Taxi Driver (1976)

Ik vond Casino eerlijk gezegd een beetje een herhaling van Goodfellas: offscreen stem vertelt een verhaal over een werveling van beelden. iets meer geld nu, wat chiquere settings, maar Goodfellas was eerst. En beter.

Approaching Menace: The American Pathology of Martin Scorsese’s ‘Taxi Driver’

Martin Scorsese's magnum opus briljant ontleed.

A Scene from Taxi Driver, with Commentary

Het is 1 van mijn favorieten, maar waarom niet uiten? Ieder zijn ding toch?

Ja je hebt gelijk,maar het was mijn 'ding "niet. Dat heeft iedereen met bepaalde verhalen...Misschien moet ik hem nog eens zien ( ik was toen "jong") , jaaaaaaaaaaaaartjes ouder nu....hahaha. Ik ga het zeker doen

Mijn beste maat is er ook niet zo voor te vinden, vooral door dat einde maar soit. Ieder zijn mening . Ik vind de psychologische achtergrond en de opbouw van de film prachtig, en neem daar dan die sfeer van dat oude New York bij. Machtige film hé uiteraard.

Dat zonlicht kan inderdaad een flinke storende factor zijn als je overdag een film kijkt thuis. Mijn advies: kijk deze film nog eens maar dan in het donker. Want deze film heeft echt prachtige beelden van jaren 70 New York, en met name de scenes ‘s avonds op straat (oftewel, de donkere beelden) zijn juist enorm sfeervol en dragen sterk bij aan de rusteloze, verknipte sfeer van de film.

Ik begrijp de hype rond deze film niet zo goed. Het is weliswaar een rauwe film, uit het leven gegrepen, maar op de een of andere manier boeide het mij geen enkel moment. Dat terwijl ik toch een grote fan van Robert de Niro ben. Ik vond het allemaal wat overdreven en stoerdoenerij, zoals in het huis met de vrouwen van lichte zeden.

Dat kan je ook niet begrijpen (of uitleggen). Dat kan je alleen maar voelen. Een regisseur, cast en wereldstad die elk hun duit in het zakje doen en een unieke cocktail serveren die barst van de sfeer. Unieke sfeer.

Ik vind het heel begrijpelijk dat sommige mensen dat niet zo aanvoelen. Sterker nog, ik verbaas me er soms over dat er ook kijkers zijn, die later geboren zijn en deze film ook zo goed vinden.

Dan zal dat wel de reden zijn. Ik heb namelijk niets met de zeventiger jaren.

Hét decennium van muziek & cinema.

Klopt. Totdat Star Wars in 1977 weer alles veranderde. Plotseling was het afgelopen met de artistieke vrijheid. De zoektocht naar de allesverplettende blockbuster was begonnen en zou nooit meer eindigen.

Dat was natuurlijk niet direct voorbij in 1977. Apocalypse Now, Alien en Deerhunter Moesten nog komen. ‘The age of the blockbusters’ begon natuurlijk met Jaws.

Het boek Easy Riders, Raging Bulls is een fantastisch document over de meest creatieve periode van Hollywood.

Nee, met Star Wars. Jaws was wel een soort voorloper maar betekende niet de intrede van de grote blockbuster zoektocht. Dat ging pas goed van start met Star Wars. En uiteraard betekent dat niet dat elke film na Star Wars de nieuwe blockbuster moest worden. Je zegt Alien maar het is dankzij het overweldigende success van Star Wars dat Alien bestaat.

Jaws was de eerste film die echt groot nation wide werd uitgebracht. Star Wars was (slecht) de bevestiging die het nodig had.

Lees het boek er maar op na.

Uiteindelijk is het gefinetuned door Simpson en Bruckheimer met hun ‘High Concept’ producties. (Overigens ook een geweldig boek.)

Wat bedoel je daar precies mee? Dat na de eerste blockbuster, Star Wars, de blockbusters/grote films steeds minder creatief werden en het puur ging om omzet maken? Want Star Wars was als film toentertijd toch best wel creatief of?

Toen wel. Maar door het succes van Jaws en Star Wars is Hollywood zich vooral meer op de marketing gaan richten om zo een hype te creëren om zo in korte tijd heel veel omzet te genereren. De films waren doorgaans nog best ok, totdat men met sequels aan de gang ging. De marketing werd steeds slimmer en de films doorgaans steeds minder met Endgame als bizar ‘hoogtepunt’...

Maar daar hebben ze dan wel 45 jaar over gedaan.

Are you talkin to me? Wat grandioos!! Een goede film.

Na 11 jaar werd het toch hoog tijd voor een herziening, en zeker nu inmiddels Joker uit is gekomen die heel duidelijk de vruchten plukt uit Taxi Driver.
Wat een heerlijke herziening was het toch weer! De Niro die zijn personage levensecht en totaal niet over de top neerzet en een verhaal wat alle ruimte krijgt om op een zeer doeltreffende manier toe te werken naar het einde. Dit is iets wat ik in hedendaagse films vaak mis, de rust en ruimte die nodig zijn om een personage doeltreffend uit te werken en bovendien ook menselijk te maken, iets wat Scorsese gelukkig wel begrijpt.

Die kleine details, zoals dat de camera een lege hal gaat filmen als De Niro het aan de telefoon helemaal verpest met zijn "vlam" Als of het te beschamend was om te blijven kijken.
Je snapt als kijker precies wat er door Travis heen gaat en dat het langzaam maar zeker tot een uitbarsting gaat komen.

Heerlijk om die klassiekers weer terug te kijken, binnenkort ook Good Fellas maar weer eens herzien.

4,5*

Een ijzersterke film waar zelfs moderne films zoals Joker (2019) hun inspiratie uit halen. Diepzinnig, psychologisch, duister en verrassend zijn woorden zoals ik deze film zou willen omschrijven.

Ik denk dan ook dat dit één van de weinige films die daadwerkelijk de identiteitscrisis en radicalisatie van de “moderne eenzame man” goed in beeld brengt. Tijdloze film wat mij betreft.

Teleurstellend. Had hem nog niet eerder gezien maar door de verwijzingen vanuit Joker hem nu gekeken. Ik mis totaal de opbouw waarom Travis dooordraaide. 1 mislukte date, zo kwam het op mij over. Ook de soundtrack kon ik niet altijd waarderen. En de geweldexplosie op het eind was eigenlijk lachwekkend. Wel goede acteerprestaties en moet ook de leeftijd van de film meenemen. 3*

There goes the neighbourhood.... ????

Paul Schrader on the origins of TAXI DRIVER | TIFF 2019 - YouTube

Ooit al eens gezien en behoorlijk teleurgesteld, nu voor een tweede maal nog steeds niet overtuigd hoewel ik er wel anders tegen aankijk.

Wat ik nu wel kan waarderen, in tegenstelling tot eerder, is het beeld van de licht gedesillusioneerde veteraan die zich na terugkomst niet alleen geconfronteerd ziet met de overduidelijke symptomen van PTSS maar tevens met een falende, egoïstische, egocentrische, cynische en harde maatschappij. Een maatschappij die het slechtste in de mens naar boven brengt en waar zoveel veteranen naar kijken met de gedachte; heb ik mijn leven hier voor in de waagschaal gesteld? Voor dit? Geen eer, geen erkenning, een trap na en vooral een maatschappij die een offer niet waard lijkt, in een wereld waar moraal en fatsoen ver te zoeken zijn. Worstelend met de PTSS symptomen lijkt er juist in Bickle een idee te spelen dat hij iets goeds wil doen, iets wil betekenen, een soort tegenreactie op alles, het egoïsme en 'mensen gebruiken' dat hij om zich heen ziet. Een idee dat half in de kiem gesmoord wordt door het echec met Betsy.De vervreemding die daarop volgt is een die prima te vergelijken is met die van Arthur Fleck in Joker. Dezelfde reactie en onbegrip op afwijzing volgt, hoewel anders geformuleerd. Ik lees Vidi Well hier boven spreken van onaangepast gedrag, inderdaad ook een uitleg, maar is er zoveel aan te passen in de twilight zone van lage moraal, geweld, egoisme die we voorgeschoteld krijgen? Sterker, eenmaal aan zijn verdere afdaling als sociopaat en vervreemding van normaliteit en de realiteit, getuige ook de kaart aan zijn ouders, lijkt hij zich slechts aan te passen aan de omgeving zoals het voorval in de buurtsuper. Een scene die vrij hard en rauw is, vooral hoe de winkeleigenaar zich gedraagt na de verijdelde overval. Daar ziet Bickle waarschijnlijk in dat er maar één antwoord is op het ontaarde gedrag dat hij ziet; geweld! Eenmaal richting het einde zit er een mooie spanningsopbouw in, en voor in die tijd een bijzondere harde geweldsuitspatting. Visueel mooi gebracht en beklemmend.

De Niro is prima in zijn rol, Foster vind ik bizar aangezien ze daar nog maar veertien was. Er zitten filmisch erg mooie momenten in de film en de muziek is helaas in die zin tweedelig. Er is een terugkerende typerende jaren '70 jazz melodie die kant nog wal lijkt te raken en totaal niets toevoegt, maar in het begin en het einde rond de schietpartij wordt er wel heel mooi met muziek gewerkt die spanning verhogend werkt en een bepaalde onvoorspelbaarheid aan Bickle meegeeft.

Taxi Driver, een aanklacht tegen veel gedrag in de maatschappij en tevens aanklacht richting omgang met veteranen. Goed in beeld gebracht alle psychische klachten en vervreemding van het karakter en zal het in '76 wel een dingetje geweest zijn deze film, vooral met het expliciete geweld en seksuele uitbuiting van een dergelijk jong iemand als Foster. Toch dit allemaal in gedachten is het een aardige film maar kan het me ook allemaal net niet genoeg boeien. Wellicht heb ik nog een derde kijkbeurt nodig.

Dat thema is het thema van de stad dat eigenlijk ook een levend karakter is. Het illustreert hoe de stad altijd z'n eigen gangetje gaat, ongeacht wat er gebeurt. Filmmuziek heeft niet altijd de functie om het beeld te versterken, zeker niet in een film van Scorsese.

Raar, de eerste keer dat ik keek 2* gegeven en de tweede keer dat ik hem zag 3,5 - wat voor mij een vrij hoge score is.

De eerste keer was het omwille van enkel het verhaal denk ik, de tweede keer de ganse sfeer waarin dit verhaal zich afspeelt.

En die combinatie, samen met de muziek is prachtig

Mooie film, vooral door het tijdsbeeld en het acteerwerk. Niet zo magistraal als sommigen hier de film vinden. Want eerlijk: is dat telefoongesprek nou ècht zo pijnlijk dat je het niet kunt aanzien of is het een gekunsteld trucje dat slim overkomt als je het weet?

De film zit bol met dit soort inside grapjes (bruistablet, draaiende camera). Toen ik filmstudent was, was ik erg ontvankelijk voor dat soort feitjes, terwijl ik ze nu wat in de weg vind staan voor de film. Maar goed, dat zegt meer over de canonisering van de film (en mijzelf). Nog steeds kijkt de film heerlijk weg.

Listen you fuckers, you screwheads.. here's a man who would not take it anymore...

Eén van de allereerste dvd's die ik ooit kocht (in 1999). Het blijft een plezierige film om terug te zien,, uiteraard niet in het minst door het formidabele, sublieme, meesterlijke acteertalent van De Niro. Travis Bickle is een man bij wie stilaan de stoppen doorslaan onder druk van eenzaamheid en de kwalen van de grootstad. Een man die zijn kersverse vriendinnetje (erg mooie Cybill Shepherd, veel bekender van haar duo met Bruce Willis in Moonlighting) meeneemt naar pornocinema's en die ridderlijk een hoertje wil redden uit de prostitutie. Is hij een gek of een held? Of vervagen deze grenzen en is hij beide?

Wat een mens heden allemaal niet kan doen als hij eenzaam is : tegen zichzelf praten, gamen tot je er bij neervalt, porno bekijken tot je tranen in je ogen krijgt, iets bijleren op wiki tot je kop barst van de pijn en uiteraard belachelijk veel tijd spenderen op Moviemeter ... Nu kan zelfs een eenzaat een prachtig leven leiden, maar in de jaren '70 was het leven van de eenzaat keihard en gekmakend zoals men hier ziet. Een mooie "moderne urban tale" en meteen één van de stijlvolste films van Scorsese. Me gusta mucho

Een ijzersterke De Niro, een mooie cinematografie van het sombere New York begeleid onder dreigende muziek en een sterk script dat erg relevant overkomt. Taxi Driver is vandaag de dag namelijk nog even relevant als het toen was. Thema's zoals eenzaamheid in de grootstad, een mentaal zieke man die niet de nodige hulp zoekt/krijgt en steeds verder afdwaalt in de duisternis van zijn eigen gedachten. Het werd allemaal sterk in beeld gebracht. Je merkt ook fel dat een film zoals Joker echt héél veel inspiratie bij deze film heeft gehaald, volgt bijna volledig dezelfde structuur en handelt (iets meer over the top) over dezelfde thema's. Een minder aspect vond ik het einde. Het kwam voor mij een beetje over als een toonbreuk met de rest van de film, dat quasi 'happy' end. Ik verkies dan toch te interpreteren dat wat we zien op het einde, de laatste verzonnen gedachten van Travis zijn vlak voor hij sterft, of misschien een soort van coma-droom.
In ieder geval, sterke film van Scorcese, met een iets minder einde.