Meningen

Vrijdagavond even op de Aziatische Tour met deze Asiamania uitgave genaamd Seven Swords die ik tegenkwam bij de kringloop maar waar het stemgemiddelde toch wel tegenviel en de speelduur veel te lang is.

Maar op zich begint het allemaal nog niet zo verkeerd met de situering in China, een aantal gevechten met aardig wat slachting en de gevoerde visuele stijl zorgen voor interesse, met het vervolg in de vorm van de reeds bekende synopsis van een eenzame strijder die zich verzet tegen alle gebeurtenissen omtrent mensen die vechtsport kennen en daarvoor gestraft worden. Maar daarna stort het geheel toch best wel heel erg hard in elkaar.

Want zo is de geluidsmix raar aangezien hij niet synchroon loopt en daarnaast klinkt alsof hij in een badkamer is opgenomen. Dan is er een velerlei aan karakters, supplotjes en zijweggetjes die weinig toevoegen en in het geheel niet interessant zijn. Dan zijn er nog de acteurs, het acteerwerk en de dialogen die slecht tot mager te noemen zijn, is het geheel langdradig en sukkelt het qua tempo ook maar een beetje aan. Kortom dit was niet heel best, weliswaar bestaat er slechter maar dit viel toch wel erg tegen. Daarom een nipte onvoldoende wat mij betreft.

Zondag staat meestal in teken van sport en muziek met een filmpje zo eind middag begin avond er tussendoor. En meestal is het een klassiekertje of iets ouds, maar dit keer dacht ik laat ik vast aftrappen met wat muziek en daar paste deze Quadrophenia prima in.

Het verhaal is duidelijk rond Jimmy die op de grens zweeft van tiener naar volwassenheid, voor de meeste mensen niet de gemakkelijkste periode, en dat doet in het London van de jaren '60. Hij is onderdeel van een soort van bende de Mods die het zoals een bende betaamt regelmatig in de clinch ligt met een andere bende genaamd de Rockers. Dit gebeurt in alle mogelijke stijl, strak in de snit, kitscherige brommers, en nog veel meer fijne muziek uit die tijd. En natuurlijk kan het beeld van de 'angry young teenager' niet ontbreken vol twijfel, angst, woede en verontwaardiging. Het is het typische beeld van de rebellerende tiener die de wereld tegen zich heeft maar uiteindelijk iedere reactie meestal zelf uitlokt.

Sterk is de cast waar iedereen goed acteert, geinig de jonge Ray Winstone en Timothy Spall en natuurlijk de kleine rol van Sting. Is het tijdsbeeld natuurlijk sterk met bij tijd en wijlen heerlijke muziek in het sombere en trieste London/Engeland. Niet te vergeten natuurlijk de vele Britse humor, oh en wat een foute brommers met al die spiegels en koplampen wat ongetwijfeld ook weer een vorm van humor is. Maar verder, moet ik eerlijk zeggen, heb ik er eigenlijk niet zo heel veel mee en kon het me de meeste tijd maar amper boeien. Een voldoende zit er wel in en een goede ook wel omdat het geheel wel een sterke beeld uitstraalt en bulkt van de kwaliteit. Toch is het niet echt my cup of tea.

Een vervolg in de meest directe zin van het woord, Casino Royale eindigt bij Mr. White en gaat daar ook weer mee verder in Quantum of Solace. De achtervolging waar mee begonnen wordt is meteen ontzettend strak en er wordt andermaal een DBS V12 afgeschreven, niet veel later volgt een achtervolging te voet die meteen het andere gezicht toont van de film, namelijk chaotisch, te snel, en onduidelijk. Dit fenomeen vervolgt zich daarna ook in het verhaal. Ik besef dat het een opzetje is om in de verdere delen door te kunnen breien op Spectre, toch is wat hier allemaal gebeurt van het niveau: Wat? Wie? Hoe? De film lijkt last te hebben van een ontzettende haast, alsof de film niet meer dan anderhalf mocht duren.

Inmiddels toch altijd drie of vier keer gezien maar waar het nu eigenlijk over gaat...? Een of ander nep filantroop die iets met water uit wil halen in Bolivia. Greene is uiteraard niet half zo belangrijk als de organisatie waar hij voor werkt, toch had ze hier wel wat meer van mogen maken. Het maakt Quantum of Solace vooral tot een redelijk actiefilm. Zo is de achtervolging scene te voet tussen Bond en de overloper slecht...de vechtpartij in de hotelkamer is daarentegen weer erg goed. En zo gaat het over en weer in deze Bond film met voors en tegens. Het vrouwelijk schoon is om te smullen met Arterton en Kurylenko, de Bond song van Jack White en Alicia Keys is dan weer ronduit matige, niet zo slecht als Madonna maar toch. De montage van Tosca en de schietpartij tussen Bond en wat lieden, is dan weer van verbluffende schoonheid en loopt over van stijl. Het gedoe met de Dakota C-47 is dan allemaal weer zo zo. En zo kan je nog wel even doorgaan.

Quantum of Solace is daarom vooral een potje turven en het weet het uiteindelijk wonderwel tot een voldoende te schoppen. Maar dat is vooral vanuit het oogpunt als redelijk tot aardige actiefilm en niet als goed Bond vervolg, want daar faalt de film toch best wel een beetje in.

Gokje bij de kringloop vooral vanwege de artdesign op de inlay omdat deze toch doet vermoeden dat je met een heus cult product te maken hebt, en onderdeel van een trilogie blijkt bij thuiskomst, en helaas niet de beste van de drie. Zondagavond toch maar even aangeslingerd in de hoop op iets aparts, en dat kreeg ik, maar echt super was het allemaal niet.

Een zekere vlotheid kan de film niet ontzegd worden. Binnen minuten is de bomopruimingadienst ter plaatse om iets op te ruimen dat een V-wapen zou zijn. They wish! Want al snel blijkt er iets niet helemaal pluis aan dit ding. Bijzonder trouwens dat die ene geleerde een schedel uit de derrie trekt en zo weglopend, terwijl het fossiel onder de modder zit, weet hoeveel honderden jaren oud de schedel is. Het is een gemakkelijkheid die mede door de luchtige en vlotte sfeer te verteren valt.

Wel een minpunt is dat de ontwikkelingen uitblijven. Wat is het? Wat gaat er gebeuren? Waar wil de film heen? En wanneer gaat het griezel element van start? Het duurt wel er lang voordat het potentieel van het gevonden ding losbarst in een War of the Worlds achtige pandemie. De aanloop er toe is veel en veel te lang en doet ernstig afbreuk aan deze film. Conclusie is dan ook dat hier veel meer uit te halen geweest was want een zekere degelijkheid en kwaliteit straalt het geheel wel uit, en uiteraard zijn de wezens zelf in het vaartuig je reinste cult. Quartermass and the pitt is dan vooral ook aardig te noemen voor een keer maar ook niet meer dan dat.

Film die me bij voorbaat al niet trok met de bekende info rond het verhaal. Ik verwachtte toch vooral een hoge Black Lives Matters gehalte, iets dat toch wel een heel klein beetje bewaarheid werd met begin- en eindpunt van de film. Maar ja, geen mening zonder gezien te hebben uiteraard en het werd om verschillende redenen toch nog meer een lijdensweg dan verwacht.

En het moet gezegd dat het stel het niet treft op de eerste date in de laatste plaats Slim niet want ik vind Queen in die beginfase toch best wel een beetje een vervelende vrouw met een stug arrogant achtige houding die alles beter weet. Na het 'akkefietje' groeit het verhaal rond het stel naar een modern soort Bonnie en Clyde die tegen hun wil om in deze situatie terecht komen en niet bepaald de criminele grootheden zijn uit de jaren '30. Oog is er in de roadmovie voor persoonlijke ontwikkeling en de chemie die na een haperend begin op gang komt. Tevens komt daar een stukje psychologie om de hoek kijken van mensen in een uitzonderlijke situatie en keuzes die daar ook naar zijn. Aardig is het belletje naar huis en de momenten waar de twee zich naar elkaar aanpassen. Aardig is ook minsten de helft van de soundtrack met soul classics en andere gecomponeerde muziek.

Maar oei wat vallen er daarna veel kritische noten te kraken rond deze film over scriptmatige keuzes. Het BLM achtige moment ga ik me verder discussiematig niet aanbranden, wel wil ik daar over zeggen dat het weinig subtiel is en dat er aan het fenomeen dat we zien heel wat meer factoren kleven dan alleen een racistische agent met ondermeer de wapen wetgeving in Amerika maar ook een bepaalde verharding omtrent niet luisteren naar de politie en openlijk verzet en weerstand bieden tegen aanhouding of arrestatie. Iets dat we ook steeds meer in Nederland zien. Toch raar dat agenten dan harder op gaan treden en hun hoofd verliezen. Maar goed dat is dat...terug naar het script.
Queen is een 'scherpe' advocate begrijp ik toch goed? Zij zal toch weten dat er een dashcam aanwezig is waar alles op te horen is en ze überhaupt zelf op kan treden als getuige waarin ze kan vertellen dat het een agent buiten het boekje betreft met een noodlottige afloop? Of zie ik dat verkeerd? Ik snap de hele keuze van het op de vlucht slaan naar één of andere wazig oom eigenlijk niet. Dan dat gebeuren met die dikke die hij aanrijdt, ik vind dit zo slecht bedacht, alsof die man opeens voor motorkap staat ofzo, maar het kan nog gekker want de keuze om één of andere pompbediende die eruit ziet als de gemiddelde trailertrash- red neck-Louisiana-matje in de nek- kkk motherfucker die for the fun of it een nikker een kogel door zijn flikker kan jagen en beroepen op zelfverdediging je wapen geven toch wel het meest stompzinnige van de film. Gelukkig is het kwaad in Amerika gemakkelijk te herkennen aan het politie uniform toch..? Houdt het daarbij op...? Nee. Een kogel in het been, of schampschot, maar Queen loopt rond alsof er niets aan de hand is, net als het uit het autoraam hangen terwijl die zelfde ochtend haar schouder uit de kom geweest is. Zou ze familie zijn van Wolverine? Dan het uitstapje in de kroeg want we zijn zo moe, en vooral op de vlucht en willen niet gezien worden, go figure...en dan de sexscene die in de mix gemonteerd wordt met een BLM protest...juist.

Nee, van de zogenaamde 'prachtfilm' rond dit verzetssymbool waarin sprake zou zijn van prachtige beeldtaal en een emotionele reis aldus een willekeurige recensie op internet zie ik weinig van terug. De film heeft me geen enkel moment echt weten te boeien en zoals ik zeg, en wel degelijk oog voor de keuzes die een mens maakt in een uitzonderlijke situatie, hangt de film voor mij aan elkaar van rare momenten en keuzes en is dan ook volstrekt ongeloofwaardig voor mij. Veel te gekunsteld wat dat betreft. Nee, hier kon ik echt niets mee.

God....will someone please save this people from themselve!

Op donderdagavond na twintig minuten door omstandigheden in blijven hangen, behalve dat pakte de openingsfase me allerminst. Met lichte tegenzin me vrijdag andermaal aan de film gezet om vervolgens toch door de film gegrepen te worden en zelfs verrast te worden door deze boeiende film waarvan ik niet wist dat dit grotendeels ging over de dood van Lady Di. Een gebeurtenis die ik me overigens nog kan herinneren, kennelijk toch zo'n 'waar was je toen...' momentje die op een zondagochtend voltrok waar ik net wakker was en nog op bed het nieuws hoorde. Net zo goed kan ik me herinneren dat het bij iedereen het nodige los maakt en er zo'n beetje door iedereen over gepraat werd. Toch apart en een andere tijd kennelijk, want ik kan me niet voorstellen dat er net zoveel gepraat zou worden mocht Markle of Middleton iets overkomen.

Afijn, het Engels koningshuis, Queen Elizabeth daar al met de aanzienlijke leeftijd van 71 jaar, alle roddels en rumoer die het huwelijk tussen Charles en Diana bracht deels achter de rug en in de lucht, en dan die catastrofale zaterdagnacht in Parijs. De focus uiteraard op de reactie van de Britse monarchen en de reactie van de net benoemde premier Tony Blair. En wat zien we...? Een bij tijd en wijlen ontstellend beeld van kilheid, afstandelijk, zakelijkheid en starheid. Geen teken, geen bericht, geen kwetsbaarheid, geen emotie, en dat in een land dat bol staat van verontwaardiging en verdriet, en slechts een 'noob' premier die wél de juist toon op het juiste moment weet te vinden.

Maar is alles wel wat het lijkt? En is alles niet te ingekleurd in het nadeel van het koningshuis? Foei! Geen vlag halfstok, om maar eens wat te noemen. Zijn deze mensen überhaupt nog van deze tijd, weten ze überhaupt nog wat er leeft en speelt buiten hun veilige en afgeschermde omgeving...? Verwacht je niet teveel van de 'stiff upper lip' generatie die de oorlog nog meemaakte en gigantisch zit vastgeroest in oude stramienen en structuren. Op fraaie wijze wordt dit beeld van twee kanten geschetst met Blair als een soort van scheidsrechter, tegen wil en dank, die dit meteen als eerste crisis voor de kiezen krijgt. Hoewel niet meteen het meest luchtige onderwerp wordt er toch soms op kostelijke wijze gediscussieerd en geharreward waarin Charles nog een grote jankerd blijkt dan verwacht, en The Queen wellicht stiekem meer afkeer lijkt te hebben voor haar eigen slapzakkerige zoon dan voor Lady Di. Interessant is dat oude beeld dat in de Koningin haar beleving naar voren komt als Blair haar confronteerd met de krantenkoppen, totale ontkenning en een beleving en aanpak die lijkt te passen bij twintig of dertig jaar eerder. We shall prevail! Zowel pijnlijk als ontzettend boeiend wat dat betreft.

Het maakt The Queen tot een uitermate interessant en boeiend drama waar alle grote namen hun kwaliteiten kunnen laten zien en dat ook doen in het geval van Sheen, Mirren en vooral Cromwell. En zo maakt deze film een dag later toch een erg sterke indruk en vind ik dit een fraaie toevoeging aan mijn collectie.

Pulp van de bovenste plank. Fouter dan fout bij tijden en wijlen, en normale karakters komen niet in deze film voor. Veel fouten en dingen over the top, desondanks heeft het allemaal zeker een bepaalde sfeer en charme. Vooral alles niet te serieus nemen en leuk om een keer te zien. En dan het einde, hoog Thunderbirds gehalte, tenminste wanneer ik een ontploffende maquette zie denk ik altijd 'Thunderbirds are go!'

It takes a lot to scare me, I love the sensation.

The Quick And The Dead, een film die in '95 toch veel aandacht kreeg al was het alleen maar omdat Stone een sexscene weigerde met DiCaprio, althans zo ver ik gehoord heb. Verder was het uiteraard een behoorlijke blockbuster met cast, en stiekem is het toch ook wel een guilty pleasure.

Her verhaal is zo cliché en doorzichtig als het maar kan met de dorps tiran die zo zelfverzekerd is dat hij dueleerwedstrijden organiseert en daar überhaupt zelf aan mee doet. Ongetwijfeld trekt dit alle mogelijke soorten volk en zelf gajes aan, zelfs iemand met een te vereffenen rekening. Weinig nieuws tot daaraan toe, of het moet Stone zijn in hoofdrol als vrouwelijk versie van een mannetjesputter.

Het is toch het cliché plotje dat de acteurs toneel geeft te doen wat zij goed kunnen. Want Hackman is natuurlijk voortreffelijk, net als Lance Henriksen, Crowe ook prima, en opvallend is het jongen ventje DiCaprio die in werkelijkheid al 20 was. Fijn worden een aantal scènes opgebouwd zoals de lynching in de saloon, maar ook de indiaan die niet dood wil. Dan zijn kleine rolletjes van Mark Boone jr en Sven Ole Thorsen nog best leuk.

Had ik al gezegd dat deze film niet zo goed is...? Want wat vreselijk slecht is het laatste duel van Hackman waar in een oogwenk drie verschillende shots genomen van Hackman en zijn schaduw net zo vaak anders is. Hoe krijg je het voor elkaar. Is het dus heel goed? Nee, niet echt. Is het gemakkelijk? Ja best wel. Zit het in een gemakkelijk jasje gegoten? Zeker. Moeten we er dan vies van zijn? Nee, zeker niet. Want TQATD is een heerlijk avondje met een beeld dat niet zo zeer het Wilde Westen genoemd kan worden als wel het smerige westen. Vlot, vermakelijk, het nodige geweld, een beetje humor, Hackman in topvorm en een Engel Des Wrake die er uitziet als Sharon Stone in haar prime. Daarom, gewoon lekker met een biertje erbij.

Met grote vrees aan begonnen na Riding The Bullet die ik toch wel erg slecht vond, en deze werd verondersteld nog slechter te zijn. Maar het viel mij toch best wel mee en de titel slechtste King verfilming blijft voorlopig nog even bij Riding The Bullet.

Deze tweeluik, met een verhaal van Clive Barker die me niet helemaal onbekend voor kwam en een verhaal van King dat ik maar al te goed ken uit Nachtmerries en Droomlandschapen, vormen de hoofdmoot verteld door het zonderlinge figuur Quicksilver. Dat een acteur van het kaliber Christopher Lloyd zich voor zoiets laat lenen, maar dat terzijde. Bizar zijn de twee verhalen op zijn minst, doch van spanning noch griezel is sprake. Sterker, beide verhalen moeten het vooral van humor hebben, ik bedoel, een gebit en handen die een eigen leventje gaan leiden zijn toch op zijn minst grappig en de voornaamste reden om uit te kijken en ik moet zeggen dat Matt Frewer met zijn op hol geslagen handen best redelijk speelt.

Voor een voldoende komt het allemaal niet in aanmerking maar de humor maakt het nog enigszins kijkbaar als een soort zwarte komedie. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Gokje betreffende een onbekende film die net niet loont. Want The Quiet American heeft veel, alleen de balans en focus kloppen niet, tenminste niet op de wijze waarop het mij zou aanspreken.

Aardig is op zijn minst de situering in de jaren '50 met de Fransen die Vietnam in de greep proberen te houden maar langzaam terrein verliezen aan de communisten. De Aziatische sfeerschets is sterk net als het armoedige en chaotische beeld van een land in rep en roer. Caine is ook zeker goed te noemen en de vermoedelijke inmenging van de Amerikaanse geheime diensten die de reeds heersende oorlog een kant op willen sturen die interessant is voor het Amerikaanse beleid.

Waar de film vervolgens totaal mee door het ijs gaat, vooral het eerste uur, is de zogenaamde liefdes relatie en strijd om hand van Phuong. Een dergelijk element kan mij totaal niet boeien temidden van het grondbeginsel van de Vietnam oorlog en niet te vergeten een land in chaos. GTST gehalte noem ik zoiets, melodrama, en het past wat mij betreft totaal niet, is gewoon niet interessant temidden van de shitshow die er op dat moment wel speelt. Had je daar lekker opgericht en wellicht dat er dan een meer dan prima film ontstaan was. Onnodig te zeggen speekt het grondbeginsel van Greene me niet aan.

Bijzonder slecht is The Quiet American niet wat dat betreft, het zal meer de balans zijn die mij niet aanspreekt want romantiek is sowieso niet mijn genre. Frazier is overigens nog niet eens zo gek, toch had een andere acteur wellicht een beter sparringpartner voor Caine geweest. Do Thi Hai Yen is het benoemen nog wel waard als mooie dame maar verder schiet A Quiet American voor mij flink te kort en blijft het bij de tijd, de sfeer en het politieke klimaat wat de film betreft.

Het is altijd de vraag wat een vervolg precies gaat opwerpen. Is het een poging een franchise te creëren met alleen maar poenie in gedachten? Voegt het allemaal wat toe? Steekt men er echt tijd in en wordt het noemenswaardig? En gelukkig, in het geval van A Quiet Place Part Two, wordt er een meer dan waardige opvolger afgeleverd en zelfs een film, hetzij miniem, die beter scoort dan zijn voorganger.

De film opent vooralsnog met een aardig inkijkje hoe alles begon en het moet gezegd dat de geluidsmontage en effecten bij de neerstortende meteoriet geweldig is. Daarna wordt er doorgeschakeld naar het moment waar het eerste deel eindigt en de daarop volgende vlucht. Een verschil met het eerste deel is natuurlijk dat het gezin en hun way of life centraal staat. In dit deel wordt het veel breder getrokken met andere overlevenden die genoeg hebben aan zichzelf of zelfs 'slecht' geworden zijn. Herkenbaar is de cast met Blunt en haar twee kinderen, en is Cillian Murphy zoals altijd een genot vooral omdat hij hier dat androgyne hoofd ingeruild heeft voor een rauwere en ruwere uitstraling. De soundtrack van Beltrami is herkenbaar en lekker en wordt de spanning op een aantal momenten meer dan prima opgevoerd wel uiteraard met de gebruikelijke do's en dont's.

En eigenlijk is er aan dit tweede deel erg weinig op te merken behalve dat Blunt behoorlijk goed loopt en rent ondanks dat er een enorme spijker kort daar voor in haar voet zat. Uiteraard is het de te slimme Regan weer die ongewild voor problemen zorgt en zit er wat een vreemd moment qua tijd in de scene waarin Emmett aan Regan vertelt dat hij een boot gevonden heeft. Vervolgens zijn ze erg lang onderweg maar heeft Emmett dat dan al afgelegd en is hij weer teruggekeerd? Iets dat er niet uitkomt en ook eigenlijk niet kan want zo lang lijkt Emmett niet weg te zijn. Het maakt ook niet uit en zijn maar details in een meer dan prima avondje spanning. A Quiet Place Two laat daarmee een prima indruk achter en ik verwacht niet anders dan dat er wel een deel 3 verschijnt en ik ben nu al benieuwd wat John Krasinski daar van weet te maken.

Meer dan behoorlijke psuedo-horror die nergens super griezelig wordt, maar wel een aantal aardige schrik- en spanningsmomenten heeft en het vooral van zijn sfeer moet hebben.

Veel narratief is er niet. We vallen in een eerdere gebeurtenis die diepe wonden achtergelaten heeft en tevens het enorme gevaar van geluid toont waarna er geskipt wordt naar een later moment. Daarna krijgen we een dag voorgeschoteld waarin vrijwel alles lijkt mis te gaan. Veel introductie krijgen we dan ook niet en het moge duidelijk zijn dat de film daar ook niet omdraait. De film moet het vooral hebben van zijn goed opgebouwd sfeer en spanning omtrent het stil zijn, de uitstekende acteerprestaties van onder andere Simmonds, en de geweldige sfeerverhogende soundtrack van Beltrami.

Veel twijfel en discussie is er rond het feit dat Blunt zwanger is, iets dat ik op zich niet raar vind. Het is een gezin, man en vrouw, dan heb je sex, een abortus wordt moeilijk in dergelijke omstandigheden en vooral gezien het drama in het begin is het begrijpelijk dat ze het kind willen houden. Het gezin gaat gebukt onder schuldgevoel omtrent de jongste. Wat ik dan juist heel discutabel vind is de uit de hand lopende situatie met Regan, die daardoor haar moeder onbewust in gevaar brengt. En ik vind de spijker lachwekkend. Je maakt een complete schuilplaats met een doos met zuurstof masker voor de baby, maar zo'n hufter van een spijker zie je over het hoofd en laat je op zo'n gevaarlijke plek zitten? Oke, eruit trekken of afzagen maakt lawaai, seal die spijker dan in met een laag ductape. Erg onzorgvuldig terwijl Lee juist het tegendeel lijkt.

Maar goed, slecht of niet slechte, en domme of ongelukkige dingen in het plot daar gelaten, moet A Quiet Place het vooral hebben van zijn montage, sfeer, stijl, sfeer en spanningsopbouw. En laat die nu in mijn ogen perfect zijn. Een perfect contrast wordt gezocht in het stille gesluip en de luid schrikmomenten. Spanning waar ik persoonlijk prima in mee kan. Ik vind A Quiet Place dan ook een meer dan prima film die een goede waardering verdient.

Zaterdagavond nog even aan de griezel, of semi griezel want heel eng is de A Quiet Place reeks niet echt. Aan de cijfergemiddeldes had ik al gezien dat deze prequel niet bepaald in de buurt komt van het eerste en tweede deel wat ook best wel meer dan behoorlijke films zijn, maar afijn toch maar even proberen.

De titel laat al weinig aan de verbeelding over met ' day one' waar we samen met de zieke Samira en haar kat de eerste wave meemaken temidden van New York. En opzich hoeft dat niet verkeerd te zijn waar Blunt en Kransinski in de andere delen goed waren maar nu dus ingeruild zijn voor Samira met haar kat temidden van New York waar al snel de tering toeslaat en het vluchten of stil zijn betaamd. En het moet gezegd dat de film visueel het nodige te bieden heeft temidden van de puinhopen van New York met momenten zoals de aliens spiedend tussen de puinhopen of opgeblazen stofwolken. Het is een prima situering te noemen, mag de soundtrack er ook zijn en is het idee om terug te gaan naar Samira's flat lang niet gek.

Maar buiten dat valt er toch ook wel weer veel op te merken aan deze film. Want eerlijk gezegd heb ik geen moment iets met Samira en vind ik dat ze het allemaal bijzonder goed volhoud ondanks haar terminale ziekte, echt opmerkelijk. Dan sommige momenten om de kat mee te nemen later in de film of juist een bepaalde continuïteit in het begin waar je het ene moment de kat nie ziet en het andere moment wel. Ook bijzonder dat de kat haar terug weet te vinden in de chaos zo halverwege de film. Niet echt gedrag een kat eigen die zich toch normaliter ergens zou verstoppen. Dan zijn er zoals gebruikelijk in dit soort films alle domme keuzes die gemaakt worden zoals dat ze gaat zitten boek lezen of even later op de vlucht samen met Eric en ontzettend veel lawaai maakt zoals met die draaideur. Het autoalarm is dan wel weer goed bedacht.

De film staat in ieder geval voor één ding garant en dat is snelheid, want het is redelijk vlot en het ene volgt het andere snel op, maar aan diepte wordt niet echt gedaan wat het geheel erg oppervlakkig maakt. Daarnaast is het eigenlijk nooit echt spannend, is het veel van wat we al gezien hebben en ontbreekt het aan meerwaarde voor de andere delen. Daarom een magere voldoende.

Zaterdagavond op de serieuze tour met deze Quills die ik was tegengekomen bij de kringloop en een bekende titel voor mij was omdat ik regelmatig in de afgelopen decennia van Oscarnominaties zit te spitten, overigens niet een link die altijd meteen succes of een hele goede film oplevert. Maar deze Quills vond ik toch lang niet slecht en zelfs interessant.

Men nemen de bekende naam Markies de Sade en diens schrijven die veel stof op doet waaien. We zitten inmiddels al in de latere fase van zijn leven waar toch eerst een ruime tijd met een eigen hofhouding aan voorafging, te maken had met huisarrest of gevangenisstraf wegens overtredingen of onzeddelijk gedrag, naar Amsterdam afreisde en later nog Italië, eenmaal terug in een grote schandaal verwikkeld raakte, opgesloten werd in de Bastille en pas veel later in het gesticht Charenton terecht. Een berucht en bewogen leven zullen we maar zeggen waar natuurlijk ook nog eens het woord sadisme aan zijn naam gekoppeld wordt, iets dat mij weinig zegt aangezien de Markies in mijn ogen een vrije denker is en op zijn hoogst een ongevaarlijke gek.

Zorgen moeten we ons eerder maken over de rol van de kerk, Napoleon en Dr. Royer-Collard, drie machtsvormen die heel wat meer bloed aan hun handen hebben dan de onschuldige inhoudsloze verhaaltjes van De Sade. Vooral Royer-Collard blijkt nogal een bijzonder karakter, een tiran zelfs, prekende dat marteling barmhartig en als deugd gezien moet worden en een tienermeisje uit het klooster rooft om als vrouw te dienen en de huwelijkse plichten niet bepaald zachtzinnig afdwingt. Maar gelukkig is De Sade de bad guy aangezien bij perverse en ontaarde teksten schrijft, wat volgt is dan ook een beeld van een bijzondere harde tijd waar niet zachtzinnig met mensen omgegaan werd en qua oordeel en straf een harde tijd was. Gelukkig wordt het geheel weliswaar in een bij tijd en wijlen humoristisch jasje gestoken met een losgeslagen De Sade en snijdt zijn quote in het begin over verlangen, de wens, sensatie en zucht naar sex diep gaat en veel betekenend kan zijn. Tegelijkertijd zit daar ook een duister randje aan rond afwijzing, teleurstelling, verlies van beheersing en vooral macht in de handen van de verkeerde met misbruik en verkrachting tot gevolg. Sex en wat het met de mensen doet blijft een bijzonder fenomeen.

En dat kan ook over Quills gezegd worden die uitdraait in een ware strijd, een goede cast die goed acteert en mooi gemaakt zoals bijvoorbeeld het laatste verhaal van De Sade die via een keten van patiënten wordt vertelt. Afijn, voor nu een mooie voldoende maar deze ga ik zeker nog eens kijken en wie weet of er dan cijferverbetering inzit. Dat zou namelijk zo maar kunnen.

You gonna give him your ulcer? Let him grow up with his own ulcer!

Erg degelijke film en meteen ook Redfords eerste en beste als ik de beoordelingen zo zie. Ik moet zeggen dat Tuturro en Fiennes prima bij het echte personage gezocht zijn en dat de opbouw richting de uitschakeling, gevolgen, en hoorzitting, erg rustig te noemen is. Het wordt nergens echt spannend, maar boeien doet het zeker tot het einde. De film verandert halverwege naar een lastercampagne, later bij de hoorzitting groeit de zaak uit naar een olievlek waar iedereen zijn handen af wil houden. De biecht van Fiennes is aardig, de val die volgt is terecht, en de conclusie eveneens dat de producenten en hoge bazen overal mee weg komen en het gewone volk de lul is

Zoals gezegd, aardige en vooral degelijke film, erg jonge Ethan Hawke die als student voorbij komt, verder een authentiek beeld qua tv, de beleving en andere details. Prima film voor een keer en wel te begrijpen dat destijds kanshebber voor beste film was.

Filmpje die vooral op de radar kwam vanwege de goede cijfers en de vermelding op MovieMeter dat België de film uitzond, en potverdorie wat zenden die Belgen soms toch prima films uit.

De opname begintijd en de begintijd van de film zelf klopten niet helemaal, het begin miste ik dan ook waarop mijn entree was op het moment dat Karremans met zijn staf aan tafel zit tegenover een Bosnische delegatie waar hij verklaart slechts de pianospeler te zijn. Opvallend meteen de toon van onmacht in de discussie en acteur Johan Heldenbergh die buitengewoon veel op Kolonel Thom Karremans lijkt. Verder moet ik toch even de bijzondere sterke Engelse serie Warriors Bosnië 1992 benoemen die de hopeloze vredesmissie vanuit Engels perspectief brengt en al net zo'n beeld van wanhoop en onmacht betreft in het kruidvat genaamd de Balkan waar haat en nijd de boventoon voert en er sinds de Eerste Wereldoorlog al onrust heerst en strijd en oorlogsmisdaden geleverd worden. En uiteraard betreft het beeld van Quo Vadis Aida daar niet anders in.

Het is het terugkerende beeld van de VN troepen die slechts mochten ingrijpen wanneer ze zelf in gevaar raakten en beschoten werden, iets dat handig gebruikt werd door de Serviers die zich slechts op de burgers richten, dat uitermate slinks deden en wisten dat de VN troepen neutraal moesten blijven dus geen stelling mocht nemen en zich nergens mee mochten bemoeien waarmee een dergelijke vredesmissie bij voorbaat mislukt was. Het korte ingrijpen van een F-16 op een Servische tank werd onmiddellijk beantwoord door de gijzeling van 30 VN'ers die men dreigde te doden bij herhaling waarop men eieren voor het geld koos want escalatie had het einde van Dutchbat betekent. Buiten dat zijn er nog altijd onopgehelderde zaken over Britse troepen aanwezig, met name SAS leden die kennelijk de opdracht kregen niet in te grijpen, beweerden dat er geen gevaar dreigde, en in het donker te ex-infiltreren waarmee de zwarte piet aan Dutchbat en Karremans werd uitgespeeld. Een vies zaakje en wat een ondankbare taak hebben de mensen van Dutchbat gehad, om medelijden mee te krijgen.

Maar uiteraard stond er meer op het spel dan de eer van de Dutchbaters, en wat wordt de paniek, volksverhuizing en chaos rond de Nederlandse basis prima gebracht. Wat een ellende en onmacht, daarboven het contrast tussen de onmachtige, jong en bleek ogende Nederlanders en aan de andere kant de bruut ogende, tot de tanden bewapende mini Hitlers die de Serviers tot op de laatste man zijn. De spanning stijgt tot het kookpunt rond de doorzoeking, briljant figuur en uitstekend geacteerd rond het karakter Joka, met aan de andere kant de wanhoop en paniek die er bij Karremans afdruipt met een complete meltdown tot gevolg waarop de chaos compleet is. De afloop is zoals we weten bekend. Het is eigenlijk om te janken wanneer de Nederlanders elkaar praktisch aanvliegen in een complete verstandsverbijstering en Aida die zich de benen uit het lijf loopt maakt de toestand op alle vlakken en lagen tastbaar.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat Quo Vadis Aida een uitermate aangrijpende en indringende film is rond het voormalige Joegoslavië conflict die niet anders omschreven kan worden dan één grote treurige bedoening waarop heel veel vlakken is gefaald. Voeg daarbij het acteerwerk, de soundtrack, omgeving en ontberingen en Quo Vadis Aida is met recht een uitstekende film te noemen waarop ik bijna nieuwsgierig wordt wat er zo bijzonder is aan Another Round die in 2021 de Oscar voor beste buitenlandse film won.

Het zien van Quo Vadis moest er toch wel eens van komen, niet zozeer vanwege de cijfers die deze serie scoort want die zijn matig tot belabberd te noemen. Waarom dan wel...? Omdat het gelijknamige boek van Sienkiewicz, alweer een jaar of zeven terug, best indruk maakte. Sterker, mijn opa kwam met de anekdote, die gespeelde zal hebben zo rond eind jaren '50 begin '60, dat een collega van hem dit boek weg deed omdat het hem zo aangreep en hij er 's nachts niet van kon slapen. Tja, dat moest ik natuurlijk eens lezen, en waar het begin even doorkomen is met Vinicius en Petronius ontwikkelt de film zich daarna rondom Nero, de brand en de zuivering tot een ongekende en boeiende maalstroom van gebeurtenissen. En laat dat nu net niet het geval zijn met deze serie.

Een vreemde cast vind ik eigenlijk Forrest, nog vreemder is dat zijn stem, net als anderen vermoed ik, wordt overgedubt. Brandauer als de geschifte Nero lijkt daarentegen wel weer een goede cast. Het zijn de eerste indrukken van een bijna zes uur durende serie waar de eerste twee afleveringen niet bepaald de meest boeiende zijn. Uiteraard is er het beeld van het opkomende Christendom, Nero die overal vijanden ziet, en heel veel politieke intriges. Het lijkt allemaal even op gang te moeten komen temidden van toch niet een onaardige cast met Von Sydow, de jonge en veel te vroeg overleden Fransesco Quinn en de lieftallige Kroetz- Relin als Lygia.

Maar helaas, het tempo en gang van zaken binnen de serie blijft toch gematigd saai en langdradig om bijna iedere aflevering te eindigen met een momentje dat ik denk dat het eindelijk los gaat. Er is list en bedrog, en nee niemand is te vertrouwen, aardig toch op zijn minst de zoektocht naar een zondebok betreffende de brand en de ziekte van het kind, maar helaas verzand het allemaal net zo vaak in saaie langdradig dialogen. Een paar keer lijkt er een bepaalde opbouw te zijn naar spannendere momenten maar helaas worden die net zo vaak vakkundig de nek omgedraaid waarop het geheel toch eigenlijk saai en spanningsloos genoemd kan worden. Gelukkig is er Nero met zijn hofhouding, strapatsen en bizarre taferelen rond zijn toneel en voorstellingen. Terwijl Rome in brand stond moet deze clown zijn volk toe gezongen hebben en uiteraard moest er geklapt worden. Kon hij zingen en acteren...? Ik betwijfel het.

Maar de inkijk betreffende de getikte Nero kan helaas deze serie niet redden en het feit dat de zuivering pas echt het laatste half uur zich voltrekt en vrij kleinschalig in beeld gebracht wordt werkt ook niet mee en blijft de serie teveel in alle gekonkel en dialoog hangen en dat terwijl in het boek de slachting al vanaf de helft een bepaalde vorm begint aan te nemen. En naar ik meen werden die offers met wilde dieren op grote schaal in het Colosseum uitgevoerd. En zo komt deze serie, die maar weer eens toont dat de mens en zijn kijk op geloof altijd voor problemen zorgt, voor mij hikkend en stotterend tot een einde en ben ik blij dit afgewerkt te hebben. Waarop toch de wens ontstaat dat er hopelijk een betere verfilming is of komt, ondertussen moeten we het maar doen met het buitengewone goede boek.