Taxi Driver (1976)

Waanzinnig mooi gefilmd. En geweldig goed gespeeld. De film zit helemaal vol met geweldige details. Met wat een aandacht is dit gedraaid zeg. Ongelooflijk. Alleen het begin al met die taxi in de rook en dan de titel van de film. Hypnotiserend. De bestudeerde gebaren van Palantine vond ik hilarisch. De brilletjes van Iris. De wapenhandelaar met zijn arsenaal aan illegaliteiten (heb ik hier een nieuw zelfst. nw uitgevonden?).

Halverwege echter vond ik het wat saaier worden (kan ook zijn omdat ik moe was - wellicht verhoog ik mijn waardering bij een herziening), dus geen maximale waardering. Van het constant herhalende jazz-melodietje had ik na anderhalf uur ook genoeg.

Taxi Driver is de ultieme film over eenzaamheid en vervreemding in de grote stad.
"Loneliness has followed me my whole life. Everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man."
Die schitterende beelden, de dampende uitlaat, de perfecte montage en slowmotion beelden en close up shots van de taxi. Magnifiek.

De Niro maakt van Travis Bickle een memorabel karakter. Hij heeft zelf de tekst van de legendarische spiegelscene geschreven. Petje af, een voltreffer die DE quote You talkin' to me? heeft opgeleverd.
Cybill Shepherd is om verliefd op te worden. Ze heeft een prachtige uitstraling.
De scene van de bloedige ontknoping, eindigend met de camera die zweeft boven de acteurs; wat een schoonheid. Surrealistisch, met een duistere score van Herrmann. Om kippenvel van te krijgen.

Wat een film. Pas voor de tweede keer gezien, en nu viel alles helemaal op zijn plaats.
De 'Behind the Scenes' documentaire die op de dvd staat is erg interessant en leerzaam. Zo zie ik ze graag. Bijna net zo goed als The Battle Over Citizen Kane.

Pwoah, dat was een slecht idee. Nu was ik alleen, in het donker, 's nachts, maar de film maakte nog minder indruk dan de eerste keer. Ik ergerde me nóg meer aan die afschuwelijke muziek, het lage tempo van de film (normaal zelden een probleem, maar dan moet er wel wat moois te zien zijn), de tot vervelens toe herhaalde scènes waarin Travis door de stad rijdt. Ik snap best dat die scènes vitaal zijn voor het verhaal, dat ze de sfeer scheppen (hoewel dat bij mij niet lukte), maar ik heb ze al veel mooier gezien (Ghost Dog, Collateral) en daardoor worden ze vervelend. Dit alles wordt aan elkaar gepraat door een zeer matige voice-over, die, net als Travis in de film, de gedachte achter de film zo expliciet in je gezicht beukt dat ik me een beetje betuttelt voelde.

Misschien komt het doordat ik pas ongeveer de tegenpool van deze film (Dead Leaves) zag, dat het daardoor wat moeizaam ging, maar het kan geen toeval zijn dat ik hem twee keer gewoon saai vond. De climax vond ik ook nog steeds zwaar teleurstellend.

Op de kop toe ben ik door het laat naar bed gaan gister nu doodop, en heb ik een knallende koppijn.

Vrees dat ik naar 2* moet afwaarderen, waarvan De Niro de meeste van in de wacht sleept. Zonde, had er zo graag wat bij gedaan.

Het plot verveelt geen minuut, de film bevat een prima sfeer, sterke dialogen en bovenal toch ijzersterk acteerwerk. DeNiro speelt een voortreffelijke rol, waarschijnlijk de beste die ik tot nu toe van hem heb gezien. En daarnaast ook één van de betere films van Scorsese. Prima film.

4 sterren.

Grappigste quote in maanden.

Anyway, Taxi Driver is zoals zovele klassiekers weer een hoop overgewaardeerde cinema in mijn ogen. De opzet van de film is best boeiend, maar van de uitwerking begrijp ik werkelijk niks.

Wat me allereerst opviel, en daarin ben ik het roerend eens met Phoenix, was die melige pornosoundtrack. Met zo'n onding van een score wordt het voor een film al erg moeilijk om een beetje sfeer op te bouwen, als die om de twee scenes weer al te cheesy afgebroken wordt.

De Niro viel mij ook echt tegen. In een Heat kan ik hem wel pruimen, maar hier vond ik hem totaal charismaloos. Vooral die blijkbaar "overbekende" 'Who you taking to' scene vond ik te belachelijk voor woorden. Ik weet ook helemaal niet wat ik van z'n personage moet maken. Vele scenes hadden een "haha, stoer hoor, posertje" effect wat mij niet het gewenste effect leek. Het woord dat mij steeds te binnen schoot was "whigger". Zelfde idee, andere context.

Opvallend verder, de sfeerzetting uit het eerst half uur die totaal niet doorgetrokken wordt. Al of niet gelukt, maar het eerste half uur zie je Scorcese nog moeite doen om een drukkend sfeertje te creeren, met als dubieus hoogtepunt de nogal onzuivere zoom-in op een glas water met bruistablet (mag toch zuiverder, beetje klankband bewerking etc, echt zoveel gevraagd ?). Daarna wordt het allemaal was vrijblijvender, zelfs enkele luchtige momenten (met Foster).

Laatste kritiekpunt ligt op de tenenkrommende dialogen. Het verhaaltje met de kanarie. De man die z'n vrouw wil omleggen, De Niro bij die veiligheidsagent. Lijken wegwerpseltjes van Tarantino. Zou me niet verbazen moesten ze dan ook werkelijk zijn. Hij was toen 13 ongeveer ... ander dieptepunt is de "verovering" van Betsy. Bewijst dat er tussen "De Niro overtuigt Betsy met z'n charisma" in het script en de uiteindelijke scene nog veel mis kan lopen.

Veel besproken einde was ook een downer, maar daar verwachtte ik ook al lang niks meer. Film waar veel in verteld wordt, maar die voor mij er niks van uitstraalt. De Niro lijdt aan insomnia ... tjah, 't is goed dat hij het zegt, want je zou het er niet aan afzien verder. Zo gaat het een beetje met alles.

Vond het helemaal niks. 1*

Hollywoodklassiekers, soms moet je er aan geloven. De beginscene had ik al wel eens gezien; leuk hoe de taxi wordt geintroduceerd als een soort personage. De donkere sfeer is onmiddellijk aanwezig en de film geeft daarmee een sterke indruk van het nachtleven in New York. Bijdragend hieraan is de cinematografie, waarmee aardige dingen worden gedaan.
Minder goed vond ik plot en personages. Het verhaal is op zich simpel en daardoor gaat het te langzaam: terwijl je al weet wat er gaat komen probeert de film dit nog voorzichtig te introduceren. Het gevolg zijn enkele saaie momenten. Daarnaast vind ik het karakter Travis wat zwak: klassiek wereldvreemd en tegelijk weet hij een prachtige vrouw (overigens een nog magerder personage) te charmeren. Soms lijkt hij behoorlijk slim, op andere momenten kraamt hij onbegrijpelijke onzin uit.
De ontknoping valt uiteindelijk tegen. De film krijgt zelfs een onmogelijk happy-end. Ik had in ieder geval de indruk dat Travis was veranderd en dat er geen sprake meer was van moordzuchtige neigingen.
Al met al komt Taxi Driver bij mij op een licht teleurstellende 3* uit.

Zeker geen slechte film, maar had er toch iets meer van verwacht.

Het acteren van De Niro is uiteraard schitterend. Zijn lichaamstaal, mimiek en de talloze schitterende dialogen/monologen/oneliners (Are you talking to me?) weet hij met zoveel verve over te brengen dat het een lust is om naar te kijken.

Zijn metamorfose vond ik echter minder overtuigend uitgetekend. Nergens zie je echt een duidelijke aanleiding die de kentering in zijn personage verantwoordt.

Ook de alom geroemde scfeerschets van de kille grootstad die New York is, vond ik wat mager. Heb al tal van horrorfilms gezien waar die kilheid en afstandelijkheid veel efficiënter in beeld is gebracht (New York Ripper, Maniac, Henry, Driller Killer, ...)

Wat ik dan weer wel opvallend leuk vond, was het fragmentarische karakter van Taxi Driver, geen rechtlijnig verhaal, maar eerder een collage van leuke scènes die ergens wel hun plaats hadden in het totaalplaatje.

Kortom, een erg leuke film, maar niet meer dan dat.

Gisteren voor de 2e keer Taxi Driver beleeft, zaten enkele jaartjes tussen maar de film wist toen flink indruk te maken op mij. En nu anno 2007 alweer, Taxi Driver torent nog steeds hoog boven het maaiveld der films uit.

Toch mooi hoe sommige films een heel universum van zichzelf weten te vormen. Dat je voor even vergeet dat je in een appartementje in Tilburg zit en dat je wordt meegesleurd in de maalstroom van een onguur nachtelijk New York in de 70-er jaren. Want wat is deze film rauw en pikzwart zeg! Tijdens het kijken dacht ik nog dat Scorsese het wel erg ver doorvoert allemaal; het geweld, de negatieve spiraal, de donkere kanten van de menselijke ziel. Maar misschien geeft dit ons kijkers wel juist een goed beeld in de belevingswereld van de chauffeur in kwestie.
DeNiro geeft in Travis Bickle vorm aan de vleesgeworden anti-held. Alhoewel held??? Eigenlijk is Travis Bickle een getraumatiseerde, zelfdestructieve, rascistische psychopaat, een klootzak. Net zo goed tussen hetzelfde uitschot passend wat hij zelf zo veracht. Zijn grootsteedse eenzaamheid in de eerste plaats door hem zelf opgelegd, het niet kunnen behouden van een relatie met een lieve vrouw, zijn verleden, zijn verslavingen... Het monster Bickle wordt in de eerste plaats vooral door hemzelf gevoed en gekoesterd. De ellende van de nacht werkt vervolgens als een catalysator voor zijn destructieve gedachte. Ironisch genoeg bezorgen deze gedachte wanneer ze worden omgezet in daden hem een echte "heldenstatus" omdat hij toevallig een pooier en wat ander tuig omlegde. Hoe anders had het kunnen zijn als hij zijn oorspronkelijk plan ten uitvoer had weten te brengen? Een akelig dun scheidslijntje als je het mij vraagt... Hoe dan ook, het bezorgt Taxi Driver een van de meest cynische eindes ooit in een film.

De prachtige cinematografie van neon, natte straten, close-ups van de taxi, pornobioscopen en groezellige achterkamertjes schept een sfeer van verlatenheid in een miljoenenstad, een donkere, schimmige realiteit waarin zelfs een mooie, jonge vrouw verdoemt wordt tot de hel. Welkom in de wereld van Taxi Driver, welkom in de wereld van Travis Bickle.

Uniek werk dat zijn toppositie in allerlei filmlijsten dik verdient heeft, mijn 4.5* blijven heel zeker staan. Of wacht... hoor ik daar dan toch een taxi aankomen met een 5* vrachtje? Nog even laten bezinken maar...

Vervreemding? In het begin was DeNiro al een vreemde eend in de bijt. Hij besluit uiteindelijk om het heft in eigen hand te nemen, maar de reden waarom is nogal Hollywoodiaans. Om een puur meisje te redden . Hoe oppervlakkig wil je het hebben?

Vervreemding heb ik bijna nergens geconstanteerd. Er werd louter over gepraat. Telkens bleef hij rondjes in zijn auto rijden terwijl hij hoeren en pooiers vanuit zijn auto aanschouwde. Nou, schokkend zeg! Tel daarbij de melige soundtrack op en je kijkt bijna naar een Fellini, maar dan zonder mooie beelden, kleuren en zonder passende muziek.

Verschrikkelijk waren ook de momenten dat DeNiro zijn collega taxichauffeurs bezocht. Ik werd omver geblazen door alle gesprekken dat het op straat toch zo gevaarlijk was. Not!

En het camerawerk goed? Are you kiddin? De camera beweegt een beetje, maar zorgt nergens voor ook maar een beetje visuele flair. De montage was ronduit slecht.

Geef mij maar Irreversible, dat geen gedateerd stoffig moralistisch verhaal bevat en dat met veel aantrekkelijke kleuren en camerawerk, een vervreemdende sfeer weet neer te zetten. De welbekende scène van 15 minuten zorgt ervoor dat je de motieven van de hoofdpersoon gelijk begrijpt. Beeldspraak ten top! En geen overbodig gelul in de ruimte. Ik waardeer Taxi Driver maar eens af, verschrikkelijk lelijk en oppervlakkig Hollywood prul. 1*

Leuke film om te zien met een pracht rol van de Niro.
Hij probeert de wereld te verbeteren door een soort van buurtwacht te spelen en Iris te beschermen en de senator neer te knallen.
Met natuurlijk deze fantastische zin: ''You talkin' to me?''

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

Was wel een beetje anders dan verwacht maar evengoed wel goed. Robert de Niro kon er weer iets leuks van maken. (ik begin helemaal een fan van hem te worden en moet AL zijn films in huis hebben) Hij speelt erg goed als een getraumatiseerde taxichauffeur die al gekker word. Helaas vond ik dit toch niet een van de beste van de Niro. Het verhaal is opzich wel goed maar soms is het weleens vrij saai. Ik had er misschien iets teveel van verwacht maargoed... Voor de rest was dit een goede film. Met ook nog een leuk jazzdeuntje tussendoor tijdens het rijden door de donkere straten van New York. Dat are you talking to me? is de uitschieter. Keitel speelt ook nog een leuke bijrol. En die eindscene was verbluffend.

4*

Een week geleden herzag ik Taxi Driver. Het was mijn eerste kijkbeurt sinds twee en een half jaar geloof ik. Ik vond het altijd al de beste film van Martin Scorsese en dat zegt een hoop. Toch had ik niet kunnen verwachten dat deze film nu nog meer impact op me zou maken als eerder. Er is zoveel goed aan deze film en hij gaat zo diep dat het eigenlijk onbegonnen werk is om er überhaupt een beschouwing hier over te kunnen schrijven, want ik zal altijd wel iets relevants vergeten. Daarom begin ik alvast met simpelweg te zeggen dat Taxi Driver voor mij een van de meest aangrijpende en beangstigende films is die er ooit gemaakt is.

Het is waarschijnlijk een van de meest perfecte films ooit gemaakt. Het voelt aan alsof er geen shot teveel in zit en alles wat we zien een doel heeft en ook daadwerkelijk eraan bijdraagt dat we dieper in Bickle's belevingswereld getrokken worden. Daarvoor heeft Scorsese helemaal geen gedraai met de camera of andere opzichtige truukjes voor nodig. Het is eerder de less-is-more-mentaliteit die hier werkt.

De film behandelt vele thema's, waarvan eenzaamheid waarschijnlijk de meest opvallende is. En dan vooral de eenzaamheid van een man die echt totaal niet weet hoe hij er mee moet omgaan, wat tot gruwelijke gevolgen zal leiden. Ik herken wat dingen van Travis Bickle in mijzelf, maar ben blij dat ik toch niet op hem lijk. Toch zie ik Bickle niet als een schurk, maar ook niet als een held. Het is vooral een tragisch figuur.

Wat vooral beangstigend is de manier waarop we in het personage van Travis Bickle gestopt worden. De film wijkt, op een scène na, nooit van hem af en we zien wat hij zien. Maar tegelijkertijd vraag ik me af hoe we de dingen moeten interpreteren die we te zien krijgen. De wereld waarin Travis rondrijdt ziet er niet best uit, maar hoe slecht is het eigenlijk? De film geeft nauwelijks antwoorden, maar laat zien hoe Travis naar deze wereld kijkt en hoe hij tot zijn beperkte wereldbeeld komt. Travis snapt de wereld niet. De kijker snapt het wellicht iets beter, maar kan niet goed over situaties oordelen doordat we niet van Travis afwijken. Wat voor een effect dit heeft is het best te zien in de scène waarin de film wél afwijkt van Travis.

Het is de scène waarin we Iris even alleen zien met haar pooier, Sport. Travis nam automatisch aan dat Sport een compleet verknipt figuur is en wij als kijker ook. Enigzins logisch ook, gezien het beroep van Sport. Travis noemt hem zelfs het laagste van het laagste. Opmerkelijk is dan dat de scène tussen Iris en Sport vrij intiem is. Nee, Iris houdt niet van haar werk als hoer, maar ze houdt wel echt van Sport en Sport laat zich ook van een zachte kant zien. Een gedachte die niet bij Travis opkomt, wat zijn uiteindelijke bloederige moord op Sport ietwat minder gerechtvaardig maakt. Over deze laatste actie van Travis lijken de meningen uiteen te lopen. In de vele berichten die ik over deze film las zie ik dat sommige mensen deze laatste actie als een heroïsche daad zien, terwijl anderen het gewoonweg ziek vinden. Ik zie het niet zo simpel. Ik keur Travis' actie niet goed, maar ik begrijp Travis op dat moment zelf verder wel.

Zo kan ik nog wel meer scènes analyseren, maar er bestaat zoiets als overanalyseren en dat heeft deze film niet nodig. Het is een uiterst dubieuze film met veel verborgen valkuilen en diepere lagen, maar werkt ook gewoon op een simpele manier als een van de dramatische hoogtepunten uit de filmgeschiedenis. De schitterende acteerprestatie van De Niro draagt daar natuurlijk aan bij. En Foster vond ik in geen van haar latere rollen beter.

Ik wil mijn top 10 al een tijdje aanpassen. Ik zal er een dezer dagen eens voor gaan zitten. Deze film komt er sowieso in. 5 sterren blijven staan natuurlijk.

De film wist me vanaf het begin tot het einde te boeien. Inmiddels is de scene waarin Robert de Niro met zijn wapen voor de spiegel staat en zegt: "Are you talking to me" legendarisch. Geweldig! De film behoort tot één van Scorsese's beste werk. 4*

Taxi Driver is ook weer zo'n film die ik voor het eerst zag en toen niet echt super goed vond,maar een aantal kijkbeurten verder steeds meer ben gaan waardeeren,en ben ik het toch een van de beste films gaan vinden.

Scorsese laat met zijn Taxi Driver een vieze,grauwe,smerige en criminele kant van New York zien en dat schept echt een goede sfeer in deze film.Robert De Niro als Travis is echt de perfecte keuze de aan lager wal geraakte oorlogsveteraan die door de dingen die hij onderweg tijdens zijn ritten ziet en meemaakt steeds gekker word en steeds meer een hekel krijgt aan criminele mensen.
Dit word perfect in etappes in het verhaal verteld eerst krijgt hij een rot baantje als taxi chauffeur,dan lijkt het iets beter te gaan doordat hij een soort van vriendin krijgt die hem vervolgens weer dumpt. totdat er iets knapt waardoor hij steeds meer de paranoide kant opgaat wat lijdt tot een climax om nooit weer te vergeten hij schiet een heel bordeel en natuurlijk het laatste shot van die scene waarbij Travis met zijn vingers een pistool maakt en tegen zijn hoofd zet waarbij de camera over de appartementen heen beweegt waar alle dode mensen liggen

Ook was ik onder de indruk van de acteerkunsten van Jodie Foster die in de rol als prostitue Travis toch weer een beetje het licht laat zien.En het acteerwerk Harvey Keitel als pooier mag ook niet vergeten worden het is een kleine rol maar hij maakt er toch echt iets bijzonders van.

5*

Alles is gewoon perfect aan deze film. De schitterende acteerprestaties met DeNiro op kop, schitterende quotes, alles is zo schitterend en donker weergegeven met de perefect balans van geweld, super soundtrack van Bernard Herrmann. Zeker een van de beste films aller tijden.

*****

On every street in every city, there's a nobody who dreams of being a somebody.

Martin Scorsese levert ons weer een prachtfilm!

Sterke acteerprestaties van Robert De Niro, Harvey Keitel & Jodie Foster die ten tijde van de opnames slechts 14 jaar oud was.

Robert De Niro kan gewoon perfect zijn rol toepassen als eenzame en uitzichtloze man die zijn verlossing zoekt in geweld. Geweldige soundtrack en scenario maakt Taxi Driver een legendarische filmklassieker!

Meestal verwijt ik het Scorsese dat hij zijn films te weinig visuele flair meegeeft maar hier werkt dat juist erg goed.

De enigszins kale aankleding past erg goed bij het beeld van New York als grote, kille stad en zorgt ook voor een realistisch beeld. Qua sfeerschepping (ging soms zelfs richting film-noir) doet Scorsese het dus aardig en dit wordt nog versterkt door een aantal goed getimede close-ups van onder andere de taxi's en mensen die in de stad rondlopen. Toch blijf ik Scorsese erg matig vinden in het filmen van actiescènes en Taxi Driver gaat hier ook zeker niets aan veranderen, kwam erg rommelig over.

Het grote thema van de film, namelijk vervreemding van de maatschappij wordt erg sterk uitgewerkt en vind vooral de opbouw van het verhaal erg sterk. Bickle vervreemdt van de maatschappij, probeert er weer in te komen, probeert deze vervolgens te vernietigen en uiteindelijk wil hij het goedmaken met de maatschappij . Sterk einde ook, vooral omdat de morele kwestie (zijn de daden van Bickle goed of slecht) helemaal aan de kijker wordt overgelaten .

Verder zorgt een erg goede De Niro ervoor dat deze uitkomt op 4 dikke sterren.

Elke keer als er gek doordraait en op politici, scholen of omstanders schiet of wil schieten om aandacht te trekken, moet ik aan deze film denken. Travis Bickle is een metafoor voor al deze doorgedraaide zielen in een overigens doorgedraaide maatschappij.

Paul Schrader, die met een pistool naast zijn schrijfmachine,het script heeft geschreven, heeft hier heel goed weergegeven hoe een metropool gezien kan worden als een verloren maatschappij in de ogen van iemand die door eenzaamheid en gestoordheid hier kompleet is van losgeslagen.

Het waanzinnige script, de rauwe regie een briljante de Niro en geweldige muziek maken deze film bijna ondragelijk pessimistisch.

Een waar kunstwerk van het aard Guernica. Niet mooi, lelijk zelfs, simpel, ruw grauw en donker, maar o zo belangrijk.

De Zwane zang van de grootste film componist aller tijden; Bernard Herrmann,

Heb de muziek op cd en dan klink het nog apocalyptischer dan in de film, niet voor de buren!)

Geen kerst film!

Gisteren herzien. In tegenstelling tot de vorige keer begrijp ik nu wel de hele context, maar ik vind nog altijd te weinig gebeuren om hoger te gaan als 3*. En de muziek is idd bij momenten alsof we naar een horrorfilm/pornofilm kijken (niet dat die 2 met elkaar verbandhouden), ma ok... alles weer in de tijdsgeest plaatsen doet me dat weer een beetje relativeren.

Acteerwerk overigens nog steeds ok, en paar grappige discussies, maar helaas blijf ik dus bij m'n 3*

Absoluut meesterwerk van Scorcese over een vereenzaamde zonderling die met lede ogen toeziet hoe de maatschappij verloedert.Hij ontwikkelt een finale strategie om alle verderf uit de wereld te helpen en schuwt daarbij geen geweld.Een visionaire film over de teloorgang van het sociale weefsel.

Naar aanleiding van de 'Knock Out beste top 10' deze opgezet, want 'wij jonkies' kennen te weinig klassiekers.

Het enige wat mij wat deed in deze film was de laatste blik van de Niro in de achteruitkijk spiegel. Een stomp in mijn maag, maar ik heb geen flauw benul waarom. Waarom keek hij zo? Waar dacht hij aan toen hij wegreed?

Voor de rest is het allemaal behoorlijk lauw. Ik zie nergens een doordraaiende de Niro, laat staan paranoïde. Tuig op de straat.. ja een berg etters die met de watervoorzieining aan het klooien zijn. Maar om daarom ineens het heft in eigen handen te nemen, het zal wel..

De Niro intrigeert wel op de momenten met Betsy. Als zonderling komt hij goed over, niet als zogenaamde gek.

Tot slot werd ik gek van de muziek, wat een onbeholpen herrie.

2*

Travis Bickle, een 25-jarige vietnamveteraan die, terug in New York, blijkt te lijden aan slapeloosheid. Om de tijd te doden neemt hij een baantje als taxichauffeur en komt zo in aanraking met de slechtste buurten van de metropole. Bickle vervreemdt meer en meer van de maatschappij en de mensen om hem heen terwijl in hem de drang groeit om iets te doen aan alles dat de straten van New York 's nachts vervuilt.

Het subtiele, psychologische verhaal van Paul Schrader grijpt algemene thema's aan als vervreemding en eenzaamheid in één van de drukst bevolkte plaatsen van de wereld. Robert de Niro geeft weergaloos gestalte aan Bickle, onder andere in de inmiddels legendarisch geworden improvisatie wanneer Bickle zijn nieuwgekochte wapens voor de spiegel uitprobeert (You talkin'to me?).

Scorsese is in mijn ogen een van de meest overroepen regisseurs. Ook deze film zit wederom vol overbodige bullshit, maar het sfeertje in New York en de soundtrack waren genietbaar. Het verhaal was ook wel aardig uiteindelijk (een inspiratiebron voor Karst Tates ). Al met al toch een van de betere Scorseses.

Zeer integrerende film, uitstekend verhaal en ook nog eens heel goed uitgewerkt. Naast dat het verhaal boeiend is,grijpt het je ook nog vast. En gecombineerd met de heerlijke sfeer van New York en natuurlijk de briljante muziek is dit gewoon een wereldse film. De sfeer is gewoon zo perfect in beeld gebracht, De personages zijn erg goed, en lekker niet normaal. En natuurlijk het geweldige slot is natuurlijk al het kijken waard.

Robert de Niro is weer eens geweldig, natuurlijk nog wat jong maar wel heel erg sterk. En dat geld ook voor Jodie Foster, echt geweldig deed ze het. Ben hedendaags niet zo onder de indruk van haar overigens. Ook leuk om Harvey Keitel en Peter Boyle te zien, topacteurs.

4,5*

Dankzij de geweldige posterswitch deze film maar weer eens opgezet. Ik had echt gedacht dat iedereen dit een geweldige poster zou vinden en wel blij zou zijn met de verandering, maar dat valt dus wat tegen. Erg jammer, want ik vind deze vele malen mooier dan de vorige. Maar oké, maar even kijken hoe het loopt. Nu maar weer naar de film.

Geweldige film, nog beter dan de laatste keer dat ik 'm zag. Bijna nog nooit zo meegeleefd met een personage als met Travis Bickle. Kreeg soms echt de rillingen van De Niro's prestatie, prachtig. ''Listen, you fuckers, you screwheads. Here is a man who would not take it anymore. A man who stood up against the scum, the cunts, the dogs, the filth, the shit. Here is a man who stood up.'' De beste quote uit de film wat mij betreft. Kippenvel en ondertussen met een brede en gemene grijns zitten kijken hoe Bickle dit zegt.

Travis Bickle, de eenzame man. Voor mij het belangrijkste punt uit de film. ''I'm God's lonely man". Weer een quote die voor kippenvel zorgt, echt fantastisch geschreven. Elke zin is raak, niets is overbodig en de opbouw naar de climax - en de climax zelf - zijn magistraal. Dat Bickle zelf niet veel beter is dan het uitschot waar hij het zelf steeds over heeft is ook wel duidelijk denk ik, vooral mooi om te zien tussen hem Shepherd. Maar dat geeft niks. Als kijker was ik Bickle en moest er dus gebeuren wat hij wou.

Prachtige karakterstudie over een eenzame, ietwat gestoorde man, waarbij je vanaf minuut één (door Scorsese) in de schoenen van Bickle wordt geduwd, waardoor het makkelijk wordt om hem te zijn en zijn gevoelens te voelen. Daarnaast nog sterke rollen van Foster, maar vooral Keitel. Geweldig, die eerste dialogen tussen hem en De Niro. Het einde is fantastisch, de camera die rustig weg zweeft en Scorsese die de kijker zelf laat bepalen of Bickle écht een held is, of niet. Meesterwerk. Erg dicht tegen vijf sterren aan en waarschijnlijk een film die ik met de tijd nóg meer ga waarderen.

Wat een geweldige film is dit. De sfeer van het nacht leven in de grote steden wordt hier goed neergezet, veder zit het vol met aparte en kleurrijke figuren. Je kan je goed inleven dat Travis die als Taxi chauffeur veel met dit soort lui te maken er genoeg van heeft. Dit is ook de kracht van de film je snapt de reden van Travis gedrag tegen dit scum maar je weet ook dat zijn manier niet de oplossing is. De scene met die overvaller die hij in zijn nek schiet zet je echt voor een dilemma of je hem nu een held of crimineel moet vinden.

Normaal spreekt dit soort Jazz muziek mij niet zo erg aan, maar in de deze film vond ik het perfect passen. Ook de band met het kind prostituee is erg aangrijpend. Veder acteert de Niro fantastisch, dit vind ik misschien wel zijn beste rol. Ook het einde is erg sterk, al kan ik begrijpen dat sommige dit niet zullen vinden.

Boeiend thema en een mooie sfeer. Lang geleden was ik weg van deze film, maar vind het nu te simplistisch gebracht voor zo'n (maatschappelijk) onderwerp. Het wordt wel erg netjes voorgekauwd dat Travis worstelt met eenzaamheid en een afkeer heeft van de misdaad en verloedering. Zijn voice over legt het haarfijn uit voor het geval je het al niet in de gaten had naar aanleiding van de talloze beelden van hoertjes, pimps, overvallen en ander tuig.

Het is ook dat Travis zelf vertelt dat hij slapeloos is en lijdt aan hoofdpijnen, want het is verder niet te zien aan z'n uitingen. De overgang tot een aan de nek toe bewapende man komt ook vrij plotseling en is wat kinderachtig, om over het kaalscheren nog maar te zwijgen.

Het redden van het hoertje is nogal flauw heldhaftig, en het doet geromantiseerd aan dat een verslaafd hoertje gezellig mee gaat lunchen. Het einde past ook niet echt bij de depressieve vertelling van anderhalf uur die eraan vooraf gaat: ze leefde nog lang en gelukkig bij haar ouders.

De sfeer vind ik wel sterk met de nachtelijke ritjes, de seventies look en hier en daar mooie beelden. Alleen voor de zoveelste keer dezelfde soundtrack wordt vervelend en eentonig. (De muziek vlak na de shootout is trouwens tenenkrommend.). DeNiro doet het aardig, maar behalve wat subtiele gelaatstrekjes zie ik geen afgrijzen of wraak of in z'n ogen, het blijft een beetje plastisch.

Al met al een film die zeker niet erg is om te zien (geef ondanks de kritiek toch nog 3/3,5 vanwege de sfeer en omdat het van begin tot eind boeiend is), maar bijvoorbeeld Seul contres Tous vind ik een stuk overtuigender.

Thank God for the rain to wash the trash off the sidewalk.

Na het zien van de vele rise-and-fall films die Scorsese voortgebracht heeft en in het voornemen om de top 250 stilaan af te werken heb ik me gewaagd aan wat vele ervaren als de beste Scorsese, Taxi Driver dus. Een film die me niet helemaal positief stemde, al was dit wel weer een kwalitatief filmpje die ik bijna even goed vond als men favoriete Scorsese; Raging Bull.

Om positief te beginnen, wat een mooie beelden (!), aardig en soms zelfs origineel camerawerk, dikwijls aangevuld met visueel, intense scènes die hun climax bereiken bij de shoot-out scène. Verder weet de film een soort van dromerige sfeer op te wekken door de trage, 'lounge'-achtige score van Bernard Herrman die voornamelijk bestaat uit drums en saxofoon. Mede door de muziek kun je jezelf als kijker veel beter inleven in het leven van Travis waarbij weinig slaap aan te pas komt, en nachtelijke activiteiten daarvan in de plaats komen. Het gebrek aan slaap zorgt bij Travis ook voor hoofdpijn en ergernissen omtrent het stadsleven, en dan meer specifiek 'het gespuis' dat op de straten rondhangt. Visueel bekeken was het dus een pracht van een film, alleen het einde is er weer één van 'hoe kun je een film het best verkl*ten?'. Had men het verhaal gewoon na de shoot-out laten eindigen en als ze Travis hadden laten doodbloeden had ik dat een schitterend einde gevonden. Nu zakte de film in de laatste 5 minuten helemaal in elkaar door er een typish Hollywoodiaans einde aan vast te breien. Jammer want het haalt het niveau van de film wel echt aanzienlijk onderuit. Verder heb ik me ook wat gestoord aan enkele onnodige zaken zoals dat kapsel, en het heroïsch gedoe wanneer Travis een meisje 'red', de gesprekken met die andere taxi chauffeurs, ... Maar verder vond ik ook die onserieuze scènes waarin Travis (op een nogal 'Mr. Bean'-achtige manier) oefent met zijn revolver wat compleet overbodig en zelfs storend is, paste totaal niet bij de sfeer van de film.

Over het algemeen wel een opmerkelijk, sfeervol filmpje die wat aan kracht inboet door een paar overbodige scènes.

3.5 sterren

Age is the only disease that you don't wanna be cured off...

Een prachtig drama van Scorsese. Dit is echt zo'n film waarbij woorden tekort schieten en je niet echt weet wat te zeggen.
Leuk om ook eens een jonge De Niro te zien. Sterk nog, De Niro speelt hier in mijn ogen zijn beste rol ooit! Alles klopte en zet een prachtige, realistische rol neer.

Alles klopte, muziek, beeld, dialoog, acteerpresaties. Alles. De manier waarop hij langzaam doordraait, wordt perfect neergezet door Scorsese.
Meer valt er eigenlijk niet te zeggen. Je moet hem kijken om mijn gevoel te begrijpen.

Zeker een aanrader! Beste film van Scorsese
5,0* en een Top 10 plaats.

Taxi Driver

Geweldige klassieker natuurlijk. Ik had hem al eens gezien en vond hem toen heel sterk. Gisteravond maar weer eens herbekenken.

Top film weer . De toen nog heel jonge ( en ook magere) de Niro schittert natuurlijk als de langzaam gek wordende taxi chauffeur. Jodie Foster speelt ook erg sterk, 13 jaar was ze pas toen . Ook leuke bijrollen voor bijvoorbeeld Harvey Keitel, Albert Brooks en Peter Boyle als de ´´ wizard ´´.

Dialogen zijn van topniveau, vooral die scene dat hij in de spiegel praat is geweldig. Muziek is fantastisch en past perfect bij de sfeer van de film. Bijna geen minpunten op te noemen, alleen vond ik de film af en toe een beetje inzakken. Maar het blijft natuurlijk een fantstische film. Ik zal vanavond ook maar eens Goodfellas gaan kijken, ook een briljante film met de Niro en van Scorcese.

4,5*