Meningen

Het afgelopen weekend niet heel veel tijd gehad voor films en dus maandag er nog even voor gaan zitten en er drie door gejaagd om de vrije dag te beginnen met deze Two Lovers. En daarmee een onbekende film die ik alleen op basis van de cast mee nam en thuis aan het stemgemiddelde zag op MM dat de hoop op een onbekende topper wel een beetje vervlogen was. Maar Two Lovers wist uiteindelijk toch wel te verrassen...

Phoenix geeft andermaal een master class acteren en slaat de spijker op de kant met de extraverte Leonard die in gezelschap van mensen de leukste thuis is maar zodra de deur dicht gaat, en hij alleen is, de muren op hem afkomen. Wat er eerst was, de break up of dat Leonard wellicht altijd al een zwaar gemoed had, wordt niet echt duidelijk maar doet er ook niet echt toe. De focus komt daarna vooral te liggen op de twee dames die hij leert kennen in de vorm van de lieve Sandra en de mysterieuze Michelle en hoe Leonard daarmee omgaat. En aanvankelijk lijkt het allemaal niet zo heel bijzonder en kabbelt het geheel wat door, lijkt het speerpunt van de film 'de neiging tot de verkeerde keuze' te zijn en de wisselwerking met beide dames. En ik lees dat bepaalde gebruikers reageren met de termen 'saai' en 'gebeurt niets' en blijft men logischerwijs nogal hangen in hekel aan Leonard's verkeerde keus wat allemaal maar al te begrijpelijk is.

Toch wordt er dan heel veel gemist qua interessante psychologie, reacties en acties van mensen, en vooral de bizarre aanstoot en aantrekkingskracht tussen karakters. En wellicht helpt het als je iets soortgelijks meegemaakt hebt dat een referentiekader vormt wat in mijn geval zo is. Want in mijn geval was er ook met spiegelwerking, dezelfde ervaringen, een soort van elkaar begrijpen, een band hebben, maar uiteindelijk niet verder komen dan fail safe en klankbord zijn. De keuze zou op voorhand logisch zijn met de warme, lieve en betrokken Sandra versus de afstandelijke houding van Michelle die tijdens dat korte moment in de flat van Leonard's familie louter domme dingen zegt. Maar laat daar nu net de crux zitten rond het mooie oppervlak dat Michelle heet en de akelige leegte die er achter schuil gaat. Het is louter spiegelwerking dat we we zien, met een aangewakkerde hunkering door wat niet kan en waar geen mogelijkheid is, plus het zogenaamde fenomeen dat we dikwijls andersom zien dat vrouwen juist gaan voor de bad guy want ze begrijpen hem immers en willen hem 'genezen' zoals wel eens gezegd wordt. En in het geval van Michelle is dat niet anders die in eerste instantie juist degene wil die niet beschikbaar is en degene die haar aanbidt links laat liggen.

En helaas is Michelle voor Leonard een karakter omgeven door 'red flags', damaged beyond repair, aan elkaar hangende van slechte keuzes en is er opvallend genoeg geen chemie als je het mij vraagt met Michelle. Iets dat er overduidelijk wel is met Sandra wat dan weer die grote vraag opwerpt die ik dikwijls gezien heb bij vrienden en collega's, of dat het me dus zelf overkomen is. Want waarom lopen we toch juist weg voor dat zekerheidje om achter een 'red flagg' aan te gaan? Waarom moeten we juist diegene hebben omgeven door problemen, issues en überhaupt niet beschikbaar is? Waarom kiest een mens altijd voor de moeilijke weg en heartbreak? Gelukkig komt het allemaal goed en moet er niet te hard geoordeeld worden over de keuzes van Leonard, het is puur menselijk dat we zien, herkenbaar. En ongetwijfeld zal hij 'what if' gedachten hebben maar ook weten, als hij diep in zijn hart kijkt, dat hij niet beter van haar ging worden. Daarom wat mij betreft een goede voldoende voor deze film.

Een titel die ik vorige week ook bij de kringloop op deed, niet helemaal wetende wat de kwaliteit van de film betrof. Wel had ik al snel de naam van Sherilyn Fenn ontdekt met de vage kennis van een 9 1/2 weeks achtige geheel in het achterhoofd waarop ik dacht toch maar proberen.

En ja, wat is dat toch een godsgruwelijk lekker wijf die Sherilyn Fenn met een licht ondeugende zegmaar gerust stoute inslag zoals vaker. En ach, die steamy scenes zijn best oké met de laatste als beste. Een ander pluspunt is toch wel de dromerige soundtrack met de trage saxofoon. Maar buiten dat vraag ik mij regelmatig af waarom ik dit in hemelsnaam kijk, want het is niet slecht, het is ook niet heel slecht, maar het is bar slecht.

Script, acteerwerk, dialoog, het heeft allemaal bar weinig om het lijf met met ook nog eens een uitermate vervelende hoofdpersoon in de vorm van Perry. Wat is dat toch met die vrouwen dat ze zich altijd door dat soort klootzakken in laten palmen? Verder nog iemand die twijfelt om deze film in te starten? Vooral niet doen, of je moet fan zijn van de mooie Sherilyn Fenn, dan kan je het overwegen. Afijn, zoals onderhand duidelijk mag zijn, slecht, heel slecht.

It would not have been appropriate.

Als vierde film viel de keuze op deze The Two Popes waar ik eerlijk gezegd geen idee bij had wat te verwachten hoewel ik wel op de hoogte was van de positieve reacties, vele prijzen en een sterke cast in de vorm van Pryce en Hopkins. Dat het de paus betrof die ons vorige maand is ontvallen samen met zijn voorganger had ik niet echt door, desondanks was er wel de interesse en die werd meer dan beloond door deze uitstekende en boeiende acteursfilm.

En opzich is het en hele stap terug, 20 jaar om precies te zijn, waar de 'nazi' verkozen wordt met een soms harde stellingname tot gevolg in de vorm van de gewone man op straat. Duidelijk is dan al het verschil tussen Ratzinger en Bergoglio, met de ene als harde oneliner die de kerk wil beschermen terwijl de Zuid Amerikaan een compleet andere insteek heeft. We vervolgen in ieder geval heel wat jaren later waar de jaartjes beginnen te tellen voor Ratzinger en Bergoglio op visite is in zijn buitenverblijf, helemaal duidelijk is het me overigens niet waarover de mannen in gesprek gaan wel is het meteen vuurwerk tussen de twee veteranen rondom uitstraling, richting en aanpak. En ik moet zeggen dat ik ademloos zit toe te kijken hoe Bergoglio wordt afgevallen alleen al vanwege zijn schoenen en het feit dat mildere en vergevingsgezindheide houding slechts een compromis is in de ogen van Ratzinger waar de laatste slechts oog heeft voor het beschermen van de kerk en hoe de tradities al ruim honderden jaren zijn geweest. Het is de botsing tussen conservatief en hervorming, tussen zelfbescherming en niet van de sokkel af willen vallen tegenover transparantie en met de tijd meegaan. En voor beide valt het nodige te zeggen.

Mindere fases heeft de film dan weer een beetje in de lange terugblikken rondom het eerdere leven en ervaringen van Jorge, nu zijn de verhalen en hoe die hem gevormd hebben rond de Junta natuurlijk van belang maar het relationele gedeelte en de keuzes op dat vlak niet zozeer, bovendien haalt het de vaart een beetje uit de film waardoor de interesse daar toch wat wegzakt. Maar buiten de discussies en verschillen tussen beide mannen ontstaat er toch een aanstekelijke en aandoenlijke band tussen beide, is het interessant hoe Bergoglio vooral uit eigen ervaring preekt en oordeelt, terwijl Ratzinger er voor uit komt nooit iets beleeft te hebben en contact met het leven en mensen te missen zelfs rept over de kwetsbaarheid van de eenzaamheid. Het is in die zin bijzonder hoe zulke mensen in hun eigen wereld leven. Het is de opmaat naar de switch die iedereen inmiddels zal weten met het vrijwillig terugtrekken van Ratzinger.

Het zou slechts het begin zijn van een karrenvracht aan schandalen waar Bergoglio mee te maken zou krijgen zoals een lek naar de pers, een bijzonder ongezonde sfeer onder de kardinalen, een financiële wanorde en schandalen, en natuurlijk het sexuele misbruik. Je moet er maar trek in hebben om die zwijnenstal uittemesten toch zijn de nieuwsberichten louter positief enkele weken na het overlijden. Het maakt mij verder niet zo heel veel uit of het allemaal wel klopt, of het wel correct is, en ongetwijfeld zal er ook wel iets smerigs of smeuïges te vinden zijn over Bergoglio. Een feit blijft voor mij dat The Two Popes een uitermate boeiende film is met twee acteurs in optima forma die er een uitermate boeiende geheel van maken die geen moment verveeld.

Ook op zondagavond nog even aan een filmpje waarbij de keuze op deze film viel waar van allerlei genre's aan vast te koppelen zijn vanwege leeftijd en het nodige aan Gore waarop je zou kunnen zeggen dat het een klassieker met horror elementen is. Maar achteraf zou je eerder kunnen zeggen dat het een komedie met slasher/horror elementen is buiten het feit dat het absoluut niet een grappige film is, sterker nog, wat een kutfilm is dit zeg.

Het is behoorlijk zoeken in het begin met de reizigers die subtiel het dorpje ingelokt worden, de sfeer valt dan al op als koddig, flauw en slapstick achtig met circus achtige muziek, en die ergerlijke tendens wordt verder doorgevoerd met de praatzieke burgemeester in de hoofdstraat en de blije burgers die iedere zin van de leidsman toejuichen. Dit flauwe gedoe duurt allemaal al veel te lang in een film die dan al verpest is wat mij betreft. Het domme gedoe met de duim maakt het er niet beter op en de bijlslag met de losse arm doet me toch afvragen of ik naar iets bijzonder slechts zit te kijken of naar hele aparte cult.

En opmerkelijk genoeg verbetert de film zich toch minimaal als er weer een martelmethode getoond en uitgevoerd wordt en even vermoedt ik iets a la The Wickerman of Midsommar met een soort offer of ritueel. Iets dat subiet weer in de kiem gesmoord wordt door de meer dan ergerlijke burgers van dit boerengat waar vooral slechte meligheid hangt. Aan de vrouwen ligt het trouwens niet want voor het oog is er voldoende. Om uiteindelijk bij een afsluiting aan te komen dat ik toch even opschrik en me verbaasd afvraag wat er met een andere toon en sfeef uit deze film te halen geweest was. Toch waarom al die doden moeten vallen enkel voor een centenial wordt niet duidelijk, ook erg raar is het bewustzijn van de mensen betreffende hun dood maar dat ze qua ontwikkeling wel in de tijd mee gaan en reppen over ruimteschepen, hoe dan vraag ik me dan af...

En zo blijkt 2000 Maniacs toch wel een onwijs slechte film te zijn waar in de kern met het spookdorp, de slachting en de terugkeer niet een gekke kern in zit, maar qua uitvoering compleet mislukt zelfs bespottelijk is en dat is jammer.