Taxi Driver (1976)

Jammer dat Robert de Niro na Casino en Heat nooit meer een geniale rol van dat kaliber heeft neegezet.

Hopelijk met Scorsese's komende film I heard You Paint Houses...

Dat geld ook voor Pacino en Pesci.

Ik heb tot twee keer toe geprobeerd om hier aan te beginnen, maar het heeft helaas niet zo mogen zijn. Ik vond het allemaal net iets té gedateerd ogen, daarom kwam ik er ook niet lekker in. Jammer.

"You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh yeah? OK."

Deze beroemde film van Martin Scorsese wilde ik al langere tijd zien, maar het kwam er maar niet van.

Taxi Driver gaat over Travis Bickle die besluit als taxichauffeur te gaan werken. Travis gaat geen klus uit de weg en raakt al snel geobsedeerd met het tuig van de nachtelijke straten van New York. Hij word echter verlieft op Betsy (Cybill Shepherd) die de campagne van de politicus Palantine runt (ja, Palpatine uit Star Wars is daarvan afgeleid).

Een erg sterke rol van Robert De Niro, die speciaal voor de film een paar weken als taxichauffeur werkte en zich heeft verdiept in geestesziekte. Ook improviseerde hij de beroemde *You talkin'to me*-scene. Verder is er ook nog een bijna onherkenbaar jonge Jodie Foster en een jonge Harvey Keitel te zien.

Goede muziek van Bernard Herrman (Vertigo). Zowel de main theme als de (jazzy) nachtmuziek zijn erg sterk.

Taxi Driver is hier en daar een beetje gedateerd. De beeldkwaliteit is erg wisselend, het ene shot is erg scherp en het andere heeft een heleboel filmkorrel. Maar daar valt best doorheen te zien. De cinematografie is erg sterk en Scorsese heeft heel wat creativiteit in de opnames gestopt. Dat maakt de film tot zo'n echte filmische film die je als liefhebber gezien moet hebben. Zo is er een shot waar Travis aan de telefoon met Betsy aan het praten is en de camera langzaam wegdraait naar een hal waar we in de achtergrond mensen op straat zien lopen. Scorsese's gedachten hierachter was dat het gesprek zo pijnlijk en zielig was dat het niet te verdragen is, en de kijker dus wegdraait. Ook is er een scene waar Travis staart naar de bubbels in zijn glas, dit is een knipoogje naar de film Odd Man Out van Carol Reed. Jean-Luc Godard deed dit eerder ook al in 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle. Deze zogenaamde bubbel-staar word vaak als voorbeeld gebruikt voor eerbetonen van filmmakers aan hun inspiratie.

Wat ik ook erg origineel aan de film vond was het einde. Bij dit type film verwacht je gewoon meteen al een depressief einde, en de hele tweede helft lijkt het alsof er naar het onontkoombare noodlot word toegewerkt. Maar dat gebeurd helemaal niet, het is een echt happy end, en zo positief als mogelijk is in het verhaal. Dat vind ik een sterk staaltje originaliteit van de filmmakers. Verder is het verhaal ook goed, al is het verloop niet heel duidelijk. Het weet je van begin tot eind wel te boeien, al vond ik het vooral naar het einde toe wat spannender.

Al met een erg goede film, zeker eentje die je gezien moet hebben.

Klassieker.

Zelden is het isolement van een individu in een grootstad beter weergegeven dan hier. Als taxichauffeur heeft Travis Bickle contacten met alle lagen van de bevolking, maar elke poging tot een dieper persoonlijk contact lijkt bij voorbaat gedoemd, alsof er zich een glazen wand bevindt tussen hem en de rest van het mensdom. Druppelsgewijs komen we wat te weten over z'n verleden, maar sommige vragen blijven onbeantwoord. Heeft hij een oorlogstrauma opgelopen in Vietnam? Waarom heeft hij geen contact meer met zijn familie, afgezien van die ene kaart? Doordat (bijna) alles vanuit zijn standpunt verteld wordt, ben je geneigd met hem mee te leven. In het script van Paul Shrader was Bickle extreem-rechts en racistisch. Scorsese verkoos om van Sport (Harvey Keitel) een blanke pooier te maken - een griezelig personage overigens. De Niro heeft Bickle dubbelzinniger gemaakt, hem een charmant kantje gegeven en hem meer labiel en apolitiek gemaakt.

Bickle is een onbetrouwbare verteller. We krijgen New York te zien door zijn ogen. Het camerawerk helpt om de vertoebeling in Bickles geest weer te geven. Midden in een gesprek droomt hij weg bij het beeld van een oplossende bruistablet. Spiegels zijn een motief. We zien niet de realiteit, maar de reflectie van de realiteit in het hoofd van Bickle. Tijdens de beroemde geïmproviseerde monoloog zien we De Niro's spiegelbeeld, want z'n pukkel zit aan de verkeerde kant. Het einde lijkt een fantasie of hallucinatie, maar ik geloof wel dat hij het overleefd heeft. Voor het tracking shot meteen na de drievoudige moord hebben ze het plafond van een New Yorks appartement afgebroken. We krijgen het spoor van vernieling te zien in terugwaartse richting. Toeval of niet, maar Travis Bickle is een anagram van visible track!

De twaalfjarige Jodie Foster gebruikte haar zeven jaar oudere zus Connie als body double voor de expliciete scènes. Haar personage Iris was gebaseerd op het tienerhoertje Garth Avery. Zij heeft zelf een rolletje als de collega-vriendin van Iris, maar achteraf is nooit meer wat van haar vernomen. Paul Shrader ging een paar keer met haar ontbijten. Ze at geroosterd brood met confituur en suiker.

De dissonante akkoorden van Bernard Herrmann en de jazzy saxofoonsolo verhogen de duistere, rusteloze sfeer. Dit blijft een unieke kijk op nachtelijk New York en een blik in de geest van een verknipte antiheld.

Deze film is mij volledig ontgaan. Snap niet wat er zo speciaal aan deze film is. Er gebeurt vrij weinig en is ook totaal niet spannend.

De film Drive is eigenlijk een soort moderne versie van deze film, alleen die is wel spannend en interessant uitgewerkt. Deze film had zeker potentie maar ik begrijp niet waarom zoveel mensen hier lovend over zijn.

Taxi Driver 40th anniversary: five films that influenced Scorsese's masterpiece | BFI - bfi.org.uk

Daar zeg je me wat. En dan moet je nagaan: na Heat heeft hij nog circa 40! (twijfelachtige) rollen vertolkt waarvan, op zijn zachtst gezegd, zijn oeuvre iets aan glans heeft ingeboet. Iemand als Daniel Day-Lewis springt zorgvuldiger om met zijn carrière en legacy.

“You talkin' to me?”

Het is erg lang geleden dat ik Taxi Driver heb gezien en dus was het wel tijd voor een herziening. Taxi Driver geeft een geweldig tijdsbeeld van het New York in de jaren 70 en vanaf de schitterende beginscene met het hoofd van De Niro en de beelden van nachtelijk New York waan je jezelf even in een andere tijd. Scorsese laat New York van zijn vuilste en crimineelste kant zien en de gehele film zie je een stad in staat van verloedering. In deze omgeving maken we kennis met oorlogsveteraan Travis Bickle die nu een baantje heeft als taxichauffeur en veel uren maakt omdat hij toch niet kan slapen. In zijn vrije tijd gaat hij naar een pornofilm of naar de schietbaan.

Bickle is een apart type die charmant kan zijn maar ook erg sociaal onhandig is en als kijker merk je als snel dat er iets mis met hem is. Een oorlogstrauma? Een jeugdtrauma? De film geeft hier (wijselijk) geen antwoord op en Bickle is een wandelend explosief dat elk moment kan ontploffen. Hij voelt zich in een isolement in de grote stad en kan moeilijk contact maken met mensen. Robert De Niro is waanzinnig als Bickle en weet goed de gekte en razernij neer te zetten maar hij maakt van Bickle ook een persoon die een goedaardige kant heeft. Een heerlijk ambigu personage. Drie scènes springen er voor mij uit, de geïmproviseerde "You talking to me” monoloog, de restaurant scene tussen Travis en Iris en het laatste gewelddadige gedeelte met de schitterende camerashots die je zeker zal bijblijven. De restaurantscene vind ik echt geniaal en Jodie Foster is als 12-jarige al weergaloos (let vooral op het feit dat ze twee verschillende "kleurrijke” brillen" opdoet, briljant). De schietpartij is prachtig gedaan en de manier waarop het einde gefilmd is blijft legendarisch. Ook Keitel en Shepherd acteren erg sterk. Als laatste wil ik nog de prachtige muziek noemen die echt iets extra’s toevoegt aan het geheel. Wat Taxi Driver afhoudt van een echte topscore zijn de soms nutteloze dialogen en personages die afbreuk doen aan de spanning en als komisch element totaal niet slagen. De collega van Betsy, de "vrienden" van Bickle en vooral de rare dialogen die deze personages met elkaar hebben. Maar Taxi Driver heeft gelukkig veel meer pluspunten en mag zich met recht een klassieker noemen. Alleen al om dat laatste iconische beeld van een De Niro met zijn bebloede vingers tegen zijn hoofd. Kippenvel!

Deze stond al een tijdje op mijn lijstje, eigenlijk schandalig dat ik m nog nooit heb gezien.
Maar toen kwam hij gelukkig op Netflix.
Zeer sterkte rol van een jonge De Niro, maar de film heeft voor mij iets te weinig vaart en diepgang.
Had op het eind een grotere slachtpartij verwacht van een zwaar gefrusteerde De Niro, vond het iets te braafjes.
Goed, maar in mijn ogen geen klassieker.

De Niro schittert uiterst geloofwaardig als Travis. Prachtige soundtrack en sfeer tijdens de hele film. Ik blijf hem herzien.

Deze film verdient een hogere ranking! DeNiro op zijn best.

Voor de liefhebbers: Zag net een aankondiging voor DWDD, die besteedt vanavond aandacht aan TD, 40 jaar na dato (met Thom Hoffman)

Hij kan mooi vertellen die Hoffman.., beter dan de vaste huisanalist van Aschat.

Ha, dwdd heeft er voor gezorgd dat ik mijn (dvd)exemplaar heb kunnen verkopen, bedankt dwdd!
Fijne uitleg van Hoffman ook wat method-acting voorstelt. Snap niet dat er mensen zijn die daar niets in zien. Ik was het alleen niet eens met zijn zienswijze waarom Travis een aanslag wilde plegen. Dat was domweg een wraakneming op het meisje dat hem afwees.

Tot mijn grote spijt vond ik deze film niet zo heel veel aan. Ik was er al een beetje bang voor toen ik de omschrijving las, het sprak me al niet echt aan. Deze film is behoorlijk langdradig en bij tijd en wijle saai. Sorry, voor de fans, maar het kon mij niet bekoren. Het enige (grote) pluspunt dat ik kan benoemen is De Niro. Deze man acteerde toen al zo achterlijk goed, dat ik er bijna niet goed van werd. En serieus, what the fuck is er met die laatste schietscène aan de hand? Extreem vaag.

eerste punt is dat de niro goed acteerd in deze film en verder vond ik hem zelf niet echt heel boeiend. goede muziek en sfeer in de film . geef hem 3 sterren . maar begrijp verder niet de hoge notering .

Hele goede film met prachtig acteer werk van de niro!

Een succesvolle herziening.

Ook deze herziening bevestigde mijn eerste kijkbeurt. Dit is een zeer goede film die staat als een huis. Mij valt trouwens op dat deze huizenhoog boven andere Scorsese-films staat. Ik heb hem nog nooit het niveau van deze film weten te benaderen. Ik heb het gevoel dat Scorsese zeker in recente jaren nogal vaak de populaire toer opgaat.

Deze film heeft werkelijk alles. Een goed verhaal, interessante personages, een prachtige soundtrack (jazz-score) en prachtige visuals, vaak vanuit een taxi geschoten. Vanuit een taxi kan je de schoonheid van een stad pas goed weergeven, en daar slaagt Scorsese zeker en vast in. Zijn New York in de jaren '70 is daar dan ook de prachtige setting voor. Ik vind hem verder absoluut niet gedateerd overkomen.

Deze maandag eenmalig nog eens te zien in de Pathé bioscopen vanwege de 40e verjaardag. Zit ik net in het buitenland.

Tis toch niet te geloven, enige avond van de week dat ik niet kan!

Herzien, en nog even sterk. Vooral het gevoel van eenzaamheid en vervreemding in een grootstad wordt fantastisch weergegeven. DeNiro zit in één van zijn beste rollen ooit en weet zijn personage fantastisch vorm te geven als eenzame ziel tussen de mensen. Ergens merk je wel dat hij niet helemaal honderd is, maar toch zullen veel mensen een deel van zichzelf in hem herkennen. Ik wel in ieder geval. Wat de film zo goed doet, vooral het eerste uur, is nauwelijks verhaal vertellen maar vooral en schets geven van het stadse leven aan een bepaalde kant van de maatschappij.

Ook geeft de film een mooi beeld van het New York van de jaren 70 dat een pak anders was dan de schone veilige toeristische stad van nu. De beelden zijn ook mooi, vooral de nachtscènes met veel kleurrijke belichting (vaak uit focus of na een regenbui dus nog kleurrijker) en een heerlijke passende jazzy score die sfeer geeft, maar ook creepy tegelijk is. En dan nog een aantal fantastische shots waarvan vooral de bruistablet een hoogtepunt is.

Alleen tegen het einde wordt die sfeer en spankracht net ietsje minder, als er ineens meer plot inkomt en minder sfeerschets. Daarom 4,5*.

Vond het toch vies tegenvallen. een van de saaiste films die ik ooit heb gezien. En ik ben 29 jaar jong.

Scenes zijn mooi (in 4K), verder totaal niet boeiend of aangrijpend.

Acteerwerk is wel goed.

Wat heeft je leeftijd ermee van doen als ik vragen mag?

Mensen die op zijn gegroeid in de jaren 60-70 zijn dat soort films gewend. (weinig spanning, veel monotoon). Die geven al dat soort films meteen 4-5 sterren.

Hmm, ik ben 21 en ik geef het ook 5 sterren en dat terwijl ik over het algemeen geen groot liefhebber ben van klassiekers.

Martin Scorsese's ‘Taxi Driver’ is the turning point in our lives in terms of film appreciation and education - Cinephilia and Beyond

(achtergrondartikel)

Scorsese brengt hier de ultieme perfectie ergens tussen een neo-noir en een psychologische thriller. Van de openingsscène in een taxi, waar je het stoom uit de roosters ziet komen tot de adrenaline' gevulde slotscène waar de kogels je letterlijk om de oren vliegen. Mooi is de gebogen camera (van boven) die je dan ziet recht in de Niro's face. Als slapeloze taxi-chauffeur moet en zal hij de stad 'schoonmaken' van al het scum. Zijn leven neemt een dramatische wending wanneer hij in contact komt met de beeldschone campagne medewerker (Cybill Shepherd). Bickle's charisma is ontzagwekkend, maar al snel voel je dat er iets niet klopt aan hem. Een minutieuze karakterstudie ontvouwd zich en flair maakt plaats voor obsessie. Snode plannen lijken niet ver weg, want zijn zelfdestructieve brein regeert. Gemaakt met minimale middelen, genomineerd voor vier Oscars en beloond met de Gouden Palm. Nooit meer zal het nuttigen van appeltaart er zo mooi uit zien.

Goede intrigerende film.....

Ik vraag mij alleen af wat mensen toch zien in dat bruistablet, schijnt nogal bijzonder te zijn..

Hoofdpersoon Travis zegt in het begin: "I believe that someone should become a person like other people". Nogal een merkwaardige levensopvatting. Hieruit blijkt al dat er iets niet helemaal in orde met hem is. Hij is een underdog, vertaald in het Nederlands een 'Onderhond" Omdat hij niet echt in staat is zichzelf te veranderen tracht hij de wereld om hem heen te veranderen. Dat is een illusie die langer stand houdt. Het is mogelijk dat sommige mensen iets van Travis in zichzelf herkennen maar dat niet willen weten.

De tweede kijkbeurt is me een stuk beter gevallen.

Het 1e uur is heel mooi eigenlijk. Het rustige tempo, de gedachtegang van Travis en de prachtige Betsy in combinatie met de eveneens prachtige soundtrack brengen je in een haast zweverige toestand.

Het 2e uur vond ik dan toch minder, Betsy verdwijnt min of meer en Travis' kijk op het smerige New York in de 70's, voor de kijker eerder een sfeervol, kleurrijk en levendig 70's New York, wordt omgezet in acties. Een logisch vervolg maar toch miste ik hierin die speciale kalmte. Het einde gaf wel een bepaalde voldoening door de meerdere interpretaties die je kunt aanhouden.

Ijzersterk acteerwerk van De Niro en Foster.

Ik hou het bij 3.5* voorlopig, maar daarbij moet ik zeggen dat ik de status van Taxi Driver zeker begrijp. Nu wel tenminste.