Meningen

What do you prefer? Yellow spandex?

Alweer 20 jaar oud en ook heel wat jaartjes geleden dat ik de film zag. Destijds viel hij me een beetje tegen groot fan dat ik ooit was van de tekenfilm x-men the animated series. Toch blijft het fijn sentiment en is hier meer uitgehaald dan het verschrikkelijke G.I.JOE dat tevens jeugdsentiment is. En na al die tijd viel X-MEN 1 me nu toch meer dan mee.

Fijn is het feest der herkenning. Namen van mutanten die ik nog moeiteloos oprakel wat ook niet zo heel moeilijk is met Dark Phoenix en Apocalyps nog niet zo heel lang geleden. Toch blijft het leuk en valt Jackman op als de beste gecaste X-MEN ooit. Wat past die man die rol toch subliem, overigens daar de rest, en Stewart bijvoorbeeld, daar niet mee te kort willen doen. Leuk zijn alle ussual suspects met voor en tegenstanders, fijn is de humor en het gekibbel tussen Wolverine en padvinder Cyclops die in de tekenfilm ook al een padvinder en muggenzifter was. Nee, dit verveelt nooit wat mij betreft.

Minpunten zijn toch de tegenvallende Roque die prima wordt neergezet wordt door Paquin, daar geen kwaad wordt over, maar in de tekenfilm toch naar voren komt als aanpakker, femme fatale en zeker ouder en door de wol geverfder, dan de jonge Roque die hier neergezet wordt. Roque was in mijn beleving altijd een uitermate spannend en interessant personage, iets waar hier helaas niet zoveel mee gedaan wordt en ik destijds likkebaardend naar uit keek. Wat voor spannend wijf ging Roque spelen. Maar goed, dat is nog overkomelijk. Meer pijn heeft de film van de beperkte speeltijd en niet zo bijster spannend plotje rond Magneto. Tevens jammer, maar dat geldt voor de hele serie, dat er niets gedaan wordt met het net zo interessante karakter Gambit. Pas in Wolverine komt hij zo zijdelings eens wat voorbij.

Desondanks is X-MEN een uitermate leuke en vermakelijke film die vooral drijft op humor en de herkenning van alles en iedereen zoals in mijn geval. Snel dan ook verder met het volgende deel en ik ben benieuwd wat de rangschikking van beste tot slechtste gaat worden.

Guess Stryker finally figured out how to shut you up.

Niet bepaald in chronologische volgorde bezig met alles rond de X-MEN, en ik kan me herinneren dat ik deze film twaalf jaar terug in een vrij oude bios zag in Leeuwarden, en op een gegeven moment een muis door het gangpad zag struinen, zo'n detail die jennoot weer vergeet.

Maar terug naar de film, Wolverine om precies te zijn, toch by far het meest aansprekende personage uit de X-MEN reeks en natuurlijk iets waar iedere liefhebber likkebaardend naar uit kijkt. Wolverine, zijn ontstaan, geweld, veel bekende figuren uit de reeks...leuk is het, maar een topfilm die mee kan strijden om de bovenste plaatsen uit de reeks doet X-MEN Origin zeker niet en dat heeft één oorzaak; namelijk het script. Behalve ruzie met broerlief die er voorzorgt dat hij überhaupt met Stryker in zee gaat is het ook weer broer die er voorzorgt dat Logan weer op de plek des onheil terugbrengt. In die zin is het plot en de reden van het aanbrengen van het Adamantium best mager te noemen als je het mij vraagt.

Desondanks is X-MEN Origin meer dan vermakelijk te noemen. De in beelden samengevatte geschiedenis van de broers, een overvloed aan bekende karakters met Deadpool, The Blob en natuurlijk Sabretooth. Dan is daar eindelijk Gambit, een gemis gedurende de reeks, die met dit korte optreden eigenlijk amper ingelost wordt. Onbegrijpelijk dat dit karakter niet eerder van stal gehaald is. De humor is prima, net als het spektakel, de loop van Sabretooth is ontzettend mooi gedaan en Schreiber is überhaupt naast Jackman een uitermate goede cast.

Het maakt Origin tot een leuke en vooral vermakelijke film. Maar geen contender van X2, First Class of Days Of Future Past, en eigenlijk zou ik geneigd zijn een 3.0 geven maar dan spreekt toch de nostalgie en de voorliefde voor de X-MEN. Daarom een 3.5.

Some things never change.

En verder met Days Of Future Past, een film waarvan ik wist dat ik hem goed vond, maar het toch de vraag was waar ik hem cijfermatig zou inschalen naast de rest.

Het begin is nochtans warrig. Mutanten in de toekomst, het verschijnen van de oude cast. Heb ik de goede film gepakt? Is dit het vervolg op First Class omdat ik toch Fassbender en McAvoy verwacht? Ondanks deze twijfel ontvouwt zich toch een prima plot waarin mutanten behoorlijk opgejaagd wild zijn en slechts één noodsprong nog rest. Prima is andermaal de combinatie tussen de oude en nieuwe cast en het verhaal om fouten in het verleden te voorkomen. Fraai is het tijdsbeeld met Wolverine en een aantal erg vermakelijke scènes zoals de vechtpartij tussen Wolverine en Beast. Nog beter is de introductie van Quicksilver. Wat een heerlijke blufkikker en een fenomenale scènes in de keuken waar hij ergere dingen voorkomt met het prachtige Time In A Bottle van Jim Croce als achtergrondmuziek.

Andermaal wordt er leuk gespeeld met de geschiedenis, ditmaal JFK en de beruchte paranoia van het Nixon tijdperk. Zien we bijvoorbeeld Bischop voor het eerst, en is er een iets minder aansprekende bad guy met Stark in vergelijking met Shaw, maar zijn daar dan wel die verrekte en verschrikkelijke Sentinels waar men in The Animated Series ook altijd heel veel problemen mee had, en wordt de spanning tot de max opgevoerd in een prima ontknoping. Ook wordt er voortreffelijk gespeeld in de Parijs fase waar iedereen plots zijn eigen plan weer lijkt te trekken.

Days Of Future Past is wat mij betreft de beste tot nu toe van alle X-MEN films. Iets dat door het script komt en de prima spanning tot het einde, ook al is de duistere sfeer van First Class weer gedeeltelijk ingeleverd voor iets meer humor. Gewoon lekker!

En op voor deel 3, een film waar ik eigenlijk niet zoveel meer van wist, en een film die naar een grootse apotheose toe lijkt te werken en daar maar deels in slaagt. Sterker, de film lijkt te graag indruk te willen maken en boet daardoor vooral op het einde een beetje door in.

Sterk is het begin met de oorsprong rond Jean, net als haar terugkeer en alle problematiek rond haar karakter. The Rise of The Phoenix was in The Animated Series regelmatig een groot onderwerp en destijds, rond de tweede film, was ik erg verbaasd dat ze al zo vroeg deze troef uitspeelden. Redelijk is het verhaaltje met het middel, beter zijn weer de veelvoud aan bekende personages en bijvoorbeeld de simulatie met de sentinel. De sentinels waren tevens een vaak voorkomende vijand in the animated series.

Leuk is de gebruikelijke cameo van Stan Lee , Jubilee is niet erg prominent, maar opzich wel van de partij, we hebben de introductie van Juggernaut, Beast en één X-men van het eerste uur, namelijk Archangel. Jong koppie heeft Ben Foster daar nog. De actie en spektakel is bij tijden wijlen grandioos, met name de scene in Jean's ouderlijk huis is fenomenaal, maar ook de Golden Gate mag er zijn en verder valt de sfeer vooral rond Jean regelmatig op als duister en grimmig.

Gaat lekker zou je zeggen. Contender voor beste X-MEN film tot nu toe, denk je dan bijna. En het antwoord daarop is ja en nee. Want tot aan Alcatraz maakt The Last Stand een uitstekende indruk om zich vervolgens tijdens dat eindgevecht eigenlijk een beetje te verliezen in een niet zo interessant rommeltje. De film lijkt daar indruk te willen maken met een warzone tussen drie partijen en slaagt daar eigenlijk helemaal niet in. De inzet het kind met het gen, de partijen vechtend voor wat voor hun het beste is, de mens er wat hangend tussen in.

Het is net die eindfase die X3 een fractie naar beneden trekt ten opzichte van X2. Desondanks verveelt dit nooit en is deze trilogie heerlijk vermaak. Toch blijft de beste tot nu toe X2.

Are you sure we can't shave your head?

Een nieuwe lijn, een nieuwe cast, en wat voor één, en vooral, ten opzichte van de eerste drie, een totaal andere sfeer die duisterder is, en naar veel meer dreiging neigt, toch is er ook een soort angst en kwetsbaarheid voelbaar.

Terug bij af, Erik Lehnsherr, Auschwitz, en ditmaal een stap verder in diens verleden en oorsprong wat wraakzuchtig aard betreft. Vandaar uit krijgen we de oorsprong van de X-MEN te zien en wat dus met recht de First Class genoemd kan worden. De ontmoeting tussen Charles en Erik, de band met Mystique, en de eerste stappen om iets op poten te zetten tegen de snode plannen van boeiende aartsschurk Shaw, is het plot, dit tezamen met veel nieuwe en oude mutanten en een oude bekende als Emma Frost. Top zijn scènes als Magneto en de Duitsers, de eindstrijd met Shaw en het korte moment met Wolverine.

Prima is de rol van McAvoy, Fassbender top als altijd, het is Bacon die in zijn element lijkt als bad guy Sebastian Shaw. Prima bedacht zijn de raakvlakken met de echte geschiedenis, in dit geval de invloed rond de Cuba Crisis en de daarop volgende apotheose waar veel dingen samen vallen. Leuk is zoals altijd het feest der herkenning met de Blackbird, een prominentere rol van Hank McCoy, en het moet gezegd dat dit de eerste X-MEN film is met een echt sterke en lastige tegenstander in de vorm van Shaw. Voeg daar natuurlijk de verschijning van verschillende mooie dames aan toe in de vorm van Lawrence en Byrne en je hebt toch een film die nipt beter scoort dan X2.

First Class is met recht next level te noemen en de beste tot nu toe.

How does it feel bub?

En door met de volgende X-MEN. En niet een onverdienstelijke in dit geval, en ook alweer wat jaartjes oud.

Het verhaal, de X-MEN zoals zo vaak, onder beschuldiging en aangevallen. En dit keer onder leiding van een wraakzuchtig legerofficier al dan niet bewust/onbewust geholpen door mutanten met kwaad in de zin. Stryker, een naam die in de tekenfilm ook veelvuldig viel net als een veelvoud aan verschillende nieuwe mutanten, niet altijd bekend van de tekenfilm maar wel van de strips zelf. Kwam Stan Lee nog voorbij in deze? Niet gezien, in de vorige in ieder geval wel.

Behalve de langere speelduur en het prima verhaal valt deel 2 sowieso op vanwege de vele actie, spektakel en speciale effecten. En potdikke, het ziet er allemaal picobello uit. Tuurlijk moet rekening gehouden worden met 18 jarige leeftijd alweer, maar de uitbraak van Magneto, de vele vechtpartijen.waar Mystique bij betrokken is en de toestand bij Bobby's ouderlijk huis zien er fijn uit. Net als het al zo vaak benoemde feest der herkenning, de vele bekende personages en een bekende tegenstander als Stryker en diens enge zoon. Voeg daar een uitstekende cast aan toe en de problemen rond Jean (Phoenix) die in de film vroeger komt dan in de tekenfilm, maar vooruit. Voeg daar weer wat humor en scherpe oneliners van Wolverine aan toe en je hebt alweer heel wat.

X-MEN 2, ook wel X2 genoemd, kan met recht een geweldige opvolger genoemd worden en komt qua verhaal en spektakel al een stuk dichter bij het geen waar alles op gebaseerd is. En ja, net als de vorige slaat 'dit verveelt nooit' ook weer op deze. Voorlopig de beste van de reeks.

En net als vorige week met Hair zondag ook nog even aan de slag met muziek voor ik definitief de koptelefoon pak voor het nodige aan prog rock, metal en blues. En dat werd dit keer Xanadu. Verwachte ik daar veel van? Kende ik dit? Nou nee, ik ken het nummer van Newton John, maar dat dit met een film te maken had was mij onbekend.

Maar goed draaien maar met deze film die zich volgens de synopys centreerd rond een kunstenaar en zijn weldra te ontmoeten Muze. En ik kan me de drukte rond Kira goed voorstellen want Newton John is op zijn minst zinneprikkelend te noemen. Behalve dat heeft het een sterke soundtrack vooral ingegeven door Jeff Lynne en The Electric Light Orchestra en is er met Gene Kelly een heuse coryfee van stal gehaald.

Maar verder heb ik erg weinig met alle zang en dans waar ik de gemiddelde musical of musicalfilm toch gewoon hekel. Maar het moet gezegd dat Xanadu frivool, speels, vrolijk en kleurrijk is en er met Danny en Sonny de ene keer een mooi nostalgisch beeld ontstaat terwijl het rond Sonny allemaal wat moderner is. Onnozel is dan weer dat gefladder van Sonny die in werkelijkheid natuurlijk al lang ontslagen zou zijn, en dan is hij de beste en belangrijkste schilder en wordt er gepusht dat ie zijn werk af moet krijgen om hem vervolgens weg te sturen om schilderij om te wisselen. Juist!

Heel erg slecht is het dan ook niet, is het Olivia die de film draagt, zal de gemiddelde die van dit genre houdt het wellicht geweldig vinden, maar ik heb er vooral niets mee. Een drie voor de moeite en de rol van Newton John en moet het geheel vooral door een jaren '80 bril gezien worden.

Maar weer eens op de Aziatische toer met Jackie Chan in een historisch epos over de Chinese revolutie van 1911. En ik moet zeggen dat deze film nog best tegenviel.

Het idee is er zeker rond de Chinese revolutie van 1911 die circa vier maanden duurde, een kwart miljoen levens kostte en het einde van een tijdperk in luidde. En het duurt niet lang voor we tussen opgehitste menigtes en rondvliegende kogels zitten. Zonder enige twijfel is het erg mooi gefilmd, zijn de locaties en landschappen natuurlijk fenomenaal, en de tradities en klederdracht een lust voor het oog. Dan vergeet ik nog bijna de dat de oorlog en het geweld er sterk en overtuigend uitziet. Dat gaat de goede kant op zou je zeggen, maar helaas is het tegendeel waar...

Want de poging de film van diepte, lading en uitleg qua alle betrokken partijen te voorzien mislukt eigenlijk volkomen. Het is bij tijd en wijlen langdradig, afstandelijk en zijn er uitermate saaie dialoogen. En vooral daar heeft de film het meeste last van met momenten waar je bijna vakkundig in slaap gesust wordt om met de oorlog als een hardloper uit een startblok te vertrekken. Het is in die zin hollen of stilstaan en het contrast is te groot. Daarnaast wordt er door sommige mensen best wel slecht geacteerd.

Nee, dit is helaas niet wat het had kunnen zijn en verzand vooral in een film waar de balans nogal zoek is. Maar ja, hadden we anders verwacht van een film waar Jackie Chan zelf aan het roer staat en Zhang Li vooral uitblinkt vanwege de cinematografie maar niet zo zeer als regisseur...?

En nog maar even griezelen met deze Xtro die ik ooit op het spoor kwam doormiddel van een lijstje in Engeland verboden films vanwege bepaalde scènes. En zo ontstond de interesse voor onderandere deze Xtro waar ik voorbaat al niet veel van verwachte maar gewoon nieuwsgierig naar was mede van de bekende scène met de bevalling.

Maar goed, draaien met die handel waar al snel het één en ander plaats vind met een verdwijning en niet veel later een raar schepsel dat het Engelse platteland onveilig maakt met meteen al het nodige aan horror, cult en Gore. Bijzonder is het wezen in het bos waar de auto voor stopt alleszins waarop het niet lang wachten is op de beruchte scene met de blondine als lijdend voorwerp en ook dat is weer op zijn zachts gezegd erg bijzonder. Het zou zo maar kunnen dat Jim Carrey daar een idee opgedaan heeft voor Ace Ventura When Nature Calls. De film ontwikkelt zich daarna vrij snel in een The Bodysnatchers-achtig idee met de terugkeer van Sam en is het filmdebuut van Maryam D'Abo nog wel iets om bij stil te staan want wat een zalige vrouw is dat toch.

Met Xtro wil het snel daarna niet zo heel erg meer vlotten waar het al geen topper was maar de ontwikkelingen rond de jonge Tony totaal niet leuk of interessant zijn. Sterker, het geheel gaat daarna een totaal verkeerde kant op waar ik zeker nog op Gore, smerigheid, dood en verminking zat te wachten maar opeens geconfronteerd wordt met dwergen, speelgoedsoldaten, tanks en weet wat meer waar die oude tang zichzelf moet verraden door nog een bonbon te pakken. Flauw hoor. In die zin ontspoort de film totaal van een fijne Gore en gruwel show naar iets heel erg flauws en onsamenhangend. Het is rommelig en de vibe die de film in het begin had is het in de speelgoed fase helemaal kwijt.

Zo slecht als ik verwacht had bleek Xtro uiteindelijk niet eens te zijn maar door het rommelige einde dat naar mijn gevoel echt afdwaalt toch een beetje teleurstellend en geen voldoende.