Meningen

Na zoveel jaren weer eens aan herziening toe, toen niet bepaald van onder de indruk, en nu snakte ik helaas ook weer naar het einde.

De film heeft hele aardige momenten, de spanning en het claustrofobische sfeertje is echt aangenaam te noemen. MMC en Keitel toen ook aardig hun best.

Maar waar ik op breek is vervolgens een x-aantal dingen bij elkaar. Het verhaal hangt als los zand aan elkaar. ik bedoel hoe zit dat? Een U-boot in de shit stuurt een gecodeerd bericht naar hogerhand. Vervolgens sturen de Amerikanen vanuit Amerika neem ik aan een bemanning op een buitgemaakte U-boot richting die andere om de Engima-machine te kapen. Maar.... ....waarom hebben ze dat ding dan nodig als ze toch al weten waar die moffen zitten? Dan kunnen ze kennelijk dat bericht al lezen? Waar komt de boot weg waar zij op varen dan? De Kringloop? Oudijzerboer? Hoe lang zijn ze onderweg over de Atlantische oceaan om die andere boot te onderscheppen? Tegen die tijd is die kreupele boot toch alleen aangevallen door vijanden, bereikt door een andere boot of zijn ze door hun voorraden hun cq is dat ding gezonken? Daar klopt toch werkelijk geen reet van denk ik dan. Maar goed dat leg ik dan nog naast me neer. Aardig filmpje verder, qua spanning en effecten. Benaderd aardig Das Boot. Maar dan verknallen ze het weer met de belachelijke explosie waar bij hun eigen boot vergaat. Wat the fuck was dat? Een torpedo met kernkop of bleek hun eigen boot geladen met vliegtuigbrandstof? Het zelfde overigens met de patrouilleboot die ze op het einde torpederen. Ronduit belachelijke speciale effects. En dan, ja helaas, het is een optelsom het gegeven dat de Amerikanen dus de Enigma veroveren wat louter fantasie is. Het is overigens algemeen bekend dat de code gekraakt werd door de Polen en de Britten(Alan Turing) The Imitation Game (2014). Dus historisch klopt er geen fuck van. Goed niet dat zoiets de pret nu moet bederven maar het is zoals eerder gezegd een optelsom.

Nah ja...nog steeds niet aan mij besteed helaas. Avondje vermaak misschien maar meer ook absoluut niet.

We've got a fugitive...

Hier was het wachten op, want Jones en zijn team waren een dusdanig sterk element in The Fugitive dat ze wel een eigen film, lijn of spin off moesten krijgen. Toch jammer dat ze alles dat ze goed deden in die film eigenlijk fout doen in deze.

Laten we meteen de koe bij horens vatten wat dat betreft. De inval van Gerard en zijn Marshall's is ronduit stupide, ze verbergen zich niet eens en de te volgen vechtpartij met de sterke Conroy is ronduit achterlijk. Ben je dan professional of hoe zit dat? Het gebral en de stoerdoenerij van Sam en zijn volk in de kroeg is net zo tenenkrommend. Het ongeluk waar Mark in beland is typisch jaren '90 en dat kan net zo gezegd worden over de waanzinnige over de top vliegtuig crash die niet veel later volgt. Dan is er het beeld van de gewone politie die met het begin van de klopjacht in beeld worden gebracht als een stel imbicielen want er is natuurlijk niemand beter dan Sam en zijn team. Het lijkt mij best vermoeiend om Sam Gerard te zijn met het gewicht van de wereld op je schouders, want alleen hij kan die dragen. Om nog even over dat chickje te beginnen tijdens het gala, want natuurlijk is Sammie-boy zo'n geweldige virele, oudere man waar de vrouwen voor smelten en zich aan zijn voeten werpen. Wat een uitgekauwde, gemakkelijke, stereotype, Hollywood shit, bah! Zoals gezegd, alles dat The Fugitive en Gerard goed maakte is gewoon weg.

Is US Marshalls dan een kutfilm? Nou, nee. Wonderwel niet. Want te midden van alle flinke overdaad zijn er toch ook nog wel wat goede puntjes. Het team, de chemie en vooral de droge humor blijft best oke. Het vlotte tempo van deze actiefilm mag ook zeker benoemd worden en het plot met verraad is ook helemaal zo gek nog niet. Irene Jacobs mag benoemd worden als fraaie blikvanger en vooral het gebeuren rond Newman liet mij de eerste keer in shock achter en is nog steeds plotseling en sterk. Downey Jr. doet het ook prima als gladje, en lange tijd heb ik door deze rol een antipathie op de man gehad.

US Marshalls is puntje bij paaltje toch nog niet zo vervelend als actie 'rush' en vermaakt best alle jaren '90 fouten buiten beeld gelaten. Jammer dat de heren agenten niet iets timider zijn en er een waardig evenknie voor Jones gecast was in deze film. Snipes doet het natuurlijk prima als actieheld maar als tegenwicht zoals Ford in The Fugitive komt Snipes toch echt hopeloos te kort. Laten we het er op houden dat US Marshalls een hoog guilty pleassure gehalte heeft.

Zondagsavond zit ik meestal altijd nog even in de muziek met de koptelefoon op, een goede glas whiskey en scrollende op bijvoorbeeld YouTube met wat er maar voorbij komt aan prog rock, metal en blues. En daar paste wat dat betreft deze docu over U2 mooi in aangezien ik de band best wel oké vind en vrijwel hun hele collectie heb in mijn verzameling van circa 800 a 900 cd's. En dus begon ik met de nodige interesse aan deze Rattle and Hum waar ik eigenlijk iets anders van verwachtte namelijk een concert registratie en geen interviews tussendoor.

Want hoewel het geheel goed begint kijk ik toch even vreemd op als het stel plotseling erg ongemakkelijk en lacherig voor de camera zit en zelfs de interviewer een blik van vertwijfeling in de camera werpt zovan wat moet ik hier nu weer mee. Het is slap, flauw en inhoudloos. Maar gelukkig herstelt het geheel zich daarna vrij snel met de tocht door Amerika. Want het moment van samenzang met het gospelkoor in het kerkje is wel erg mooi, net als de Jimmy Hendrix cover All along the watchtower. En waar sommige mensen het Sunday Bloody Sunday moment geweldig vinden, wel mijn favo U2 nummer, heb ik dat juist met het nummer daarna, namelijk Pride waar het publiek in volle borst meezingt. Niet dat dit niet bij Sunday Bloody Sunday gebeurt toch voel ik iets meer chemie, raakvlak en lijkt er meer energie los te komen bij de ode aan Martin Luther King.

Tel daar de zwart/wit en gritty vormgeving bij op samen met de gesprekken met het viertal die gelijdelijk aan kwaliteit stijgen na het nerveuze gelach van Adam Clayton in het begin en je hebt opzich toch een prima documentaire die wellicht voor de purist en U2 liefhebber nog net even wat meer gewicht heeft dan voor de doorsnee kijker. Ik zit daar net wat tussenin, de muziek vind ik leuk, vooral de eerste cd's zoals War en October vind ik het beste van ze, maar een echte liefhebber ben ik niet. Desalniettemin leuk om te zien.

SHet was wikken en wegen wat nog even te zien op de late zaterdagavond waar toch vaak griezel/horror de richtlijn is waarom ik me afvroeg waarom ik niet eens ging kijken wat er op YouTube staat van Dario Argento. Want wat ben ik al lang geen Argento tegengekomen, en warempel, ik kon zo starten met Argento 's eerste die prima voldeed.

En pak de Argento bingokaart er maar weer bij met het Zuid-Europese klimaat, doden, een Engelstalige hoofdpersoon die aanvankelijk niets met de zaak te maken heeft maar wel op onderzoek uitgaat, een aantal intense scènes, een mysterie a la Hitchcock en mooie vrouwen natuurlijk. Afwezig is daarentegen de voor Argento bekende Gore en gruwelijke moorden die iets subtieler zijn in deze film. Argento wordt niet voor niets vaak de Italiaanse Hitchcock genoemd en dat is met deze film best te begrijpen.

Fraai zoals gebruikelijk het tijdsbeeld, de aankleding en het decor, het acteerwerk wel eens wat overdreven zoals we van Italianen kunnen verwachten, de opbouw, spanning en suspense sterk en ditmaal is Morricone van de partij die voor de muziek die een fraaie soundtrack levert die het mysterie extra aanzwengeld. En dat mysterie is overigens goed uitgedokterd met veel verschillende verdachten, zeg maar gerust dat niemand te vertrouwen is, en het uiteindelijke konijn uit de hoge hoed is best wel onverwacht. L'uccello dalle piume di cristallo is daarmee niet zijn beste maar voeldoet zeker en behoort tot de categorie er net onder. Een 3,5 wat mij betreft al was het alleen maar voor de prachtige filmposter.

Met matige verwachtingen aan begonnen en helaas bleef het daar ook bij. Ondanks een aantal bijzondere interessante psychologische aspecten, en aanklaagt wat mij betreft richting andere zaken, lijkt Una als film nooit helemaal te ontbranden.

Het beginpunt is desondanks wel interessant, misbruik, liefde of wat er ook maar tussen de twee gespeeld heeft, het blijkt maar weer hoe we een ander kunnen beschadigen en de gevolgen jarenlang nog voelbaar zijn en invloed hebben op keuzes. Hij is wellicht 'verder', zij is nog steeds het kind dat is blijven hangen in haar fantasie en gebroken gevoelens. Sowieso sijpelt er voor mij een aanklacht door richting vluchtige seksuele contacten en de oppervlakkigheid op dat vlak tegenwoordig. Seks lijkt te regeren maar vult niets in noch bevredigt op lange termijn. Het is een surrogaat voor zaken die onder de oppervlakte leven. Iets waar de oudere Una zich overduidelijk in het begin van de film in heeft gestort.

Ondanks deze psychologische en filosofische vraagstukken lijkt het spektakel tussen Una en Peter nooit helemaal te ontbranden. De film lijkt teveel ballen in de lucht te willen houden met de zaken die rond het bedrijf speelt en de chemie die plotsklaps weer ontstaat met seks tot gevolg voelt onwerkelijk aan. Wel weer aardig de confrontatie met een dochter en de twijfel of Peter daar wel met zijn poten af kan blijven.

Una blijft als film te onduidelijk voor mij en te warrig en komt wat mij betreft niet aan. Jammer, voor mijn gevoel een gemiste kans.

Shyamalan als wel vaker, namelijk de bocht missende. Uiteraard vaag, apart en mysterieus als anders toch behaald hij nergens de kwaliteit van The Sixth Sense, noch de sfeer van The Village.

David overleeft miraculeus een ramp en eigenlijk is Elijah niet echt nodig als duiding dat David anders is. De richting waarin te zoeken, bepaald hij echter wel. Een redelijk mysterie ontvouwt zich daarna waarin David nog net even wat meer blijkt te.zjjn dan gedacht.

Toch kan het mij allemaal erg weinig boeien, voelt het tempo trager dan traag aan, en vind ik de redenatie van Elijah dat hij een soort spiegelwerking van hem zelf zoekt nogal vergezocht en dat hij daarom al die rampen gepleegd heeft wel erg zwak.

Nee, dit was overduidelijk niets voor mij, met een gevoel achter af van; was dit nu alles?

De hoofdpersoon uit deze film is in die zin vergelijkbaar met die uit Hacksaw Ridge. Beide komen uit een slaapstadje, familie met verleden, in beide gevallen eigen gereide jongens en beide groeien uit tot nationale helden. Enige verschil is wat mij betreft dat Desmond Doss een bepaalde sympathie kweekt met zijn overtuiging en je iets voor hem gaat voelen en dat is nu juist wat er aan ontbreekt bij Louis Zamperini, de laatste is niet toegankelijk genoeg en ik heb te weinig met het hoofdpersoon.


Verder is het een aardig opgebouwd drama en komt de boodschap dat ze hem niet konden breken er wel uit naar voren. Desalniettemin had de vlucht waar ze wel ternauwernood van terugkeren niet van me gehoeven, wordt de film net wat te lang van en voegt mijn inziens niet zoveel toe.
Verder meer dan redelijke acteerprestaties en beeld van de wreedheden die de japanners beginnen. vind persoonlijke de beelden dat hij bezig is door te draaien in die kleine cel gedurende zijn eerste periode mooi om te zien.

Aardig drama, aardige oorlog, al met al prima film maar blijf erbij dat Zamp niet toegankelijk genoeg is, niet ver genoeg uitgediept wordt om echt heel erg met hem mee te voelen.

Een andere continent, tientallen jaren later en natuurlijk een hele andere oorlog, desalniettemin blijft het oorlog met deze Uncommon Valor die een brok jeugdsentiment vormt en in mijn tienertijd grote indruk op mij maakte. Hoe vaak ik de film destijds heb gezien durf ik niet te zeggen maar achteraf wist ik me nog heel veel te herinneren. Dus, op de traditionele avond voor Hemelvaart aan de nasi, Eve of Destruction, Battlefield Vietnam en vervolgens deze film die ik voor een prikje op marktplaats had gescoord niet geremd door de lage cijfers. Iets dat ik trouwens ontzettend mee vond vallen en ik tot de conclusie kwam dat Uncommon Valor wat mij betreft ondergewaardeerd is.

En ik moet zeggen dat de opening toch indruk maakt met de dreigende tonen van Horner, onmiskenbare soundtrack ook verderop in de film, de paniekerende mannen en het achterlaten van kameraden. Een trauma in de maak samen met de beelden van de piekerende en treurende Rhodes. Het is het nationale trauma van Amerika waar veel levens en illusies zijn gestorven aan de hand van de Amerikaanse buitenland en wereld politiek. En ik moet zeggen die prikkel, die emotie die men daar in legt toch best goed is samen met de wil om onafgemaakte zaken andermaal op te pakken. De plannen en kruistocht die Rhodes onderneemt zijn dan ook wanhopig en aandoenlijk en kan ook niet anders gezien worden dan verkapte kritiek op The States. Saliant detail volgens wiki is dat het leger niet mee wilde werken aan een anti oorlogsfilm en daarom geen Huey's beschikbaar stelde. Vreemd genoeg zie ik ze toch regelmatig vliegen...

Anyway, om de nationale schandvlek voor het gevoel enigszins recht te zetten wordt er een ware 'motley crew' bij elkaar geschraapt allen worstelend met 'inner demons' betreffende Vietnam. Voorspelbaar? Cliché? Natuurlijk! Maar slecht? Nee, niet perse. Minpunten zijn er natuurlijk altijd zoals Reb Brown die niet echt goed kan acteren. Daarnaast is de muziek tijdens de aanval en richting het einde regelmatig te vrolijk wat zeker een misser genoemd kan worden. Zo is de constante clash tussen Sailor en Scott ook een beetje gezocht en is de drijfveer van Scott wel erg voorspelbaar. Dan zijn er nog de schoonheidsfoutjes zoals één van de Vietnamese dames die bijna overmeesterd wordt door soldaten en hoe gemakkelijk Johnson zwicht om opeens aan de actie mee te willen doen. Ja, Uncommon Valor is regelmatig aan de gemakkelijke kant.

Maar dat is toch iets dat vooral in het jaren '80 tijdsbeeld gezien moet worden met een prima cast in de vorm van Hackman, Swayze, Ward en Cobb, kan de film niet zonder humor zoals in de training met Wilkes die ze één voor één pakt en heeft de film prima actie te bieden. Dan zijn er nog een aantal knappe details zoals Aziatisch eten zodat ze niet als Amerikanen ruiken, de gevolgen van Agent Orange en gifgas, de obscure onderwereld van Azië met wapen- en drugshandel en vind ik zo'n POW die zo getraumatiseerd is dat hij geen Amerikaans meer kent ook treffend om bij het voor Rhodes 'zure' einde aan te komen. Gewoon goed!

Uncommon Valor houdt dan ook veel meer in dan de oppervlakkige en clichematige film die velen er in zien aangezien het toch een delicate stukje Amerikaans trauma verwoordt net als Rambo terwijl Vietnam zelf nog na ligt te roken begin jaren '80. Is het dan een super film? Nee, dat ook weer net niet maar een beter gemiddelde dan dit verdient de film wel waar ik al bijna zin heb in een herkijk van dit vlotte stuk jeugdsentiment.

Gezien het hoge cijfer, het genre en de verwachting een goede Sandler te zien, geprobeerd vandaag. Toch niet bepaald onder de indruk van deze hallucinante en stresserige trip.

Het idee is duidelijk, uitgenaste handelaar en gokker Howard die al tot over zijn oren in de shit zit, en zoals een kat in het nauw betaamt, steeds gekkere dingen gaat doen. Op zich qua narratief geen gek uitgangspunt en iets waar je alle kanten me op kan. Geprobeerd wordt de stresserige rush waar Howard in verkeert over te brengen, iets wat mij betreft den delen lukt. Het beeld van de chaos en druk zal ongetwijfeld kloppen, toch verzand de film voor mij in een chaos die vooral irriteert. Grootste probleem wat mij betreft is op dat vlak de drukte van de personages plus de schreeuwerige en kitscherige muziek, iets dat vanaf de eerste minuut opvalt en waardoor de film bij mij meteen met achterstand begint.

Daarnaast valt op dat buiten het interessante uitgangspunt er weinig diepgang en chemie van personages uitgaat en het qua dialoog in een scheld- en schreeuwwedstrijd uitdraait. Het zal ongetwijfeld bij het stuitende wereldje horen van patserige en poenerige karakters maar al dat overdreven volk wrijft mij alleen maar tegen de haren in. Wat de acteerprestaties betreft mag Sandler nog wel even genoemd worden, die laat zien behalve bijzonder flauw of schijtlollig te kunnen zijn, toch daadwerkelijk te kunnen acteren.

Tegenvallend, niet bijzonder, drukke hectische toestand, dit vind je geweldig, of helemaal niets, zoveel is zeker. In mijn geval was het een erg tegenvallende geheel.

Jeugdsentiment, en niet in de zin van dat ik de film ooit gezien had of dergelijke. Het boek van Tryvge Gulbranssen had een prominente plaats thuis in de boekenkast en wat ik heb er vaak in gebladerd vanwege de foto's van iconische momenten uit de film die tot de verbeelding spraken. Het met littekens ontsierde gezicht van de oude Dag, het gevecht tussen Tore en

Margas, en jonge Dag op berenjacht om maar eens wat te noemen. Ik kon dit niet laten liggen bij de kringloop op er gisteren gretig voor te gaan zitten.

En ja, het woord klassieker mag toch wel van stal gehaald worden voor deze prent met alle mogelijke ingrediënten die te bedenken zijn. Overigens nooit geweten dat oude Dag Gert Frobe was en dus Goldfinger. Het acteerwerk moet sowieso een beetje in het tijdsbeeld bgezien worden, maar behalve dat vermaakt dit eerste deel meer dan prima met zijn verhaal over de strijd tussen plaatselijke adel en het houthakkersgeslacht Bjorndal.

Prachtig zijn de locaties en de natuur, de besneeuwde landschappen en bergen zijn werkelijk prachtig, Gert Frobe met zijn littekens een kleurrijk karakter, rampspoed, drama, romantiek, ellende, jaloezie en sowieso het beeld van sterke geslachten met mannen van staal die zelfredzaam zijn. Voeg daar de prachtige Anna Smolik aan toe en een niet al te lange speelduur aan toe en je hebt toch heel wat.

En Eeuwig Zingen De Bossen kan daarmee dan ook een prima en boeiende film genoemd worden en doet bijna snakken naar een eigen hutje in het bos en het nodige om zelfvoorzienend te zijn.

Als weekend afsluiter nog even aan de zombie en daarmee verder met de discutabele stapel waarbij we inmiddels bij nummer 5 zijn aanbeland en de 4 voorgangers 'crap' waren. En mijn gevoel betreffende deze Undead was niet veel beter mede door de cheap ass game achtige art qua hoes. Nee, dit zal ook wel niets zijn was mijn mening vooraf...

En wat een flauw geouwehoer tussen de karakters vooraf waar een soort van meligheid om heen hangt. Vlot daarna zijn een aantal karakters onderweg en vallen er dingen uit de lucht, de vraag blijft waar dit heen moet met een humorachtige vibe die toch vooral als een lul op een drumstel slaat. Maar bij het verschijnen van de eerste zombies en de man met het bijzondere geweer valt de humor in combinatie met de kills en Gore opeens wel de goede kant waarop zowel de pleuris uitbreekt alswel de film beterschap belooft.

Maar lang duurt dit niet binnen een film die aan elkaar hangt van de rare dialogen en bijzondere types, iets dat humoristisch moet zijn maar bij mij niet aanslaat op enkele absurde momenten na zoals de vissen of het super droge moment met de ruitenwissers. Buiten dat lijkt Undead wel de ingrediënten te hebben van de klassieke zombiefilms met de standaard zombie, een groep overlevers in het nauw en de gebruikelijke 'do's and don't's'. Maar dat was voordat de alien kaart gespeeld wordt, iets dat niet in een zombiefilm thuis hoort als je het mij vraagt maar eigenlijk niet meer uitmaakt want deze film die aan alle kanten behoorlijk cheap ass low budget oogt gaat geen voldoende krijgen.

.

Wat wordt de toon lekker gezet door Sergeant Rasmussen in die beginfase, dat de Duitsers na de oorlog van maar weinig landen destijds door hun bezet, op sympathie hoefden te rekenen is in die zin wel duidelijk. Dat er van Hitler's wrede en afschrikwekkende strijdmacht slechts gehersenspoelde tieners over waren die van toeten nog blazen wisten, in die zin ook. Een interessant combinatie is gevormd, twee partijen die bepaald niet voor elkaar open staan. Een prima samenspel tussen de jongens en de officier ontstaat. Wantrouwen, angst, haat, maar vervolgens toch zorg, sympathie en verbroedering. Erg goed bedacht, de terugslag die de sergeant heeft na de dood van zijn hond.

Verder een mooi drama met veel facetten en emotie. Hele mooie film meteen al één van de beteren die ik dit jaar gezien heb.

Meer dan acceptabele actiefilm en zonder twijfel een guilty pleassure.

Een film in die zin waar Seagal's inbreng voornamelijk ligt bij de actie en knokscenes en verder redelijk zijn gang gaat als stoïcijnse ex-seal die rond sluipt. Zijn rol en bijdrage is prima en veel diepte wordt niet van hem gevraagd, gelukkig maar. Het zijn Busey en TL Jones die natuurlijk met kleurrijke karakters de film gestalte geven en de aandacht naar zich toetrekken. Seagal hoeft in die zin de film niet te dragen, dat doen Busey en Jones wel. Geweldig overigens die twee.

Een meer dan appetijtelijke actiespektakel op een tot de verbeelding sprekend omgeving, de Missouri, in werkelijkheid geloof ik gefilmd op zusterschip Iowa, ontvouwd zich en Seagal toont zich meester in ombrengen van de bad guys. Van ontploffende helikopters tot handgranaten als boobytrap, of iemand in een zaagmachine duwen, ai, Seagal doet waar hij goed in is en maakt gehakt van ze. Grappig dat hij het van bodyguard tot adviseur schopte om vervolgens in een dergelijke rol te geraken die hem uiteraard prima ligt.

Afijn, prima actiespektakel, gortdroge humor en met in het oog springende rollen van Tommy Lee Jones en Gary Busey. Eleniak is het noemen ook wel waard, al is het alleen maar vanwege het uitzicht

Zo'n voorbeeld van een totaal onnodige sequel en zoals te verwachten van bedenkelijke kwaliteit. De eerste bleek een succes en is een meer dan te doen actie film en een beetje een cult product, en dat komt vooral door de geslaagde mix van stevige actie, de locatie de USS Missouri, maar vooral mannen in de vorm van van TL Jones en en Gary Busey die de film van kwaliteit en sjeu voorzien.

En laat dat nu juist een pijnpunt zijn. Uiteraard dacht men met opnieuw het karakter Ryback in de hoofdrol en het nodige aan actie weer zo'n succes eruit te persen en ik moet zeggen dat ik ook snel mijn weg zocht naar de videotheek om uiteindelijk best wel teleurgesteld te zijn. Want laten we eerlijk zijn dat de mix van de eerste in die zin gewoon niet te benaderen valt. In ieder geval niet met een trein en alleen Seagal als man van naam, en dan ook alleen van naam, niet wat acteerprestaties betreft want hij is niet meer dan een droge lul die wat klappen uit kan delen.

Redelijk zijn op zijn minst nog de cast van de boevenbende in de vorm van McGill, Patrick Killpatrick en Peter Greene met zijn licht androgyne hoofd. En daar heb ik dan toch wel het meeste en beste mee gezegd want Bogosian als Dane is vooral een ergernis, is de actie natuurlijk weer erg bijzonder in de vorm van dat Seagal natuurlijk ontkwetsbaar is, is er heel veel gedoe, Ryback die ook een restaurant bezit maar is er niets dat echt goed is of indruk maakt.

Wat dan nog rest is de licht ongemakkelijke foto tussen de 16 jarige Heigl en Seagal en toch de verhalen dat ze naar eigen zeggen in onveilige situaties geraakt is met Mister Seagal die ook nog met oneerbare voorstellen kwam. Maar goed het gaat over de film, maar zoals bekend heb ik daar weinig goeds over te zeggen, want wat een prul. En wat is de eerste dan toch veel l beter en leuker.

Ondanks de toch nogal matige waarderingen toch helemaal geen gekke film.

Wat ogenschijnlijke begint als het ophelderen van een paar hiaten in een verklaring ontaard al snel in een soort van kat en muis spel waarvan inzet en alle kennis niet meteen duidelijk is. Is Hearst inderdaad zo onschuldig als hij zich voor doet? En wat zijn de motieven van de politiechef en zijn kompaan om zich zo in Hearst vast te bijten? Beetje bij beetje wordt duidelijk dat Hearst een nogal ingewikkeld privéleven heeft met de nodige strubbelingen, een scheve schaats rijd en door al die ontdekkingen keer op keer een bevestiging komt dat hij niet vertelt hoe de vork werkelijk in de steel zit, kortom liegt. Samen met Owens en Benezet ben je er al snel van overtuigd dat Hearst niet zomaar iets verbergt maar dat hij de dader wel eens kan zijn. Des te begrijpelijker dat Benezet zich er zo in vast bijt en Hearst psychologisch zo probeert de bewerken dat hij het vroeg of laat wel toe moet geven, hetzij omdat ontkennen geen zin meer heeft of omdat Hearst het domweg opgeeft.

Het samenspel tussen de acteurs die elkaar niet ontzien, is al een waar schouwspel. Hackman uiteraard als de narrig, arrogante man, een rol die bij prima beheerst, en Freeman op gevoel, maar ook met een scherp randje. Zelfs Jane legt een voor hem prima rol neer. Toch behoort de meeste aandacht uit te gaan naar de twist. Hearst breekt, letterlijk op hetzelfde moment wanneer het nieuws doorsijpelt dat de echte dader gepakt is. Van Under suspicion naar een gedwongen bekentenis. Wanneer je genoeg druk zet wil iedereen alles toegeven, het is maar de mate van hefboom en druk. De rollen zijn plots opgedraaid, the good guys zijn plots de bad guys en de 'crimineel' lijkt het slachtoffer van verkeerde interpretatie en tunnelvisie te zijn geworden. Een leven, ego, status en relatie in minder dan uren verwoest. Bij Christoffer Jeffries deden ze er langer over.

Waarom deze film zo onder de radar blijft en dermate lage waarderingen krijgt snap ik echter niet helemaal. Er staat een prima cast die meer dan hun best doen, van een aanvankelijke praatfilm wordt toch een prima mysterie gemaakt met de nodige spanning, een knap bedachte twist en iets om over na te denken. Geen meesterwerk zoals hier boven beweert wordt maar een meer dan degelijke film.

Tussendoortje op tv gisteravond die niet bepaald goede kritieken heeft, maar wel een aardige trailer die mijn nieuwsgierigheid wekte. En 'curiosity killed the cat' zeggen ze dan, maar dat viel met Underwater gelukkig mee.

Zoals al door meer vastgesteld is is er van een introductie qua verhaal, omgeving of karakters geen sprake. Je zit samen met Norah binnen minuten in de ellende die vergelijkbaar is met The Abyss en Deep Blue Sea. Het hoe en waarom blijf nog wel even uit beeld in een film die het in eerste instantie vooral van zijn geluids- en beeldmontage moet hebben die waarschijnlijk in de bios overdonderend geweest was. Thuis is hij nog steeds wel oké ook al had ik niet de hifi set er voor aangeslingerd. Duister, beklemmend en nat zijn de eerste drie woorden zo uit het hoofd als men de koppen begint te tellen en hier en daar nog eens iemand oppikt, dit allen begeleid door een fijne soundtrack van Marco Beltrami. Ja ik denk dat Zimmer er een stevige concurrent bij gekregen heeft wie mijn favo filmmuziek componist is. Uiteraard is alles kapot en zal de tocht naar betere oorden hels zijn, gelukkig maar want anders werd het een saaie boel.

Pijnpunt aan Underwater is dat de film in eerste instantie toch zonder echt te pakken aan mij voorbij trekt wat niet in de laatste plaats komt omdat je niets met de karakters hebt. Leuk zo'n film waar het kaf meteen van het koren gescheiden wordt maar om een beetje mee te leven is toch karakter kennis nodig. Nu volgen we een stel eendimensionale figuren die mij koud laten. En tja, alientjes onder water nou ja, het zal...Maar om daar de film nu op af te maken? Nee, want het eerste beestje dat ze tegen komen is toch best fraai. Mag ook wel gezien de film de lieve som van 50 miljoen dollar kostte. Kleine missertjes zijn toch de 'normale' gelaatskleur van Norah terwijl ze drijfnat is en uit verschillende wonden bloed en naar het schijnt al heel lang onder water zit. Koud? Shock? Hoogtezon naast het bed? Het zal. Andere opmerkelijk dingetje vind ik de scheuren in het raam die verergeren als Lucien er op drukt met zijn duim. Toch houd het raam wel stand onder de immense waterdruk van 10 km diepte. Thumbs up!

Maar de laatste twintig minuten herpakt Underwater zich toch met een aantal aardige momenten zoals de benadering en gevaren rondom de Roebuck, het Men In Black momentje die uiteraard niet nieuw is maar wel leuk, de opmerkelijke verschijning van iets en de ontknoping. Het maakt zeker het laatste half uur genietbaar en komt beter over dan het eerste uur. Een echte voldoende zit er niet. Maar een 2.5 is net te weinig, een 2.8 was meer op de plaats geweest. Daarom afgerond naar boven een 3.

Het is alweer wat jaartjes geleden dat ik Underworld zag, destijds maakte het geheel een prima indruk mede door de aanwezigheid van Beckinsale. Heden ten dage valt het toch een beetje tegen, vermakelijk is het echter nog wel.

Echt goed gaat Underworld niet van start. Het sfeertje oogt prima maar de eindeloze schietpartij in de metro is één van het motto; veel gescheer maar weinig wol. De film lijkt te graag en te veel indruk in het begin te willen maken in een tijd dat The Matrix daar wel in slaagde met het zelfde wapengekletter. Daarnaast is het teveel een montage van korte shots in plaats van mooie lange opnames met overzicht. Even vrees ik het ergste, vooral als de film zich daarna vervolgd met fletse karakters, en Underworld niets meer lijkt te zijn dan Twilight voor volwassenen met de actie elementen van The Matrix, en het nodige gekibbel.

Maar dan toch weet Underworld langzaam zijn goede IMDb cijfer te bewerkstelligen met beter momenten van actie, een prima complotje met het nodige verraadt en acteerprestaties van zowel Sheen als Nighy. En Beckinsale, hoewel qua acteren niet bijzonder aanwezig en de flauwe kalverliefde met Corvin buiten beschouwing gelaten, is altijd leuk om te zien vooral in een dergelijk strak latex pakje. Voeg daar een prima duister sfeertje/omgeving aan toe. De metal muziek doet goed waar de weinig brengende Speedmann weer tegen afgestreept kan worden. En zo is Underworld een wedstrijdje dingen tegen elkaar wegstrepen.

Puntje bij paaltje valt de film wat tegen maar vermakelijk is het wel.

En afsluiting wat de box betreft met zijn vier films, Underworld Awakening, en Beckinsale is back. Dat kan nooit verkeerd zijn.

De woorden 'plot' of 'verhaal' in één zin noemen met deze film is eigenlijk al te veel eer. De film begint nochtans met een soort zuivering, iets dat daarna ook weer snel aan de kant geschoven wordt om verder te gaan met een gekke dokter en een soort van machtsovername en een nieuwe generatie hybride als inzet. Het doet allemaal weinig ter zake want deze film draait maar om twee dingen; geweld en bloedvergieten. En dat krijg je met deze prent.

En het moet gezegd dat er op zich aardige fasen van fraaie actie in zitten met een keer beter montage dan in de vorige delen. Daar staat tegenover dat er onzinnige momenten inzitten van geweld en dat we iets zien dat de vorige delen niet hadden; namelijk Gore. Het valt vanaf begin af aan op dat zelfs Selena er niet voor schuwt volk in een oogwenk van gebouwen af te smijten en de strot door te snijden. In die zin een next level van expleciet geweld, niet iets waar ik me normaal aan zou storen maar toch is het niet iets dat in Underworld lijkt thuis te horen.

En zo is ook deze Underworld weer een wedstrijdje afstrepen. Beckinsale leuk, karakter brengt verder niets. Actie spectaculair, maar ook verschillende keren over the top. CGI beter dan ooit, maar ook weer verschillende misperen. Prima kills, maar ook een overdaad aan Gore. Vlot, maar totaal geen verhaal. Het is dan ook een pluspunt dat de film niet te lang duurt en ik me vooral na afloop afvraag; wat heb ik net gezien? Waar ging het ook alweer over?

Underworld nummertje 4 doet mij dan ook vrij weinig, ligt ook deels aan het genre, en is zonder meer de minste van de reeks.

Op voor deel 2, na een kwartier tot de conclusie komend dat ik deze nog nooit nagezien had, dat deze film in het begin aan het zelfde lijd als de eerste en het er zeker niet beter op geworden is.

En ook deze Underworld gaat weer van gang met een intro die wellicht aardig bedacht is en mooi gesitueerd, maar zich verschillende malen voorbij lijkt te hollen, en dan met name de speciale effecten die best slecht lijken en de veel te snelle en chaotische montage die ik in deel 1 ook al constateerde. Een vrij plichtmatig verhaal ontstaat daarna met voorouders, de reden van de hele toestand überhaupt en de wil van Markus om William te bevrijden, waarom is mij overigens niet echt duidelijk. Selena banjert er weer lustig tussendoor met andermaal één van de zwakkere schakels Speedmann op haar hielen. De bofkont mag echter wel een totaal overbodige sexscene met Beckinsale afwerken, het type overbodige scene zoals de schrijnende scene tussen Reeves en Moss in Matrix 2.

Zo nu en dan veert de film echter toch even uit de termen middelmaat en doorsnee. Onderandere met de vechtpartij op de vrachtwagen, het eindgevecht tussen Selena en Markus en en de over het algemeen duistere en fraaie sfeer. Genoeg om deze film een heel goed cijfer te geven is het zeker niet. Daarnaast zal ook meespelen dat het genre me in het bijzonder niet echt aanspreekt. Een 3.0.is het dan ook, en behoorlijk nipt wat mij betreft.

Rise of the Lycans. What will it be? Gaat het nog verder achteruit? Of wordt het misschien beter? Geen van beide blijkt het antwoord, het is van hetzelfde laken en pak als deel 2.

Weer een plichtmatig verhaaltje, nog iets magerder dan deel 2, ter uitdieping van het verleden rondViktor en het ontstaan van Lucian, is het plot van het geheel samen met de relatie tussen Viktors dochter en Lucian. Vooral dat leidt naar het ontstaan van alle problemen , en een weinig toevoegende sexscène net als in deel 1. Ja, in principe hebben we alles al eens gezien en weet ook dit deel nergens te verassen.

Toch is de duistere sfeer en situering best oké, blijft het opzich lekker simpel mede door het plot, is Rhona Mitra qua uitzicht leuk te zien ook al kan het mens totaal niet acteren en drijft het geheel vooral weer op Nighy en Sheen, en dat zagen we ook al in de eerste. Hoewel niet super overtuigend ziet de CGI er wel weer iets beter uit dan de twee vorige delen, zijn we overigens wel verlost natuurlijk van de verschrikking die Speedmann heet en doet het wapengekletter veel goed ook al is de soms warrige montage en de te snelle beelden nog wel altijd van de partij net als de voorgangers. De soundtrack is wel aardig alhoewel ik de metal uit de eerste meer vernieuwd vond.

Even twijfelde ik of Rise of the Lycans misschien een 2.5 moest hebben maar zoveel slechter vind ik de film niet ten opzichte van Evolution. Het oordeel is dan ook aardig voor een keer en voor het vermaak, maar dan is het meeste ook gezegd.

Nog even verder op de fantasy toer na Merlin en Game of Thrones en zo kwam deze The Neverending Story met een maar al te bekende titel, soundtrack en vreemd vliegend dier op het menu en dat keek al knagende aan een pizza best lekker weg.

Zien deed ik de film nooit dus was het wel even zoeken aangezien ik verwachtte dat het jochie meteen in het verhaal, in de fantasiewereld, zou geraken maar het grootste deel blijft hij als lezer aan de zijlijn. Leuk ventje trouwens die het niet helemaal mee zit rond zijn moeder, pestkoppen, te laat komen op school en zelfs brood smeren blijkt een uitdaging getuige de opening met het brood en de jampot. Toch heeft de film daar best al een lekkere vibe met het jochie als interessant middelpunt.

Die wordt prima doorgezet eenmaal in de fantasiewereld met buitenissige karakters en dieren en ik vind het er buitengewoon mooi, gelet het tijdsbeeld en de mogelijkheden, uitzien qua poppen, creaties en decors, met een bijzonder verhaal rond een erg speciaal boek waarin een erg fraaie fantasiewereld gecreëerd wordt. Goed, het vliegende gevaarte heeft zo zijn slechte momenten visueel gezien, maar dat neem ik voor lief in een film die ook de nodige humor heeft en met zijn maar al te bekende en passende soundtrack. De cast is me verder redelijk onbekend maar doet wat het doen moet.

En zo blijkt The Neverending Story een prima verhaal in een mooi jasje te zijn en misschien wel heel stiekem, of niet stiekem, een aanklacht tegen ouder worden, en dat een mens altijd een beetje kind moet blijven en vooral mag durven dromen. Daarom een leuke film wat mij betreft en daarmee één die zich prima schaart tussen Willow en Legend. En ik maar denken dat fantasy niet mijn ding is

Donderdagavond even iets van twijfel want normaal is het een sportavond maar ik kon me er even niet toezetten bovendien was er Europees voetbal waar ik wel nieuwsgierig naar was dus blindelings maar een greep uit de kast gedaan en zowaar één van de laatste titels uit de donatiedoos vol films die ik enkele jaren terug van een collega kreeg. En zoals zoveel uit die doos dat amper het aangluren waard is, of noemenswaardig in welke vorm dan ook, was dit toch ook weer zo'n titel die ik wel kende als trailer zijnde maar me dan vooral afvraag waarom je zoiets als dit koopt. Meepikken op tv bij gebrek aan beter oké, maar serieus geld uitgeven voor zo'n film? Maar het moet gezegd dat dit kwalitatief, afgezet tegen titels als Meet Bill, 50 first dates, Scorched en nog meer van dat soort chemisch afval, één van de betere films betreft uit de doos wat meer zegt over het gemiddelde niveau in de doos dan dat deze film nu zo goed is.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond Jean die op de vlucht voor haar gewelddadige vriendje de wijk neemt naar haar ex-schoonvader waar nog de nodige unresolved issues spelen tussen de twee en vervelend vriendje Gary ook niet van wijken weet. En ja, dat is het toch wel binnen een plot wat toch eigenlijk bar weinig voorstelt in die zin voor een film van twee uren. Opmerkelijk dan weer de meer dan uitgebreide en sterk cast in de vorm van Redford, Freeman, Lucas en Lewis. Zo'n Lopez, hoewel lekker voor het uitzicht, voegt dan weer niets toe in mijn beleving en ik vraag me dan ook waarom zo'n vrouw gecast wordt. Dat had iedere andere actrice beter gedaan dan Jenny from the block maar goed dat is mijn mening. Aardig is op zijn minst de verstandhouding tussen de twee oudere mannen Einar en Mitch die toch wel in idyllische en jaloersmakende rust leven in combinatie met hun typische oude mannen humeur en dito eigenwijsheid.

Maar het hele uitgespeeld plot rond Jean daarna met het gevoos met de sheriff en het onherroepelijk en onvermijdelijk opduiken van ex-vriendje Gary is zo cliché allemaal, het roept bij mij een gevoel op zo van wat is hier nu eigenlijk de bedoeling van? Daarnaast is Jean als karakter ook nog eens nietszeggend en weinig sympatiek. Dan dat domme en zelfs gevaarlijk gedoe met die beer. Gewoon waarom? Aardig voor de karakter ontwikkeling is wel de ontwikkeling tussen Einar en de jonge Griff en vooral de van dik hout zaagt men planken methoden hoe Einar eerst een paar onfatsoenlijk heren in de diner aanpakt en later Gary tot twee keer toe een lesje leert. En opzich is wel duidelijk dat men met veel zorg aan deze film gewerkt heeft gaat het natuurlijk allemaal om rouw, verwerking en mensen een twee kans geven. Maar boeien doet het me nooit en regelmatig vraag ik me af wat nu eigenlijk de zin is van deze film en waar het met sommigen dingen heen wil. Afijn, een voldoende voor de moeite maar verder niet mijn ding en snel op naar de volgende film.

Innocent? Innocent in what...?

Een film die destijds erg tegenviel ondanks de lofzang, vooral door het type western wat ik toen gewend was met The Magnificent Seven, Valdes is coming, Young Guns en Quigley down Under. Films die meer aan avontuur grensden en waar geen grijs gebied bestond tussen de slechteriken en getergde good guys. Unforgiven ontving ik dan ook als een uitermate trage film waar weinig actie en knokkerij in voor komt. En laat dat net de bedoeling geweest zijn van Eastwood. Iets waar ik nu wel oog voor heb.

Een uitermate grijs en grauw beeld komt naar voren van het harde westen. Honger, hard werken, mensen die jong sterven aan ziektes...het is niet bepaald een geromantiseerd beeld. Vooral niet als keuterboertje Munny het nodige op zijn kerfstok blijkt te hebben. 'You sure ain't look like a killer.' Nee, inderdaad. Maar schijn kan bedriegen. Toch is het verlopen plaatje van vergane glorie en een uitzichtloos en triest bestaan dat wat treft. De mannen aanvaarden de opdracht en gaan op pad, en weer komt er een dermate treffend beeld van lang onderweg en barre omstandigheden. Nee, het cowboyleven is een leven zonder glans, dat is duidelijk.

Waar Unforgiven vooral in slaagt zijn de personages, en het grijze gebied tussen hen betreffende goed of kwaad. Niemand lijkt wat hij is en iedereen heeft wel iets op de kerfstok. Niemand is echt de uitgesproken bad of good guy. Munny de beruchte moordenaar met toch enige vorm van fatsoen richting zijn overleden vrouw en de dames van lichte zeden, English Bob, een notoire opschepper, dronkaard en leugenaar die eenmaal zonder schietijzer niet meer dan een brallende idioot is, en Little Bill zelf waar we niet echt een duidelijk beeld van krijgen betreffende zijn verleden behalve dat hij op geheel eigen wijze het stadje aanstuurt. Andermaal wordt door Little Bill zelf in zijn betoog over het duelleren, doden en de niet charme ervan, de zeepbel die om het fantasierijke en avontuurlijke cowboyleven heen hangt, door geprikt. De uiteindelijk opbouw naar Munny die zijn vriend komt wreken en korte shoot-out is heerlijk.

Wat verder opvalt is de typerende Eastwood soundtrack, niets bijzonders, daartegen komen er wel prachtige plaatjes van de natuur met uitgestrekte korenvelden en besneeuwde bergen. Vooral de scene waar Munny herstellende is en verzorgd wordt door Delilah is prachtig met de verse sneeuw rond het hutje. Dan zijn de acteerprestaties prima te noemen met Eastwoord zelf en Hackman in rollen die beide mannen uitermate goed liggen.

Unforgiven is niet bepaald een conventionele western, en zoals ik las, volgens sommigen de doodsteek van het genre. Ik zelf ervaar deze film toch wel als een uitermate realistisch, sober en eerlijk beeld van het harde leven in de cowboytijd. Een hard leven, een wreed leven, een leven om té overleven. Een leven dat naar verloop eerder lijkt op boetedoening, angst voor God wellicht, en een zoektocht naar vergeving en verlichting. Behalve de teloorgang van het geromantiseerde cowboybeeld heeft de film nog heel wat meer inhoud dan wellicht gedacht.

'We all have it coming, Kid'

Zaterdagavond nog effe griezelen, of een poging tot, met deze The Unholy en dat werd geenszins een succes.

En ja, waar moet je beginnen met dit geheel? Misschien wel bij de goede punten want dan hebben we dat maar gehad, pluspunten zijn er namelijk niet of het moet de verschijning van de demon in de vorm van Nicole Fortier in haar doorschijnende niemendalletje zijn. Doe mij ook zo'n demon joh die daarmee iets weg heeft van Succebus achtig concept. Maar dat is het dan ook wel wat de interesse betreft hoewel de soundtrack aanvankelijk nog wel aardig is en een John Carpenter achtige vibe heeft maar verder op ook botweg instort.

Maar buiten dat is het toch allemaal om te huilen met Ben Cross als een vleesgeworden hark die niet kan acteren, hangt het geheel aanelkaar van oninteressant, slap gedoe met het nodige aan soft erotische toestanden in de New Orleans underground en zijn de twee lilliputter gargoyle's in de finale hilarisch net als de opperdemon zelf die niet meer dan een viespeuk blijkt te zijn die een beetje wil likken, nou boehoe wat eng en spannend. Het is om te janken zo slecht en zal ongetwijfeld één van de minste films van dit jaar zijn.

Verplichte kost voor iedere voetballiefhebber, en al helemaal als United fan, zoals ik.

De film valt op met zijn rustige tempo en kennismaking met een aantal spelers waar we nooit het potentieel van gezien hebben. Tommy Taylor en Duncan Edwards waren toptalenten en sieraden voor de sport en vooral van Edwards wordt gezegd dat hij qua talent en potentieel in het rijtje Cruijff, Pelé en Maradona hoorde. Mocht de ramp nooit gebeurt zijn dan had het beeld voor Old Trafford, The Holy Trinity bestaande uit Charlton, Best en Law, er zeker anders uitgezien. Maar goed...dat zullen we nooit weten.

Mooi gestalte gegeven aan het oude stadion, de werkelijk niet om aan te gluren kleedkamers, de algehele sfeer met mooie muziek en een zonder veel opsmuk gebrachte ramp die heel bescheiden doch beklijvend gebracht wordt. Geen schokeffect, maar eerder kwetsbare emotie zonder dat het melodrama wordt. De opbouw naar de ramp met de mislukte take offs is prima gebracht. Later volgen nog een paar erg mooie momenten zoals de acht doodskisten met de agenten op wacht, het doorzettingsvermogen maar ook verdriet van Murphy en de hulp die van alle kanten wordt aangereikt.

Al met al een mooi drama die uitstekend de geschiedenis van Manchester United vertelt, uitstekend geacteerd door O'Connel maar vooral Tennant is geweldig als assistent coach Jim Murphy. Prima wordt de saamhorigheid gebracht die na de ramp volgt en zonder dat het te klef of in melodrama verandert. Meer dan prima en mooie film.

Zo! Hier was ik toch wel even van onder de indruk. In die zin eigenlijk een beetje een tv achtige film, snel gemonteerd, veel dialoog zonder bijvoorbeeld expliciet de gebeurtenissen van 9/11 te tonen, beelden die we allemaal wel kennen en deze invalshoek is best wel goed bedacht. Laten we eerlijk zijn, de helft van de film zit je naar vluchtleiders te kijken die oeverloos in hun headset lullen en naar groene puntjes op een scherm zitten te kijken. Ik bedoel, hou dat maar eens spannend en daar slaagt Greengrass prima in. Al die mensen die aan het werk zijn en proberen te bevatten wat er aan de hand is, wat er gebeurt en waar die vliegtuigen blijven. De schier onmogelijke frustratie en onmacht. En toch bijzonder goed gemonteerd met spanningsboog, en dan die rokende torens op de achtergrond en dan heel langzaam dat doorsijpelende besef. Het zal toch niet..?
Het geharrewar overigens van de militairen die zich de haren uit de kop trekken want wie moet beslissen wie opdracht geeft die toestellen neer te schieten? De president? De vice-president? Overigens beide niet bereikbaar.

Vervolgens gaat de film over naar United 93 waar de situatie escaleert. Wat mij betreft eigenlijk heel bescheiden en geplaatst zonder overdreven toestanden in beeld gebracht. Dit laatste deel en afloop duurt minder lang, wat mij betreft logisch is want hoe lang hou je dat interessant voor je de melodramatisch wordt?

Ander dingetje wat mij dan bijzonder intrigeert, de film duurt net zolang als dat het toestel opsteeg en neerstort. Opnieuw ook een erg knap aspect van de film.

Vrijdagavond zin in iets leuks en dus gekozen voor deze trip down memory lane over één van mijn favo voetbalclub The Red Devils. En vooral nu ten tijden van het gepruts met Ruben Amorim, waar ik totaal geen vertrouwen in heb, moet je wel in het verleden duiken om nog een beetje van de club te genieten. Dus bij deze met The United Way.

En ik volg de club als sinds 1999 en heb de CL-finale in Camp Nou, met de bizarre wending in drie minuten blessuretijd, live op tv gezien. Ik weet nog dat ik zo blij was met Sheringham's gelijkmaker dat ik dacht naar de herhaling te kijken van diezelfde 1-1 toen men in werkelijkheid elkaar om de hals hing vanwege Solskjaer's 2-1. Het was allemaal maar moeilijk te bevatten wat er zo snel gebeuren en zal altijd te boek staan als één van de meest dramatische ontknoping van een finale ooit. En eigenlijk past dat precies bij de deze club waar normaal nooit echt normaal is, altijd bijzondere dingen gebeuren, pieken en dalen elkaar afwisselen om nog maar te zwijgen over de vliegramp en de Feniks die uit de as verrijst. En in die zin is er heel wat gebeurt met een club die eind 1800 werd opgericht door spoorwegarbeiders als Newton Heath in de kleuren groen en geel.

Prachtig zijn de nostalgische beelden rond de Busby jaren die zelf ook nog een balletje trapt, het ontstaan van The Holy Trinity, aan elkaar gepraat door Cantona, fall and rise, Alex Ferguson en alles wat daarna kwam, en nee, het succes kwam Ferguson die eerste jaren ook niet bepaald aanwaaien. Eric Cantona vormt zich later als interessante katalysator te midden van de The Class of '92 met het nodige aan succes. En wauw....wat staat de club in die jaren toch aan de vooravond van een geweldige succesvolle periode. Wat zou ik dat graag nog eens mee maken met al die prachtige cl-wedstrijden tegen onderandere Barça in de poule en Juventus in de knock out. En in die zin richt The United Way zich vooral op het 'United-gevoel' en is een redelijke docu met oog voor een aantal key-moments.

Maar dat is het dan ook wel een beetje waar de docu toch net te kort is, te fragmentarisch en niet echt de diepte gezocht wordt rond hoe men behulp van andere clubs een ploeg bij elkaar sprokkelden voor de eerste wedstrijd na de vliegramp, maar tevens de werkwijze van Ferguson hoe hij korte metten maakte met 'het kroegelftal' waar de mannen de gewoonte hadden met een stoet supporters een hele kroegentocht te houden en Ferguson thuis te bellen om te zeggen waar ze zaten. Vooral Paul McGrath werd het hardste geslachtoffert om een einde te maken aan deze weinig proffesionele levenstijl. Erg gebeurde dus heel wat meer waar eigenlijk aan voorbij gegaan wordt net als Ferguson zijn betrokkenheid tot zijn spelers waar hij regelmatig jongens in huis nam die extra begeleiding nodig hadden.

Het maakt The United Way tot een aardige docu maar geen buitencategorie. Desalniettemin leuk om weer eens te zien en een reminder dat de club zelfs ooit degradeerde maar er toch weer boven op kwam en ongetwijfeld ook weer boven de ellende van nu zal uitstijgen.

De afsluiter van afgelopen donderdag vond ik in deze documentaire over het Dyatlovpass Incident. Sowieso is een knappe film over dit onderwerp al lastig te vinden waar één van de weinige de losse adaptatie en niet zo heel goed beoordeelde versie van Renny Harlin is. Daarom was ik erg blij deze documentaire te vinden die meer dan voldeed.

Een opzienbarend verhaal is het op zijn minst, de groep over het algemeen ervaren bergbeklimmers/hikers, later teruggevonden onder mysterieuze omstandigheden met bijzondere en soms gruwelijke verwondingen. Wat in hemelsnaam gebeurde er die nacht daar in dat bos? Één van de eerste dingen door de documentairemaker genoemd is de zogenaamde geheimzinnigheid van de KGB. Iets dat overigens niets hoeft te zeggen, want het is namelijk Rusland, en betrokkenheid of niet, dat is gebruikelijk binnen dat land. Neem bijvoorbeeld de zaak Tsjikatilo die in alle geledingen ontkent werd, want een seriemoordenaar was een westerse en decadente ziekte, zoiets gebeurde niet in het sociale paradijs genaamd Rusland. Maar buiten dat vooral terug naar de zaak zelf, de groep onderweg door de sneeuw, een kampement, vermist, gevonden, een beeld van totale verwarring en raar gedrag en vervolgens net zulke bizarre als gruwelijke ontdekkingen aan de negen gevonden lichamen.

En wanneer het onderzoek start regent het al snel geheimzinnigheden maar ook tal van theorieën waar de KGB en patholoog-anatoom maar wat graag weinig ruchtbaarheid geven aan de verminkingen en gooien het op een lawine wat natuurlijk kolder is, daarnaast is het opmerkelijk dat er al een zaak aangemaakt is voor de uiteindelijke vermissing, maar dat blijkt een administrative fout. Zo verschillen ook de meningen of de tenten nu van binnen of buiten zijn opengesneden en is de rol van het Mansie volk ook mysterieus te noemen waar ze zichzelf regelmatig tegenspreken over heilige plekken en/of voorwerpen. Maar wie denkt dat het niet gekker kan zal weldra verrast worden want het kan nog gekker zonder dat we veel wijzer worden mede door een tweetal mysterieuze foto's en radioactieve kleding.

Want niet alleen rept men van Yeti, tevens wordt een theorie over aliens aangedragen. Iets aardser maar net zo goed niet heel aannemelijk is het idee van een militair experiment waar men getuige van geweest zou zijn of slachtoffer werd van een of andere 'fallout'. Dit zou ook verklaren waarom er radioactiviteit gemeten werd, van de andere kant is eenvoudig te herleiden dat een van de doden tot de 'cleanup-crew' behoorde van een reactor ongeluk genaamd de Kyshtym disaster in '57. Hebben we het al gehad over Amerikaanse spionnen? Want ja die zijn ook overal. En dan heb je nog wat simpeler dingen zoals een moordenaar, sneeuwgekte of inderdaad een lawine en dat men opgekauwd is door een paar wolven, maar goed dat is het natuurlijk niet.

Reëler en logischer is dat de Mansie er wel degelijk mee te maken hebben, en anders wel een specifieke groep Khanty omschreven als gewelddadig en weinig sociaal die niemand op hun terrein wensen. Maar zelfs dan zijn er nog vraagtekens, de tenten waren in rustige tred verlaten, dan was dat wel haast onder dwang. Maar waarom waren er dan weer twee in de gelegenheid om de andere kant op te lopen? En waarom waren er maar een paar ernstig verwond en verminkt? Ondanks het gevonden riempje wat sterk doet denken aan Khanty betrokkenheid blijkt de zaak dan nog verder van opgelost en nog steeds mysterieus. En dat laatste zal het ook altijd wel blijven, want zoals de betere en grotere mysteriën gaan we hier ook geen passende antwoord op krijgen en zal het altijd gissen blijven. Desalniettemin was dit een uitstekende documentaire waar ik van begint tot het einde ademloos naar heb zitten kijken die ik dan ook goed ga belonen.

Heel lang geleden bij uitkomst met behoorlijk hoge verwachtingen gehuurd, maar het geheel viel toen best wel tegen. Wat de punten van kritiek destijds waren weet ik eigenlijk niet meer, alhoewel ik wel een vermoeden heb.

Desondanks gaat de film lekker van start met een gritty en rauwe look, en uiteraard het nodige aan geweld. De slechte behandeling maakt het geheel af met rollen die wat cliche aanvoelen voor Jet Li natuurlijk als vechtjas en Hoskins als bad guy. Toch past het de beide heren en Hoskins kan lekker schmieren als fouterik. En ja....ik weet weer wat er ooit tegenviel, want de eerste ontmoeting met de pianostemmer valt nu ook weer een beetje koud op het dak. Want het contrast is wel erg groot, iets dat natuurlijk met nadruk gezocht wordt en een functie heeft, toch voelt het niet super.

Iets dat zich ook in het tweede deel voortzet, maar gelukkig worden de plooien iets gladder gestreken mede door het aanstekelijke beugelbekkie van Kerry Condon. Toch blijft het niet rustig rond Danny want de onderwereld blijft aan hem trekken gelukkig met het nodige geweld tot gevolg en daar zitten toch best lekkere knokscenes tussen. Vooral het gevecht met Michael Ian Lambert mag er zijn.

Unleashed aka Danny the Dog valt toch iets beter deze keer. Maar super is het allemaal niet, vermakelijk is het daarentegen wel en de stijl in het onderwereld gedeelte is best mooi.

Met grote interesse deze overwegend goed beoordeelde 'klassieker' ingestart mede door het cijfergemiddelde en goede comments. Toch kwam het er voor mij geen moment uit bij deze film en was ik blij dat de drie uren er op zaten, en dat terwijl ik een beetje lange film heus wel kan waarderen en ook zeker wel van het drama genre ben.

Het idee is opzich meer dan duidelijk, een groots kaleidoscopisch beeld van verschillende families, verschillende landen, verschillende aflopen, en twee dingen gemeen in de zin van de Tweede Wereldoorlog en dat men bezeten is van muziek. De oorlog, hoewel kort, kent toch een aantal sterke sfeerbeelden waar vooral het menselijk aspect centraal staat, tevens is er de cast van James Caan die ik altijd wel interessant vind en heeft de film knap camerawerk. Centraal staat uiteraard het beeld van voor de oorlog, hereniging of verlies, trauma of verwerking, en het verder gaan met het leven, en natuurlijk gaat ieder mens anders om met verdriet.

Maar met de lange muzikale opening in gedachten, net als het lange muziek moment zo rond het uur omtrent de bevrijding, vraag ik me toch regelmatig af of ik naar een musical of soort van crossover zit te kijken. Want voor mijn gevoel, waarschijnlijk een beetje overdreven, komt er vrij weinig dialoog of karakter uitdieping in het geheel voor en worden we om de haverklap onderbroken voor weer een veel te lange muzikale routine, iets dat in combinatie met de twee slepende uren na de oorlog toch wel een hele zware kwestie wordt. Het mag duidelijk zijn dat ik de zogenaamde schoonheid van deze 'klassieker'niet zie en dat ik blij ben dat deze drie uur durende martelgang er op zit. Buiten de persoonlijke smaak probeer ik nog wel altijd de kwaliteit van iets te zien of me het nu ligt of niet, maar het mag duidelijk zijn dat ik daar in dit geval ook erg veel moeite mee heb.

Het is allemaal te gekunsteld om iedereen bij elkaar te krijgen, veel te lang, teveel van die lange muzikale intermezzo's, en nog zoiets belachelijks als de twee vechtende parachutisten, geloof me dat die echt wel iets anders aan het hoofd hebben gedurende de aanloop naar het sprong. Nee dit is absoluut niet aan mij besteed.