die Lebeouf een schriel ventje vinden waar je niet bang van wordt, maar size doesn't always matter. Lebeouf heeft natuurlijk zijn reputatie mee als enfant terrible maar straalt ook werkelijk een bepaalde onvoorspelbaarheid uit met zijn houding. Er is meer dan fysiek en dat straalt Lebeouf wel degelijk uit als 'loose canon' die ook al met Eastwood jr. op de vuist zou bij Fury.

Desalniettemin wordt de film er niet bijster meegeholpen want David, Creep en hun 'to do list' verzand toch vooral in veel gepraat, geouwehoer en een opdoemend probleem in de vorm van Conejo. Slaat dan werkelijk de vlam in de plan met het nodige aan uitstekend geweld zijn we Creeper alweer kwijt en laat dat toch het karakter zijn van het duo die van meerwaarde is aangezien David mij eigenlijk niet zoveel interesseert. Aardig detail is op zijn minst nog dat David nog niet zo slecht is. Het geheel bouwt zich uiteindelijk op naar een redelijke finale met het nodige aan bloedvergieten.

Maar een scène die me echt bij blijft heb ik niet gezien en doet het geheel me vooral denken aan Harsh Times wat ik ook een onwijs vervelende film vond. Het blijft allemaal bij een Training Day wannebe en faalt in die zin. Het is niet dat The Tax Collector heel slecht is maar het is simpelweg niets, maar dan ook helemaal niets, bijzonders

Redelijke oppervlakkig film die vooral draait op stoere mannen met een klein hartje, het nodige sentiment en ongeloofwaardige plotwendingen. In het begin heeft het nog wel iets met het nodige detail voor gruwel en wreedheden maar ik begin me na de helft vooral bijzonder te irriteren aan de 'domheid' van de SEAL's geleid door Willis, maar vooral ook aan het door de mand vallen wat tactieken en vuurbeheersing betreft. Dat is puur regie en script uiteraard maar in die zin bijzonder matig. Vooral die schietscene op het einde waarbij ze eerst optrekken, dan weer terugtrekken, hun eigen vuurlijn inlopen en staan te 'sproeien' alsof ze de tuin water geven. Gewoon matig, en voor mij een irritatie.

Anyway, voor de gemiddelde een spannende en aardige film wellicht, maar mij niet weggelegd.

Vermakelijk op zijn hoogst. Zo nu en dan een paar best wel grappige en hilarische scenes, afgewisseld met wat mindere en flauwe momenten. Het verhaal op het einde met de ontvoering, achtervolging en de verandering van Kunis vind ik allemaal een beetje dat ik denk; was daar nu niet wat meer van te maken geweest?

Een avondje poep en pies grappen, voor een keer best wel aardig maar dat is het dan ook.

Een maar al te bekende filmposter uit de tijd dat ik nog stapels met magazines bij de videotheek weg liggen had, en tevens een titel/film onlosmakelijk aan Jack Wouterse verbonden. En dan natuurlijk de onherroepelijke vraag; zou het wat zijn...?

En laat van meet af aan duidelijk zijn dat Temmink: The Ultimate Fight een vrij bizarre film te noemen is. Een gewelddadig soort SF met een dystopisch achtige idee vergelijkbaar met The Running Man en Salute Of The Jugger. En het begin, de veroordeling, de plaatsing en het eerste gevecht is best oké te noemen en Jack Wouterse is toch wel een meerwaarde in iedere scène. Verder lijkt snelheid en tempo key in deze film en zit er best een oké soundtrack bij de film die een futuristische lading meedraagt. Tevens is er een interessant soort lading te bespeuren omtrent dat er altijd wel iemand van de vechters op het randje balanceert en op het punt van een uitbarsting staat. Leuk overigens de aanwezigheid van Friese trots Tjalling van der Bosch.

Maar verder valt Temmink The Ultimate Fight toch eigenlijk wel een beetje tegen. Dat komt vooral door het bijzonder hinderlijke en irritante karakter David, tevens wordt er weinig met het verhaal gedaan, en de turnaround van Temmink is weinig van te merken en komt pas heel laat op gang. De zogenaamde diepte die daar rond het karakter gesponnen zou moeten worden lijkt toch eerder een beeld van iemand die niet helemaal goed bij zijn stekker is. Het mag duidelijk zijn dat de essentie van de film er onvoldoende uitkomt, en wellicht dat er nog iets van een verholen boodschap in zit over dom vermaak. Kostelijk is nog wel te noemen de reactie van het publiek wanneer Temmink door het glas heen breekt, eerste aanmoedigen en op bloed uit zijn maar wanneer Temmink los is zijn ze doodsbenauwd.

En ja, dat is het wel zo'n beetje, een aparte film waarin best wel een interessante basis zit maar waar uiteindelijk toch net wat te weinig meegedaan wordt. Buiten het eerste half uur en de gevechten wil het vervolgen allemaal niet echt boeien en interessant worden en is het echt een kwestie van doorkomen. Een voldoende gaat er wat mij betreft dan ook niet in zitten.

En toen was het weer vrijdag dus verder met de Top 250 waarin ik vorige week grote stappen heb gemaakt met maar liefst zeven uit de lijst der lijsten. En dit keer was Temple Grandin aan de beurt en daarmee een volstrekt onbekende titel die ik kon mee pakken via het internet. En hoewel Danes een aangename verrassing betrof was dit toch vooral een teleurstelling.

Aan het verhaal en het karakter zou het opzich niet moeten liggen want dat is apart genoeg zou je zeggen, wat een moeilijk leven dat deze bijzondere dame gehad heeft. Met recht geen gemakkelijk leven en als kijker bij tijd en wijlen ongemakkelijk om te zien. Desondanks zet deze vrouw door en maakt naam als ziener, vernieuwer en voorvechter. De stijl is soms aan de grappige kant met hersenspinsels als de kukkelende tante of de professor met een Nasa raket op de achtergrond. Het is opzich kleurrijk en doet soms wel eens een beetje denken aan A Beautifull Mind. Belangrijk en interessant uiteraard de ontmoeting met de professor waar overduidelijk meteen een klik is en de film iets extra's geeft en natuurlijk is er nog het acteerwerk van Danes die zich uiteraard verdiept zal hebben in de werkelijke Temple.

Maar daar heb ik al het positieve wel zo'n beetje mee gezegd. Want buiten dat is de film vooral heel degelijk te noemen, te degelijk eigenlijk, zo degelijk dat er een bepaalde saaiheid vanuit gaat omdat er ontzettend veilig binnen de lijntjes gekleurd wordt. Daarnaast raakt het me eigenlijk gewoon niet, markant is Temple uiteraard, toch grijpt het mij nergens qua verhaal of karakter. En dan is er natuurlijk die moeizame worsteling met alle vooroordelen, het autisme, het anders zijn, dat ze een vrouw is, en dan ook nog eens in een super conservatieve tijd en omgeving met al die stoere mannen-mannen. Nou, wat een drukte omdat de koeien loeien en bang zijn, het zijn beesten die de slacht ingaan lekker belangrijkboor je ze denken. Het is een vermoeiende strijd in een film die van meet af aan al erg stroef aanvoelt en niet echt weet te boeien.

Afijn, het mag duidelijk zijn. Iemand anders zal dit geweldig vinden, de algemene consensus is duidelijk in die zin, maar ik kon hier uiteindelijk erg weinig mee, vond het onder de maat, en was blij dat de film, die niet eens zo erg lang is, afgelopen was en dit is voor mij absoluut geen Top 250 materiaal.

Totaal onbekende film, tegengekomen bij de kringloop en ik had wel zin in een gokje met deze aparte film die wellicht een onbekende topper was. De comments en beoordelingen beloven op zich best een redelijke film, ontegenzeggelijk heeft het product enkele sterke kenmerken, maar er helemaal uitkomen doet het niet.

Het begin mag er toch zeker zijn met de prachtige natuur en locaties, toch wil het verhaal niet heel erg vlot op gang komen wat vooral door de vertelstijl komt die eerste fase, want het zogenaamde vertelde verhaal wordt regelmatig onderbroken terwijl de mannen aan het werk zijn. Maar gelukkig komt daar verbetering in, daarnaast is het interessant om de gebruiken te zien, de verdeling, maar ook bijvoorbeeld hoe ze de kano's maken, heeft het geheel ook nog een beetje humor, maar ademt het vooral een bepaalde mystiek uit die ik best wel sterk vind onderstreept door de scènes met de Sjamaan. Het toont een fraai beeld van oud gedachtegoed, bijgeloof, gebruiken, logica, en angst. Al met al niet verkeerd...

Maar toch komt er regelmatig zand in de motor, wat het begin betreft is het dat constant onderbreken van het vertelde verhaal, het middenstuk is daarna oké te noemen, waar vervolgens de interesse gewoonweg langzaam afneemt richting het einde van de film. En waar dat nu precies aan ligt vind ik moeilijk te zeggen, is het toch net allemaal wat te vaag, of onduidelijk, of ontbreekt het gewoon een beetje extra sjeu...? Het is moeilijk de vinger leggen op de plek waar het nu precies aan schort met deze film in de slotfase. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat de film niet super goed is, ook niet heel slecht, dat er bepaalde fases van interesse zijn, maar dat de film vooral bijzonder is met het treffende beeld van een dergelijke stam in een dergelijke tijd. Daarom drie sterren wat mij betreft voor de moeite.

Op klassiekerzondag viel deze keer de keuze op Cecil DeMile's The Ten Commandments. Wat helemaal te verwachten van deze film wist ik niet, net zo goed kon ik mij niet herinneren of ik de film ooit gezien had maar achteraf vermoed ik van wel, tevens vreesde ik, ondanks de goede beoordelingen en cijfergemiddeldes, toch wel een beetje de aanzienlijke speelduur van 3,5 uur. Maar goed, zien is weten en zodoende verdeelde ik de film over de middag en de avond, een stap die meteen al uitpakte als een goede zet want ja, 3,5 uur is natuurlijk toch wel een hele lange zit.

Maar van meet af aan maakt de film een goede indruk en heeft deze The Ten Commandments toch wel alle ingrediënten om een geslaagde en goede klassieker te zijn. Er is sprake van prachtige locaties, mooie decors, aankleding met veel oog voor detail, en ziet het er allemaal uit alsof er veel tijd en geld in is gestoken. Neem bijvoorbeeld de bouw van de stad onder leiding van Mozes, Het is in één woord allemaal prachtig te noemen en dat voor een film uit 1956. Een erg welkome verrassing is dan ook nog eens het verschijnen van Yull Brenner die het maar goed doet als de arrogante en achterbakse Ramses. Schrikken daarentegen is de acte de presence van Charlton Heston, oh nee toch niet hij, omdat ik het niet zo op de beste man heb als voormalig voorzitter van de NRA, maar het moet gezegd dat ook Heston zijn mannetje goed staat.

Het eerste deel van de film, waar we dus het opgroeien van Mozes zien, de ontmaskering als Jood en de daarop volgende verbanning, is interessant maar nog niet van het niveau dat het me aan de stoel gekluisterd houdt, sterker, door de lengte is het soms een beetje doorkomen. Voor beterschap hebben we toch echt de fase nodig die volgt na de pauze. Want het is toch echt het tweede deel waar Ramses en Mozes de degens kruisen om het lot van het Joodse volk dat de film voor mij tot volledige ontbranding lijkt te komen. Kostelijk is dan ook de botsing tussen de twee hoofdrolspelers en de ontkenning van Ramses op de 10 plagen die allemaal op hun manier fraai gebracht worden. Vooral de 10e plaag van de eerst geborenen is toch wel uitermate mooi gebracht en opgebouwd, en heeft toch wel een bijzondere prikkel. Net zo fraai is de daarop volgende uittocht, wat een grootse scènes, wat een mensen en wat een dieren, en wat een details, werkelijk prachtig. Om uiteraard natuurlijk uit te komen bij de Rode Zee en wat zich daar afspeelt, en dat is op zijn beurt toch ook weer prachtig gemaakt met dat vuur en die wolken en dat water. Het is voor de begrippen van 1956 fantastisch te noemen. En dan moet de titel nog plaatsvinden in de vorm van Mozes op de berg met de tabletten en het Gouden Kalf.

3,5 uur of niet The Ten Commandments verveelt geen moment en is Bijbel les 1.0 bij uitstek. En wat wist ik er nog veel van, niet raar overigens omdat ik op een Christelijke basisschool gezeten heb maar toch. Ik vond het eigenlijk wel leuk dat het weer eens opgefrist werd. En zo blijkt The Ten Commandments een meer dan sterke klassieker te zijn waarin goed geacteerd wordt, er goede muziek is, en aantal mooie dames, maar bovenal ziet het er allemaal piekfijn uit voor een film uit 1956.

Na Profondo Rosso vorig jaar was het de vraag of Dario Argento uberhaubt iets voor mij was. Profondo Rosso, toch gemerkt als één van de betere films, stelde ontzettend teleur, boeide mij niet, kabbelde maar wat voort en het karakter Marcus Daly sprak mij evenmin aan. Maar goed, een gokje wilde ik andermaal wel wagen in dit geval met Shadows, en deze beviel toch een stuk beter.

Van meet af aan wordt er een sluier van geheimzinnigheid en sfeer rond de kennismaking en reis van Neal geweven en sfeertechnisch spreekt de film mij meteen aan wat ook geld voor de soundtrack. Had het nog meer elektronisch en jaren '80 kunnen klinken? Nee. Is het sfeerverhogend en past het bij tijd en wijlen op briljante wijze bij de film? Ja zeker! De situatie rond de shoplifter doet in eerste instantie nog het ergste vermoeden want het kan allemaal niet stompzinniger, maar gelukkig liggen in de afloop van die situatie snel de kaarten op tafel en wat is de opbouw in het appartement sterk.

Shadows vervolgt vlot en de gestoorde fan van schrijver Peter Neal laat er daarna geen gras over groeien en de film ontpopt zich toch als een bijzonder aardige thriller/mysterie die voor het gevoel wel te vergelijken valt met bijvoorbeeld Silence of the Lambs. Iedereen is op een gegeven moment wel een beetje verdacht, zoals al eerder gezegd is de soundtrack geweldig, doet iedereen redelijk zijn best en mijn hemel, die Argento moet toch geniaal zijn zulke prachtige vrouwen te strikken want dit zijn er weer een paar met wat mij betreft speciale aandacht voor Mirella D'Angelo, wauw!

Heeft Shadows dan geen minpunten...? Nee, eigenlijk niet... behalve dat ik Berti al na de eerste zin in dat interview vermoed als dader en ik ook wel vermoedde dat Neal zelf de laatste moorden uitvoerde. Ik kon het alleen niet helemaal passend in elkaar krijgen. Scoren doet deze film sowieso wel, is het niet om de spanning, opbouw en gruwel, dan wel om het hilarische einde met al dat gegil. Kon amper ophouden met lachen, me kostelijk vermaakt om zomaar te zeggen. Is Shadows cult te noemen? Ja best wel, en leuke cult ook nog wat mij betreft.

Een Christopher Nolan filmpje valt bij mij altijd prima. Interstellar, Inception, Memento, The Prestige en de Batman reeks stuk voor stuk films om van te smullen en films waarvan geen lager scoort dan een 4 met Dunkirk als tegenvallende buitenstaander. Nee niet alles lukt bij Nolan en dat was bij Tenet ook maar de vraag, en daarom zowel verwachtingen als vrees wat dat betreft. Het cijfer gemiddelde hier bereide me al enigszins voor, net als de kritieken.

Ja, waar moet je eigenlijk beginnen bij deze film waar Nolan kennelijk toch geslaagd is een praktisch ondoorgrondelijke film af te leveren. Aan diepgang rond karakters wordt weinig of niet gedaan. Vliegend gaat de film van start in het operahuis. Een naam heeft de hoofdrolspeler niet eens en staat bekend als de protagonist, super is Washington jr. überhaupt niet. Deze jongeman zal nog veel charisma moeten winnen voordat hij maar in de buurt van senior komt. Veel voegt David dan ook niet aan zijn rol noch film toe. Dan het invert gebeuren waarvan me totaal omgaat hoe dit mogelijk is, noch wat het toevoegt. Het blijkt iets met een tijdmachine in ieder geval. Verwarrend is dat de protagonist altijd onderweg is, ergens inbreekt op opduikt, en er niet bepaald tijd verspild word aan het hoe en waarom. Eveneens verwarrend als twijfelachtig is waarom Priya zoveel dingen weet over het invert concept en Sator. Iets dat ook geen duidelijkheid krijgt. Behalve deze kritiek kan ik ook zeggen dat ik geen moment ergens in de film gezeten heb en dat ook al snel opgegeven heb in die zin.

Toch zal ik dit product niet onmiddellijk afschieten. Ergens na de helft wordt wel een soort spiegel werking zichtbaar, niet dat dit veel duidelijkheid geeft, toch lijkt er meer aan dit warrige concept te zitten dan eerst lijkt. De actie ziet er uitermate cool uit met het reverse gebeuren, de gewone actie mag er ook zijn zoals de overval op het rijdende transport. Daarnaast bezit de film een aparte soundtrack en vind ik het altijd fijn Robert Pattinson aan het werk te zien die duidelijk iemand van de nieuwe generatie acteurs.

Het maakt TeneT tot een intrigerende vraagteken waarvan wel duidelijk is dat dit niet Nolan's beste is, toch levert hij hiermee wel een product af dat genoeg interesseert voor een tweede kijkbeurt en een poging het geheel te begrijpen. Tot nu toe een veilig drietje.

Gisteravond de laatste loodjes met na deze nog twee te gaan wat de Top 250 betreft. Gisteravond was dan toch Tengoku to jigoku aan de beurt en daarmee de hoogst overgebleven op de lijst, en hier verwachtte ik wel iets van. En met het genre misdaad in gedachten iets duisters, met bendes, undercover, iets als Infernal Affairs. Waarom ik dat precies dacht weet ik niet, het bleek in ieder geval niet zo te zijn en viel zelfs nogal tegen.

Het verhaal is nochtans duidelijk met de zakenman wiens zoon gekidnapt wordt met veel contact, omhaal en betrokkenheid van de politie om de zaak op te lossen. Iets dat zich de eerste fase, het eerste uur, alleen maar in het huis afspeelt met veel dialoog en vooral de focus op morele afwegingen. En het moet gezegd dat de scène waar de kidnapper vraagt waarom de gordijnen dicht zitten behoorlijk sterk is qua spanning en conclusie. Maar buiten dat verliest de film mij regelmatig in een overdaad aan dialoog met hier en daar de nodige overacting, of anders gezegd; Aziatische drukte en wolligheid. De scène in de trein belooft veel beterschap met fraai camerawerk vanaf de trein, een bepaalde spanning, onmacht jegens de zaak en een onderzoek in het verschiet.

En dat gevoel van beterschap zet zich voort met het onderzoek dat een stuk interessanter is qua hoe dit gevoerd wordt en uitermate getailleerd en minutieus wordt gebracht. Duidelijk is dat hier heel wat meer dynamiek in zit dan het eerste uur van de film. Maar helaas deze fase duurt ook niet lang voordat de verveling toeslaat en ik mijn aandacht er bijna niet bij kan houden, en dat terwijl ik heel veel goede hoop voor deze film had, maar uiteindelijk toch gewoon flauwtjes en zoutloos voorbij trekt.

Heb ik iets gemist? Kennelijk. Is dit niet aan mij besteed? Weet ik niet. Opgeven doe ik het nog niet want de film komt op de stapel 'te herzien', dus wie weet. Maar ontzettend tegenvallen doet de film wel de eerste keer.

Maandag als afsluiter even aan deze Terminal Velocity waar ik eerlijk gezegd Yancy Butler verwachte met haar strakke achterwerk tot ik ontdekte dat dit Dropzone is en daarmee een andere film over parachute springen. Dan maar Natasha Kinski wat ook zeker niet vervelend is.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk en eigenlijk te simpel voor woorden met waaghals Ditch Brody onder wiens begeleiding een dode valt waarna het puzzelen kan beginnen voor zowel de politie als Brody terwijl er ook nog een stel bad guys in het geheel omroeren. Achteraf blijk ik de film toch zeker wel eens gezien te hebben want komt de cover van het turnmagazine me bekend voor net als het jetstoel achtige ding is en is het zeker niet om het verhaal dat ik me nog iets herinneren.

Want ja, het stelt allemaal bijzonder weinig voor met wat Russen en een of andere schat, het uitdenken en schrijven is eigenlijk al teveel moeite geweest voor deze film waar het geheel toch vooral draait om een stuk of wat stunts zoals het jet stoel geval, een aantal parachute sprongen of de aankomst per parachute in het begin en draait het dus vooral om spektakel en tempo. Jammer overigens van de Challenger die aan gort geschoten wordt hoewel wit toch niet echt mijn kleur is.

Maar fijn, heel erg slecht is het niet maar bijblijven gaat dit ook zeker niet doen waar Kinski natuurlijk een aardige pleister op de wonde is en heb ik de altijd mooie Brooke Langton kennelijk gemist. De vraag is dan ook of het voldoende moet hebben waar een 3 eigenlijk net teveel is, een 2,5 it is.

Het was alweer even geleden dat ik The Terminal gezien had, en zoals ik gewend ben zet ik niet iets op MovieMeter zonder het aan een herkijk onderworpen te hebben of de film me nu ligt of niet. En zo was The Terminal dus aan de beurt, de zoveelste samenwerking tussen deze regisseur en de acteur Hanks, en hoewel de laatstgenoemde het meer dan prima doet blijft het toch echt een Spielberg product.

Ontstellend is toch wel dat dit zogenaamde koddige verhaal eigenlijk gebaseerd is op het dramatische relaas van een Iraanse vluchteling die bijna 18 jaar vast zat op Charles de Gaulle vliegveld in Parijs en geestelijk zo op slot zat dat toen hij als Frans staatsburger gezien werd het vliegveld niet wilde verlaten en dat uiteindelijk pas deed toen hij ziek maar een hospitaal werd afgevoerd. Zowel dubbel als knap is de komische draai die aan het Navorski gebeuren gegeven wordt en het moet gezegd, Hanks, een man van veel talenten, flikt het toch weer redelijk, hoewel het soms op het randje is. En even boeit de film meer dan goed, ook al is het natuurlijk onzin dat Dixon zonder enige vorm van vertaling aan Navorski aan de hand van een zak chips de situatie uitlegt, om de beste man vervolgens in de centrale hal te dumpen. Nee, al te serieus hoeft deze film niet genomen te worden, dat is dan wel duidelijk.

En het moet gezegd dat de eerste fase rond Navorski, die van alles uitvindt, best leuk is. Zo ook het beeld van het vliegveld met al zijn personeel op alle lagen, de cast is prima, en vooral Tucci doet het uitstekend als chief die nergens de teugels wil laten vieren maar vooral geen vuile handen wenst te krijgen. Het mag dan ook met recht een bizarre situatie genoemd worden waar Navorski in verkeerd met alle besognes thuis en al die regeltjes in de VS.

Maar dan toch, na drie kwartier is dat semi grappige gedoe wel klaar, en is vooral het gestuntel rondom Amelia, en dat veel te flauwe gedoe rond dat etentje tussen de twee, to much. Gupta met zijn bordjes te draaien en de kolossale fontein die hij bouwt toch wel als ergerlijk. Bovendien als geheel product is het Spielberg's kenmerk er een koddig soort slapstick van te maken met veel feel good achtig sentiment, en vaak is de balans zoek, is het te flauw of te suikerzoet. En dat is waarom ik wel vaker op Spielberg afhaak, neem bijvoorbeeld de samenwerking van Gupta, Enrique en Mulroy om Amelia in het nauw te drijven waarop ze pardoes bij Viktor op schoot beland. Tja...

Goed, heel slecht is het allemaal niet en het is vooral degelijk te noemen en vooral aardig voor een keer, maar daar is voor mij dan ook wel het meeste met gezegd.

Gisteren er maar weer eens bij gepakt en ondanks zijn bijna 30 jaar nog altijd een trendsetter en één van de besten in het actiegenre.

Cameron heeft een uitermate goede generale repetitie gehad met de eerste uit de reeks om het verhaal en de stijl te vervolmaken in deze film, daarnaast waren de mogelijkheden op het gebied van special effects en CGI op dat moment zoveel verbeterd dat het er nu nog altijd goed uitziet. Een rustige opbouw volgt wanneer de introductie van de recalcitrante John komt, tegenwoordig totaal los geslagen en geen schim meer van het idool dat hij ooit was die Furlong, de twee cyborgs arriveren en tot op de eerste confrontatie blijft mooi onduidelijk wie de jager en wie de beschermer is en een ronduit heerlijke geweldsexplosie is het gevolg. De daarop volgende achtervolging met de sleepwagen is praktisch iconisch te noemen. De keuze alleen al voor dat brute apparaat en die sprong alleen al vanaf dat viaduct zijn geniaal. De sfeer en spanning, gecombineerd met de muziek maken dat kleine schoonheidsfoutjes door de vingers gezien mogen worden zoals de ruiten die bij de landing uit de cabine spatten maar vervolgens een shot later, weliswaar gebarsten, weer op hun plek zitten. De bevrijding van Sarah is sfeervol geschoten en met de nodige spanning en de daarop volgende momenten met de shooting bij Dyson, Cyberdyne en de finale in de smelterij zijn allemaal prachtige gestylde momenten van geweld, spanning, goed gemonteerd en met overtuigend spektakel en CGI.

Arnie en Patrick doen het prima als de kille robots. Furlong is aardig als moeilijk jochie maar vooral Hamilton laat in de inrichting en haar momenten met de dokter zien heel behoorlijk te kunnen acteren vooral de scene waarin ze schrikt van wie eruit de lift komt vind ik best wel sterk. Bij Dyson thuis zit ze op een gegeven best wel te schmieren, maar al met al acteert Linda Hamilton het beste. Verder is de donkere stijl, de cinematografie, en vooral de simpele doch onheilspellende muziek als duister apocalyptische en onvoorspelbaar gebeuren helemaal spot on. Guns 'n Roses is gewoon leuk met hun nummertje erbij. Verder zit er in het beeld van de vechtende kinderen best wel een aardig en klein boodschapje over het lot van de mensheid en dat we die vooral zelf bedreigen.

T2, een heerlijke actieproduct, met heerlijke sfeer en dito muziek. Een film die als geheel, maar ook vooral in de lekkere buitensporige actie en CGI overtuigd, en dat voor een film uit '91 alweer.