Taxi Driver (1976)

Een film met diepgang en zeer veel drama. Ik ben wel iemand die sympathie heeft voor de personage die de grip op de werkelijkheid verliest. Bij Travis is dit niet anders. Deze film laat ook het echte Amerika zien. Hoe de achterstandwijken van New York zijn wanneer de lichten uitgaan en de rode lampen hun aanwezigheid laten zien. Echter, is deze film ook het bewijs dat het tussen mij en misdaad maar niet klikt. Net zoals de Godfather en Reservoir Dogs had ik goede hoop dat deze film mij weg zou blazen. Helaas, niets is minder waar. Ondanks de goede acteerprestaties van De Niro en in het bijzonder Foster (14 jaar was zij pas toen zij hier mee bezig was en dan al zo acteren) heeft deze film mij niet doen smelten van verdriet. Jammer, had meer verdient.

Taxi Driver

De volgende film van Scorsese met Robert de Niro. Wat zeg ik? De volgende? Eigenlijk de eerste. Het is alleen zo dat ik Casino en Goodfellas al gezien heb. Hierin is de Niro echter een stuk jonger. Een twintiger die bij de mariniers heeft gezeten. Wat me opviel bij het kijken was dat als de Niro lacht hij heel veel op Edward Norton lijkt. Als jong persoon dan.

Dit is een zwaar beladen film. Eigenlijk valt er niet super veel over te zeggen. Het verhaal is niet opzienbarend. De uitvoering daarvan echter wel. Travis is vanaf het begin af aan een beetje een vreemd type. Iemand waarmee je moeilijk een gesprek kunt aanknopen. Ondanks dat krijg je een geweldig kijkje in zijn leven als einselganger, loner. De conversaties in de taxi zijn schitterend. Je wordt meegenomen door heel New York. Vooral de scène met de senator vond ik heel goed. Zijn gezicht tijdens Travis uiteenzetting over de problematiek in de stad sprak boekdelen.
Uiteindelijk draait het einde niet eens om het verhaal had ik het idee. Het ging voor mijn gevoel meer over het psychologische aspect en de mentale strijd van Travis, maar ook die van Jodie Foster en het gevecht tussen die twee. Uiteindelijk sluit de film mooi af. De allerlaatste scène zei zoveel. Het open einde werd door die laatste actie geheel ingevuld. Prachtig.

Het draait eigenlijk de hele film om de Niro. Deze zet ook hier weer een goede prestatie neer. Hij weet de in zichzelf gekeerde Travis uitstekend uit te beelden. Radicalisering in zijn gedachtes, koelbloedig en joviaal aan de buitenkant. Precies zoals het in het echt ook meestal gaat (volgens de psychologen dan).
Jodie Foster probeert een goede tegenspeelster neer te zetten. Het enige probleem is dat de film helemaal niet om haar draait. Op een enkele leuke scène na, zoals bij het ontbijt, weet ze eigenlijk niet veel in te brengen. Ook is haar typische accent weer goed hoorbaar.
De rest van de acteurs is niet noemenswaardig. Zij spelen allemaal bijrollen die niet zo heel veel van invloed zijn op de Niro. Daar draait het om. de Niro...

New York is natuurlijk vaker een setting geweest voor dramatische, maar ook komische en gewelddadige films. In deze film wordt zeer veel aandacht gegeven aan het nachtleven. De pubs, de bordelen en de nachtclubs zien er prachtig uit met die neon letters. De filmmuziek creëert een wat droevige sfeer, die in combinatie met de beelden van oudere woningen en een sombere stad zeer goed het verhaal visualiseert. Ook de laatste scène met de achteruitkijkspiegel was zeer goed geschoten.

Al met al een heerlijke drama om naar te kijken. De tijd vloog om. Ik heb mij geen moment weten te vervelen.

4*

Pas mijn 3e Scorsese, maar ik heb al sterk het vermoede dat ik met Taxi Driver zijn beste werk heb gezien. De Niro is sterk in al z'n melancholie. De straten van New York zijn vooral tijdens de avond/nacht uitermate mooi vastgelegd vanuit / rondom de taxi en komen de sfeer ten goede. Climax is het últieme hoogtepunt.. Jammer dat ik Scorsese verder een weinig boeiende cineast vind. De scenes overdag en de vele conversaties (die soms te melig zijn) weet hij nauwelijks interessant in te vullen en de soundtrack valt te pas en te onpas in herhaling. Herkenbaar, maar ook een zeer beperkende factor hier. Jammer, maar hij blijft voorlopig hangen op 3*

Nu Scorsese weer in het middelpunt van de belangstelling staat, vond ik het een mooie tijd om eens wat oude films van de man te zien. Taxi Driver was alvast een fijne meevaller.

Erg interessant concept, vooral. Travis is een erg interessant personage, en een karakter dat mooi evolueert doorheen de film. Uiteraard is dit ook de verdienste van De Niro, die de film moeiteloos draagt. Lees veel negatiefs over de soundtrack, maar die vond ik net iets bijdragen. Beetje repetitief, maar zorgt wel voor de juiste sfeer. Visueel paar mooie dingen, en ook het camerawerk kan bekoren (dat overzichtsshot na de finale!). Na een uurtje zakte alles wel een beetje in, Scorsese weet het niveau geen hele film vast te houden (hopelijk krijg ik nu geen shitstorm over me heen), maar er blijft nog voldoende over voor een 3.5*.

Goede film die behoorlijk tijdloos overkomt, ondanks dat het qua technische aspecten wat verouderd is. Het acteerwerk en de sfeer is uitstekend. De Niro weet te overtuigen als taxichauffeur die vooral 's nachts werkt en niet altijd zijn medicijnen slikt. Ook de piepjonge Jodie Foster zet een fraaie rol neer.

Verder ook een goede spanningsopbouw in deze film. Ook fijn dat het geweld functioneel gebruikt en niet zoals andere films te pas en te onpas ermee strooit.

Drive (2011) is duidelijk door deze film geinspireerd, maar komt niet in de buurt van het niveau van Taxi Driver.

4*

Erg onder de indruk van deze film! Een film uit 1976, toen ik nog láng niet geboren was. Ik ben in 1989 geboren namelijk. Niet dat dat veel uitmaakt, maar ik heb de film vorige week pas voor het eerst gezien op Netflix. Ik wist echt niet dat dit zo'n geweldige film was.

Ik ken zelf Robert de Niro eigenlijk vooral uit recentere actiethrillers. Ik vond hem altijd wel een goede acteur, maar hoe hij dit doet, vind ik echt geniaal. Alles klopt, tot aan zijn magere, slungelige lichaam en onverzorgd kapsel aan toe. En heerlijk hoe hij op een gegeven moment gewoon naast die gespierde beveiliger/secret service agent gaat staan. Die blik op zijn gezicht... Ik heb een aantal keer echt moeten lachen om deze film, in de goede zin. Ik ben blij dat ik deze alweer 38-jarige film heb gezien.

Deze klassieker eindelijk gezien, de film is anders dan ik verwacht had.
Het is leuk om Robert de Niro, Keitel en Foster te zien anno 1976 en het acteerwerk is dan ook in orde. Langzaam zie je Travis de greep op de werkelijkheid verliezen waarbij zijn Vietnam verleden en de taxi-diensten door een nachtelijk New York ongetwijfeld een rol spelen.
Gevoelsmatig is het breekpunt in de film het moment waarop Travis zijn wapens aanschaft. Ik had verwacht dat hij veel langer los zou gaan tegen het vuil op straat maar nee. Op zich is het prima zo en de film bevat een paar mooie scenes maar dat ik er nou ondersteboven van ben, nee.
Het einde interpreteer ik als dat Travis dood is en de ideale resultaten van zijn daden worden getoond.

Nummer 81 van DE LIJST. En ook van deze kan ik me niet herinneren of ik hem eerder heb gezien. Terwijl hij toch al aardig oud is. Misschien ben ik hem juist daarom vergeten. Wie weet?

Het verhaal is in ieder geval slim geschreven. Namelijk op een manier dat iedereen zich wel ergens in kan herkennen. Dat kan het makkelijk maken om dit een goede film te vinden, of juist niet. Als je zoiets te gemakkelijk vind en juist iets wil wat verder van je af staat, bijvoorbeeld.
We volgen hier een onwijs jonge De Niro (ik ben dat niet zo gewend) die als zijn karakter Travis Bickle werkt als taxichauffeur. Er staat in het plot dat hij oorlogsveteraan is, maar daar krijgen we in de film niets van mee. Leuk dus dat dit daar nog even vermeld staat.
Het hier beschreven plot trok mij wel, en doet hier goed zijn werk. De film duurt bijna 2 uur (is dat normaal voor die tijd?) maar ik heb me niet verveeld. Gelukig is er gekozen voor het genre drama/misdaad en niet voor actie. Wat de film onzinnig hard had kunnen maken. Op deze manier is er genoeg tijd voor karakterontwikkeling en weinig voor lelijke onzin waar al zoveel van op de markt is. Daar is nu in '14 sinds '76 toch al genoeg van bijgekomen.
De vermelding van paranoia doet vermoeden dat we mee mogen spoken in het hoofd van de hoofdpersoon. Hier is een tegenvaller als je dit mee zou willen beleven zonder dat het jezelf overkomt. De film blijft vrij beschouwend en nuchter. Ik denk dat hij ook zo bedoeld is. En ik mag deze versie wel. Maar vaak vind ik de andere kant zien minstens net zo interessant en indrukwekkend.
Er is hier gekozen voor een Hollywoodserig happy end. Als ze wat minuten eerder waren gestopt hadden ze het ook negatief kunnen laten eindigen. En daar zijn vast ook voor- en tegenstanders voor te vinden.

De onwijs jonge De Niro doet het hier prima. Het verhaal zorgt ervoor dat hij genoeg heeft om mee te werken en dieper te gaan dan in bijvoorbeeld een standaard actiefilm of soapy verhaal. Jammer vind ik overigens soms het camerawerk. Op een moment begint hij Betsy lastig te vallen en wordt hij door een van haar collega's eruit gestuurd. Er wordt hier gekozen voor Betsy's hoek. Dus in Travis zijn rug. Hierdoor missen we dat beetje extra wat beide acteurs misschien wel gaven, maar niet te zien is. Omdat de paranoia 'beschouwend' blijft hoeft De Niro niet ver buiten zichzelf te zoeken.
Eerst herkende ik Foster niet eens. Ze werd ook vaak van een afstand gefilmd en dat zorgde ervoor dat ik meer met haar karakter bezig was dan met haar als persoon, positief dus. Overigens kon ze ook op deze leeftijd al aardig acteren.
Verder zitten er nog wat andere grote namen in, maar die zorgen niet voor vuurwerk. Wel staan ze allemaal in dienst van het verhaal.

Ook een film die de tand des tijds heeft overleefd. Een zeer aardige film, maar voor mij geen topper.

3,5*

Had ik ook een veel beter einde gevonden. Ook één van de betere scenes van de film (shootout).

Hoewel wel beter dan ik verwacht had, zullen dit soort films gewoon nooit m'n ding worden denk ik. Om positief te beginnen moet ik zeggen dat ik De Niro wel vrij goed uit kon staan dit keer. Meestal maar een irritant acteur imo, maar hier vond ik hem zo nu en dan wel geinig. Kan ook te maken hebben met dat hij hier gewoon veel jonger is, en daarom toch anders overkomt. Stuk leukere rol in ieder geval dan al die ''stoere'' maffia personagetjes die hij vaak vertolkt.

Waar ik me wel aan geërgerd heb is die afschuwelijke soundtrack die ook nog eens op de meeste idiote momenten ingezet werd. Ik vind die hele 70s sfeer al niet zo geweldig, maar door dit soort melig gedoe word het des te ergerlijker. Verder kon ik me maar weinig vinden in dat hele ''eenzaamheids'' thema wat zo geweldig verwerkt zou zijn in deze film. Vond bijvoorbeeld dat hele monoloogje van Travis maar wat geforceerd overkomen en vond ik voor de rest maar weinig terug van die ''vervreemding'' in z'n personage. Misschien had het gewoon wel te maken met dat ik niet echt in de sfeer gezogen kon worden of zoiets, maar het had in ieder geval een stuk ingetogener gekund allemaal als het de bedoeling was om van Travis een echt karakter te maken, en volgens mij was dat het.

Al bij al wel beter dan ik verwacht had. 2,5/3,0*

Ook al werd er een gepaste sfeer bereikt, toch wist me deze film niet te bekoren.

De verschillende acts horen niet altijd bij mekaar en kun je zien als verschillende kortfilms die met mekaar weinig of niets te maken hebben. We zitten wel in 1976 waar Amerika zijn ware gelaat laat zien

en ten onder gaat aan zijn armoedige levensstijl.

En toch krijg je de ware indruk van hun leven.

Ondanks de losse grips en prachtige rol van De Niro een vrij hoge score van 4,5 punten. Vooral omdat sommige dialogen aanslaan.

Goed geacteerd, met DeNiro als een lokale taxi sul. Die zichzelf verpieterd en de volledige twee uur zijn we in de weer met de malheur met de hoofdpersoon. Hij krijgt het niet voor elkaar bij een chick van een verkiezingscampagne, maakt zich daar van afhankelijk, gaat zelfs stalken en de wereld is te klein. Donkere, sombere film en dat maakt het uitkijken heel taai. Bovendien als Travis een kindhoertje mee wil pikken omhaar te laten ontsnappen, maar de prositutiebusiness zit al te veel in haar. Als je de held wilt zijn, moet je het hele circuit omver werpen. En dat is naïef, want prostituees zullen er altijd blijven bestaan.

De eenzaamheid van Travis is zeer treurig, en associeert heel erg met schietincidenten in de USA die daar uit voortkomen.

Aantal jaar geleden voor het eerst op dvd bij een vriend van me gezien. Vond het toen wel gaaf, maar zat er op een of andere manier niet helemaal in.

Een tijdje terug heb ik de Mastered in 4K blu-ray versie van deze film besteld en ik was gewoon weggeblazen.

Door het verhaal, de soundtrack, de vibe en de belachelijk scherp en gedetailleerde beeldkwaliteit van deze blu-ray uitgave.

Ik moet toch toegeven dat ik dit wel het meersterwerk van Scorsese vind.

Vooral die ellende op straat is zo tof neergezet en hoe je Travis als kijker volgt en welk pad hij bewandeld.

Taxi Driver is een film die je als liefhebber gewoon gezien wil hebben. Al is het alleen al vanwege de cultstatus die de film verworven heeft. De hoge positie in de top 250 maakt je daar natuurlijk alleen nog maar nieuwsgieriger naar.

Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten, maar de sfeer die tijdens de opening geschept wordt is al meteen de juiste. De muziek kan als wat ouderwets worden opgevat door mijn generatie, maar het past wel bij de beelden die we te zien krijgen en met een beetje inlevingsvermogen in de tijd waarin deze film is opgenomen, leverde het bij mij ook absoluut geen irritatie op. Wat me wel opviel was de nonchalance die de film soms met zich mee leek te brengen. Pas vanaf het moment dat Travis de tv omduwt, ervaarde ik de film voor het eerst als wat duisterder. Niet dat ik direct zat te wachten op een grauwe, duistere misdaadfilm, maar dat is eerlijk gezegd wel wat ik er eerder van verwachtte. De climax maakt die verwachtingen wel waar. Die kwam wel behoorlijk binnen. Er was sprake van goed camerawerk en een spannende sfeer bij die scènes. Het definitieve einde, waarbij Travis naar de spiegel grijpt en waaruit dus blijkt dat hij ze nog steeds niet allemaal op een rijtje heeft, liet me achter in een sombere stemming.

Robert De Niro bewijst zich wederom van zijn kunnen. Hij draagt de hoofdrol met gemak en speelt zijn personage met veel overtuiging. Een eveneens jonge Jodie Foster en Harvey Keitel vallen op in de bijrollen. De gehele cast is erg sterk. De grauwe locaties in New York passen bij de eenzaamheid van Travis en de sfeer die Scorsese probeert over te brengen. Wat me vooral zal bijblijven, en dat is wat ik misschien ook wel het beste vond aan deze film, is dat eigenlijk alles wel interessant is. Travis kan gerust een kwartier voor de spiegel blijven staan en pronken met zijn geweren, je blijft er op de een of andere manier geboeid naar zitten kijken. Ook de, bij vlagen wat lange, monologen van Travis zijn effectief. Ze benadrukken immers zijn eenzaamheid.

Op zich is Taxi Driver een imponerende film. Ik heb me absoluut weten te vermaken. Ik snap de status 'klassieker' ook wel, maar ik heb wel nergens echt het idee gehad dat ik naar iets heel bijzonders zat te kijken. Wat de film doet, wordt absoluut goed gedaan. Ik had alleen niet het 'meesterwerk' gevoel dat vele anderen wel ervaarden. Desalniettemin is Taxi Driver een sterke film in zijn soort die ik vast en zeker nog wel eens vaker zal zien.

3,5*

De film begint als een soort film noir. Robert De Niro als verteller, lekker jazz muziekje erbij. Het lijkt soms wel een Woody Allen film. Van begin af aan is Travis al een buitenbeentje, en daar ligt misschien ook wel de fout bij zijn personage. In de eerste helft van de film kabbelt het ook maar verder. Bij de komst van Keitel en Foster wordt het pas boeiend. Travis wil een betere wereld maken en daar een bijdrage aan leveren. Dat uit hij ook al tegen de president kandidaat.

Taxi Driver heeft de status van 'klassieker' en dat kan ik wel volgen. Maar daar beoordeel ik films niet op natuurlijk. Het is niet echt mijn ding in het begin. Die aanpak met verteller had je ook al in Apocalyps Now en dat beviel mij daar ook niet meteen. Niet dat een verteller meteen saai is, maar de aanpak in beide films om sfeer neer te zetten of een personage voor te stellen, komen bij mij niet helemaal over. Gaandeweg wordt Taxi Driver wel beter. De bekende scène in de spiegel is voor mij dan ook niet het hoogtepunt van de film. Het einde maakt veel goed en blijft wel hangen.

Een film die voor mij persoonlijk wat gedateerd is, maar zeker niet slecht.

Wat een film. Geweldige acteerprestaties van De Niro en Foster en natuurlijk de fantastische regie van Scorsese, de beroemde 'telefoonscene'.. wauw. Het is niet de film met het hoogste tempo maar heb mij op geen enkel moment verveeld, het redelijk langzame tempo is juist iets wat de film naar mijn mening goed doet. En natuurlijk de algemene sfeer van de film, treurig en donker, geweldig. 5 sterren.

Hier en daar wel door de tijd ingehaald, maar dit is desondanks een fijne en vakkundig gemaakte film. Moest er erg denken dat dit ongeveer het midden is tussen twee extremen (Enter the Void voor de flitsende kant en Aurora voor de rustige kant). Wellicht dat een dergelijke film daarom bijna 40 jaar na dato niet zo opvallend meer is?

"You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh yeah? OK."

Deze beroemde film van Martin Scorsese wilde ik al langere tijd zien, maar het kwam er maar niet van.

Taxi Driver gaat over Travis Bickle die besluit als taxichauffeur te gaan werken. Travis gaat geen klus uit de weg en raakt al snel geobsedeerd met het tuig van de nachtelijke straten van New York. Hij word echter verlieft op Betsy (Cybill Shepherd) die de campagne van de politicus Palantine runt (ja, Palpatine uit Star Wars is daarvan afgeleid).

Een erg sterke rol van Robert De Niro, die speciaal voor de film een paar weken als taxichauffeur werkte en zich heeft verdiept in geestesziekte. Ook improviseerde hij de beroemde *You talkin'to me*-scene. Verder is er ook nog een bijna onherkenbaar jonge Jodie Foster en een jonge Harvey Keitel te zien.

Goede muziek van Bernard Herrman (Vertigo). Zowel de main theme als de (jazzy) nachtmuziek zijn erg sterk.

Taxi Driver is hier en daar een beetje gedateerd. De beeldkwaliteit is erg wisselend, het ene shot is erg scherp en het andere heeft een heleboel filmkorrel. Maar daar valt best doorheen te zien. De cinematografie is erg sterk en Scorsese heeft heel wat creativiteit in de opnames gestopt. Dat maakt de film tot zo'n echte filmische film die je als liefhebber gezien moet hebben. Zo is er een shot waar Travis aan de telefoon met Betsy aan het praten is en de camera langzaam wegdraait naar een hal waar we in de achtergrond mensen op straat zien lopen. Scorsese's gedachten hierachter was dat het gesprek zo pijnlijk en zielig was dat het niet te verdragen is, en de kijker dus wegdraait. Ook is er een scene waar Travis staart naar de bubbels in zijn glas, dit is een knipoogje naar de film Odd Man Out van Carol Reed. Jean-Luc Godard deed dit eerder ook al in 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle. Deze zogenaamde bubbel-staar word vaak als voorbeeld gebruikt voor eerbetonen van filmmakers aan hun inspiratie.

Wat ik ook erg origineel aan de film vond was het einde. Bij dit type film verwacht je gewoon meteen al een depressief einde, en de hele tweede helft lijkt het alsof er naar het onontkoombare noodlot word toegewerkt. Maar dat gebeurd helemaal niet, het is een echt happy end, en zo positief als mogelijk is in het verhaal. Dat vind ik een sterk staaltje originaliteit van de filmmakers. Verder is het verhaal ook goed, al is het verloop niet heel duidelijk. Het weet je van begin tot eind wel te boeien, al vond ik het vooral naar het einde toe wat spannender.

Al met een erg goede film, zeker eentje die je gezien moet hebben.

Klassieker.

Zelden is het isolement van een individu in een grootstad beter weergegeven dan hier. Als taxichauffeur heeft Travis Bickle contacten met alle lagen van de bevolking, maar elke poging tot een dieper persoonlijk contact lijkt bij voorbaat gedoemd, alsof er zich een glazen wand bevindt tussen hem en de rest van het mensdom. Druppelsgewijs komen we wat te weten over z'n verleden, maar sommige vragen blijven onbeantwoord. Heeft hij een oorlogstrauma opgelopen in Vietnam? Waarom heeft hij geen contact meer met zijn familie, afgezien van die ene kaart? Doordat (bijna) alles vanuit zijn standpunt verteld wordt, ben je geneigd met hem mee te leven. In het script van Paul Shrader was Bickle extreem-rechts en racistisch. Scorsese verkoos om van Sport (Harvey Keitel) een blanke pooier te maken - een griezelig personage overigens. De Niro heeft Bickle dubbelzinniger gemaakt, hem een charmant kantje gegeven en hem meer labiel en apolitiek gemaakt.

Bickle is een onbetrouwbare verteller. We krijgen New York te zien door zijn ogen. Het camerawerk helpt om de vertoebeling in Bickles geest weer te geven. Midden in een gesprek droomt hij weg bij het beeld van een oplossende bruistablet. Spiegels zijn een motief. We zien niet de realiteit, maar de reflectie van de realiteit in het hoofd van Bickle. Tijdens de beroemde geïmproviseerde monoloog zien we De Niro's spiegelbeeld, want z'n pukkel zit aan de verkeerde kant. Het einde lijkt een fantasie of hallucinatie, maar ik geloof wel dat hij het overleefd heeft. Voor het tracking shot meteen na de drievoudige moord hebben ze het plafond van een New Yorks appartement afgebroken. We krijgen het spoor van vernieling te zien in terugwaartse richting. Toeval of niet, maar Travis Bickle is een anagram van visible track!

De twaalfjarige Jodie Foster gebruikte haar zeven jaar oudere zus Connie als body double voor de expliciete scènes. Haar personage Iris was gebaseerd op het tienerhoertje Garth Avery. Zij heeft zelf een rolletje als de collega-vriendin van Iris, maar achteraf is nooit meer wat van haar vernomen. Paul Shrader ging een paar keer met haar ontbijten. Ze at geroosterd brood met confituur en suiker.

De dissonante akkoorden van Bernard Herrmann en de jazzy saxofoonsolo verhogen de duistere, rusteloze sfeer. Dit blijft een unieke kijk op nachtelijk New York en een blik in de geest van een verknipte antiheld.

“You talkin' to me?”

Het is erg lang geleden dat ik Taxi Driver heb gezien en dus was het wel tijd voor een herziening. Taxi Driver geeft een geweldig tijdsbeeld van het New York in de jaren 70 en vanaf de schitterende beginscene met het hoofd van De Niro en de beelden van nachtelijk New York waan je jezelf even in een andere tijd. Scorsese laat New York van zijn vuilste en crimineelste kant zien en de gehele film zie je een stad in staat van verloedering. In deze omgeving maken we kennis met oorlogsveteraan Travis Bickle die nu een baantje heeft als taxichauffeur en veel uren maakt omdat hij toch niet kan slapen. In zijn vrije tijd gaat hij naar een pornofilm of naar de schietbaan.

Bickle is een apart type die charmant kan zijn maar ook erg sociaal onhandig is en als kijker merk je als snel dat er iets mis met hem is. Een oorlogstrauma? Een jeugdtrauma? De film geeft hier (wijselijk) geen antwoord op en Bickle is een wandelend explosief dat elk moment kan ontploffen. Hij voelt zich in een isolement in de grote stad en kan moeilijk contact maken met mensen. Robert De Niro is waanzinnig als Bickle en weet goed de gekte en razernij neer te zetten maar hij maakt van Bickle ook een persoon die een goedaardige kant heeft. Een heerlijk ambigu personage. Drie scènes springen er voor mij uit, de geïmproviseerde "You talking to me” monoloog, de restaurant scene tussen Travis en Iris en het laatste gewelddadige gedeelte met de schitterende camerashots die je zeker zal bijblijven. De restaurantscene vind ik echt geniaal en Jodie Foster is als 12-jarige al weergaloos (let vooral op het feit dat ze twee verschillende "kleurrijke” brillen" opdoet, briljant). De schietpartij is prachtig gedaan en de manier waarop het einde gefilmd is blijft legendarisch. Ook Keitel en Shepherd acteren erg sterk. Als laatste wil ik nog de prachtige muziek noemen die echt iets extra’s toevoegt aan het geheel. Wat Taxi Driver afhoudt van een echte topscore zijn de soms nutteloze dialogen en personages die afbreuk doen aan de spanning en als komisch element totaal niet slagen. De collega van Betsy, de "vrienden" van Bickle en vooral de rare dialogen die deze personages met elkaar hebben. Maar Taxi Driver heeft gelukkig veel meer pluspunten en mag zich met recht een klassieker noemen. Alleen al om dat laatste iconische beeld van een De Niro met zijn bebloede vingers tegen zijn hoofd. Kippenvel!

Tot mijn grote spijt vond ik deze film niet zo heel veel aan. Ik was er al een beetje bang voor toen ik de omschrijving las, het sprak me al niet echt aan. Deze film is behoorlijk langdradig en bij tijd en wijle saai. Sorry, voor de fans, maar het kon mij niet bekoren. Het enige (grote) pluspunt dat ik kan benoemen is De Niro. Deze man acteerde toen al zo achterlijk goed, dat ik er bijna niet goed van werd. En serieus, what the fuck is er met die laatste schietscène aan de hand? Extreem vaag.

Herzien, en nog even sterk. Vooral het gevoel van eenzaamheid en vervreemding in een grootstad wordt fantastisch weergegeven. DeNiro zit in één van zijn beste rollen ooit en weet zijn personage fantastisch vorm te geven als eenzame ziel tussen de mensen. Ergens merk je wel dat hij niet helemaal honderd is, maar toch zullen veel mensen een deel van zichzelf in hem herkennen. Ik wel in ieder geval. Wat de film zo goed doet, vooral het eerste uur, is nauwelijks verhaal vertellen maar vooral en schets geven van het stadse leven aan een bepaalde kant van de maatschappij.

Ook geeft de film een mooi beeld van het New York van de jaren 70 dat een pak anders was dan de schone veilige toeristische stad van nu. De beelden zijn ook mooi, vooral de nachtscènes met veel kleurrijke belichting (vaak uit focus of na een regenbui dus nog kleurrijker) en een heerlijke passende jazzy score die sfeer geeft, maar ook creepy tegelijk is. En dan nog een aantal fantastische shots waarvan vooral de bruistablet een hoogtepunt is.

Alleen tegen het einde wordt die sfeer en spankracht net ietsje minder, als er ineens meer plot inkomt en minder sfeerschets. Daarom 4,5*.

Scorsese brengt hier de ultieme perfectie ergens tussen een neo-noir en een psychologische thriller. Van de openingsscène in een taxi, waar je het stoom uit de roosters ziet komen tot de adrenaline' gevulde slotscène waar de kogels je letterlijk om de oren vliegen. Mooi is de gebogen camera (van boven) die je dan ziet recht in de Niro's face. Als slapeloze taxi-chauffeur moet en zal hij de stad 'schoonmaken' van al het scum. Zijn leven neemt een dramatische wending wanneer hij in contact komt met de beeldschone campagne medewerker (Cybill Shepherd). Bickle's charisma is ontzagwekkend, maar al snel voel je dat er iets niet klopt aan hem. Een minutieuze karakterstudie ontvouwd zich en flair maakt plaats voor obsessie. Snode plannen lijken niet ver weg, want zijn zelfdestructieve brein regeert. Gemaakt met minimale middelen, genomineerd voor vier Oscars en beloond met de Gouden Palm. Nooit meer zal het nuttigen van appeltaart er zo mooi uit zien.

Moeilijk weer te geven wat ik er precies van vind. Taxi Driver is een film met zowel pluspunten als minpunten in mijn ogen. Het pluspunt is De Niro en het einde dat er wel mocht wezen. De minpunten zijn dat het wel erg donker gefilmd is soms (ik had wat last van zonlicht, waardoor ik mezelf in mijn tv zag ipv de film, dus heb ik de zon uiteindelijk maar buiten gejaagd). Verder is de soundtrack echt niet mijn ding en ziet het er wat gedateerd uit (wat logisch is). Ook de speelduur vond ik wat te lang.

De film bevat echter een aantal prachtige scènes met oa. de bekende 'You talkin' to me?
quote en het gesprek met de Secret Service agent vond ik ook schitterend. De shootout mocht er ook wezen.
Laat ik het houden op 3,5*.

Het spijt me, maar ik zie het niet, dit meesterwerk. Hoewel ik Scorsese enorm apprecieer en ik wel graag naar deze film gekeken heb, zie ik niet in waarom dit nu als (cult)klassieker bestempeld wordt. Ik wachtte (tevergeefs) op "het" moment, op "de" klik, maar die kwam maar niet. Ik moet iets gemist hebben waarschijnlijk. Alle info welkom overigens ...

Uiteraard mogen we niet voorbij gaan aan de uitstekende prestatie van Robert de Niro. Ook hier toont hij al staaltjes van zijn kunnen. De "You talkin' to me?-scene" is inderdaad super en geeft weer wat voor een complex en explosief karakter Travis Bickle wel is. Dit liet hij zien toen hij datete met Betsy. Ik vind het ook een film in twee delen. Het eerste deel kent een rustig tempo, met een gestage opbouw van het verhaal en het hoofdpersonage. Het tweede deel daarentegen is vluchtiger en rommeliger, precies of het is een synchrone vertaling van Bickle's geest (verward, chaotisch, explosief en impulsief).

Van sfeerschepping moest je Scorsese zelfs toen al niet veel meer leren. De taxi's, het New Yorkse jaren 70, prachtig in beeld gebracht allemaal. Ook al ben ik geen jazz-liefhebber, dit paste perfect in het plaatje!
Het einde vond ik een anticlimax, weinig realistisch ook (bad guys kunnen natuurlijk niet goed mikken, dat zit in hun natuur). Om dan als superheld voor de media gezien te worden, verrassend misschien, maar nietszeggend voor mij.

Ik kende Robert de Niro hiervoor eigenlijk alleen van zijn latere rollen, en daarin vind ik hem totaal niet leuk. In deze film had ik die antipathie helemaal niet en vond ik 'm zelfs fijn om naar te kijken. Acteur die (ook gezien de rollen die hij tegenwoordig aanneemt) niet al te best opgedroogd is naar mijn mening.

Maar goed, wat de film zelf betreft, ik weet het eigenlijk niet. Hij bevat vast meer dan ik er nu uit heb kunnen halen, maar echt veel kon ik er niet mee. De algehele lijn van afglijden is op zich best interessant om te zien, net als de hele setting in New York die zeker sfeervol is, maar een hoop individuele scenes en ontmoetingen vond ik vaak niet echt interessant genoeg en wat te vaag. Wat wil Travis nu bijvoorbeeld van die secret service gast? Het einde is vervolgens helemaal vreemd, het lijkt dan wel alsof je in een goedkope B film terechtgekomen bent met die rare shootout. Vast een scene die velen juist helemaal geweldig vinden, maar ik vond 'm erg uit de toon vallen en ergens ook vrij slecht uitgevoerd.

Moeten we Travis nu zien als held omdat hij Iris weet te redden of als rare 'lone wolf' (waar diende dat kapsel ineens voor?) die door kan draaien? Is hij op het einde 'genezen' en waar had hij uberhaupt last van? Is het het de bedoeling dat we op het eind met deze vragen zitten of snap ik het gewoon niet?

Enige dat ik weet is dat Jodie Foster geweldig is.

3,5*, maar dat extra halfje is alleen voor haar en voor de aardige cinematografie in het shabby New York.

Twee jaar uitgekomen naar mijn geboortejaar heb ik de film deze week voor het eerst gezien.
Vroeg of laat moest het er een keer van komen; Scorsese, Foster, Shepperd, Keitel...en de Niro
Allemaal uitgegroeid tot bekendheden. De film moet het zeker hebben van sfeersetting (Scorseses trademark) en de ondersteunende Jazz: Bernard Herrmann.. wat een vette track en beklemmende en tegelijk dromerige tonen maar ook het prachtige "Late for the Sky" van Jackson Brown geven de film body en sfeer.
De scènes met Shepperd doen me terugdenken aan Moonlighting en hier zie je onmiskenbaar haar talent en charmante overtuigende spel. Ook Foster (14 jaar oud!) is gewoon echt het karakter wat ze speelt. De Niro bevreemd echt (is dit de man van Meet the Fockers ) en doet het karakter (een getekende/ vreemde vietnam-vet) eer aan.

In de discussie over het einde hierboven sluit ik me dan maar aan bij de mening van Scorsese al moet ik bekennen dat ik zelf ook even dacht dat hij het einde droomde; de opmerkingen van Shepperd in de Taxi waren echter zo nuchter dat ik dit idee halverwege zelf al overboord zette... maar het had prima gekund een mooie droom of een happy ending .. allebei vind ik het goed.

Waard om terug te kijken? Waard om van buiten te leren! Wat een line-up: Martin Scorsese als regisseur, Paul Schrader als scenarist, Robert de Niro als hoofdrolspeler en Bernard Herrmann als componist. Vooral daar waar deze vier elementen samenkomen (de hallucinante ritjes door New York) met fantastische monologen van de Niro op de bezwerende muziek van Herrmann en de abstracte beelden die Scorsese van de stad schiet, treft 'Taxi Driver' als een mokerslag. En dan moet dat hele "You Talkin' To Me?"-gedeelte nog beginnen.

De hoge notering ten spijt, maar met deze klassieker kon ik echt niets. Die vrijwel gehele film trage tempo en een speelduur van rond de twee uur was mij dan ook veel te lang. Ik had op meer invloed vanuit misdaad gehoopt, maar de film legt vooral de nadruk bijna de gehele film lang op drama. Dat is op zich wel goed uitgewerkt, waardoor je ziet hoe Travis Bickle zich compleet ergert aan de huidige samenleving, maar het raakte mij gewoon niet. Pas het moment dat Travis aan het oefenen was met schieten had ik het idee dat ik beter in het verhaal zou komen, maar de opleving was helaas van korte duur. Hoogtepunt was dan ook de wijze waarop hij Iris uiteindelijk redde uit de prostitutie . De Niro speelt als oorlogsveteraan een sterke rol en ook Jodie Foster speelt op jonge leeftijd al zeer overtuigend.

Opnieuw deze prachtige film bekeken, en heb eigenlijk niets toe te voegen aan mijn eerdere commentaar.

Alleen de cast, er zitten zoveel namen in die het later allemaal zouden maken dat je daarom alleen al deze film moet zien. Top !!!

Na 11 jaar werd het toch hoog tijd voor een herziening, en zeker nu inmiddels Joker uit is gekomen die heel duidelijk de vruchten plukt uit Taxi Driver.
Wat een heerlijke herziening was het toch weer! De Niro die zijn personage levensecht en totaal niet over de top neerzet en een verhaal wat alle ruimte krijgt om op een zeer doeltreffende manier toe te werken naar het einde. Dit is iets wat ik in hedendaagse films vaak mis, de rust en ruimte die nodig zijn om een personage doeltreffend uit te werken en bovendien ook menselijk te maken, iets wat Scorsese gelukkig wel begrijpt.

Die kleine details, zoals dat de camera een lege hal gaat filmen als De Niro het aan de telefoon helemaal verpest met zijn "vlam" Als of het te beschamend was om te blijven kijken.
Je snapt als kijker precies wat er door Travis heen gaat en dat het langzaam maar zeker tot een uitbarsting gaat komen.

Heerlijk om die klassiekers weer terug te kijken, binnenkort ook Good Fellas maar weer eens herzien.

4,5*