Taxi Driver (1976)

Er zit wel iets in deze uitspraak.

Ja, Joker is gewoon een soort hervertelling, afgestemd op het Marvel en andere superhelden publiek. Bij lange na niet zo sterk als deze. Hoop aangedikte onzin.

Op dit moment heb ik Joker op 6 en Taxi Driver op 8. Maar komt waarschijnlijk ook omdat ik Joker 2 keer in de bioscoop heb gezien de laatste maanden, en Taxi Driver alweer zo'n 2 jaar geleden is.

Oftewel, moet Taxi Driver snel weer herzien, dan kunnen de rollen zomaar omgedraaid zijn

Het is natuurlijk waar je van houdt, maar bij mij viel Joker de tweede kijkbeurt toch wat door de mand. Het lag er allemaal zo metersdik bovenop. Z’n pillen, z’n fantasieën, dat hij zo z’n best deed... Dan vind ik Taxi Driver, waar zijn gekte en woede zich onderhuids manifesteren en eerder opvallen door z’n gedrag, dan dat ze expliciet worden gemaakt, vele malen boeiender.

Maar veel plezier bij de volgende kijkbeurten.

Voor het eerst dat ik Taxi Driver bekeken heb.

Natuurlijk heel veel over gehoord en gelezen afgelopen jaren maar nooit aan toe gekomen de film te bekijken.

Nu de film gezien te hebben moet ik eerlijk toegeven dat het me allemaal iets is tegengevallen. Te hoge verwachtingen misschien??

Het is verre van slecht en vooral de Niro en de grauwe sfeer weet de film interessant te houden. Maar qua verhaal vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Het is eigenlijk een erg lange opbouw naar het eind toe en zien de personage van de Niro zich ontwikkeld/veranderd. Maar in de opbouw gebeurd er vrij weinig. Niet dat dit slecht is maar met zo'n speelduur vond ik het zo af en toe wel wat zwaar.

3.0*

Zeker niet slecht inderdaad, maar geen zeldzame parel zoals we die maar weinig tegenkomen.

Mooi sfeervol portet van een Lone Wolf in wording. De verdorven sfeer van bepaalde buurten in het New York van de jaren 70 wordt goed voor gespiegeld. Na zoveel jaren komt de film wel wat traag over en zijn de beweegredenen van de hoofdrolspeler mysterieus en vaak onbegrijpelijk.

Mooi om te zien dat politici nog steeds hetzelfde zijn, dezelfde loze slogans. Het contrast tussen De Niro en Shepherd is ook mooi subtiel in beeld gebracht.

Sterk.

Pas richting het einde gingen er irritaties komen, maar alles daarvoor was best sterk. Het is lang geleden dat ik weer een echt goede film van Scorsese zag, ik vond zijn films steeds minder indrukwekkend en soms zelfs irritant. Taxi Driver zag ik veel te laat, maar maakt wel indruk.

Ten opzichte van Scorsese zijn andere misdaadfilms vind ik deze opzet tamelijk uniek. De sfeer is dromeriger en trager, wat natuurlijk niet bij iedereen in de smaak zal gaan vallen. Maar de onderhuidse spanningen en opbouw naar geweld zijn geweldig te noemen en dat proef ik niet vaak bij de films van Scorsese.

De Niro speelt hier verreweg 1 van zijn beste rollen. Zijn uitstraling is heerlijk en zijn personage mysterieus en uniek. Veel over hem kom je niet te weten, enkel zijn persoonlijkheid en die is erg boeiend. De overige personages halen het uiteraard niet bij De Niro, zowel qua personage als acteerwerk niet.

Ik was verrast over hoe boeiend ik de film vond het eerste uur. Verhaal zag er strak uit, de opbouw sterk. Eenmaal de gekte wat meer zijn intrede doet wordt de film zelfs beter. Maar helaas, toen het personage van Foster zijn prominentere intrede doet krijgt de film twee gezichten waarvan ik er 1 sterk vond (moord beramen op de politicus) en 1 erg zwak vond (Foster dus).

Verder zit het qua sfeer perfect. Rauw en oprecht in beeld gebracht met on-point camerawerk en intrigerende shots. Dat de film elementen zoals een love interest en dramawegen bijna overslaat of niet onnodig op ingaat maakt het alleen maar beter. Zo zijn de 113 minuten totaal niet moeilijk uit te zitten. Het jammere vond ik alleen dat De Niro zijn personage uiteindelijk met Foster een soort van motief voor zijn daden krijgt, ik vond het sterker als hij bijna volledig mysterieus zou blijven. Verder een sterke film en wat mij betreft waardig van zijn status.

Kan je dit toelichten Shadowed?

Natuurlijk. Ik verwijs in dit geval naar de andere films van Scorsese en in welke volgorde ik ze heb gekeken. Eén van de eerste films die ik van hem zag was The Wolf of Wall Street die ik geweldig vond. Daarna waren klassiekers aan de beurt zoals Goodfellas en het modernere Shutter Island. Bij Casino kwam ik er al een stukje taaier doorheen en daarna kwamen zijn films bij mij niet meer boven de 3,0* uit. The Age of Innocence kreeg vervolgens zelfs een 1,5*. Taxi Driver was het hoogste cijfer dat ik in tijden aan 1 van zijn films gaf. Ik moet zeker nog meer titels van hem zien, maar Taxi Driver was in ieder geval weer een hoopvol begin voor zijn andere films.

Ik hoop dat het zo duidelijker is!

Ja, thanks! Ik heb zelf iets soortgelijks met zijn films. Van wat ik gezien heb, vind ik ze bijna allemaal te lang, en het 'irritante' zit 'm er voor mij in dat ik het gevoel heb steeds naar dezelfde scènes te kijken. Dezelfde figuren, dezelfde dialogen, dezelfde situaties, dezelfde herhaling van zetten (tussen films maar ook zeker binnen films).

Toen ik zijn films voor het eerst keek vond ik dat heel goed, maar allengs gaat het me steeds meer tegenstaan. Zo'n film als The Irishman, die toch redelijk veel lof kreeg, kan ik mij niet eens toe zetten. Het kan ook zijn dat ik dat hele gangster-- en self-made-man genre beu ben, en dat daarom juist films als Taxi Driver en Shutter Island me het meest bij zijn gebleven.

Eindelijk deze klassieker eens bekeken, maar dat was toch een tegenvaller. Nergens kreeg ik een overdonderend gevoel. Tuurlijk moet je even door de tand des tijds bijten, het gevoel van eenzaamheid wordt prima verwezenlijkt en de sfeertje is prima. Ik werd zelfs jaloers hoe soepel hij Betsy om zijn vinger wond. De traagheid is te behappen.
Maar eigenlijk is het acteerwerk wat stijfjes. De dialogen (en monologen) niet heel bijzonder. De beroemde 'are you talking to me'-scene vond ik wat out of place. De overgang van klagende taxichauffeur naar met wapens behangen opstandeling kwam niet geloofwaardig over. Net zo min als hoe hij ineens de hele wereld en zijn leven ervoor over heeft een meisje te redden dat hij 20 seconden gezien heeft. Highbiller Foster blijkt een kwartiertje screentijd te hebben en behalve het gruizige gegeven dat ze als 12-jarige een hoer speelt, vind ik de rol niet zo legendarisch als verwacht. De score is verschrikkelijk: het is óf een misplaatst candlelight-softporno-riedel óf een spannend bedoelde blazer die lachwekkend werkt. De schietscenes zijn niet al te best en vrijuit gaan na drie moorden, ook al zijn het 'gangsters', nouja...
Dus nee, al met al mis ik blijkbaar waarom dit zo'n enorme classic is. Het was zeker niet slecht en ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar de verwachtingen waren duidelijk te hoog.

Ik heb al heel wat films gezien. Maar er zijn ook nog heel veel beroemde films die ik nog nooit gezien heb. Heel vaak is zo'n beroemde film ook heel terecht beroemd geworden. Maar bij deze film snap ik dat eigenlijk niet zo goed. Was het misschien de sfeer van de film die veel mensen aansprak? Dat is eigenlijk het enige wat ik kan bedenken. Want verder kwam de film voor mij nauwelijks boven het gemiddelde uit. Een matig en saai verhaal over een taxi chauffeur die langzaam aan doordraait. Maar waarom die nou zo doordraait wordt eigenlijk nergens duidelijk. En voor mij is de film daarmee ongeloofwaardig. Dat hij aan het einde ook nog een held blijkt te zijn omdat hij zogenaamd gangsters zou hebben vermoord is zelfs bizar. En slaat werkelijk nergens op. Hoe had ik en andere kijkers kunnen weten dat het hier om gangsters ging? Zeer onbevredigende film. Maar goed, ik heb hem dus wel eindelijk eens een keer gezien.

We gaan 'm weer eens zien. Bij een remake zou Travis gespeeld kunnen worden door een Uber chauffeur die een aanhanger is van Diaper Don. Het was wel ff afzien vanwege de vaak intens domme commentaren hierboven. Tis waar generaties van elkaar scheiden. Scorsese's beste film m.i. die veel weergeeft van wat tot op de dag van vandaag mis is in Amerika: de existentiële eenzaamheid van het individu die zich verliest in projectie van wat ie denkt dat er mis is in de maatschappij, de gun culture, de loze beloften van politici. Het einde is briljant, maar door de meesten onbegrepen.

Ik moet een jaar of 15 geweest zijn toen ik Taxi Driver voor het eerst zag. Vooral het rauwe geweld en - uiteraard - de iconische scène voor de spiegel zijn me bijgebleven. De boodschap over eenzaamheid en vervreemding ging dan weer volledig aan mij voorbij. Best vreemd eigenlijk, want het ligt er echt heel dik bovenop.

Als je de snedige oneliners wegdenkt hou je een door en door sombere film over (zelfs naar jaren 70-normen). We volgen enkele dagen in het leven van Travis (knappe rol van De Niro!), een nobody die in zombie-modus door de straten van het moreel failliete New York tuft en zijn grip op de realiteit zoetjesaan verliest.

Ik hoor dat New York er vandaag wat fleuriger uitziet - net als veel andere klassieke probleemsteden - en toch blijft deze film m.i. relevant. Ik heb in ieder geval niet het gevoel dat het sociaal weefsel veel hechter is geworden de laatste decennia. Alleen situeert de afvoerput van de samenleving zich niet langer op straat, maar op Facebook, Twitter etc.

Om maar te zeggen dat Taxi Driver anno 2021 nog steeds heel wat stof tot nadenken aanreikt. 4*

Nog eens het laatste uur herzien. Naadloos van scène naar scène en prachtige fotografie. Op het einde van de film (na de moordpartij) glijdt de camera door de gang en weet deze film nog eens perfect (zoals ook elders) de groezeligheid van een verstikkende metropool vast te leggen. En Travis Bickle: wat een racist, loner en loser. Heerlijk personage. Verbluffend visionair. Film die me nog altijd kan raken.

Vind het nog altijd zijn beste film, zowat alles klopt.

het sterke van de film is het uitbeelden van de eenzaamheid van Travis, alles wat eromheen hangt komt wat minder

goed uit de verf (al is het zeker niet verkeerd gedaan) wellicht wel wat over the top .

Er werd hier een vergelijking gemaakt met JOKER en in die film vond ik de overgang naar geweld vloeiender en geloofwaardiger overkomen ( wel beseffend ook dat daar het dramatiseer effect een veel grotere rol speelt )

de personages zijn wel verschillend : Travis is over het algemeen iemand die weinig emotie laat zien en ook niet gepest wordt , Joker is echt een outcast wiens emoties overlopen .

In vind dit echt een analyse van de Marvel generatie….

De joker is (van oorsprong) een stripfiguur waarbij alles er metersdik boven opgelegd wordt. Het kan niet duidelijk genoeg zijn.

Travis is een mens van vlees en bloed, en nee, hij wordt niet in elke scene gepest. Dat hoeft ook niet, hij heeft een Vietnam verleden, daar kunnen geen pesterijtjes tegenop. Juist het gegeven dat hij zijn emoties geen uitweg kan geven, maakt hem de tikkende tijdbom. Maar goed, dat wist Scorsese juist zo mooi op de achtergrond te houden.

Eerste keer dat ik de film zie en ik vond er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Einde is wel lekker hard, maar voor de rest was het maar een slap verhaaltje.

Trage film waarbij ook nog eens weinig gebeurd. Heb het in 5x bekeken om me er door heen te worsten om een waardering te kunnen geven....

Trage film waarbij ook nog eens weinig gebeurd. Heb het in 5x bekeken om me er door heen te worstelen om een waardering te kunnen geven....

Hou het dan maar bij Marvel op 2x de snelheid…

“Loneliness has followed me my whole life, everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man.”

Eindelijk heb ik ook deze film eens gezien, die al jaren op mijn kijklijsten staat maar, die ik ook jaren heb bewaard. Tot op aandringen van medegebruikers ‘ZAP!’ en ‘Theunissen ‘ in het topic ‘Draw that movie’ waar een scene was getekend van deze film (die mij dus niet bekend voor kwam), ben ik deze film maar gaan kijken. Waar ik toch iets te vaak merkte dat ik andere verwachtingen had van deze film, blijft de magie tussen ‘Scorsese’ en ‘DeNiro’ groots, en dat zie je ook in de beginjaren van deze twee, waar beiden hun ware klasse laten zien.

Toch om gelijk met de deur in huis te vallen had ik wellicht totaal andere verwachtingen bij deze film, dat komt misschien ook omdat ik nogal recent de fantastische misdaadfilm ‘Goodfellas’ heb gezien waardoor ik wellicht enige verwachtingen had gelegd voor deze film, dat het ook wederom een bepaalde ‘gangster’ film was. Daardoor verwachtte ik meer actie, wat je simpelweg niet krijgt, buiten de keiharde scenes op het einde, waar je dan wel weer je vingers mee kan aflikken. Door deze verwachtingen kwam ik erg moeilijk door het begin stuk heen, vond sommige dialogen wat traag aanvoelen en het verloor nu en dan wat interesse. Toch haalde de film me elke keer weer uit deze valkuil, door de vele levensadviezen die we naar ons toegeslingerd krijgen. Toen ik eenmaal mijn verwachtingen had uitgeveegd en me zelf klaar had gemaakt om de film gewoon op me af te laten komen werd ik langzamerhand weer in het verhaal gezogen, en kwam ik er maar moeilijk uit. Dit resulteerde dat de film uiteindelijk vrij snel en makkelijk uit te zitten was, omdat je een bepaalde sympathie voor de rol van ’DeNiro’ kreeg.

Zoals ik al zei, zit de film vol levenslessen. Eenzaamheid is een onderwerp die in mijn ogen te weinig wordt aangekaart, en voor mij meer daglicht mag krijgen. Tuurlijk zijn er wel meer films over gemaakt maar, een film die in het in de schijnwerpers staat zoals deze heb ik nog nauwelijks voorbij zien komen. Eenzaamheid is helaas nog altijd een groot probleem, en ook ik op mijn leeftijd heb hier nog wel eens mee te maken maar, dat heeft weer andere redenen. Deze film neemt je mee naar een wereld vol met keiharde waarheden, het prachtige ‘Amerika’ wat ons altijd wordt verteld lijkt allemaal opeens niet meer zo prachtig, het land wat eigenlijk gewoon verrot is, en de junks op elke hoek van de straat wel zijn te vinden.

En ik denk als je eenmaal door de rotte appel heen bijt, zie je de pracht van deze film. Hele mooie scenes die geschoten waren op verschillende plekken die de eenzaamheid nog eens verduidelijken, prachtige soundtracks met verschillende jazz geluiden en de vervreemding die we doorgaans ook meemaken, onder de noemer ‘Ghosting’ zoals ik dat zeg; mensen die opeens doen alsof je niet meer bestaat. Het is mentaal vermoeiend, en maakt je kapot. Iets wat erg goed wordt ingezien in deze film, die het wel op zijn eigen manier verteld. En uiteraard de pornografie die de mensen hedendaags ook in de ban neemt; het is een ware verslaving!

Het is dan ook prachtig om te zien dat ‘DeNiro’ er mee kan werken, en het prachtig vertaald in zijn acteerwerk. Als de rol van ‘Travis Bickle’ steelt hij de show, waar we duidelijk een bepaalde mentale aftakeling zien. Als toch de wat vreemde persoon die willend is nog wat te doen in zijn leven, en ten onder gaat aan verlangen met als hoofdonderwerp de liefde. Ook een goede rol overigens van ‘Jodie Foster’ als ‘Iris’ en ‘Cybill Shepherd’ als ‘Betsy’. Ook de date tussen ‘Travis’ en ‘Betsy’ vond ik een mooi stukje, toch de vervreemding die er achteraangaat; ghosting.

Heb ik spijt dat ik hem zo lang heb laten liggen? Nee, totaal niet. Want hoe ouder ik word, hoe realistischer de film weet te komen maar, ook anno 2022 is het onderwerp van de film glashelder, en hoewel steden wellicht wat vooruit zijn gegaan zijn de problemen die in deze film worden aangekaart nog steeds actief. De mens en de wereld kun je moeilijk veranderen, je eigen mindset wel. De film is dus nog steeds actueel, ook al lijkt het allemaal wat fleuriger.

Het verhaal vond ik best boeiend maar, mistte in mijn ogen toch net wat meer actie. De film zakt gewoon soms iets te veel weg, ondanks het boeiende concept. Het script is overigens wel héél goed, en ik heb hoe dan ook gewoon genoten van deze film, al had het misschien op sommige momenten net wat harder gemogen dan alleen het einde. Eentje om gezien te hebben, en deze word sowieso nog een keer opgezet. Boeiend genoeg om met veel vreugde geheel uit te zitten. Oja, en Theunissen, ik verwacht eigenlijk wel binnenkort een uitgebreider mening van je !

Mijn mening stamt uit 2008 en toen was ik nog amper een week lid op MovieMeter en toen schreef ik nog geen uitgebreide meningen. Toen was het vooral stemmen op de films welke ik gezien heb in het verleden. Mocht ik deze film nog eens helemaal zien (wat ik zelden doe bij films welke ik gezien heb), dan zal ik zeker een uitgebreidere mening schrijven

Maar in ieder geval leuk dat je hem nu eindelijk gezien hebt en dat hij je goed bevallen is.

Deze al regelmatig zien passeren, nu eindelijk gekeken in UHD. Wat een jonge De Niro en ja al zeker Foster (welliswaar in bijrol), blijkbaar heeft deze film, hun carrière zowat ferm in gang gezet en terecht. Oordeel dan vooral over De Niro, die hier toen toch al ijzersterke, sublieme rol neerzette, echt een zaligheid n genot, om hem ook in deze film bezig te zien. De film an sich, eerlijk, ik had hem nog meer rauwer en harder verwacht, maar zelfs dan nog bouwt de film dit op 1 of andere manier zo goed op, hoe je ziet dat Travis (De Niro) zichzelf ergert aan zoveel in z'n omgeving en hem geleidelijk ziet voorbereiden (wat het grootste deel vd film omvat), op een portie koelbloedig en compromisloos geweld en wraak op een bende smeerlappen, waarop je getracteerd wordt, in het laatste kwartier. Maar het klopte zo hard voor mij en bracht zelfs meer realistisch beeld. Ook al kwijl ik zeker vaak op over the top, onrealistisch bikkelhard geweld van begin tot eind. Deze 'Taxi Driver' had me direct mee en je voelt je 1 met Travis, doorheen de ganse film. Ook dat ik een film uit 1976, nu 46j later, pas voor de eerste maal zie en hier totaal geen nadeel heb bij ervaren, integendeel, de ouderdom vd film, overleeft zonder enige moeite de tand des tijds en de eindconclusie is dan ook, dat ik niet anders kan, dan hier de volle punten voor uit te delen, 10/10.

Robert De Niro heeft toch echt wel dé kwaliteiten van de betere acteur, ijzersterk in zowel misdaadfilms als de betere comedy Ik maak een diepe buiging voor dergelijke toppers En dan Martin Scorsese als regisseur, die toch ook al meesterwerken heeft afgeleverd, echt dikke combi!

Traag? Je wordt vrijwel meteen meegezogen in Tavis zn parcours, de aanloop naar het uitvoeren van z'n acties. Hemzelf als verteller en ook de opbouw zijn juist zeer sterk punten. Ook ik hou van bikkelharde actie, met een flashy snelheid, maar dit is gewoon van een ander en hoogstaander niveau.

Mensen die films op 5x de snelheid kijken zonder te beseffen dat ze die film dan juist niet gezien hebben, horen eigenlijk niet op MM thuis.