Meningen

Het was toch wel een onderneming deze film te kunnen zien die nergens te vinden is op internet, want onder het motto zoekt en gij zult vinden heb ik toch heel veel Top250ers kunnen doen op internet. Maar niet deze Turkse film die alleen mee te pikken valt op Netflix, dus voor de vakantie maar een account aan gemaakt. Bij voorbaat ging mijn hart niet echt sneller kloppen bij het vooruitzicht van een geestelijke gehandicapte in de bajes en deed me vooraf aan I Am Sam met Sean Penn denken en de trailer had de nodige voortekenen van een sentimentele draak. Maar fijn, je mag er pas wat van vinden als je het gekeken hebt, dus gistermiddag maar even aangeslingerd.

En ik heb er aanvankelijk wel wat moeite mee, dat happy happy joy joy beeld rond Memo en zijn dochter waar vooral Memo regelmatig in de beginfase over de schreef gaat en mijn inziens overacteert en te geforceerd is, en ik lees dat daar meer tegen aanlopen. Maar gelukkig komt daar redelijk snel verandering in met het ongeluk, de arrestatie en het verhoor die op het ongemakkelijke af is om te kijken. Zien die mensen niet dat Memo niet helemaal oké is, of willen ze dat niet zien? Denken ze dat het een act is? Het lot dat Memo ten deel valt is misselijkmakend met insluiting in open populatie, of hoe ze dat ook precies noemen, gisteren wist ik het nog, met nog veel meer afstraffing tot gevolg vanwege zijn zogenaamde misdaad. Duidelijk is dan dat deze fase al stukken beter is dan de zoetsappige en licht geforceerde openingsfase.

Zoals te verwachten is het daarna een kwestie van tijd en inzicht die de 'inmates' in doet zien met wat voor vlees men daadwerkelijk te doen heeft en er uiteraard een warme band groeit en Memo iedereen voor zich wint. De zware kost die het even leek is er dan af waarop het drama plaats heeft gemaakt voor feel good en humor met als lieflijk hoogtepunt het meisje dat naar binnen gesmokkeld wordt. Maar het drama is nooit ver weg met de vader van het meisje als Nemesis die zint op wraak en daar erg ver voor gaat met de onheilspellende strop die reeds klaar hangt regelmatig in beeld. En de opbouw richting het einde met de muziek mag er zeer zeker zijn die wellicht voorspelbaar is maar toch zijn uitwerking niet mist wat dat betreft.

En zo komt Miracle in cell nr.7 ook weer tot een einde die eigenlijk alle kenmerken heeft van een suikerzoet over sentimenteel geheel die zelfs overdadig genoemd mag worden. Maar weet je, het werkt, de film slaagt in zijn opzet dus wat mij betreft een prima cijfer als tranentrekker eerste klas.

Een maar al te bekende titel uit mijn jeugd zoals zoveel uit die tijd toen er nog niet veel te kiezen was en je veroordeeld was met wat er nu eenmaal op de zenders 1 en 2 voorbij kwam. En ja, dan kwam het voor dat je met het hele gezin, ik vermoedelijk een jaar of 8 a 9, naar Yentl zat te kijken. En natuurlijk was dit niets voor mij op die leeftijd, toch kan ik het dan niet nalaten zo'n titel mee te nemen bij de kringloop en te kijken hoe het nu valt. Maar helaas hebben de jaren en leeftijd daar geen verandering in gebracht.

Het verhaal is duidelijk rond Yentl die zich vermomd als man en zich op de Bijbelleer en andere studies stort, iets dat in die tijd absolutely not done is gezien het verschil tussen man en vrouw binnen de Joodse gewoonten. Opzich niet een heel oninteressant beginpunt voor een verhaal of film, daarnaast is het tijdsbeeld best oké, en hebben we de gebruiken en gewoonte binnen de Joodse geloofscultuur. Maar helaas loopt het dan toch vrij snel spaak in een sfeertje die het beste te omschrijven is als 'happy happy blij blij', het is te vrolijk en opgewekt, het is op zijn zachts gezegd zoetzappig en mierzoet en dan zijn er de zang episodes wat de film een hoog Fiddler on the roof gehalte geeft.

En ja, dat zijn toch wel veel ingrediënten die mij simpelweg niet liggen, slecht zal het ongetwijfeld niet zijn hoewel ik het moeilijk vind om mijn persoonlijke smaak hier even op 'uit' te zetten, maar iemand die de zang kwaliteiten van Barbra Streisand kan waarderen, van haar muziek houdt en van dergelijke filmgenres zal dit ongetwijfeld geweldig vinden. Kortom ik heb er niets mee waar ik overigens nog wel een merkwaardig punt van de film aan wil kaarten en dat is toch de bijzonder switch van verliefd zijn op Avigdor om vervolgens als goede daad of zo te trouwen met zijn liefje Hadass. Merkwaardig allemaal, maar het zal me ook verder. Afijn, klaar en op naar de volgende film.

Help me!!!

Toch vooral eens geprobeerd vanwege het Beatles element. Een band waar ik het nodige van heb en graag naar luister, en wat als deze band nooit bestaan had? Wat hadden we dan een mooie muziek gemist. En hoe zouden die vele pareltjes in die tijd ontvangen zijn, wellicht op dezelfde manier als Jack's vrienden wanneer hij Yesterday uit de losse pols zingt.

Wat als op een dergelijke moment echt dingen gewist worden of zouden verdwijnen? Dan graag niet The Beatles maar wel een groot aantal andere dingen die ik zo uit de losse pols kan bedenken. Humor is het echter wel dat er ook een aantal andere dingen ontbreken die door Jack ontvangen worden als logisch. De motivatie van Jack om met de muziek aan de slag te gaan wordt niet helemaal belicht. Is het voor eigen succes en eer of toch om de mensen indirect met The beatles in contact te brengen? Het eerste heeft de schijn maar niet overduidelijk. Verschrikkelijk is zijn pogingen iets te spelen voor zijn ouders, die zouden goede muziek nog niet herkennen mochten ze er overstruikelen. Daar moet wel bij gezegd worden dat Jack van zijn levensdagen de diepte en inhoud niet aan de nummers mee zal kunnen geven die Lennon, McCartney en co dat wel deden. Daar moet ook weer bijgezegd dat dit kan liggen aan de Singer/songwriter stijl die mij nog nooit gelegen heeft. Aardig is zijn prestatie om toch praktisch alle nummers uit het hoofd te kunnen, hoe er nu door het commerciële team naar de album hoezen en titels van The Beatles gekeken wordt is ronduit hilarisch. Uiteraard is er wel het cliché aandoende beeld van een leven als artiest. Een heks van een manager, druk, stress, keuzes en uiteraard de verkeerde keuze betreffende de liefde. Ja dit zagen we wel vaker, en hoewel voldoende blijft de score van Yesterday daar op dat moment ook bij.

Nietszeggende en pijnlijk vind ik de aanwezigheid van Ed Sheeran, als er dan al een popartiest is die de laatste tijd pulp maakt, en nooit en te nimmer een naam als The Beatles op zal bouwen, is hij het wel. Waar hij eerst nog wel naam maakte met redelijke singer/songwriter muziek wordt het steeds meer hitparade rommel voor de jeugd. De vergelijking met Mozart en Salieri moet op komische wijze slaan op Jack maar slaat in werkelijkheid op The Beatles en hem. De door hem voorgestelde verandering van Jude naar Dude moet grappig zijn maar ik vind vooral op het zielig af, ga jij maar lekker vampiertje spelen in je clip ventje. Betere momenten ondervindt Yesterday toch vooral in de verwachtte maar wel goed geacteerde gewetensnood, liefdesverdriet en biecht die niet uit kan blijven, en is de ontboezemingen van de twee gekkies verrassend.

Yesterday is wat dat betreft allemaal verre van verassend te noemen en is tot op de helft vooral redelijk te noemen, het is toch de tweede helft waarin de film een leuke prikkel teweeg brengt en het de kijkbeurt de moeite waard maakt en dat terwijl ik hier toch minder van verwacht had. Erg aardig voor een keer.

Oefen filmpje voor John Woo die met dit product duidelijk de weg naar The Killer was ingeslagen en slechts nog wat fine tuning nodig had. Deel 2 en 3 had ik vorig jaar al eens gevonden bij de kringloop en vanwege de namen Woo en Chow Yun Fat op de gok meegenomen. Het tegen komen van Deel 1 liet tot afgelopen september op zich wachten. A Better Tomorrow wordt in Azië zelf gezien als een topfilm, pionier in het Heroic Bloodshed filmgenre en kwam na uitkomst zelfs op plek twee van de beste Chinese films ooit. Iets dat best wel te begrijpen is als men tussen de overacting en melodrama door gluurt en de fantastische actie ziet. Het is soms allemaal wat over the top maar dat hoort bij het genre.

Jammer genoeg heeft A Better Tomorrow net zo'n slechte geluidskwaliteit als The Killer, iets dat zich vooral wreekt tijdens de schietpartijen die je bijna pijn aan de oren doen. Desondanks draait het wel om de prachtige knokpartij in het appartement met de familie, de geweldige schietpartij in het restaurant met Chow Yun Fat en nog enkele incidenten plus de eind shoot out en een Chow Yun Fat die helemaal in zijn element lijkt. Het is het drama die regelmatig de vaart uit de film haalt maar vooral de kleffe muziek en contrasterende klassieke muziek die het niveau naar overdramatisch/melodrama brengt. Iets dat niet onoverkomelijk is, maar de balans op dat vlak is ver te zoeken.

Het maakt A Better Tomorrow tot iets klassieks dat niet perse heel goed is maar wel een bepaalde vibe over zich heeft. Iets dat je even aan moet voelen. Dan rest mij slechts de vraag wat voor draak van een remake ze in 2010 afgeleverd hebben want die scoort geen beste cijfers. Behoorlijk benieuwd naar deel 2 nu.

Toch een uitermate goed vervolg van het eerste deel, dat aardig te noemen is maar niet super. Met deel 2 lijkt Woo steeds beter de balans te vinden en een goed niveau te bereiken. Tevens meen ik in de laatste kolossale schietpartij heel veel van Face/of te herkennen, maar ook veel van Tarantino en diens werk.

Een hele verbetering dat de nadruk veel minder op alle relationele beslommeringen zijn. Alhoewel, ze zijn er wel maar worden zeker minder dramatisch gebracht. Bovendien is het geld verhaal qua misdaad en wraak meer dan best te noemen. Een aantal flinke schiet en vechtscenes zoals de trappenhal zijn van goed niveau en leuken het geheel goed op. Het is de laatste fase met de drie hoofdrolspelers die het huis binnendringen die het geheel naar een hoger level tilt.

A Better Tomorrow 2 is daarmee absoluut een prima film in het genre, en de hand van Woo, te noemen, met een Chow Yun Fat in uitstekende doen.

Ja...hmmm. Afscheid is genomen van het familie melodrama uit de delen van Woo. Iets dat deel 1 overheerste en in 2 al iets beter in balans is. Liefdesdrama, hetzij iets minder afwezig, doet zijn entree en vormt de rode draad in het verhaal tussen Mark, Michael en Kitty, dit temidden van het nodige geweld.

Inzet en begin is de jongere jaren van Mark die in Saigon beland eind Vietnam oorlog en daar gaat samenwerken met twee bovengenoemde. Toch op wat klusjes en schietpartijen na wil het voor mij niet echt vlotten. Men raakt gescheiden, pissen in elkaars of een ander zijn water en ondertussen komt er nog een concurrent voor Kitty bij, Ho namelijk. Het is het verhaal in de notendop dat niet slecht is maar me toch ook niet heel erg aan wil. Één ding is zeker, iedere scene met Chow Yun Fat is sowieso al een meerwaarde.

Jammere, naast het verhaal dat een beetje stroef naar binnen glijd, is dat het geweld het ook net niet helemaal is. Een echt legendarische shoot out zoals die in deel 2 komt niet echt voorbij. Veel al zijn de actiescènes lichtelijk chaotisch met uitzondering van de laatste twee die beter overkomen. De overdreven Engelse voice-overs van de meeste personages is ook niet best te noemen. Vreemd te noemen is dat Michael op het einde in dekking gaat achter een rij zandzakken, drukdoende is met een munitieband en een M-60 om te voorschijn te komen met een Browning .30 cal en het vuur te openen.

A Better Tomorrow 3 is zeker de minste van de drie maar toch bij lange na niet zo slecht als ik verwacht had en te doen voor een keer.

Hmmm...met grote gretigheid aangezet met de gedachte dat dit van dezelfde regisseur als House of the flying daggers was en deze volgens sommigen als beter ervaren word. Iets dat bij mij nu niet meteen naar boven komt ondanks dat het geen vervelende filmervaring was.

Uitermate simplistisch is het verhaal en wellicht dat we hier ook meteen één van de zwakkere, zo niet het zwakste, punt hebben. Een zwaardvechter die drie moordenaars heeft uitgeschakeld en zo in de gratie raakt bij de niet populaire heerser. Doormiddel van flashbacks vertelt Naamloos wat er gebeurt is en hoe hij te werk ging, toch blijkt halverwege dat dit slechts een afleiding is voor zijn echte aanwezigheid en het één groot opgezette truc is. Aardig is toch de boodschap die zit in het feit dat Naamloos uiteindelijk niet toeslaat puur als boodschap en oproep het bloedvergieten te stoppen.

Het verhaal daar gelaten is het toch voornamelijk de visuele pracht waar de film het van moet hebben. De afwijkende natuurwetten vallen op tijdens de spectaculaire gevechten maar storen mij niet. Want fraai is het wel, zeg maar gerust dat het vechtkunst gegoten in poëzie of dichtvorm is. Hoewel ik de film op dvd zag en niet een super weergave is, zoals blu-ray dat wel kan, valt toch de filmische schoonheid op. De marcherende legers met stofslierten, desolate woestijnlandschappen, en toch vooral die nadrukkelijke kleurencombinaties van hoofdzakelijk twee kleuren per keer. Neem bv het gevecht tussen Qin en Broken Sword in het paleis dat zich afspeelt in antraciet en groen, erg fraai. Of de dames tussen de bomen in het rood en geel. En ergens probeer ik daar een logica te vinden in de gekozen kleuren en dat die een betekenis hebben. Ik gokte eerst op een parallel met de kleuren van de zeven chakra's maar dat was het toch niet helemaal.

Hero wint er geen doekjes om en draait om spektakel en duurt gelukkig niet te lang. Toch verlies ik richting het einde wel eens wat de aandacht in een verhaal en film die zich alleen maar leent voor zoveel mogelijk wapengekletter. Desondanks is het een ervaring qua geluid, muziek en visuele pracht en ben ik vooral erg benieuwd hoe dit er uit ziet op blu-ray.

Nog maar even in de top 250 sferen gebleven met deze Yip man die ik kon zien via pathé thuis. Een film die mij eigenlijk redelijk onbekend was en bij voorbaat verbaasde, na het lezen van de synopsis, met een plek in de top 250. Want een actie martial arts film die zo goed scoort, wat moet daar dan zo bijzonder aan zijn? Neem mij niet kwalijk voor mijn bevooroordeelde gedachten op dat vlak dat een film met een dergelijke verhaal weinig diepte of gelaagdheid kan bezitten. Maar Yip man overtuigde uiteindelijk toch best wel.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de Kung Fu hoofdstad in China waar het optilt van de scholen maar slechts één iemand in alle stijl en rust de beste blijkt te zijn temidden van andere meesters of uitdagers van buitenaf. En het moet gezegd dat de kunde maar vooral de persoonlijkheid qua rust die Yip man uitstraalt voor zich spreekt, zonder enige twijfel een innemend hoofdpersoon en daarmee al een sterk pluspunt van de film. Het is toch met de invasie van Japan dat de film next level gaat en aankomt bij de roerige, zeg maar gerust verschrikkelijke tijd, die voor China aanbrak eind jaren '30 begin '40. Want wie de Duitsers beesten vind zou zich voor de aardigheid eens moeten verdiepen in de gedragingen van Japanse soldaten.

Het kan dan ook niet anders dat de film een subtiele aanklacht bezit over de bezettingstijd en dat er waarschijnlijk nog wel kwaad bloed zit onder de Chinezen richting de Japanners. Want er zijn rare dingen gebeurd zoals bajonetoefeningen op weerloze burgers om maar eens wat te noemen. En in deze film zijn die Japanners natuurlijk ook weer de boosdoener en wrede snodaards die de Chinezen uit de Kung Fu hoofdstad willen gebruiken voor hun vermaak. Het is de laatste fase waar Yip Man weigert te vechten waar natuurlijk verzet en niet buigen voor de bezetter centraal staat. Sterk blijft het karakter Yip man, bruut zijn de vechtpartijen die in alle intensiteit gestreden worden en goed gemonteerd en in beeld gebracht zijn. En ten laatste heeft de film gewoon een aangename speelduur die niet te lang en niet kort is.

En zo overtuigd Yip Man op behoorlijke wijze met een sterk en interessant hoofdpersoon, kickass gevechten, en een sterk voor velen onbekend tijdsbeeld. Vier sterren wat mij betreft, nee dit viel zeker niet tegen.

Dan is Yip Man deel 2 toch al snel weer een stukje beter dan The Beginning en nadert dit deel toch bijna het eerste deel.

Duidelijk is de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en de Jappen, Yip in alle stilte zoekend naar zichzelf en wat en hoe nu. De urgentie dringt zich al snel op in financiële problemen waarop Yip toch moet handelen en stappen moet zetten. Uiteraard is les geven de enige optie. En dat mondt toch wel uit in een kostelijk lesje voor de plaatselijke jeugd die hij meteen voor zich wint en als leerlingen voor zich heeft. Maar uiteraard tilt het in de wijk op van de vechtende grootbekken en andere 'meesters' die stuk voor stuk denken het wiel uitgevonden te hebben. Het mondt uiteraard andermaal uit in een fight to survive in een wijk waar het wel oorlog lijkt en natuurlijk om zijn meesterschap te bewijzen.

En eigenlijk is dit wat een dergelijke film maakt, dit is wat we zien willen, en geen kalverliefde en oninteressante plotjes zoals in The Beginning die op onoverbrugbare achterstand staat van dit deel. En wat een fijne en briljante gefilmde actie als Yip Man Leung bevrijdt uit de klauwen van de bende of wanneer zich tegenover de andere leermeesters moet bewijzen. Het is even kostelijk als indrukwekkende, en even lijkt deel 2 toch heel goed onderweg in een nek aan nek race met de eerste Yip Man film. Maar helaas brokkelt die kwaliteit een beetje af in de wedstrijd tegen de westerse 'loudmouth' Mr. Miller, acteur Darren Shahlavi leeft al niet eens meer zie ik, die toch wel alle kenmerken heeft van een Rocky vs Drago kopie uit Rocky 4 en daarmee uitermate voorspelbaar. Bovendien vind ik dat gevecht zelf een beetje ongeloofwaardig met waarschuwingen die Yip Man krijgt dat hij niet mag trappen, terwijl Miller na de bel slaat en weet meer wat voor overtredingen. Bovendien worden er klappen uitgedeeld als iemand op de grond ligt wat erg lijkt op MMA maar dit is toch maar een demonstratie partij? Het vliegt alle kanten op om het zomaar te zeggen terwijl de uitkomst natuurlijk al lang vaststaat.

De film eindigt desondanks met het leuke feit rond Bruce Lee waarop ik me weer eens bedenk dat het immers een bestaand karakters betreft. Afijn, dit deel is toch wel een heel stuk beter dan The Beginning, zoveel is wel duidelijk, jammer is dan weer dat men toch een beetje overboord gaat in het gevecht met Miller waar de film mijn inziens toch zeker een halve ster verliest. Desondanks was dit een prima deel en heb ik me geen moment verveeld.

Yip man uit 2008 vond ik goed genoeg dat ik niet twijfelde toen ik The beginning of the legend en deel 2 bij de kringloop tegenkwam. En laat ik me maar weer eens verbazen over het feit dat men altijd zo snel sequel en prequel happy is, het lijkt vaker een must dan echt een toevoeging. In het geval van Yip Man pakt het best redelijk tot oké uit.

En in the beginning zien we zoals te verwachten de eerste stappen van Yip Man binnen de Wing Chun samen met zijn geadopteerde broer en waar volgens andere gebruikers Yip Man de uitstraling van een zak hooi heeft vind ik dat reuze meevallen en zie ik toch vooral de rust, kalmte, sereniteit die zo kenmerkend is voor het karakter. Het is allemaal niet zo verkeert. Kostelijk daarna is de ontmoeting met senior Leung Bik die na een korte lesje Yip aanneemt als leerling en hem nog heel wat bij brengt. En natuurlijk zijn alle actie en gevechten even lekker als van grote schoonheid.

Toch is het niet allemaal goud dat glinstert want ergens halverwege komt er toch een plotje naar boven rond zijn broer, verraad en de Japanners, die niet zo heel erg boeit. Net als alle romantische besognes met zowel Cheung als Lee wat eigenlijk ook allemaal niet zo interessant is buiten het feit dat Lee het probeert Cheung te dwarsbomen. Om het zomaar te zeggen lijkt het geheel zich een beetje in melodramatische randzaken te verliezen. Maar goed, vermakelijk is het allemaal wel weer maar begrijpelijk komt het geen moment in de buurt bij Yip Man uit 2008. Het cijfer is dan ook één en al twijfel want 3 is te weinig 3,5 is te veel.

Na de nodige teleurstelling op het vlak van Spaanse Cinema nu eindelijk één die wel aankomt en binnenkomt.

Een bijzonder verhaal met bizarre tegenstelling wordt je gebracht in deze film, tegenstellingen en vooroordelen waar je jezelf in eerste instantie ook op zou vergalopperen, maar verpersoonlijkt door Daniel en diens scherpte, komt er toch een schoorvoetende herziening. Wat zijn we goed in vooroordelen en betuttelen terwijl Daniel en de zijne een stuk reiner van gedachten en goed van bedoeling zijn dan 'normale' mensen met hun platte gedrag. Ik focus me dan ook niet zo zeer op de gehandicapten en wat zij niet mogen, maar eerder op de molensteen die Laura bijvoorbeeld meesleept en die zich in een kromme hang naar fysieke afleiding, liefde is het niet, zo'n beetje aan de voeten gooit van ieder gespuis dat ze tegenkomt. En daar is ze toch echt te goed voor...de oorzaak is even logisch als onontkoombaar, de twee keer lijkt trouwens wel bijna een verkrachting. Behalve Laura's rugzak is het wat mij betreft tevens een subtiele aanklacht tegen de gemakkelijke en vluchtige contacten van deze tijd. Oppervlakkigheid troef, bindingsangst en bang om alleen te zijn in een wereld waar van echt contact maken en elkaar leren kennen geen sprake meer is, althans voor veel mensen. Vooroordelen ook te over maar wanneer Pepe zijn kans kan grijpen is hij er ook als de kippen bij, lekker gemakkelijk natuurlijk. Gelukkig is men daarentegen wel heel goed in het vertellen dat de gehandicapten hun gevoelens maar moeten onderdrukken en vooral niet iets moeten willen hebben met een 'normaal' iemand. Echter, dat normale persoon, Laura, is wel zo'n beetje de enige die normaal tegen Daniel doet. Dat zij hem dan ook laat zitten halverwege is niet een afwijzing voor hoe hij is maar de angst voor diepgaande intimiteit, geen oppervlakkige seks maar een diepere relatie. In die zin is het tussen Laura en Daniel de omgekeerde wereld van het is de gehandicapte die juist de beschadigde accepteert, weliswaar met horten en stoten. De discussies zijn dan ook interessant te noemen vooral tussen Daniel en zijn broer. De volwassen lijken stuurloos en vooral bezig met betutteling, terwijl de gehandicapten juist heel goed weten wat ze willen, liefde en leven.

Aandoenlijk, dat hartje van zonnebrand, bijzonder geestig, de ruzie in de lift en de seksuele voorlichtingen maar ook die blik en gezichtsuitdrukking van Daniel zelf is geniaal. Daarnaast is de film een stuk toegankelijker dan verschillende andere Spaanse producties die ik de afgelopen tijd gezien heb en de Engelstalige muziek doet ook goed.

Fijne en mooie film, komisch en ontroerend tegelijk. Het laat je toch weer even in de spiegel kijken betreffende vooroordelen maar vooral relativeren wat nu daadwerkelijk problemen zijn.

Op klassiekerzondag even een greep uit de stapel Aziatische films die ik een paar weken terug had gescoord bij de kringloop. En dat werd in dit geval Yojimbo die bij voorbaat toch alle voorwaarden van een goede film leek te hebben, en hoewel heel behoorlijk kan deze film zich toch net niet meten met Seppuku en Seven Samurai om maar eens wat te noemen. Maar vervelen deed de films allerminst.

En wat gaat de film heerlijk van start met een fijne soundtrack, de zwijgzame Ronin in een bijzonder dorpje vol achterdocht, met veel karakters en strijdende partijen en natuurlijk de zalige zwart wit stijl inclusief cinematografie. En wat is zo'n shot in het begin van de Ronin roerloos temidden van het akkerland en diens bebouwing dat beweegt op de wind smullen. De aankomst in het gehucht en de wijze waarop hij zich met het conflict bemoeit lijkt de opmaat voor het betere Western werk met veel kenmerkende van Clint Eastwood, Sergio Leone en bijvoorbeeld een Last Man Standing met Bruce Willis. En wat stookt Sanjuro de boel lekker tegen elkaar op, waar men vooral gezichtsverlies probeert te vermijden en Sanjuro van zijn beweegredenen weinig prijs geeft. Want waarom bemoeit hij zich hier zo mee...?

En ja, helaas begint het geheel toch lichtjes af te kalven, want de serieuze stijlvolle sfeer maakt plaats voor het nodige aan geschmier, wordt het allemaal wat koddiger en gaat men de grote confrontatie vooral uit de weg en dat is jammer want het begint op een gegeven moment toch allemaal een beetje te slepen omdat er niet zo heel veel gebeurt. Maar goed , heel vervelend wordt het nooit en blijft het best grappig hoe men de uiterste best blijft doen de Ronin voor zich te winnen met een uiteindelijk opbouw met geweldsuitbarsting die veel goed maakt. Toch blijft Yojimbo een film die veel beter had kunnen zijn omdat het geheel zich toch net wat te veel verliest in Aziatische rariteiten, flauwe humor en net niet de gevechten en actie biedt die je zou wensen. Maar desalniettemin een prima film met een prima voldoende.

Hoewel vermakelijk toch wel de minste tot nu toe uit de Connery reeks, dat ondanks de interessante invloed van een andere cultuur, in dit geval Japan.

De introductie van Blofeld is leuk, de kolderieke in beeld gebrachte kapingen in de ruimte zijn fraai en moeten vooral in het tijdsbeeld gezien worden, de Thunderbirds aandoende basis is mooi weergegeven, de uiteindelijke aanval prima en de toestand met Little Nellie is vermakelijk. Niet te vergeten overigens een prima titelsong van Nancy Sinatra en verdere soundtrack.

Toch schort het You Only Live Twice vooral aan enkele dingen in het door Roald Dahl vervaardigde script. Sterker dat zo'n enorme basis gebouwd kan worden zonder dat iemand van het plaatselijke dorpje daar erg in heeft, bijzonder de vulkaan eruptie op het einde, lekker daar je basis in te bouwen, verre van veilig lijkt me en het grootste manco toch wel het waarom wat de kapingen betreft. Een poging om een nucleaire oorlog tussen Rusland en Amerika te ontketenen, maar met welk doel? En...het ontbreken van een echte Bond-babe als laatste en kleiner minpunt. Mie Hama is aardig te noemen maar dat onderdeel van de film valt ook tegen.

Het maakt You Only Live Twice tot een mindere film dan de vorigen maar niet minder vermakelijk.

Close your eyes.

Tweede maal dat ik You Were Never Really
Here zie en verder overtuigd raak van dit onheilspellend, duister en tevens fascinerend product.

Erg toegankelijk is YWNRH niet te noemen met haar hallucinante montages en flashbacks, die enigszins de vraag wekt waar je naar kijkt, maar wellicht niet beter de stress, ongrijpbaarheid en wispelturigheid van een getraumatiseerd persoon weet te duiden die alleen nog in geweldadige oplossingen kan denken. Phoenix is op de toppen van zijn kunnen als de getraumatiseerde veteraan en Engel des Wrake die met het 'slopen' van viespeuken zijn eigen demonen bevecht en dit op een wijze doet die weinig meer zegt dan dat Joe zelf niets meer te verliezen heeft.

Perfect is de verschijning van Joe die, zoals de titel al min of meer zegt, een schim is, lichamelijk aanwezig maar geestelijk nooit. Dan is er de vals klinkende soundtrack, het perfecte beeld van de imperfecte samenleving en tegelijk alles dat bij Joe geestelijk uit model is. Alles lijkt in de war en ontstemd en op weg naar het einde, tot Joe weer een opdracht heeft en zich op daders en slachtoffers kan richten, het leven is redelijk zinloos zo lijkt voor de wereldvreemde en onbenaderbare Joe die als enige houvast de zorg voor zijn moeder heeft en daar ondertussen ook lief en leed mee gedeeld heeft, vroeger en nu.

Subtiel zien we de herkomst van de hamer en in fragmenten de toestanden als kind. De cirkel wat de hamer betreft is dan ook op fraaie wijze rond, nog steeds een schrikmiddel alleen nu niet meer in de hand van de dader maar die van de bevrijder. Wat
Nina betreft geraakt de cirkel ook rond, begrepen door Joe, hetzelfde pad bewandelt als Joe, net zo verknipt als Joe en uiteindelijk spelend voor eigen rechter. Het is dan ook niet anders dan begrijpelijk dat de twee elkaar vinden in meerdere opzichten. De zelfmoord in de diner kan gezien worden als definitieve en psychologische afrekening met het verleden waarop Joe verder kan met Nina en een nieuw begin kan gaan beleven.

You Were Never Really Here is een arthouse in optima forma die niet voor iedereen weg gelegd is en ook zeker niet voor tere zieltjes. Fantastische cinematografie wordt afgewisseld met een sterke montage en de muziek is ge-wel-dig! De rare valse noten die de geteisterde geest van een getraumatiseerd persoon benadrukken, tot pompend hyper tijdens een van de vechtpartij wanneer ze overvallen worden in het hotel, tot de serene muziek wanneer hij zijn moeder wegbrengt. Net als de muziek is de film een soort prisma die iedere keer wanneer jij kijkt weer iets nieuws laat zien, of iets weer iets duidelijker wordt.

You Were Never Really Here wordt ieder keer dat ik de film zie beter, en eigenlijk had Phoenix voor zijn rol als de getormenteerde en getraumatiseerde Joe twee jaar terug al een Oscar moeten hebben.

En verder met de laatste Hitchcock die ik nog liggen heb. Een oudje dit keer en aan de cijfers te zien niet de beste. Zo al struinend door de lijst op MovieMeter, wat heeft die man toch veel films gemaakt, en wat wil ik er nog veel van zien.

Veel introductie komt er niet en al snel drijft het lichaam in de branding. Een ongelooflijk toeval dat ze door 'kennis' Robert gevonden wordt. Mager is vervolgens het motief en de bewijslast die tot de verdenkingen leiden. Robert ontsnapt en krijgt met Erica een welhaast onwaarschijnlijke hulp/handlanger in zijn zoektocht naar de waarheid en onschuld.

Opvallend aan deze oude maar niet minder vermakelijke Hitchcock productie is dat de opgezweepte spanningsboog zoals in andere Hitchcock films na genoeg wegblijft en hier gericht wordt op humor en vermaak. Neem bijvoorbeeld de scènes met de agenten in de varkenskar, de jonge pompbediende en de vechtpartij in de kroeg. De scènes met de trein maquette is uitermate kunstig net als de opzet die naar het einde leid. Knap gedaan wat dat betreft.

Uiteraard kan Young and Innocent zich niet meten met de groten, maar een leuke film voor een keer is dit best te noemen.

Onvervalst stukje jeugdsentiment. Typerend 'ferme jongens, stoere knapen' jaren '90 product dat het moet hebben van zijn vlotheid, humor, gemene bad guys en sympathieke good guys, over the top schietscene's, en een zeer aanstekelijke Emilio Estevez. Dermot Mulroney vind ik echt geniaal als 'pruimende' ,slonzige hillbilly. Kiefer draagt zijn rolletje ook prima, Sheen komt echter nogal stijfjes over. Het verhaal stelt niet zo veel voor, de soundtrack doet jaren '90 rockerig aan, maar wtf, zeer vermakelijk niet te serieus westerntje. Toppunt, hoogtepunt, waar ik me toch iedere keer weer de pleuris om lach is de drugstrip die de mannen maken na een brouwsel van LDP. Heerlijk flauw.

Kortom lekker, vlot filmpje wat mij betreft.

Een film die me wat tegenviel vooral vanwege de lange duur en toch soms oninteressante verhaallijnen en gebeurtenissen. Shaw wil in zijn boek kennelijk naar voren brengen dat onder de nobele Amerikanen ook lijntrekkers en minkukels zaten en onder de Duitsers mensen die nog wel wat moraalfilosofie bezatten zoals Bobbejaantje al duidt. Ik persoonlijk vind dat alle drie laten zien op een gegeven moment ongeacht hun achtergrond en situatie in staat zijn tot een goede daad of zelfs heldendaad. Christians verzet ondanks het systeem, Noah, de gepeste, die de twee niet zwemmers begeleid en Michael die Noah te hulp komt terwijl hij er ruiterlijk voor uit komt een lafaard te zijn.

Het is Brando uiteraard die geknipt is voor zijn rol met zijn dedain, de licht arrogante, stugge toch principiële Duitse officier. Zijn ondervindingen en steeds groter wordend verzet is ver weg het interessantste van de film. De hele aanloop met de Amerikanen boeit me eigenlijk geen reet. De opleiding is nog wel aardig, maar bij die mannen begint het pas de boeien na twee uren, wanneer ze daadwerkelijk in een oorlogssituatie verzeilen. Situaties die er vervolgens goed uitzien. De makers van Patton en bijvoorbeeld The longest day hadden wellicht wat kunnen leren van de door deze makers gecreëerde gevechtsscene rond de boerderij. Ziet er voor die tijd erg goed en realistisch uit.

Afijn, voor Christian komt de uiteindelijke ontmaskering van de leugen waar hij voor vocht vrij bruut. Ik blijf erbij dat als de film 40 minuten ingekort was en zich voornamelijk op de falende idylle van Christian had gericht het een top film geweest was en de film zich had kunnen meten met hedendaagse literatuur als De Welwillenden van Jonathan Littell. Nu slaagt de film net niet. Desalniettemin wel leuk en interessant eens te zien.