Taxi Driver (1976)

Mooie film, vooral door het tijdsbeeld en het acteerwerk. Niet zo magistraal als sommigen hier de film vinden. Want eerlijk: is dat telefoongesprek nou ècht zo pijnlijk dat je het niet kunt aanzien of is het een gekunsteld trucje dat slim overkomt als je het weet?

De film zit bol met dit soort inside grapjes (bruistablet, draaiende camera). Toen ik filmstudent was, was ik erg ontvankelijk voor dat soort feitjes, terwijl ik ze nu wat in de weg vind staan voor de film. Maar goed, dat zegt meer over de canonisering van de film (en mijzelf). Nog steeds kijkt de film heerlijk weg.

Listen you fuckers, you screwheads.. here's a man who would not take it anymore...

Eén van de allereerste dvd's die ik ooit kocht (in 1999). Het blijft een plezierige film om terug te zien,, uiteraard niet in het minst door het formidabele, sublieme, meesterlijke acteertalent van De Niro. Travis Bickle is een man bij wie stilaan de stoppen doorslaan onder druk van eenzaamheid en de kwalen van de grootstad. Een man die zijn kersverse vriendinnetje (erg mooie Cybill Shepherd, veel bekender van haar duo met Bruce Willis in Moonlighting) meeneemt naar pornocinema's en die ridderlijk een hoertje wil redden uit de prostitutie. Is hij een gek of een held? Of vervagen deze grenzen en is hij beide?

Wat een mens heden allemaal niet kan doen als hij eenzaam is : tegen zichzelf praten, gamen tot je er bij neervalt, porno bekijken tot je tranen in je ogen krijgt, iets bijleren op wiki tot je kop barst van de pijn en uiteraard belachelijk veel tijd spenderen op Moviemeter ... Nu kan zelfs een eenzaat een prachtig leven leiden, maar in de jaren '70 was het leven van de eenzaat keihard en gekmakend zoals men hier ziet. Een mooie "moderne urban tale" en meteen één van de stijlvolste films van Scorsese. Me gusta mucho

Een ijzersterke De Niro, een mooie cinematografie van het sombere New York begeleid onder dreigende muziek en een sterk script dat erg relevant overkomt. Taxi Driver is vandaag de dag namelijk nog even relevant als het toen was. Thema's zoals eenzaamheid in de grootstad, een mentaal zieke man die niet de nodige hulp zoekt/krijgt en steeds verder afdwaalt in de duisternis van zijn eigen gedachten. Het werd allemaal sterk in beeld gebracht. Je merkt ook fel dat een film zoals Joker echt héél veel inspiratie bij deze film heeft gehaald, volgt bijna volledig dezelfde structuur en handelt (iets meer over the top) over dezelfde thema's. Een minder aspect vond ik het einde. Het kwam voor mij een beetje over als een toonbreuk met de rest van de film, dat quasi 'happy' end. Ik verkies dan toch te interpreteren dat wat we zien op het einde, de laatste verzonnen gedachten van Travis zijn vlak voor hij sterft, of misschien een soort van coma-droom.
In ieder geval, sterke film van Scorcese, met een iets minder einde.

Mooi sfeervol portet van een Lone Wolf in wording. De verdorven sfeer van bepaalde buurten in het New York van de jaren 70 wordt goed voor gespiegeld. Na zoveel jaren komt de film wel wat traag over en zijn de beweegredenen van de hoofdrolspeler mysterieus en vaak onbegrijpelijk.

Mooi om te zien dat politici nog steeds hetzelfde zijn, dezelfde loze slogans. Het contrast tussen De Niro en Shepherd is ook mooi subtiel in beeld gebracht.

Sterk.

Pas richting het einde gingen er irritaties komen, maar alles daarvoor was best sterk. Het is lang geleden dat ik weer een echt goede film van Scorsese zag, ik vond zijn films steeds minder indrukwekkend en soms zelfs irritant. Taxi Driver zag ik veel te laat, maar maakt wel indruk.

Ten opzichte van Scorsese zijn andere misdaadfilms vind ik deze opzet tamelijk uniek. De sfeer is dromeriger en trager, wat natuurlijk niet bij iedereen in de smaak zal gaan vallen. Maar de onderhuidse spanningen en opbouw naar geweld zijn geweldig te noemen en dat proef ik niet vaak bij de films van Scorsese.

De Niro speelt hier verreweg 1 van zijn beste rollen. Zijn uitstraling is heerlijk en zijn personage mysterieus en uniek. Veel over hem kom je niet te weten, enkel zijn persoonlijkheid en die is erg boeiend. De overige personages halen het uiteraard niet bij De Niro, zowel qua personage als acteerwerk niet.

Ik was verrast over hoe boeiend ik de film vond het eerste uur. Verhaal zag er strak uit, de opbouw sterk. Eenmaal de gekte wat meer zijn intrede doet wordt de film zelfs beter. Maar helaas, toen het personage van Foster zijn prominentere intrede doet krijgt de film twee gezichten waarvan ik er 1 sterk vond (moord beramen op de politicus) en 1 erg zwak vond (Foster dus).

Verder zit het qua sfeer perfect. Rauw en oprecht in beeld gebracht met on-point camerawerk en intrigerende shots. Dat de film elementen zoals een love interest en dramawegen bijna overslaat of niet onnodig op ingaat maakt het alleen maar beter. Zo zijn de 113 minuten totaal niet moeilijk uit te zitten. Het jammere vond ik alleen dat De Niro zijn personage uiteindelijk met Foster een soort van motief voor zijn daden krijgt, ik vond het sterker als hij bijna volledig mysterieus zou blijven. Verder een sterke film en wat mij betreft waardig van zijn status.

Eindelijk deze klassieker eens bekeken, maar dat was toch een tegenvaller. Nergens kreeg ik een overdonderend gevoel. Tuurlijk moet je even door de tand des tijds bijten, het gevoel van eenzaamheid wordt prima verwezenlijkt en de sfeertje is prima. Ik werd zelfs jaloers hoe soepel hij Betsy om zijn vinger wond. De traagheid is te behappen.
Maar eigenlijk is het acteerwerk wat stijfjes. De dialogen (en monologen) niet heel bijzonder. De beroemde 'are you talking to me'-scene vond ik wat out of place. De overgang van klagende taxichauffeur naar met wapens behangen opstandeling kwam niet geloofwaardig over. Net zo min als hoe hij ineens de hele wereld en zijn leven ervoor over heeft een meisje te redden dat hij 20 seconden gezien heeft. Highbiller Foster blijkt een kwartiertje screentijd te hebben en behalve het gruizige gegeven dat ze als 12-jarige een hoer speelt, vind ik de rol niet zo legendarisch als verwacht. De score is verschrikkelijk: het is óf een misplaatst candlelight-softporno-riedel óf een spannend bedoelde blazer die lachwekkend werkt. De schietscenes zijn niet al te best en vrijuit gaan na drie moorden, ook al zijn het 'gangsters', nouja...
Dus nee, al met al mis ik blijkbaar waarom dit zo'n enorme classic is. Het was zeker niet slecht en ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar de verwachtingen waren duidelijk te hoog.

Ik heb al heel wat films gezien. Maar er zijn ook nog heel veel beroemde films die ik nog nooit gezien heb. Heel vaak is zo'n beroemde film ook heel terecht beroemd geworden. Maar bij deze film snap ik dat eigenlijk niet zo goed. Was het misschien de sfeer van de film die veel mensen aansprak? Dat is eigenlijk het enige wat ik kan bedenken. Want verder kwam de film voor mij nauwelijks boven het gemiddelde uit. Een matig en saai verhaal over een taxi chauffeur die langzaam aan doordraait. Maar waarom die nou zo doordraait wordt eigenlijk nergens duidelijk. En voor mij is de film daarmee ongeloofwaardig. Dat hij aan het einde ook nog een held blijkt te zijn omdat hij zogenaamd gangsters zou hebben vermoord is zelfs bizar. En slaat werkelijk nergens op. Hoe had ik en andere kijkers kunnen weten dat het hier om gangsters ging? Zeer onbevredigende film. Maar goed, ik heb hem dus wel eindelijk eens een keer gezien.

het sterke van de film is het uitbeelden van de eenzaamheid van Travis, alles wat eromheen hangt komt wat minder

goed uit de verf (al is het zeker niet verkeerd gedaan) wellicht wel wat over the top .

Er werd hier een vergelijking gemaakt met JOKER en in die film vond ik de overgang naar geweld vloeiender en geloofwaardiger overkomen ( wel beseffend ook dat daar het dramatiseer effect een veel grotere rol speelt )

de personages zijn wel verschillend : Travis is over het algemeen iemand die weinig emotie laat zien en ook niet gepest wordt , Joker is echt een outcast wiens emoties overlopen .

“Loneliness has followed me my whole life, everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man.”

Eindelijk heb ik ook deze film eens gezien, die al jaren op mijn kijklijsten staat maar, die ik ook jaren heb bewaard. Tot op aandringen van medegebruikers ‘ZAP!’ en ‘Theunissen ‘ in het topic ‘Draw that movie’ waar een scene was getekend van deze film (die mij dus niet bekend voor kwam), ben ik deze film maar gaan kijken. Waar ik toch iets te vaak merkte dat ik andere verwachtingen had van deze film, blijft de magie tussen ‘Scorsese’ en ‘DeNiro’ groots, en dat zie je ook in de beginjaren van deze twee, waar beiden hun ware klasse laten zien.

Toch om gelijk met de deur in huis te vallen had ik wellicht totaal andere verwachtingen bij deze film, dat komt misschien ook omdat ik nogal recent de fantastische misdaadfilm ‘Goodfellas’ heb gezien waardoor ik wellicht enige verwachtingen had gelegd voor deze film, dat het ook wederom een bepaalde ‘gangster’ film was. Daardoor verwachtte ik meer actie, wat je simpelweg niet krijgt, buiten de keiharde scenes op het einde, waar je dan wel weer je vingers mee kan aflikken. Door deze verwachtingen kwam ik erg moeilijk door het begin stuk heen, vond sommige dialogen wat traag aanvoelen en het verloor nu en dan wat interesse. Toch haalde de film me elke keer weer uit deze valkuil, door de vele levensadviezen die we naar ons toegeslingerd krijgen. Toen ik eenmaal mijn verwachtingen had uitgeveegd en me zelf klaar had gemaakt om de film gewoon op me af te laten komen werd ik langzamerhand weer in het verhaal gezogen, en kwam ik er maar moeilijk uit. Dit resulteerde dat de film uiteindelijk vrij snel en makkelijk uit te zitten was, omdat je een bepaalde sympathie voor de rol van ’DeNiro’ kreeg.

Zoals ik al zei, zit de film vol levenslessen. Eenzaamheid is een onderwerp die in mijn ogen te weinig wordt aangekaart, en voor mij meer daglicht mag krijgen. Tuurlijk zijn er wel meer films over gemaakt maar, een film die in het in de schijnwerpers staat zoals deze heb ik nog nauwelijks voorbij zien komen. Eenzaamheid is helaas nog altijd een groot probleem, en ook ik op mijn leeftijd heb hier nog wel eens mee te maken maar, dat heeft weer andere redenen. Deze film neemt je mee naar een wereld vol met keiharde waarheden, het prachtige ‘Amerika’ wat ons altijd wordt verteld lijkt allemaal opeens niet meer zo prachtig, het land wat eigenlijk gewoon verrot is, en de junks op elke hoek van de straat wel zijn te vinden.

En ik denk als je eenmaal door de rotte appel heen bijt, zie je de pracht van deze film. Hele mooie scenes die geschoten waren op verschillende plekken die de eenzaamheid nog eens verduidelijken, prachtige soundtracks met verschillende jazz geluiden en de vervreemding die we doorgaans ook meemaken, onder de noemer ‘Ghosting’ zoals ik dat zeg; mensen die opeens doen alsof je niet meer bestaat. Het is mentaal vermoeiend, en maakt je kapot. Iets wat erg goed wordt ingezien in deze film, die het wel op zijn eigen manier verteld. En uiteraard de pornografie die de mensen hedendaags ook in de ban neemt; het is een ware verslaving!

Het is dan ook prachtig om te zien dat ‘DeNiro’ er mee kan werken, en het prachtig vertaald in zijn acteerwerk. Als de rol van ‘Travis Bickle’ steelt hij de show, waar we duidelijk een bepaalde mentale aftakeling zien. Als toch de wat vreemde persoon die willend is nog wat te doen in zijn leven, en ten onder gaat aan verlangen met als hoofdonderwerp de liefde. Ook een goede rol overigens van ‘Jodie Foster’ als ‘Iris’ en ‘Cybill Shepherd’ als ‘Betsy’. Ook de date tussen ‘Travis’ en ‘Betsy’ vond ik een mooi stukje, toch de vervreemding die er achteraangaat; ghosting.

Heb ik spijt dat ik hem zo lang heb laten liggen? Nee, totaal niet. Want hoe ouder ik word, hoe realistischer de film weet te komen maar, ook anno 2022 is het onderwerp van de film glashelder, en hoewel steden wellicht wat vooruit zijn gegaan zijn de problemen die in deze film worden aangekaart nog steeds actief. De mens en de wereld kun je moeilijk veranderen, je eigen mindset wel. De film is dus nog steeds actueel, ook al lijkt het allemaal wat fleuriger.

Het verhaal vond ik best boeiend maar, mistte in mijn ogen toch net wat meer actie. De film zakt gewoon soms iets te veel weg, ondanks het boeiende concept. Het script is overigens wel héél goed, en ik heb hoe dan ook gewoon genoten van deze film, al had het misschien op sommige momenten net wat harder gemogen dan alleen het einde. Eentje om gezien te hebben, en deze word sowieso nog een keer opgezet. Boeiend genoeg om met veel vreugde geheel uit te zitten. Oja, en Theunissen, ik verwacht eigenlijk wel binnenkort een uitgebreider mening van je !

Deze al regelmatig zien passeren, nu eindelijk gekeken in UHD. Wat een jonge De Niro en ja al zeker Foster (welliswaar in bijrol), blijkbaar heeft deze film, hun carrière zowat ferm in gang gezet en terecht. Oordeel dan vooral over De Niro, die hier toen toch al ijzersterke, sublieme rol neerzette, echt een zaligheid n genot, om hem ook in deze film bezig te zien. De film an sich, eerlijk, ik had hem nog meer rauwer en harder verwacht, maar zelfs dan nog bouwt de film dit op 1 of andere manier zo goed op, hoe je ziet dat Travis (De Niro) zichzelf ergert aan zoveel in z'n omgeving en hem geleidelijk ziet voorbereiden (wat het grootste deel vd film omvat), op een portie koelbloedig en compromisloos geweld en wraak op een bende smeerlappen, waarop je getracteerd wordt, in het laatste kwartier. Maar het klopte zo hard voor mij en bracht zelfs meer realistisch beeld. Ook al kwijl ik zeker vaak op over the top, onrealistisch bikkelhard geweld van begin tot eind. Deze 'Taxi Driver' had me direct mee en je voelt je 1 met Travis, doorheen de ganse film. Ook dat ik een film uit 1976, nu 46j later, pas voor de eerste maal zie en hier totaal geen nadeel heb bij ervaren, integendeel, de ouderdom vd film, overleeft zonder enige moeite de tand des tijds en de eindconclusie is dan ook, dat ik niet anders kan, dan hier de volle punten voor uit te delen, 10/10.

Robert De Niro heeft toch echt wel dé kwaliteiten van de betere acteur, ijzersterk in zowel misdaadfilms als de betere comedy Ik maak een diepe buiging voor dergelijke toppers En dan Martin Scorsese als regisseur, die toch ook al meesterwerken heeft afgeleverd, echt dikke combi!

Op verzoek van "Kondoro"

"Taxi Driver (1976)" is de tweede film van acteur Robert De Niro onder regie van Martin Scorsese en hij spettert, vanaf het eerste moment. "Taxi Driver" schetst een ontluisterend tijdsbeeld en is een mijlpaal in de Amerikaanse filmgeschiedenis.

Slapeloosheid teistert de ontwortelde Vietnamveteraan Travis Bickle (Robert De Niro). Om de tijd te doden rijdt hij ‘s nachts als taxichauffeur door de straten van New York. Hij walgt van de vuiligheid en hij haat het schorem dat de nacht regeert. Het regent. Neonlicht schittert. "Eens zal er een echte regen komen die al het geteisem van de straten spoelt", voorspelt en hoopt Bickle. Zelf bezoekt hij pornofilmzaaltjes wanneer hij niet achter het stuur zit en drinkt hij veel.

Dan valt zijn oog op de keurige Betsy (Cybill Shepherd), een medewerkster in de campagneploeg van een kandidaat, te weten Palantine (Nicholas Shields), voor de presidentsverkiezingen. Zij is in alles anders dan Bickle, namelijk gecultiveerd, ambitieus en optimistisch. Een romance komt dan ook niet van de grond. Dat maakt Bickle nog eenzamer en nog bozer op de wereld. Hij koopt een lading handwapens en scheert zijn haar in een hanenkam. Een ontmoeting met tienerprostituee Iris (Jodie Foster) maakt zijn gewelddadige woede nog groter. Zijn doel is het omleggen van presidentskandidaat Palantine, om vervolgens Iris te bevrijden uit haar misdadige omgeving. Dit met een uiterst gewelddadige climax en een moreel dubbelzinnige epiloog als uiteindelijke gevolgen.

De regie van Martin Scorsese (is zelf ook even te zien in de film) is weergaloos en inventief en "Taxi Driver" maakt een verstikkende indruk omdat alle onderdelen zodanig naadloos in elkaar passen dat er geen greintje zuurstof meer binnen kan. Robert De Niro, die in vrijwel alle scènes te zien is, zet als Travis Bickle één van zijn allerbeste vertolkingen uit zijn carrière neer. Het trauma van Vietnam, de angst om de economische crisis en de eenzaamheid van de grootstad, smelten allemaal samen in dit icoon van de jaren zeventig. Zijn geïmproviseerde scènes voor de spiegel zijn legendarisch geworden en zeker onderstaande:

"You talking to me? Well, then who the hell else are you talking to? You talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to?"

Ze tonen ook perfect aan hoe ontregelend eenzaamheid kan werken. Jezelf in kromme dialogen bedreigen, hoe ver kan je heen zijn? Als je hem voor het eerst ziet, tijdens een sollicitatiegesprek bij een taxibedrijf, begrijp je onmiddellijk dat er een steekje los zit bij hem:

Vraag: How's your driving record?

Antwoord: It's clean. It's real clean, like my conscience.

Vraag: Education?

Antwoord: Some. Here, there, you know.

Robert De Niro’s spel is eigenlijk nauwelijks acteren te noemen. Zo sterk is zijn aanwezigheid in de rol waarmee hij een icoon heeft geschapen van de buitenstaander. Voor hem zijn de donkere gedachten die hem beheersen logisch, en ze komen voort uit een diep gevoelde noodzaak. Balancerend op de grens van empathie en afschuw sleept hij de kijker mee, met als gevolg dat zijn "oplossingen", hoe afschuwelijk die achteraf en voor een rationeel mens ook zijn, op dat moment logisch lijken. Als hij in de epiloog uit de hel blijkt te zijn ontsnapt, lijkt zijn gedrag gestuurd door een externe kracht en is zijn redding niet meer dan gerechtvaardigd.

"Taxi Driver" kreeg bij de release in Amerika al snel te maken met censuurproblemen en werd al snel voorzien van het predicaat extreem gewelddadig. De film werd qua geweld vergeleken met andere gewelddadige films uit begin zeventiger jaren als "A Clockwork Orange (1971)" en "Straw Dogs (1971)". En het feit dat de destijds 13-jarige Jodie Foster de rol van een prostituee vertolkte was natuurlijk ook een enorme aardschok in het puriteinse Amerika. Desalniettemin won de film in 1976 de prijs voor "Beste Film" op het Filmfestival van Cannes en ontving het in 1977 Oscarnominaties voor "Beste Film", "Beste Acteur" en "Beste Actrice in Bijrol".

De cast in "Taxi Driver" schittert en buiten Robert De Niro, Jodie Foster en Cybill Shepherd, zien we ook nog de bekende acteur Harvey Keitel in de rol van Sport, die de pooier is van Iris.

"Taxi Driver" is een fenomeen en het is zo’n zeldzame film die een kijker tegelijkertijd weet aan te trekken en af te stoten. De film richt zich op de buik, en menig beeld is zo verontrustend dat het onmogelijk is om te kijken, maar tegelijkertijd zo grijpend dat het ook onmogelijk is om weg te kijken. De opbouw van de film is ongeëvenaard en vanaf het allereerste moment voert "Taxi Driver" de spanning onherroepelijk op naar de gruwelijke climax in de hoerenkast. Deze scène is na bijna vijftig jaar nog steeds heftig om te zien. Diverse scènes in "Taxi Driver" behoren tot het collectieve geheugen van de mensheid en mede daarom is "Taxi Driver" een film op het allerhoogste niveau.

Na het wat teleurstellende Killers of the Flower Moon had ik wel weer zin in een old school Scorsese. En het was alweer lang geleden dat ik Taxi Driver zag, ik was zelfs de, toch best gedenkwaardige, bijrol van Cybil Shepherd vergeten. Taxi Driver is ook nog eens te streamen, dus de keus was snel gemaakt.

Het was een fijne herziening, waarbij me opviel hoeveel gelijkenissen Travis Bickle toont met Rupert Pumpkin, uit The King of Comedy: miskend, sociaal onhandig, lichtgeraakt, enigszins psychopatisch- TKoC zou bijna een vervolg op Taxi Driver kunnen zijn. Naast rauw en mistroostig vond ik Taxi Driver ook behoorlijk grappig (was ik ook vergeten), vooral de date met de eerder genoemde Cybil Shepherd was in al zijn ongemak erg leuk, maar ook de scenes met Brooks waren geinig ("How is this, We are not going to pay you").

En ook viel weer eens op hoeveel Tarantino toch heeft overgenomen van Scorsese- zoals de loze gesprekken tussen de taxichauffeurs tijdens hun pauze, op zich niet nodig voor de plot, maar belangrijk voor de sfeer- een stijlmiddel waar Tarantino later een van zijn handelsmerken maakte. Net als die andere film van Sorsese eindigt Taxi Driver met een vreemd, bijna happy end, wat ik dan maar beschouw als kritiek op de Amerikaanse hunkering naar helden, ook al zijn het psychopatische moordenaars.

Bij herziening een half punt afgetrokken. Ik was vergeten hoe vreselijk onsympathiek het hoofdpersonage eigenlijk is. Taxi Driver is een deprimerende film die zich afspeelt in een troosteloze stad met haveloze personages en een misselijkmakende sfeer. Vrolijk word je er niet van. Laverend tussen bordelen, peepshows en zijn taxi, vormt de creep Travis zich een mening over de wereld rondom hem. De scène met de presidentskandidaat op de achterbank behoort zonder twijfel tot de beste uit de film. Hoe hij heerlijk zijn gal spuugt over de teloorgang van zijn stad, is iets waarin menig Europees stadsbewoner zich ook vandaag nog zal herkennen. Ook de oorzaak van de criminaliteit wordt in deze film op politiek incorrecte wijze besproken. Pluim hiervoor.

Het vigilantegegeven beviel mij als vanouds, maar Travis Bickle is in de eerste plaats een getormenteerde door PTSD gehavende zot en geen held. Dat maakt het moeilijk om voor hem te supporteren. Hij is in feite een gevaar voor iedereen, ook onschuldige mensen. Maar het hoeft natuurlijk niet altijd eenvoudig te zijn en een kijker mag al eens uitgedaagd worden.

Nog steeds een topfilm, maar ik houd het liever wat luchtiger.

“All the animals come out at night: whores, skunk pussies, buggers, queens, fairies, dopers, junkies... sick, venal. Someday, a real rain will come and wash all this scum off the streets.“

Herzien op de 4K steelbook met DolbyVision. Een lichte grain structure is behoud gebleven, waardoor de rauwe straten van New York nog beter uit de verf komen, en de kleuren van de neon borden in de nacht scenes van het scherm spatten.

Legendarische rol van de Niro als eenzame Vietnamveteraan en taxichauffeur Travis, een indringend, realistisch en gewelddadig portret van het leven aan de zelfkant. Travis lijdt aan PTSD en slapeloosheid en zit nogal met zichzelf in de knoop. Hij ergert zich aan al het uitschot wat er rondloopt, en heeft steeds het gevoel dat hij ‘iets moet doen’, waardoor zijn leven meerwaarde krijgt. Hij ontfermt zich over tienerhoertje Iris (de nog geen 13 jaar oude Foster, genomineerd voor beste vrouwelijke bijrol).

Effectieve score van Bernard Herrmann, wat tevens zijn laatste was voordat hij stierf, en uitstekend scenario van Paul Schrader. Camerawerk van Michael Chapman met een aantal schitterende overheadshots.

Kleine rol van Harvey Keitel met een enorme pruik als pooier en cameo van Martin Scorcese zelf in de taxi, die Travis verteld dat zijn vrouw vreemdgaat en hij haar wilt vermoorden.

Op het Cannes Filmfestival won de film de Gouden Palm en kreeg de Niro de prijs voor beste acteur.

Meesterlijke film die iedere filmliefhebber minimaal één keer gezien moet hebben.

You talkin' to me? You talkin' to me? ... Oh, yeah? Ok.",

Voor het eerst deze Scorsese klassieker in de bioscoop gekeken. Beetje lastig om hier nog iets over te zeggen wat niet al gezegd is, maar wat me opviel:

- In mijn hoofd had deze film echt die typische jarenzeventig Eastman Color look, met van die beetje matte kleuren. Dat klopt wel voor de dagscenes, maar de film speelt zich natuurlijk vooral 's nachts af en dat is het juist allemaal heel verzadigd en contrastrijk.

- Duidelijk ook echt in New York opgenomen, zo te zien tijdens zo een beruchte hete zomer.

- Scorsese overtuigt al acteur. Harvey Keitel dan weer niet.

- In mijn hoofd is dit de ultieme bozewittemannenfilm geworden, maar daar is Travis Bickle ondanks zijn behoefte "de stad schoon te maken" toch net te raar voor. Dat rare wordt heel ver doorgevoerd, tot die voor een alcoholistische oud-marinier heel aparte voorkeur voor perziklikeur als favoriete drank. Maar dat maakt hem dan weer geloofwaardiger als zo een soort lone wolf met heel idiosyncratische ideeën. Ook omdat Scorsese en Schrader heel ruim de tijd nemen het karakter neer te zetten en Robert DeNiro daar natuurlijk ook op zijn methods heel erg in ging duiken. Ik voelde ook wel connectie met echte types. Uiteraard John Hinckley die man die na het zien van Taxi Driver Reagan probeerde te vermoorden om indruk te maken op Jodie Foster, maar ook, meer recent, die man die Charlie Kirk heeft vermoord. Als ik het zo lees, is het een combinatie van de spoken in het hoofd van Paul Schrader, gecombineerd met Arthur Bremer, de man die in 1972 de pro-apartheidspoliticus George Wallace heeft neergeschoten, plus nog wat dingen die DeNiro erin gestopt heeft.

(Gezien in FilmHallen.)