Taxi Driver (1976)

Een erg sterke classic van Scorsese die zeker geslaagd is.

Het is ook de doorbraak van Jodie Foster die een erg goede rol speelt. Het blijft een sterke actrice.

De beroemde scene is toch wel wanneer Travis Bickle in de spiegel met zichzelf zit te praten. Uitspraken als Are You Talking to 'Me blijven je lang bij. Het einde is best heftig, zeker voor de jaren 70.

De film is heel erg sfeervol zoals bijvoorbeeld de straten van NY. Het acteerwerk van iedereen is ook heel erg goed. Een klasse film van Scorsese die een 5,0 krijgt.

Absolute klassieker.

Om te beginnen is werkelijk alles in deze film is ontzettend knap en mooi overgebracht. Het sfeertje van Amerika; de achterstandsbuurten, het nachtleven, de hele cohesie van alles wat zeer authentiek aanvoelt. Het personage Travis Bickle is nog eens utopisch neergezet. Wellicht is dit wel zijn beste rol ooit.

Zoals al eerder is gezegd, de moeizame interactie van Bickle met alles en iedereen is ongeloofelijk fantastisch uitgewerkt en heb ik nog nooit zo puur en eerlijk zien overkomen. Zijn naïviteit en ongemakken waarmee hij worstelt, ik kreeg als kijker echt te doen met hem.
Het saxofoon deuntje wat echt de sfeer, de routine en het personage van Bickle overbrengt, de interessante voice-over, het klopt werkelijk allemaal. Het einde waar menig discussie over gaat is mijn inziens prima gedaan; lekker multi-interpreteerbaar.

Een absolute topper welke na herziening zo maar eens in mijn top10 terecht zou kunnen komen.

Hier ben ik weer, ik kon deze top 250 film ook weer niet waarderen. Ik denk dat ik gewoon moet stoppen met top 250 films kijken want het werkt voor mij avenrechts.

Het grootste minpunt voor mij is dat de film ongelooflelijk saai is, er gebeurt geen zak in. De Niro ontwikkeld zich een beetje maar niet echt zoals ik had gehoopt of gedacht. De dialogen konden me ook echt niet intresseren.

De film doet alles langzaam en dan ineens tegen het einde moet alles in sneltrein vaart gaan. Als een man die een statement wil maken faalt het personage van De Niro ook verschrikkelijk. Het einde vond ik ook ongepast en een beetje afgewerkt als een boer met kiespijn. De overweldigende climax zoals op de achterkant stond heb ik niet gezien, gemist of anders ervaren. Maar positief ben ik er in ieder gaval niet over.

Wat was wel goed, en dat valt me op dat is in de meeste top 250 films wel, maar dat is het acteerwerk. De Niro doet het wel heel goed, maar hij kan me gewoon niet boeien.

Haal ik hiermee mezelf veel op de hals, vast wel maar ik wil jullie duidelijk maken dat ik het echt zo ervaar en ik zeg gewoon mijn menig, maar ik wil absoluut niet provoceren. Dat is in geen geval mijn bedoeling dus vat het ook niet zo op.

Helaas kon Taxi Driver mij totaal niet bekoren. Ik miste gewoon de gehele film het goede gevoel.

Ten eerste vond ik Bickle zelf als character een lastige kerel om als kijker in te kunnen leven. In een film waar er maar 1 echte hoofdpersonage is, is het belangrijk de kijker mee te laten leven in de personage. Het is duidelijk dat Bickle zich totaal niet thuis voelt in de maatschappij, wat zich uit in pillen en slapeloosheid, maar zijn acties en daden kan ik als kijker totaal niet thuisbrengen. Het lukt me gewoon niet en dat is jammer. Misschien is het mijn schuld, misschien is Bickle onnavolgbaar, of misschien is het gewoon niet goed uitgewerkt, het is wel essentieel.

Ten tweede vind ik persoonlijk dat er totaal geen sfeer is in de film. Je kunt in elke shot zien dat Scorsese het echt probeerd, maar de figuranten op de set bereiken voor mij alleen het averechtse. Het straatbeeld klopt gewoon niet lijkt het. Voelt onnatuurlijk aan.

De muziek heeft voor mij de hele film ook sfeerverlagend gewerkt. Het pornografische saxofoon deuntje had ik 3 x exact hetzelfde wel gezien, helaas komt het tijdens de film meerdere keren in precies dezelfde samenstelling voor. Gevolgd door die monotone voice-overs van Bickle. Saai vond ik dat. Hier had men meer kunnen bereiken door de kijker wat te vertellen over Bickle zelf, over zijn persoonlijk. Echter niets van dat. De voice overs voegen in mijn ogen niets toe.

Al met al was voor mij het eerste uur gewoon doorbijten. Vooral het eerste kwartier heb je als kijker geen idee waar de film naartoe wil. De opening is niet pakkend, het springt van de hak op de tak, en het tempo ligt nogal laag.
Na een uur wordt het al beter, maar mede door de slechte acteerprestaties van verschillende bijrollen (bijvoorbeeld die wapenverkoper, wat een lachertje!) en rare personage-ontwikkeling van Bickle was het gewoon geen goed einde voor mij. Alleen Foster krijgt een hele dikke voldoende voor haar rol.

Tot slot dan nog de heise in het hoerenhuis. Alsjeblieft zeg, dit vond ik echt niet kunnen. Ik weet niet wat hier aan de hand was, maar opeens werden er superslechte cameraposities genoemen (zoals snel inzoomen nadat er werd geschoten, wat een onbegrijpelijke keuze) of verkeerde timing. Normaal ben ik niet zo'n zeikerd over special effects, maar Taxi Driver slaat wel alles. De schietpartij is gewoon ongeloofwaardig, het bloed is te triest voor woorden, en de muziek tergend.

Al met al heb ik zo hopelijk kunnen uitleggen waarom ik tot dit cijfer ben gekomen!

Ondanks de sterke sfeer die wordt opgeroepen in de film, is het verhaal veel te eenvoudig en het tempo te laag om de aandacht vast te houden. Het personage is interessant, maar niet meer dan dat. Ik snap dat zijn onvermogen om te communiceren treffend in beeld is gebracht, maar het kon me niet bekoren. Volgens mij heeft dit te maken met de onmogelijkheid om je als kijker in te leven in het personage en daarom zijn acties te begrijpen. Nee, ik vond de opening met de beelden van New York en de melodieuze saxofoonmuziek zeer sterk, maar daarna is het mijns inziens alleen maar bergafwaarts gegaan.

Blauwe vrouwenogen. Wie zijn ze, wat doen ze en mogen ze echt wel zó blauw zijn? Dju toch, Betsy. Dju toch! Om nog meer slachtoffers te vermijden, zet ik momenteel een klein actiegroepje op. Ik ken mijn opdracht, dus da's nu niet belangrijk.

Wel niet te verwonderen dat Travis er weke knieën aan overhoudt. Doorwrongen van eenzaamheid ziet hij nochtans geen schoonheid meer rond zich, enkel nog de smeerlapperij. En als ook zijn relatie met Betsy mank loopt, is de vervreemding totaal. De poster die er nu staat geeft dat gevoel van isolement erg mooi weer.

Vandaag Taxi Driver dus voor de derde keer bekeken. Na de eerste keer was ik weggeblazen en na de tweede dacht ik "Is ie nu wel echt zo goed?" Een film waarvoor ik in de juiste mood moet zijn waarschijnlijk... Een film ook die je moet voelen, en vandaag voelde ik hem in hart en nieren.

Een prent met gebreken nochtans. Maar daar staat zoveel tegenover, dat ik Scorsese die meteen vergeef. Voor mij is het wél een enorm sfeervol gebeuren. De cinematografie vind ik bij momenten prachtig, vooral tijdens de nacht. De finale in het appartement is zo'n bloedmooie scène. Die rauwe kleuren, met veel roodtinten... Iel ferm! Ook de jazzy score geeft dat alleen-in-de-nacht-gevoel schitterend weer.

Diep intense film, met een meesterlijke De Niro. 5*

Taxi Driver is een film die volledig op handen gedragen wordt door de geweldige Robert de Niro.

Hij wordt hierbij geholpen door een sfeervolle setting en grappige muziek dat gek genoeg perfect bij de film past.

Hier blijft het dan ook bij, want ondanks de grote verwachtingen werd ik niet mee het verhaal in getrokken, had toch iets meer van de film verwacht. En dan doel ik vooral op een flippende Robert de Niro in het nachtelijk leven van New York, dat gebeurt dus helaas niet in Taxi Driver.

Verder genoeg thema's die worden aangehaald in de film en voor veel mensen voor een diepere laag kan zorgen en dat begrijp ik ook. Helaas was dat niet helemaal voor mij.

Wat blijft er dus over? Een verder goede film!

3,5*

De Niro is zeker heel erg goed, ben nu toch ook wel erg benieuwd naar The Deer Hunter en Raging Bull.

Echter viel deze film mij erg tegen. De plotomschrijving hierboven deed mij een totaal andere film vermoeden. Een Vietnam veteraan geobsedeerd door geweld die zich steeds meer irriteert aan het rondhangende tuig in zijn stad. Uit de laatste zin maakte ik ook op dat het tot een confrontatie zou komen.

Begrijp me goed, ik verwachtte geen actiespektakel waarin DeNiro de ene na de andere slechterik aan flarden knalt met rondvliegende kogels en bloedspetters. Echter wel anders dan wat Scorsese ons hier laat zien. Veel, heel veel gesprekken, met collega's, met Betsy, met Palantine en nog meer. Een rondrijdende Travis in zijn yellow taxi cabi.. Het werkte gewoon niet. Er zullen mensen zijn, genoeg zelfs aan de gemiddelde rating te zien, die het waarderen en het mischien sfeervol noemen, maar ik niet. Het voelde aan als een lange zit. Halverwege de film, wanneer Travis zijn wapens koopt van de handelaar verwachtte ik dat het tij wel zou keren. Niet bleek minder waar. Nog steeds kabbelde de film wat voort met redelijke scenes die echter te lang duurden. Zonde.
Aan het einde word het weer interessant. De laatste scenes zijn zelfs erg sterk. Helaas is het dan al zo laat dan het slechte gevoel overheerst.

Mischien heb ik me wat negatief verwoord, maar heel slecht was het ook weer niet, alleen had ik zoveel beter verwacht en ben ik vrij teleurgesteld.


2,5*

Erg bijzonder is het allemaal niet.

Een eenzame taxi-chauffeur die besluit om een meisje te helpen, en daarbij zijn eigen leven op het spel zet. Wellicht heeft de oorlog hem geleerd dat geweld iets vreselijks is en dat hij daarom iets goeds wil doen. Maar ik had zoiets van: je kunt wel één meisje helpen maar eigenlijk schiet je daar niets mee op. Er lopen talloze hoeren rond die je misschien wel kan helpen.

Die actiescénes tegen het einde waren vrij knullig in elkaar gezet.

Wel mooi om achteraf te zien dat die vent met hoed in de taxi hem op 'n idee bracht.

De Niro speelt goed. Ik herkende 'm bijna niet meer met z'n nieuwe kapsel. Deed me effe aan Tim Roth in Made in Britain denken.

Wel leuk die saxofoon.

Taxi Driver, ik vind het meer een filmpje om laat in de avond op te zetten met een glaasje whiskey erbij.

Voldoende,

Onderhoudende film.

Maar ik denk dat als ik hem op een andere tijd in mijn leven had gezien ik m wellicht beter had gevonden.

Ik ben tegenwoordig niet echt meer van de nu wat oudere films, en deze maakt daardoor dan ook geen hele hoge indruk op mij.

2.5*

Beetje gemengde gevoelens weer. Volgens mij viel hier meer uit te halen.

Het verhaal is eenvoudig, maar best aangrijpend.
Paar dingen begrijp ik niet goed.
Zo staat er dat hij in actie komt tegen het tuig dat 's avonds op straat rond loopt, ik moet zeggen dat hij dan weinig actie heeft ondernomen. Ik had na het zien van de trailer gedacht dat hij de 'you talking to me?' scene ging nadoen als hij een crimineel in mekaar ramde ofzo. Nu is het enige wat hij doet hoerelopers neerknallen.
Ook de 'relatie' met Betsy vond ik niet goed, snap de meerwaarde er niet van.
Van mij mocht er wat meer 'afrekening' inzitten en het wat dramatischer maken op het eind.
Verder mocht zijn Vietnam-verleden en de daarbij horende trauma's wat tot uiting komen.

Maar goed, De Niro was weer top, Jodie Foster deed het zeer goed, het sfeertje was grimmig.
Een 4*, meer kan ik niet geven.

Spijtig dat zo vaak de nadruk wordt gelegd op de escalatie, het geweld en de actie. Voor dat soort dingen hoef je het eigenlijk niet te doen. Destijds bikkelhard, het is ook nu niet bepaald tam en als afronding van het centrale karakter absoluut noodzakelijk, maar toch slechts een betrekkelijk klein onderdeel. Het geheel behelst vooral een kijkje vanuit de onevenwichtige psyche van een persoon die stilaan afglijdt in zijn eigen bittere gedachten. Inleven of zijn doen en laten bekritiseren heeft binnen deze context dan ook weinig zin.

Bickle is vanaf de start al een probleem, Scorsese duwt hem vervolgens (als regisseur én acteur) richting kookpunt. En hoe. Hij laat geen detail onbenut om de donkere, smerige kant van New York te tonen. Grotendeels door Bickle's ogen, dat samen met zijn deplorabele leefwijze een wereld van eenzaamheid schetst. De zwoele saxofoonmuziek maakt het toch al trieste sfeertje nog wat wranger. Alsof al de obsceniteiten behoren tot een soort alom aanvaarde romantiek van een stad die Bickle langzaam aan het verzwelgen is.

Betsy is natuurlijk wel degelijk van belang. Cruciaal zelfs. Ze toont op onverbiddelijke wijze Bickle's sociale onvermogen aan. Het bezoekje aan de bioscoop is alleszeggend, maar eigenlijk zit het al niet helemaal lekker bij de koffie even daarvoor. Het telefoongesprek na de date is zelfs zo pijnlijk dat de camera De Niro loslaat en een lege gang in staart. Alsof het zich schaamt. Travis is zielig en als de interactie met de mensen om hem heen nog niet voldoende mocht zijn, dan is dat het wel wanneer hij in de beroemdste scène tegen zichzelf praat.

Het culmineert in een finale die juist bol staat van de dramatiek. Al was het alleen al omwille van dat fenomenale tracking shot dat boven het bloederige tafereel zweeft en de waanzin van die obsessieve uitbarsting nog eens bekrachtigd. Maar ook vanwege de onmacht en mislukking die Bickle in al zijn agressiviteit ook daar weer parten spelen. Hoe je het slot ook interpreteert, ik zie er geen happy end in. Wellicht ironisch. In dat geval begint alles weer van voren af aan. Hoe dan ook, wat mij betreft een brok briljante cinema.

Best wel een meevaller. Ik kan me van een vorige kijkbeurt namelijk nog herinneren dat ik me afvroeg waarom mensen dit nu zo geniaal vinden. Ik vond destijds het plot denk ik niet echt overweldigend en was ook niet echt onder de indruk van het personage van De Niro. Na herziening vind ik het nog steeds niet geweldig, maar ik snap wel wat meer wat mensen erin zien.

Ik hield me vroeger bij film kijken veel minder mee bezig met de muziek, vandaar dat het me toen wellicht niet echt boeide, maar deze keer viel de duistere muziek me meteen vanaf het begin op. Erg sfeerverhogend. Af en toe afgewisseld met wat lichter spul, dat iets minder was, maar ook niet vervelend.
Visueel was het wel wat ik ervan verwachtte, degelijk maar niet geniaal. Ik lag er nou niet echt ondersteboven van.

Komen we aan bij De Niro. Ik was destijds een beetje teleurgesteld, want ik wist van te voren wel dat de "You talking to me?" quote erin zat, maar toen die eindelijk voorbij kwam, kwam het nou niet bepaald krachtig op me over. Ik vind ook niet echt dat De Niro gevaarlijk overkomt, eerder als een goeiige sukkel. Het probleem is gewoon dat De Niro er te sympathiek uitziet. Daar kan geen hanenkam wat aan doen. Wat dat betreft komt het ook enigszins ongeloofwaardig dat hij de senator wil vermoorden, ik geloof het gewoon niet dat zijn personage dat echt zou willen doen. Op zich wel een interessant element in het plot, omdat het laat zien dat het maar een haartje had gescheeld of hij was de grote misdadiger in plaats van de grote held geweest.
Dat maakt ook dat ik erop moet terugkomen dat ik het plot maar magertjes vond. Ik was eigenlijk ook wel verrast bij de climaxscène. Herinnerde me niet meer dat er vingers van handen geschoten werden, wat toch wel erg realistisch overkwam. Wel minder vond ik de scene tussen Keitel en Foster, puur omdat het gezichtspunt van De Niro verlaten wordt, wat ik een storende breuk in de structuur heb ervaren. An sich vond ik de scène wel sterk, omdat ik erg het idee kreeg dat loverboys ook zo hun slachtoffers bepraten, maar soms is het beter goede ideeën op te offeren voor de totale structuur van het werk. Verder is het ergens ook wel positief dat ik het karakter van De Niro steeds meer een domme pannenkoek ben gaan vinden. Doordat ik nu wat minder met hem meeleefde, had ik nu tenminste veel minder last van plaatsvervangende schaamte bij het bioscoopbezoek. Trouwens wel echt een prachtige vrouw, die Cybill Shepherd.

Uiteindelijk kom ik op 3* uit, zeker meer dan ik van te voren had verwacht.

Aardig, maar niet echt bijzonder. DeNiro acteert goed, er zit een goede sfeer in de film en het camerawerk is ook mooi gedaan. Het tempo vond ik echter vrij traag (met name tijdens de tweede helft) en ik had het idee dat de film naar iets ging opbouwen wat er maar niet kwam. Jammer, ik had er meer van verwacht.

Boeiende film, maar ik zie er bepaald geen classic in.

Taxi Driver heeft een prima setting, een zeer overtuigende Robert DeNiro en een fantastische sfeer, eerlijk is eerlijk. Maar waarom worden dit soort films toch altijd zo overschat? Zoveel gebeurt er niet eens in de film en ik had ook een paar keer het gevoel dat er wel heel erg van de hak op de tak gesprongen werd. Eerst zijn date met de medewerkster van de verkiezingen, daarna vind hij plots een tiener-hoertje interessant en daarna gaat hij haar plotsklaps volgen om uiteindelijk iedereen om haar heen af te knallen. Ik vond de hele opbouw naar het einde niet zo geweldig in elkaar zitten. Overigens, over het einde gesproken. Op mijn DVD-doosje staat het volgende daar over geschreven:

''De climax van dit verhaal is 1 van de krachtigste en meest aangrijpende scenes uit de filmgeschiedenis.''

Really? Ik was ernstig teleurgesteld na het slot. Je ziet toch van mijlenver aankomen dat hij met zijn wapens het bordeel in gaat om het meisje eruit te halen? Hij gaat er heen, schiet er een paar neer en wordt zelf neergeschoten. Het enige boeiende vond ik dat het beeld plots bevroor en dat de camera over iedereen heen zweefde. Prachtig shot. Maar dit is toch geen bijzonder einde? Kom nou zeg. Dit is gewoon een typisch Hollywood einde van ''man redt het meisje''. Geen idee waarom mensen dit zo bijzonder vinden. Ik krijg soms het idee dat mensen een verhaal graag groter en beter maken dan dat het daadwerkelijk was. Hij ging van een bijna slechte daad (een aanslag) naar een voor hem goede daad, maar dan nog viel het me tegen.

Maar ik wil niet te negatief overkomen. Ik heb me verder goed vermaakt, vooral door de heerlijk aanwezige sfeer en de zeer overtuigende rol van Robert DeNiro die op jonge leeftijd al een acteerwonder was. Maar Taxi Driver is voor mij geen klassieker.

3,5*

Aardige film, met een prima acterende DeNiro. De film zelf greep me niet helemaal. Bickle is een af en toe onnavolgbaar karakter, maar je ziet hem gedurende de film wel duidelijk meer en meer afglijden. De schietpartij op het eind vond ik niet geweldig in beeld gebracht, in tegenstelling tot de rest van de film, waarin het camerawerk prima was. De soundtrack paste goed bij het sfeertje van de film. Ik vond het verhaal eigenlijk niet zo heel bijzonder. Het is vooral het acteerwerk van DeNiro, die de film de moeite waard maakt.

3*

De film is niet zo sterk als ik had gehoopt

Ik wil als eerste een diepe buigingmaken voor de prachtige film-opening die Martin Scorsese hier presenteerd is een mooi artistiek filmkunst.jammer dat Taxi Driver het nalaat een plekje in mijn persoonlijke top 10 in te nemen, want de film opening verdient het.

Je merkt algauw in de film dat je midden in een persoonlijke mentale proces zit van Travis die het moeilijk heeft ( sociale omgang ? ). Ik kwam naar mijn beleving ook niet veel te weten waar het met hem de mist inging. Ik lees ook dat hij in het leger heeft gezeten ? In de film zag ik het niet echt terug. De rustige opbouw in het eerste gedeelte van de film had daar mischien even wat aandacht aankunnen geven, want buiten zijn colega's kent hij niemand persoonlijk. Dat toch een oorzaak moet hebben,daar baalde ik wel wat van,gemiste kans.

De film richt zoch ook voledig op Travis ( onder begeleiding van een weergaloos Robert de Niro) Je zult dus met niemand anders de '' diepte'' in worden gegooit, wat ik wel had verwacht.Ik werd een beetje op het verkeerde been gezet omdat achter op mijn dvd hoesje stond. de wanhopige relatie met een 14-jarige prostituee. Hier had ik wel wat meer diepgang verwacht want dit bleef net als de andere '' relatie'' behoorlijk oppervlakkig.Ik moet wel toegeven dat deze meisjes voor hem veel betekende. Ik had op zulke momenten ook wat andere momenten juist als kijker best moeite. Omdat je als kijker heel veel inlevingsvermogen met hem moet hebben omdat je door '' zijn ogen'' bent aan het mee kijken. Daarom zal het bij de eerste kijkbeurt wat oppervlakkig overkomen,maar zal je bij de 2de kijkbeurt zien dat deze film vrij diep is. ( Hoop ik tenminste) Dat doet niet af dat het verhaal wel wat structuur of houw-vast mag hebben. Ik bedoel soms gaat het behoorlijk op de hak en de tak of is de gedachtegang van Travis dom/gedenkwaardig.
Voorbeeldje. Mooie Betsy meenemen naar een gore pornofilm Wat beziel je dan ?

Of laat ik een aanslag plegen om de ''rommel'' op te ruimen anders doet niemand het ?

Je voelt als kijker dat deze film richting een climax gaat...... Die komt er ook en wat voor een !
De aanlijding er naartoe is wel wat appart en vrij onverwacht,maar de shoot-out is gewoonweg prachtig en de scene daarop is ook verrukelijk, dan geniet je als liefhebber. Jammer van het einde dan wat die behoorlijk hollywood/moralies aandoet.

De film is vrij sterk. Aleen ook wel wat appart door de onberekenbaar karakter van Travis

Mijn cijfer kan nog alle kanten op 3,5 op dit moment

( Deze film heeft wel wat weg van Film-noir )

Voor mij de slechtste Scorsese film die ik gezien heb en ik snap niet wat deze film in de top 250 doet.

De scene die betiteld wordt als "meest aangrijpende uit de filmgeschiedenis" heb ik denk ik gemist, of het moet die scene zijn waarin Bickle de pooiers neerschiet.

Afgezien van het camerawerk aan het eind van de scene vond ik het een opgeblazen geheel en deed het me weinig. Wat een absurde muziekkeuze trouwens.

Verder gebeurt er eigenlijk bar weinig totdat Bickle de prostituee ontmoet. De film is onnodig langdradig dankzij suffe dialogen die weggelaten kunnen worden of te langzaam verlopen.

Bovendien vind ik het karakter van DeNiro heel oppervlakkig.

Niet veel aan.

Zeker en vast geen slechte film, maar de genialiteit die deze film tot een klassieker heeft gemaakt, is me volledig ontsnapt.

De pluspunten van Taxi Driver zijn de sfeer en de acteerprestaties (vooral die van Robert De Niro). Travis Bickle lijdt aan slapeloosheid en neemt daarom maar een baan als taxichauffeur. Daardoor krijgen we een prachtig beeld van de vuile, donkere straten, waar hij ’s nachts moet doorrijden.

Jodie Foster en Vooral Robert De Niro acteren op erg hoog niveau. De Niro speelt erg overtuigend de rol van een eenzame taxichauffeur en zet hiermee misschien één van zijn beste prestaties neer. Legendarisch is natuurlijk zijn oneliner: You talking to me? You talking to me ?” Ook chapeau voor Jodie Foster, die toen nog erg jong was, maar toen al erg veel in huis had.

Tot daartoe alles goed en wel, maar het grote minpunt was voor mij het hele verhaal op zich. Ik kan moeilijk zeggen dat het verhaal me echt heeft weten te boeien. Na een tijdje dacht ik van: “Waar gaat die film nu eigenlijk over?” Daar heeft Scorsese me toch in teleurgesteld, want hij heeft toch een heel pak goede films geregisseerd. Het mooiste moment uit de film was ongetwijfeld de eindscène. Hij vermoordt de pooier en nog een paar andere mannen en weet zo iris te redden. De manier waarop die scène gefilmd is, is echt verbluffend.

Taxi Driver is absoluut geen slechte film, maar toch wel overgewaardeerd. 3*

Interessant.

Volgens mij is Martin echt een hele grappige man in het echt, ik kan af en toe zo lachen en versteld staan van zijn gladde dialogen, echt geweldig. Plus hij is een geweldige regisseur die mij film voor film enthousiast weet te maken. Ik durf niet de stempel ''uniek'' te geven, maar zijn films hebben altijd vaag iets mainstreams maar toch net iets anders dan de gemiddelde goede films, dat je toch met volle interesse blijft kijken. Zoals altijd: met voldoening.

Taxi Driver is een van de films die ik altijd al had willen zien, maar nooit echt de tijd of de gelegenheid voor had gekregen. Al wist ik weinig van de film af, toch had ik hem al lang in mijn hoofd. De Niro doet het altijd goed, vooral zijn jongere rollen vind ik erg goed. Lekker gedurfd en je ziet hem echt groeien in zijn karakter. Het wordt geen trucje of een combinatie van. Dit is iets nieuws voor hem en hij gaat er met volle mep in.

Audiovisueel verbluffend. Waarschijnlijk Scorsese's beste (welke ik dan heb gezien). Wat ik vooral fijn vond was dat deze film echt een soort ervaring was, vooral die zwevende taxi-beelden waren hoogtepuntje(s). Je maakt op een gegeven moment deel uit van het verhaal en bent geen losse kijker. Martin behandelt je met respect maar verwacht dan ook wel iets terug. Je wordt daarom extra geconfronteerd met de prachtige climax. Ik ga persoonlijk voor het droom-speculatie, maar vind het niet erg om ongeantwoord achter te blijven. Uiteindelijk gaat het om de uitwerking en maakt hij mij weinig uit wat wat precies betekent. Soms moet iets zijn, omdat het zo is.

Beeld van Travis als hij zichzelf met zijn hand probeert te schieten, als hij onder vuur staat door de politie is erg memorabel en waarschijnlijk ook het mooiste plaatje wat je van De Niro te zien zal krijgen. Wat zal hij trots zijn...

4 sterren

De ultieme film over "vereenzaming". Een onvergetelijke klassieker: beklemmend, hard en een sublieme Robert De Niro

IJzersterk portret van een eenling die steeds verder weg komt te staan van de samenleving en op een drastische manier iets wil doen aan de verloedering die hij om zich heen ziet. Het nachtleven in de 'vuile' gedeeltes van New York wordt bijzonder sfeervol in beeld gebracht. Ook de dreigende muziek van Bernard Herrmann draagt hier aan bij. Een geweldadige apotheose die uiteraard niet uit kon blijven. Robert DeNiro als Travis Bickle geeft op een indringende manier gestalte aan één van de meest interessante personages uit de filmgeschiedenis.

Na zeer lange tijd eindelijk eens herzien. De film heeft na al die jaren niets aan kracht ingeboet, zeer, zeer goed. Met recht een klassieker, maar net geen 5*.

Wat een tegenvaller.
Een mooi plot waar in mijn ogen veel meer mee mogelijk was geweest.

De eerste tonen van de film kan ik nog bevatten, inclusief de lange duistere intro.... Maar dan gaat het fout en gaat het van saxofoon naar harp-gepingel en terug. Deze muziek is te optimistisch voor een film als deze. Een harp werkt nu eenmaal niet zo goed om totale vervreemding, slapeloosheid en psychose aan te tonen...

Wat is de reden van alles wat Travis doet? We zien er weinig van, we krijgen te weinig te zien van wat er in zijn kop omgaat. Het ziet er alleen ernstig uit als je het wíl zien dunkt mij. Niets aan het acteerwerk (wat overigens puik is) duidt er op dat hij zijn verstand aan het verliezen is.
Zijn verleden als Vietnam-veteraan is ook net iets té subtiel weergegeven.

Een film moet mij overweldigen, meeslepen in de sfeer die gecreëerd wordt door de maker en ik moet er uiteindelijk ingezogen worden. Dit geldt zeker voor eentje die zo hoog staat op de lijst met beste films ooit gemaakt. Maar met een dergelijk belachelijk einde krijg je bij mij de pis alleen maar lauwer. Wat een kul! Nah goed. Het is actie, misdaad en drama 'light'. Er zijn zo veel meer duistere films gemaakt, die ook vervreemding goed in kaart brengen.

Maar zodra ik de meningen onder deze film ging bekijken, en vooral wáárom leden deze film zo goed vinden (en werkelijk 4 of 5 sterren geven), kwam ik tot de conclusie dat ik me vrijwel nergens in kon vinden qua positieve argumenten.
Acteerwerk is daarentegen, zoals gezegd, wel goed. de Niro's strakke gezicht blijft pakkend, zoals ik deze nog nooit had ervaren. Keitel werkte vooral goed op de lachspieren in zijn carnavalspak, maar ik kon van hem genieten.

Ik laat de rest van Scorsese's werk voorlopig maar even liggen.... 2*

Interessant.

Een gegeven waardoor je spontaan zin krijgt om hem te kijken. De uitwerking, redelijk geslaagd. Hier en daar komt Hollywood toch wat te veel naar voren. Verder gewoon een erg goede film die niet verveeld.

Travis die steeds verder doorslaat en mentaal steeds vervreemder raakt van de echte wereld is erg interessant. Een goed voorbeeld hiervan is dat hij een vrouw mee neemt naar een pornobioscoop zonder er ook maar even bij stil te staan dat het een heel vreemde actie is. Een gegeven waar naar mijn idee meer mee gedaan had kunnen worden. Er wordt al veel aan gesleuteld alleen je merkt gewoon dat Hollywood er achter zit. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Nergens heb je het gevoel dat hij echt aan het doorslaan is of dat hij serieuze hulp nodig heeft. Hollywood komt zoals wel vaker erg bang over, bang om te falen. Net dat ene beetje te ver gaan en voor veel ophef zorgen.

Er was één ding dat wel weer erg niet hollywoods aandeed, De relatie tussen Travis en de vrouw van het arbeidsbureau. Je zou verwachten dat dit zich zou ontpoppen tot een mooie relatie alleen niets is minder waar, het is naar een uurtje al gedaan. En daar blijft het bij. Dit voelde eigenlijk als een totale opluchting aan. Geen mierzoet liefdesgemeumel maar gewoon strak bij het verhaal blijven en een mooie wending er aan geven die Travis zijn dalende lijn versterkt.

Muziek was redelijk goed. Vaak niet heel erg opvallend maar ook niet storend. Het voegde niet echt iets toe aan de film alleen dit was niet vervelend.

De Niro zet een primo rol neer. Hij weet zijn personage goed diepte te geven. Zijn versierpogingen zijn hilarisch goed en erg leuk om naar te kijken. Foster deed het toen ook al erg goed, ik herkende haar bijna niet.

Goede film, mist wat overtuiging alleen gelukkig valt de film ook nergens door de mand.

3*

Ik vond Taxi Driver zeker geen onvergetelijke film klassieker.

Het is een soort van 2 uur durend verhaal over een personage dat me niet echt kon boeien. Een taxi chauffeur met een leven dat zich beperkt tot z'n werk en sexfilms kijken.

Tussendoor verprutst hij nog een date met de erg mooie Betsy, ergert zich aan het tuig op de straat en doet hij thuis stoer voor z'n spiegel met wapens die hij illegaal kocht.

Tot dusver een weinig boeiende film.

Het werd beter vanaf hij het kindhoertje Iris leert kennen en ervoor gaat zorgen dat ze weer een beter leven krijgt. Dit gaat ook gepaard met wat actie scene's. Helaas kwam het bloed dat daarbij gebruikt werd erg nep over... het had een oranje kleur.

De betere acteerprestaties in deze film vond ik van Harvey Keitel en Jodie Foster komen.

Robert De Niro vind ik veel beter in z'n latere films.

2 sterren

Ik deel niet graag lagere cijfers uit dan 2, voornamelijk omdat deze vooral worden gebruikt om slechte films nog verder de grond in te stampen. Maar een film die zo hoog staat aangeschreven kan het wel hebben. Ik vond De Niro een waardeloze rol neerzetten, niet zielig wanneer hij zielig moest zijn, niet grappig wanneer het grappig moest zijn, niet serieus te nemen en bovenal het karakter van een deur-aan-deur verkoper.

Ik kreeg plaatsvervangende schaamte van de beroemde spiegelscène en toen hij op het laatst ook nog met een hanenkam aan kwam zetten moet er een handafdruk op mijn voorhoofd te zien zijn geweest, het deed me denken aan een slap aftreksel van Mickey Knox, maar ik weet nog steeds niet goed of ik het als een grap moest zien of serieus moest nemen.

Ik ergerde me daarnaast nog kapot aan de soundtrack, een smooth newyorkish jazz deuntje dat gewoon eindeloos achter elkaar gebruikt en herhaald werd, om gek van te worden. En ook de eindscène viel tegen, na de hele opbouw naar zijn krankzinnigheid had ik de finale wel wat extremer verwacht.

In het begin nog wel te pruimen maar naar het einde toe wordt de film vreselijk saai en langdradig. Tegenvaller.

Mooie film dit. Robert DeNiro als Travis Bickle is een goede keus geweest. Ik vind vooral het einde van de film erg interessant. Ik dacht eerst dat het een droom was oid, maar blijkbaar heeft Scorsese zelf duidelijk gemaakt dat het geen droom of dying wish is. Maar als het einde dus daadwerkelijk gebeurt dan is het alsnog geen happy end. Travis die met een spastische beweging de binnenspiegel grijpt duid er op dat er nog steeds iets mis is met hem. Meer alsof het een kwestie van tijd is voor het misgaat...

”You Talkin' to Me?”

Taxi Driver is de zoveelste sterke film, die regisseur Martin Scorsese in zijn carrière heeft weten af te leveren. Waar hij in zijn latere film veel gebruikt maakt van Leonardo DiCaprio, daar had Scorsese in zijn vroegere films duidelijk een voorkeur voor Robert de Niro. Dat is hier maar goed ook, want ik denk niet dat iemand anders de hoofdrol in Taxi Driver zo goed had kunnen spelen. Hij zet Travis Bickle neer als een gestoorde,eenzame man, die uiteindelijk steeds meer van de samenleving vervreemd raakt. De manier waarop hij de wereld ziet is verre van optimistisch te noemen.

Scorsese heeft er niet zomaar een oppervlakkige film van gemaakt. Taxi Driver bevat duidelijk meerdere lagen en is ook wel een spiegel voor de samenleving in die tijd, waarbij Amerika er halverwege de jaren zeventig niet zo heel goed voor stond. New York wordt dan ook getoond als een grauwe stad, niet mooi met een hoop armoede, maar prima passend bij de toon die deze Taxi Driver uitdraagt. De nachtelijke beelden van New York, die met enige slowmotion worden getoond, zijn overigens schitterend. Het zelfde geldt voor de soundtrack, die op een vrij rustige manier altijd aanwezig is en iets sombers en treurigs uitstraalt.

Naast de fenomenale De Niro, spelen ook Harvey Keitel en die piepjonge Jodie Foster sterke rollen. Vooral Foster, doet het zeker gezien haar leeftijd, hier bijzonder goed, ook omdat de rol die ze speelt, niet bepaald de gemakkelijkste is. In Taxi Driver bekijk je alles in feite door de ogen van Travis. Uiteindelijk kun je helemaal zelf bepalen wat je van hem vindt. Dat is wel mooi. Toch is het jammer dat ik nooit helemaal echt in Taxi Driver gezogen wordt. Het is een uitstekende film, maar op de één of andere manier is het net alsof ik iets mis, al kan ik totaal niet verwoorden wat dat dan precies zou moeten zijn.

Het is wel de reden dat ik niet hoger kom dan vier sterren, ook al blijft dat natuurlijk ook een mooie score. Taxi Driver heeft zich in ieder geval in de loop der jaren zeker bewezen. Het is een film, die staat als een huis en die na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet. Ooit hoop ik nog eens dat het kwartje bij mij helemaal valt. Het is in ieder geval een film, die je niet snel vergeet en die zich terecht in het rijtje der klassiekers mag scharen.

4,0*