Taxi Driver (1976)

Gemiddelde score 3,89 en nr. 90 in de top 250. Het kan natuurlijk altijd beter, maar echt ondergewaardeerd wil ik hem niet noemen.

Peter Bradshaw

Moeilijk weer te geven wat ik er precies van vind. Taxi Driver is een film met zowel pluspunten als minpunten in mijn ogen. Het pluspunt is De Niro en het einde dat er wel mocht wezen. De minpunten zijn dat het wel erg donker gefilmd is soms (ik had wat last van zonlicht, waardoor ik mezelf in mijn tv zag ipv de film, dus heb ik de zon uiteindelijk maar buiten gejaagd). Verder is de soundtrack echt niet mijn ding en ziet het er wat gedateerd uit (wat logisch is). Ook de speelduur vond ik wat te lang.

De film bevat echter een aantal prachtige scènes met oa. de bekende 'You talkin' to me?
quote en het gesprek met de Secret Service agent vond ik ook schitterend. De shootout mocht er ook wezen.
Laat ik het houden op 3,5*.

Robert de Niro is een zeer goede acteur, vond hem super in "Cape Fear".

"Taxi Driver" had ik reeds lang geleden gezien maar was hem vergeten, nu terug gezien en had er eerlijk gezegd veel meer van verwacht. Bij momenten saai, maar toch nog net boeiend genoeg om hem uit te zien.

Het spijt me, maar ik zie het niet, dit meesterwerk. Hoewel ik Scorsese enorm apprecieer en ik wel graag naar deze film gekeken heb, zie ik niet in waarom dit nu als (cult)klassieker bestempeld wordt. Ik wachtte (tevergeefs) op "het" moment, op "de" klik, maar die kwam maar niet. Ik moet iets gemist hebben waarschijnlijk. Alle info welkom overigens ...

Uiteraard mogen we niet voorbij gaan aan de uitstekende prestatie van Robert de Niro. Ook hier toont hij al staaltjes van zijn kunnen. De "You talkin' to me?-scene" is inderdaad super en geeft weer wat voor een complex en explosief karakter Travis Bickle wel is. Dit liet hij zien toen hij datete met Betsy. Ik vind het ook een film in twee delen. Het eerste deel kent een rustig tempo, met een gestage opbouw van het verhaal en het hoofdpersonage. Het tweede deel daarentegen is vluchtiger en rommeliger, precies of het is een synchrone vertaling van Bickle's geest (verward, chaotisch, explosief en impulsief).

Van sfeerschepping moest je Scorsese zelfs toen al niet veel meer leren. De taxi's, het New Yorkse jaren 70, prachtig in beeld gebracht allemaal. Ook al ben ik geen jazz-liefhebber, dit paste perfect in het plaatje!
Het einde vond ik een anticlimax, weinig realistisch ook (bad guys kunnen natuurlijk niet goed mikken, dat zit in hun natuur). Om dan als superheld voor de media gezien te worden, verrassend misschien, maar nietszeggend voor mij.

Gisteravond in Cinerama Zaal 1 (Groot Scherm, Ruime stoelen+beenruimte) gezien. Cinerama gaat volgende week Raging Bull en de week daarop als laatste Martin Scorsese Classic : GoodFellas ook in die zaal tonen.

Volgende week ga ik met mijn broer naar Raging Bull. Die heeft hij nog niet gezien. En ik ook niet op groot scherm

Taxi Driver was in ieder geval heerlijk om zo te ervaren, Raging Bull en GoodFellas zal niet anders zijn.

Ik vond er werkelijk geen doorkomen aan, traag, en totaal niet boeiend.

Nu geef ik ook wel toe dat drama zeker mijn genre niet is maar ik verbaas me over het feit dat drama hier op moviemeter in overvloed vertegenwoordigt word.

Opzich geen probleem maar helaas worden films in de genres humor en acctie vaak onderuit gehaald door diezelfde mensen...

Ik kijk graag films om lekker ontspannen los te komen van de realiteit.......drama zie ik al genoeg op het nieuws.

Ik heb het nooit zo durven uiten....maar ik ben nooit onder de indruk geweest van deze film....Sorry...2,5 ster

Op 01:01:03 (als hij een kruis in een kogel kerft) lijkt Travis sprekend op Norman Bates.

Ik kende Robert de Niro hiervoor eigenlijk alleen van zijn latere rollen, en daarin vind ik hem totaal niet leuk. In deze film had ik die antipathie helemaal niet en vond ik 'm zelfs fijn om naar te kijken. Acteur die (ook gezien de rollen die hij tegenwoordig aanneemt) niet al te best opgedroogd is naar mijn mening.

Maar goed, wat de film zelf betreft, ik weet het eigenlijk niet. Hij bevat vast meer dan ik er nu uit heb kunnen halen, maar echt veel kon ik er niet mee. De algehele lijn van afglijden is op zich best interessant om te zien, net als de hele setting in New York die zeker sfeervol is, maar een hoop individuele scenes en ontmoetingen vond ik vaak niet echt interessant genoeg en wat te vaag. Wat wil Travis nu bijvoorbeeld van die secret service gast? Het einde is vervolgens helemaal vreemd, het lijkt dan wel alsof je in een goedkope B film terechtgekomen bent met die rare shootout. Vast een scene die velen juist helemaal geweldig vinden, maar ik vond 'm erg uit de toon vallen en ergens ook vrij slecht uitgevoerd.

Moeten we Travis nu zien als held omdat hij Iris weet te redden of als rare 'lone wolf' (waar diende dat kapsel ineens voor?) die door kan draaien? Is hij op het einde 'genezen' en waar had hij uberhaupt last van? Is het het de bedoeling dat we op het eind met deze vragen zitten of snap ik het gewoon niet?

Enige dat ik weet is dat Jodie Foster geweldig is.

3,5*, maar dat extra halfje is alleen voor haar en voor de aardige cinematografie in het shabby New York.

Theorie. Maar wel een goede.

Heb dit toen ook eens op de message board van IMDB gelezen, helaas bestaat dat niet meer. Als het einde daadwerkelijk zo geweest was als dat je het in de film ziet had ik flink teleurgesteld geweest...

Ik heb nog even verder gezocht en zag elders staan dat het volgens Scorsese in ieder geval niet zo is:


But what does Martin Scorsese have to say about the ending? Well, according to the director, Travis survived the shoot-out…and chances are good he’s going to erupt again. In the last seconds of the film, Travis looks into his rearview mirror and sees his own wild eyes looking back. We get one last glimpse of his insanity, churning under the surface, and there’s suddenly a harsh, strange note on the soundtrack as Travis adjusts his mirror and looks away from his reflection. According to Scorsese, “I decided I’d put something on that shows that the timer in Travis starts to tick again, the bomb that’s about to explode again.”


At the end of "Taxi Driver," what happens | ScreenPrism

Twee jaar uitgekomen naar mijn geboortejaar heb ik de film deze week voor het eerst gezien.
Vroeg of laat moest het er een keer van komen; Scorsese, Foster, Shepperd, Keitel...en de Niro
Allemaal uitgegroeid tot bekendheden. De film moet het zeker hebben van sfeersetting (Scorseses trademark) en de ondersteunende Jazz: Bernard Herrmann.. wat een vette track en beklemmende en tegelijk dromerige tonen maar ook het prachtige "Late for the Sky" van Jackson Brown geven de film body en sfeer.
De scènes met Shepperd doen me terugdenken aan Moonlighting en hier zie je onmiskenbaar haar talent en charmante overtuigende spel. Ook Foster (14 jaar oud!) is gewoon echt het karakter wat ze speelt. De Niro bevreemd echt (is dit de man van Meet the Fockers ) en doet het karakter (een getekende/ vreemde vietnam-vet) eer aan.

In de discussie over het einde hierboven sluit ik me dan maar aan bij de mening van Scorsese al moet ik bekennen dat ik zelf ook even dacht dat hij het einde droomde; de opmerkingen van Shepperd in de Taxi waren echter zo nuchter dat ik dit idee halverwege zelf al overboord zette... maar het had prima gekund een mooie droom of een happy ending .. allebei vind ik het goed.

Geweldige film, een van mijn favorieten, ik ben beeldend kunstenaar en kijk vooral naar de shots, de kleuren, de sfeer, ben ook fan van New York jaren 70 plaatjes en al dat soort dingen. Dat melancholische geweldig, en ook de soundtrack is van een uitzonderlijke subtiliteit, de soundtrack vertelt eigenlijk genoeg over de film, de klanken geven perfect de sfeer weer die bedoelt werd door Scorsese, een spaghetti western in New York op een bepaalde manier, een prachtig document!!! ik ga er van uit dat deze film over zegge 400 jaar nog bekeken wordt als geschiedenis document over het stadsleven van New York!

Dit is volgens iedereen blijkbaar een meesterwerk.

Maar niet volgens mij.

Prachtige acteurs en regisseur maar toch totaal niet mijn ding.

Waard om terug te kijken? Waard om van buiten te leren! Wat een line-up: Martin Scorsese als regisseur, Paul Schrader als scenarist, Robert de Niro als hoofdrolspeler en Bernard Herrmann als componist. Vooral daar waar deze vier elementen samenkomen (de hallucinante ritjes door New York) met fantastische monologen van de Niro op de bezwerende muziek van Herrmann en de abstracte beelden die Scorsese van de stad schiet, treft 'Taxi Driver' als een mokerslag. En dan moet dat hele "You Talkin' To Me?"-gedeelte nog beginnen.

…en een vijfde hoofdrolspeler: het prachtige, gore New York zelf, lang voor de 'gentrification'.

En Keitel en Foster in de bijrollen mogen er ook zijn natuurlijk.

Briljant stukje geschiedenis

'Taxi Driver' Oral History: De Niro, Scorsese, Foster, Schrader Spill All on 40th Anniversary | Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

Taxi Driver is als geen andere film een aanklacht tegen decadentie en verloedering van de grote stad. De frustraties die het opwekt tegen alle gorigheid en tuig. Bickle fantaseert (in zijn voice over, niet uitgebeeld) dat een enorme regen al het schuim nog eens een keer van de straat gaat spoelen. Hij is zelf ook al verziekt geraakt, zo erg dat hij een date meeneemt naar de pornobioscoop. Verder iemand die toch een onverwerkt Vietnam trauma moet hebben. Andere thema's, hiermee vervlochten, zijn vereenzaming en vervreemding. Dat Sioux/punk-kapsel heb ik nooit helemaal gesnapt maar hij wil duidelijk de strijd aan.

De Niro was in ieder geval toen een echte method actor en heeft lange tijd nog gewerkt als taxi chauffeur. Ik denk niet dat dat nu heel veel uitmaakte maar dit karakter heeft wel een kwetsbaarheid wat ik zelden in zijn latere macho-rollen nog gezien heb. Overigens ervaar ik hetzelfde bij Dirty Harry, nog zo'n film die past in een cynisch filmtijdperk, dat pas na Star Wars wat vrolijker werd.

Voor een deel speelt natuurlijk toch ook mee dat hier grote namen aan gewerkt hebben: Scorcese, Hermann (met een wel erg ouderwetse soundtrack) en vooral De Niro. Zet een andere naam op een meesterwerk en plots daalt de bekendheid en waardering.

Dat kapsel stamt uit een traditie in het Amerikaanse leger tijdens de 2e Wereldoorlog waarin de commando's hun hoofden in de stijl van indiaanse krijgers scheerden als ze op een speciale missie gingen. Blijkbaar met name wanneer ze de verwachting hadden dat ze niet meer zouden terugkeren. Dit is bevestigd door Paul Schrader die er het volgende over zei:

Blijft ook een geweldige film, ondanks het vele recente geweld aan nieuwe films die ik zie, blijft deze ook overeind staan. Die heerlijke score, die ongeëvenaarde sfeer van het New York van de jaren '70 zoals geen ander man als Scorsese ze kan creëren, een geweldige De Niro, heerlijke one-liners zoals You talking to me. Deze film heeft echt alles. Jammer dat Scorsese tegenwoordig minder is (al zal ik een film als The Wolf of Wall Street wel opwaarderen bij een herkijk). Maar een echte topper zoals Taxi Driver, die heeft hij toch niet meer in zijn oeuvre (of ik moet ze nog ontdekken). Casino is de enige film die een klein beetje in de buurt komt.

De hoge notering ten spijt, maar met deze klassieker kon ik echt niets. Die vrijwel gehele film trage tempo en een speelduur van rond de twee uur was mij dan ook veel te lang. Ik had op meer invloed vanuit misdaad gehoopt, maar de film legt vooral de nadruk bijna de gehele film lang op drama. Dat is op zich wel goed uitgewerkt, waardoor je ziet hoe Travis Bickle zich compleet ergert aan de huidige samenleving, maar het raakte mij gewoon niet. Pas het moment dat Travis aan het oefenen was met schieten had ik het idee dat ik beter in het verhaal zou komen, maar de opleving was helaas van korte duur. Hoogtepunt was dan ook de wijze waarop hij Iris uiteindelijk redde uit de prostitutie . De Niro speelt als oorlogsveteraan een sterke rol en ook Jodie Foster speelt op jonge leeftijd al zeer overtuigend.

Opnieuw deze prachtige film bekeken, en heb eigenlijk niets toe te voegen aan mijn eerdere commentaar.

Alleen de cast, er zitten zoveel namen in die het later allemaal zouden maken dat je daarom alleen al deze film moet zien. Top !!!

Goodfellas? Raging Bull?

Persoonlijk vind ik The Last Temptation Of Christ meesterlijk maar ik vermoed dat ik met deze mening in de minderheid ben.

Tja, zeker niet slecht, al vond ik Raging Bull wel wat saai, maar misschien dat ik hem bij een herkijkbeurt meer ga waarderen. Met Goodfellas gebeurt wellicht hetzelfde, welke een erg lang verhaal ken (weer soort van epos). Maar die twee films komen voor mij toch echt niet in de buurt van Taxi Driver.

Goodfellas en Raging Bull absoluut. Doe daar voor mij ook maar King of Comedy bij (naar mijn mening zwaar onderschat), plus Age of Innocence en Wolf of Wallstreet bij. Temption heb ik helaas nog niet gezien…

en voor mij begon het eigenlijk allemaal bij Mean Streets, heerlijk rauwe New York Cinema.

Deze zijn uiteraard heel goed maar worden over het algemeen niet aanzien als het absolute beste van Scorsese. Zelfs Casino zit er net iets onder.