Meningen

En na het nodige aan Kurosawa in de top250 zowaar nog één met deze The Bad Sleep Well, en heel veel zin had ik hier niet aan na het tegenvallen van zowel Ikiru als Tengoku to jigoku. Maar vooruit met de geit.

En her begin is wel even doorkomen met één of andere huwelijksceremonie en receptie waar kritische woorden vallen onder de toeschouwers en ik me afvraag wat het allemaal toevoegt aan een film die naar mijn smaak toch al te lang is met bijna 2,5 uur. Terechte kritiek? Nog niet natuurlijk. Maar bij het arriveren van de bruidstaart met de hint naar dat ene raam, plus de schrikreactie van verschillende mensen, ga ik toch even verzitten want behalve dat er reeds veel pionnen in beeld geweest zijn met de nadruk op bepaalde belangen is er dan toch plotseling een merkwaardige en interessante vibe merkbaar. Het is het begin van een soort mysterie en machtspel tussen verschillende mensen met het bedrijf, vermoedelijke corruptie, een zelfmoord en de schrikreactie door bepaalde dingen teweeg gebracht dat de aandacht trekt.

Lang blijft en is de film, maar heel erg vervelend is het allemaal nog niet met een plot dat uitmondt in een behoorlijk spel om mensen uit te roken als het ware en een schandaal bloot te leggen waar de bedrijfswereld in Japan, de bouw- en fabriekssector, hand in hand lijkt te gaan met corruptie, smeergeld en de maffia. En het moet gezegd dat de belangen en spanning op momenten knap wordt opgebouwd binnen een film die mij toch wel iets meer aanspreekt en meer doet dan de twee andere Kurosawa's. Maar een topwaardering zit er niet in met een film die toch net iets te lang is en waar er tussen de sterke fases toch net iets teveel het tempo en de spanning verloren gaat. Kortom, het duurt allemaal te lang en is regelmatig traag. Desondanks is dit naar mijn ervaring wel een iets betere Kurosawa. Daarom een 3,5 en een film die voorlopig op de herkijk stapel kom alvorens toevoeging van de collectie gaat volgen.

Andermaal gezien en er helemaal van overtuigd dat het een geweldige film is.

Een hele fijne balans wordt in die zin gevonden dus een grimmige sfeer, dirty characters, een zwaar verleden, een nog zwaardere maar misschien hoopvolle toekomst, een ander perspectief qua heden en superhelden die niet bepaald uitblinken in moed en smetteloosheid maar kwetsbaar zijn, problemen hebben of gewoon in het geval van the comedian, een dikke eikel zijn.

Waar ik normaal totaal op af zou haken is het voortdurende geswitch tussen de karakters, het heden en hun verleden die constant getriggerd wordt door een gebeurtenis of er simpelweg een uitleg komt hoe iemand is. Toch stoort mij dat in deze film helemaal niet. Sterker, ik vind het bijzonder intelligent en goed gebracht. Praktisch iedere karakter is interessant qua persoonlijkheid en verleden. Daarnaast is het alternatief heden en verleden, vergelijken met de werkelijkheid, bijzonder leuk bedacht. Naar het einde vlakt het wat af met de strijd in Veidt zijn ijspaleis/reactor maar krijgt het ook weer een impuls door de discussie tussen Manhatten en Jupiter over wat de waarde van het leven nu eindelijk is. En natuurlijk de clou hoe Veidt op een wel hele wrange en dubbele wijze de wereld van een nucleaire oorlog redt.

Fijne prent, bijzonder stilistisch, prachtig sfeer, mooie karakters, goed geacteerd, prima verhaal en een heerlijke soundtrack met onder meer Jimmy Hendrix, Bob Dylan, Simon & Garfunkel en een trailer op Youtube wordt vergezeld door The Smashing Pumpkins. Ik bedoel wat is er nu mooier, die geweldige openingsvechtsscene met Nat King Cole als muziek, heerlijk...

Redelijk drama met aardige momenten die de naam heeft geïnspireerd te zijn op ware gebeurtenissen. Een gegeven waar dit artikel korte metten mee maakt. A fundamentally silly film: another perspective on The Water Diviner | HONEST HISTORYHONEST HISTORY - honesthistory.net.au

Desondanks opent de film best aardig met een redelijk beeld van het front te Gallipoli. Wat wel meteen een aantal verschrikkelijk slechte speciale effecten brengt. Want die explosies zijn niet om aan te zien net als de zandstorm een half uur tot drie kwartier later die wel heel snel komt opzetten. De scene met moeders die het verlies verre van verwekt heeft hakt er wel in, een aantal zwijgende beelden die vol drama, stijl en sfeer gebracht worden. Een reminder aan het vele verlies dat vele gezinnen door de eeuwen heen aan oorlogen geleden heeft. Want behalve het leven gaat er voor familie natuurlijk ook heel wat verloren. De nadruk komt vooral op drama, verlies en vooral acceptatie en het doorgaan het leven. Iets dat een vervolgt kent in Turkije met de rol van Kurylenko. Dit extra diepte gegeven met de groeiende onrust binnen Turkije, iets dat in heel Europa speelde en op termijn andermaal voor een Wereldoorlog zou zorgen, maar tevens ook een inkijk in tradities en culturen.

Helaas kantel de film daarna en laat een aantal onwaarschijnlijk dingen zien. Relatief eenvoudig bereikt Connor het verboden Gallipoli, laat men hem blijven en de vrije hand en nog gemakkelijker vind men de eerste twee jongens. Vrij onwaarschijnlijk de opbloeiende relatie tussen Crowe en Kurylenko die vanwege de leeftijd maar vooral vanwege het cultuur verschil erg bedacht lijkt. Ook niet sterk hoe uiteindelijk Arthur gevonden wordt en men ontsnapt. Duidelijk door het bovenstaande artikel is dat het een wel erg geromantiseerde en losse benadering is van een boer die in Turkije zijn jongens ging zoeken. Iets waar overigens erg weinig info over te vinden is.

In het bovengenoemde licht zou The water diviner benaderd kunnen worden als een aardig drama die netjes binnen alle lijntjes kleurt met een beetje oorlog, drama en romantiek en vooral niet te serieus genomen moet worden. Bijzonder is het verder allemaal niet hoewel de soundtrack wel erg goed is. Wat mij betreft dan kom prima een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook wel.

Op klassiekerzondag even aan de slag met deze Waterloo waar ik best wel zin in had, want het heeft alle schijn van een klassieker, bezit een aardige cast, en gaat over een interessant onderwerp. Kom maar op dus!

Men nemen Napoleon aan de rand van de afgrond, vervolgens verbannen naar Elba om via een omweg toch zijn herintrede doet op het slagveld. En kort gezegd is vooral dat laatste, de slag bij Waterloo, wat de film interessant maakt en waar je de hele film op zit te wachten. Het grote nadeel van deze film is dan ook de best wel de lange aanloop, met de veroordeling, een hoop politiek geneuzel, Napoleon terug waarop er nog het nodige aan achterkamer gesmoes voorbij komt voordat alle neuzen eindelijk de goede richting opstaan. En dat duurt lang, het eerste uur leid in die zin af, terwijl je met een titel als Waterloo toch sneller het slagveld verwacht. Maar gelukkig vinden we het strijdgewoel dan eindelijk zo op het uur en maakt de film veel verloren terrein goed.

En hoewel ik lees dat er historisch nogal wat oncorrectheden zouden zijn merk ik er niet zoveel van met het kleine beetje wat ik van deze historie weet. De drassige grond bemoeilijkte de strijd, Napoleon moet lange tijd in het voordeel geweest zijn terwijl Wellington een verloren strijd vreesde, de arrivee van de Pruissen moet onderdeel van de doodsteek geweest zijn net als de cavalerie aanval van Ley en het opstellen van Engelse troepen vlak achter een heuvel. Opzich toch redelijk veel correctheden als je het mij vraagt, daarnaast ziet de film en de slag er toch erg fraai uit wanneer alle remmen los gaan en de strijd in alle hevigheid losbarst. Zo is de cavalerie aanval op de Engelse carré's erg fraai in beeld gebracht, is het geheel groots te noemen met veel figuranten en toont het natuurlijk de waanzin van oorlog en totale verspilling. Temidden van dit alles houdt Rod Steiger zich prima staande met een passend temperament terwijl hij toch duidelijk te oud is voor de rol.

Al met al valt deze Waterloo mij dan ook niet tegen en moet ik me toch maar eens inlezen in de slag bij Waterloo. Vermoedelijk staat er wel iets in het boek 'Ik val aan volg mij' van David Saul over de 20 grootste militaire blunders die ik in de kast staan heb.

.

Hoe lang zou het geleden zijn dat ik Watership Down zag? Minstens 25 jaar waarop het nooit weer tot een herkijk kwam maar daar ook niet echt de behoefte toe had. In mijn herinnering was dit toch wel een erg droevige tekenfilm met het melancholieke en kwetsbare bright eyes als tranentrekkende hoogtepunt. Maar goed, de film tegenkomen bij de kringloop veranderde toch een hoop.

En wat sowieso opvalt aan het begin, waar de konijnen regelmatig doen denken aan Marjolein Bastin, zijn de bekende stemmen ondermeer van John Hurt, Denholm Elliot en Nigel Hawthorne, maar ook dat het simpel doch mooi gemaakt is. Snel slaat daarna de sfeer om samen met de visioenen van Fiver en de daaropvolgende vlucht met meteen al problemen tot gevolg. Al vrij snel vind ik duidelijk dat de gevolgde konijnen erg menselijke trekjes hebben in bepaalde gevallen van angst, redenatie en besluitvorming. Sowieso doet de groepswerking met voor en tegenstanders, het vasthouden aan oude gewoonten en angst voor verandering menselijk aan. Wordt er een menselijk verhaal vertelt met de konijnen als uitgangspunt of staat de mens toch dichter bij de dieren dan gedacht?

Maar hé, whatta you know, Waterschip Down lijkt toch niet half zo droef als verwacht ondanks dat de animatie toch zeker zware thema's aansnijdt met onderdrukking, genocide, vooroordelen en gewelddadige momenten. Toch heeft het moment waar Fivel zijn broertje zoekt een zware en emotionele klank door het melancholieke Bright Eyes. Desondanks komt de herinnering zoals ik die had nergens naar boven en blijkt Watership Down een inhoudelijk sterk verhaal over de strijd van het leven en opoffering en volharding om dingen te kunnen realiseren. Grappig en zeker nog even het benoemen waard de licht gestoorde en Duits klinkende zeevogel, een Harlinger zoals er in Noord West Friesland gezegd wordt, dat in tegenstelling tot het lot van stemgever Zero Mostel die de release niet haalde.

Het maakt Watership Down tot een bijzonder geheel waar inhoud en boodschap technisch nog meer op los te laten is zoals geloof en lotsbestemming. Ik zou toch bijna nieuwsgierig worden naar het boek want de animatie viel zeker niet tegen.

Film die ik vroeger wel eens beter vond ondanks de slechte beoordelingen die de film krijgt, maar bij deze herziening vielen me toch wat dingen op en tegen.

De film heeft qua idee de nodige paralelen met Mad Max en zijn minimalistische wereld en scavengers. Bepaalde aspecten zijn heel aardig te noemen zoals de boot van Costner maar ook de prima actie rond de aanval op het atol. Dennis Hopper is ontegenzeggelijk meteen een meerwaarde en bepaalde scènes aan boord van de tanker zijn hilarisch. Al met al ziet de film er filmisch goed uit. De CGI is dan weer om te janken, maar goed. Jeanne Tripplehorn is dan weer een leuke bonus en is de rits aan bijrol acteurs als Guintoli, Jack Black, Kim Coates en Michael Jeter leuk te noemen.

Waar de film dan toch vooral slecht op scoort is de bij tijden wijlen plichtmatig jaren '90 soundtrack inherent aan veel avonturen films uit die tijd en kan ik na deze film eigenlijk geen panfluit meer horen. Daarnaast mislukt de toon van de film, waar hij serieus begint verandert de toon met Dennis Hopper in beeld en bepaalde toestanden op de tanker in droog komisch. Een niet bepaald onaangename sfeer die de film beter lijkt te passen dan de serieuze toon uit het begin. Daarnaast zijn er al die dingetjes in het script die om opheldering zouden vragen of totaal niet logisch is. Waar komen de sigaretten en brandstof vandaan? Waarom zou men in een dergelijke wereld een pot aarde of papier willen kopen? Heeft geen enkele nut of waarde. Iets dergelijks wordt maar al te graag geruild voor water, iets waar lijkt mij veel meer van af hangt. Dan valt mij op dat de mensen er bijzonder goed doorvoed uitzien en Tripplehorn ziet er zelfs niet alleen fantastisch uit, ze is ook nog schoon en mooi gebruind. Niet dat ik daar bezwaar tegen heb maar logisch en realistisch is het niet. Dan het moment van de sexscene...tja...dan is Costner wel erg laat met de conclusie dat de kleine onmogelijk bomen dieren kan tekenen die ze nog nooit gezien heeft. Daarnaast.is het van de zotte hoe de schuit explodeert en neemt Costner een onbegrijpelijk risico met zijn aanpak wat het vliegtuig betreft. Het einde is dan wel weer heel aardig met Costner die zich totaal niet thuis voelt op het land, zelfs bang overkomt.

Nee, een topfilm is Waterworld niet en zal het ook nooit worden. Een redelijke film voor een avond hersenloos vermaak is het wel en eigenlijk is dat nog een wonder te noemen als je de geschiedenis van de film kent. Een script die zes of zeven keer werd herschreven, Costner zelf met grote problemen in zijn privéleven, diva gedrag en de geruchten van een affaire en de regelmatige ruzie met de regisseur, Reynolds die zelf halverwege de film de brui er aan gaf door alle ruzie en stress, verschillende gewonden tijdens de opnames van meer dan 200 dagen waaronder de stunt-double van Costner die op een haar na ernstige gevolgen van decompessie ondervond, dan had men onderschat hoe lastig de meest simpele opnames zijn op open water dat qua golfslag en stroom constant de neiging heeft te veranderen en stapten naast Reynolds tal van mensen uit eigen beweging op. Bizar eigenlijk als je er zo over nadenkt.

Gokje bij de kringloop, en dan vooral vanwege de prima cast. Maar echt bijzonder wil het ondanks een aantal aardige elementen niet worden.

De synopsis mag bekend zijn met de twee boeven, de klus en de vrouw die ze uiteindelijk ontvoeren. Een vrij omvangrijk web van allerlei betrokkenen ontspint zich die allemaal een vinger in de pap willen hebben of alle andere partijen te slim af willen zijn en ergens doet het wel denken aan films als Snatch en Lock Stock. De cast mag er uiteraard zijn en het beetje geweld is ook prima.

Maar verder is The Way Of The Gun vrij spanningsloos. De karakters willen in die zin ook niet echt interessesant worden en de humor slaat ook zelden echt aan. Begrijp me goed dat ik The Way Of The Gun niet echt een hele slechte film vind maar heel bijzonder is het ook allemaal niet en Del Toro en Phillippe maken er als duo het beste van. Daarom als geheel een kleine tegenvaller maar niet heel erg voor een keer.

Blij verast na het kijken van deze film. Natuurlijk zit de film vol clichés en wordt er erg op de emotie gespeeld maar dat deert mij niet en doet geen afbreuk aan de film.

In eerste instantie ontvouwt de film zich als een heel bescheiden drama met weinig opsmuk. Bijzonder sterk vind ik de mate waarop het slechte nieuws via de telefoon en radio doordringt tot de familie en bewoners. Geen overdreven emoties of met zware muziek, heel natuurlijk in die zin. Moeilijke beslissingen en keuzes volgen gaan we verder, hoe gaan we verder en met wie gaan we verder. Uiteindelijk valt de keuze op de behoorlijk aparte Lengyel die wel heel aardig neergezet wordt door MMC. Na dat het eerst optimisme en de eerste Emiel-Rattelband-tsjakka-golf wat is gaan liggen blijkt het toch niet heel gemakkelijk te gaan worden en komt eerder de nadruk te liggen op 'hoe om te gaan met' dan dat je de draad weer oppakt en dat alles gaat om winnen. De ruzie die dan ontstaat op het veld en tussen spelers en staf vind ik erg authentiek overkomen, kan ik me heel goed in spiegelen. Dat alles en iedereen bol staat van de frustratie is niet meer dan logisch. Dat ze uiteindelijk een wedstrijd gaan winnen is geen verassing maar mooier vind ik dat de nadruk komt te liggen op het feit dat na die wedstrijd en de inzet blijkt dat er leven na de dood is. Dat ze verder bijna alles kansloos verliezen past perfect in het plaatje. Dat is natuurlijk waar, maar ook realistisch. Boodschap van de film: Het leven gaat door en er is altijd licht aan het einde van de tunnel.

Mooi sportdrama in de trant van Remember the Titans en United uiteraard.

Ohw...trouwens die Brian Geraghty, zou die ook eens voor wat anders gecast worden dan van die huilie-huilie-types die als enige denkt dat hij het moeilijk heeft? Godsamme, kan die moeilijke kop bijna niet meer uitstaan.

Effe een luie avond waar ik wel zin had met een knappe film erin, want zoveel bijzonders kwam er niet voorbij de afgelopen week. En aan de hand van de synopsis en de cast verwachtte ik wel het nodige van deze film, maar dat kwam er niet bepaald uit.

De basis van het verhaal zou zich kunnen meten met Pride And Glory of Brooklyn's Finest, een familie met politie ongeveer in het DNA en de daarop volgende strijd met de onderwereld en om elkaar niet te verliezen. Saliant detail is dan toch wel dat Bobby praktisch bij de tegenpartij is ingeburgerd en moet worden losgeweekt. Op zich een interessant beginpunt, toch kon het zich niet saaier en oninteressanter voltrekken dan het in dit geval doet. Aan Phoenix ligt het niet want die maakt er het beste van, Duvall is ook altijd een meerwaarde, maar helaas zijn de hoogtepunten in dat eerste uur toch vooral weggelegd voor de mooie Eva Mendes ook al doet men nog zo zijn best om de spanningen op te krikken binnen de familie Grusinsky. Het is jammer, de cast ten spijt, maar boeien wil het dat eerste uur echt niet.

Gelukkig zit er verbetering in het laatste uur/drie kwartier ook al gaat de switch naar snitch, getuige bescherming, een functie bij de politie, en meteen mee voor een belangrijke inval, wel erg snel ondanks zijn achtergrond en dat men altijd erg wantrouwend naar hem was. Goed, het is natuurlijk om de cirkel rond te krijgen met de familie en wat daar allemaal gebeurd is, en het moet gezegd dat de inval waar Bobby dient als snitch fraai van opzet is met een hallucinante toon. Zo geeft de aanslag op Joe en vader Grusinsky ook een bepaalde prikkel af en zit er op zich wel een mooie stijgende lijn van spanning, maar ook het getormenteerde karakter van Bobby, in het verloop van de film. Niet te vergeten dat er een aantal mooie shots zijn op het einde met het brandende rietveld waarin men op zoek is naar Nezhinski. Dan zou ik nog bijna de fijne jaren '80 soundtrack vergeten, wat een fijne muziek een mooi tijdsbeeld wat dat betreft.

We Own The Night schiet, ondanks de laatste drie kwartier, als totaalproduct toch wel te kort en kan zich wat mij betreft niet meten met de eerder genoemde films. De film heeft overduidelijk zijn momenten maar schiet ook regelmatig tekort en krijg puur een voldoende vanwege het sterke laatst uur. Conclusie is dan ook redelijk voor een keer maar meer ook niet wat mij betreft.

'What are you a fucking weatherman now?'

Als ik mijn lijstje Vietnam films opnoem komt deze titel altijd een tijdje later met de uitroep: verrek, och ja, We were soldiers is er natuurlijk ook nog. En wellicht dat ik daar meteen al het grootste punt van kritiek en tevens manco van de film genoemd heb.

Eerst de goede punten: Onlangs nog een Vietnam docu gezien waar Joe Galloway langdurig aan het woord komt en van de uitsprak: 'Call that son of a bitch off' doelend op de baan van een vliegtuig tot met het feit dat Galloway de afgefikte ledematen van iemand beetpakt en het vel er aftrok, en dat als oude man huilend zit te vertellen, het klopt allemaal meer dan behoorlijk.
Zo zijn de gevechten ook meer dan mooi en goed rauw in beeld gebracht. In die zin is de film als oorlogsfilm bijzonder geslaagd. De scene met de vrouwen die met de overlijdensbrieven rond gaan is ronduit schokkend, ook daar niets mis mee.

Waar de film wel misgaat: de eerste drie kwartier waarin de troepen voor komen/worden voorgesteld, komt mij als een hele plichtmatige poging tot diepte in de karakters creëren over. En ik moet zeggen dat geen enkele personage me interesseert behalve brombeer Sam Elliot. Geweldig die man. Verder zijn het allemaal nietszeggende braveriken.
Dan het totaal gebrek aan sfeer. Wat Platoon en FMJ nu zo verschrikkelijke goed maakt is de cohesie tussen de mannen of juist de haat. Daarnaast is er de sfeer qua muziek en het daarmee gecreëerde tijdsbeeld. Bovendien is er altijd sprake van een gevoel van doffe ellende waar in het geval van deze film ook weinig van te zien is. Terug naar de muziek, in het geval van We were soldiers verloopt een deel van de training meestal begeleid door een soort marsmuziek van een drumband wat een militaristisch idee geeft maar het voegt weinig toe. En afgezien van Sgt. MacKenzie en The mansions of the Lord valt het qua filmmuziek erg tegen. Het is dat ze in Huey's vliegen en M-16's gebruiken en er Vietnamezen in beeld komen, herkenningspunten voor de Vietnamoorlog, maar afgezien van dat hadden deze gevechten net zo goed 10 jaar eerder of 20 jaar later kunnen zijn in welk conflict dan ook. Voor mij komt dat tijds en sfeerbeeld dat Platoon, FMJ en BOTFOJ juist zo goed maken nergens van de grond. Oh...en de zogenaamde 'atmosferisch storing' die de mannen tijdens de training een live radiobericht laat horen van 15000 kilometer verderop...laat me niet lachen zeg...

Het is in die zin een hele aardige actie/oorlogsfilm maar helaas wel één zonder echt veel diepte in karakters en personages en sfeer qua tijdsbeeld. Leuk om zo nu en dan weer eens te zien maar dat is het dan ook helaas.

Maandagavond wel even zin in iets bijzonders en daarbij viel de keuze op deze Weapons aangeboden door Pathé. Inmiddels had ik er al iets over gelezen en waren er verscheidene artikelen dat de film goed was ontvangen, en deze film sloeg dan ook de spijker precies op de kop want dit was helemaal mijn ding.

De opening is op zijn zachtst gezegd bijzonder, en het beginpunt met de vermiste kinderen, hoe ze op de schaarse beelden verdwijnen, zijn met de gespannen voorlichtingsavond en lerares Gandy vol angst en twijfel met een paar behoorlijke schrikmomentjes meteen al van een bepaald niveau met een aparte prikkel. Wat het ook is, binnen Maybrook is het niet helemaal pluis waar de grootste vraag toch is waar die kinderen nu eigenlijk gebleven zijn. Die vraag luidt in dat zowel lerares Gandy als schoolhoofd Miller en de verontruste vader Archer op zoek gaan naar antwoorden en allemaal bij hetzelfde uitkomen, namelijk het huishouden van het enige overgebleven kind Alex Lilly. Maar wat daar aan de hand is laat zich uiteindelijk nog niet zo gemakkelijk raden.

En dit mysterie ontvouwt zich steeds verder in verschillende chapters, verder niet geheel chronologisch, en wat vind ik het een tof sfeertje met een keigave soundtrack waar steeds vreemdere dingen gebeuren en de film in die zin steeds bevreemdender wordt met rare verschijningen, een mysterie dat zich niet gemakkelijk laat raden, vreemd gedrag, behoorlijke schrikmomentjes zoals bij het tankstation en ook wel een beetje gruwel. Het lijkt er sterk op dat mensen overgenomen worden en als wapen in worden gezet met als kenmerk het vreemde loopje met de armen niet echt in de lucht maar wel los van het lichaam alsof je vliegtuigje speelt. Spil en terugkerende basis lijkt het gezin Lilly waar vervolgens een bizar verhaal ontstaat rond Gladys en het ontstaan van alle ellende.

En zo werkt Weapons naar een op zijn zachtst gezegd bijzondere uitleg en finale toe waar ik gekluistert zit aan de buis en helemaal op ga in dit bijzondere verhaal en buitengewoon sterke sfeer. Deze film heeft dan ook geen moment teleurgesteld, is zowel spannend als kostelijk en kan rekenen op een erg goed cijfer van mijn kant.

Bijzondere film die de hardheid van het bestaan rond 1913 centraal heeft staan. Een verontrustend beeld van de harde opvoeding, de rauwheid van het kind zijn in die tijd en de daden waar de kinderen kennelijk tot in staat zijn. Ik denk dat het beeld op zich centraal staat voor vele Europese landen en nog tientallen jaren later. Als ik mijn vader zijn verhaal zou horen, die is van 1940, zal er in die dertig jaar weinig verandert zijn. Wel wordt in dit kleine beeld wel de grote kiem gelegd voor de hardheid, structuur en het vermogen blindelings te luisteren naar een superieure en dat later af te reageren op een zwakkere. Het is een deel van de som die door de Eerste wereldoorlog, de daarop volgende 'dolkstootlegende', het letterlijke wurgende verdrag van Versailles en de latere vreselijke arme en uitzichtloze omstandigheden van de Weimar-republiek, tot de Tweede wereldoorlog leid, het Nazisme en de blindelingse gehoorzaamheid om wreedheden uit te voeren. De kiem van een empathie loze instelling is wel gelegd.

Terug naar de film, bijzonder tijdsbeeld, heerlijk sober zwart wit. Prachtige beelden, vooral de winterlandschappen. En prima acteerprestaties van vooral de kinderen.

Doch behoud de film voor mij een bepaalde afstandelijkheid, een bepaalde kilheid waardoor ik niet helemaal in die film raak. Afijn, binnenkort nog maar eens proberen.

Vrijdagavond mijn vakantie afgetrapt met deze Top250er met de bedoeling dat er deze vakantie nog veel gaan volgen. Maar afijn Werckmeister Harmoniak die ik bij bol had aangeschaft om tot mijn grote schrik te concluderen dat er geen Nederlandse ondertiteling opstond. Gelukkig bleek het wel een regio 2 te zijn met Engelse subs, het moet maar met deze film die toch al niet overloopt van toegankelijkheid als ik het zo mag lezen in een verschillende recensies.

En even is het behoorlijk zoeken in de verlopen kroeg waar Janos in zijn verhaal en uitleg rondom de zonsverduistering toch veel moeilijke woorden gebruikt waardoor het het allemaal wat lastig is te volgen in het Engels en dat ik wel even 'oei' denk, tot zich een bijzonder weemoedige en melancholieke piano toevoegt tot het draaiende trio en ik toch plotseling een brok in de keel heb door een bijzonder trieste en melancholische sfeer. Even plotseling is het afgelopen en verdwijnt Janos in de donkere straten en komt het geheel visueel fantastisch over met zijn zwart wit en lege straten, maar voelt het geval tevens even mysterieus als dichterlijk aan. Het is het moment dat ik er toch maar eens goed voor ga zitten.

En in alle mysterie werkt de film verder met Janos als verkenner lopend door de lege straten, een opduikend circus met een walvis en een mysterieuze prins, en een naderend soort van Apocalyps met vreemde dingen die gebeuren in het dorpje waar de bevolking op een gegeven moment oproer kraait. Daarnaast is het filmisch prachtig qua lichtval, belichting en camerawerk, is er steeds sprake van een soort contrast in het donker met het licht, maar ook qua muziek die er dan wel is waarop er lange stiltes volgen of bijvoorbeeld de grote drommen mensen om vervolgens nooit iemand tegen te komen in de straten, en hangt er zo'n ondefinieerbaar geluid in de lucht van dreigend onheil zoals Eraserhead dat ook heeft. Er gebeurt in die zin van alles in deze film met lange takes, 38 meende ik ergens gelezen te hebben, de vraag is alleen of men het ziet en of men het begrijpt. En vooral dat laatste is wel een beetje een issue en is onderwijl inlezen rondom mogelijke interpretaties praktisch een must.

Want waar gaat WH nu eigenlijk over, iets waar de critici het nog nooit helemaal over eens zijn. Is het daadwerkelijk een soort van einde der tijden met de Prince als duivel, de duivel laat zich immers ook nooit zien en dat gebeurt hier ook niet. Of gaat het geheel over massa psychose en hysterie, de domheid van de mens zoals we dat ook in The Painter Bird zagen omtrent dingen die de mens niet begrijpt, alle pech die het stadje treft, en het onbekende, het circus, als een 'bad omen' die er de schuld van krijgt. Het kan, ik denk toch eerder aan een aanklacht tegen het communisme, zo zien we op een gegeven troepen en ruïnes alsof het oorlogstijd is en de film speelt zich in de tijd van de Hongaarse opstand af. Maar ik denk dat we het nog eerder in de Brainwash van een dictatuur moeten zoeken waar mensen dom gehouden zijn, en onder het motto 'wat de boer niet kent, dat vreet hij niet', zich verzet tegen het oprukkende westen, de angst voor het westen, en zelf willen en kunnen denken. Want de walvis is op een gegeven moment lijdend voorwerp en laat men na de purge links liggen, en waar staat de walvis voor? Voor diepe wijsheid, en emotionele en spirituele diepgang, iets waar men niets mee kan, aldus indoctrinatie. Neem daarnaast de angst nog voor een naderende kernoorlog en je bent qua inhoud een eind opweg omtrent de koude oorlog en het communisme.

Toch is en blijft Werckmeister Harmoniak een lastige noot te kraken en is de film onmogelijk in één keer te bevatten en zijn meerdere kijkbeurten, en inlezen qua onderwerp, praktisch een must om deze film volledig op waarde te schatten. Van mij krijgt dit een behoorlijk cijfer al is het alleen maar vanwege de gevoelige snaar die het bij mij raakt optrent sfeer en muziek, want poeh die muziek...amai...

En even een docu tussen het overige filmmateriaal door en dat werd deze The Wereth Eleven, over iets dat gebeurt is tijdens het Ardennenoffensief. Nou, kom maar op dan...

Toch slaat de schrik me evengoed om het hart als er scènes na gespeeld worden met acteurs en wat heb ik daar toch een hekel aan in docu's. Ik snap de keuze daartoe nooit zo want het is altijd nep, slecht en low budget. Hou het in godsnaam bij archiefbeelden of anders niet, en dat geld ook weer voor dit verhaal waar de CGI ook nog eens is om van te janken. Maar gelukkig stabiliseert het geheel zich enigszins met veel archiefmateriaal en even heeft het zelfs wel goed de interesse met onderandere de Long Tom en een fraai 18 ton artillerietractor en de goede naam die de afdeling had. Vanwaar die interesse? Mijn vader reed in dienst met de 13 tonner tractor met 155 mm geschut er achter.

Toch krijgt de docu halverwege weer een zet de verkeerde kant op als een stel nakomelingen en een producent de omgeving van Wereth gaan verkennen en verschillende mensen gaan interviewen. En dat doet de producent in full battledress met M1 Garand om het schouder. 'Dan weet ik hoe die jongens zich gevoeld hebben', roept hij op een gegeven moment. Nou dat weet je dus niet buiten dat het er belachelijk uit ziet en de doden, veteranen en familie echt geen eer aan doet, zo'n overjarige hansworst met een bierbuik in een dergelijke uniform. En ik moet zeggen dat ik het daarna behoorlijk kwijt ben met deze docu en waar het nu heen wil met die zogenaamde elf, want er waren heus meer Afro-Amerikanen in dienst, of werden gevangen genomen, of werden gedood. Dus what's the big deal nu eigenlijk?

Maar wanneer de Eleven teruggevonden worden, een soort van gruwelijke mini Malmedy, Massacre at Malmedy werd overigens begaan in Baugnez en niet Malmedy, lijkt het geheel eindelijk aan zijn kern toegekomen te zijn en verbetert het met de extra info wat het monument betreft en is alle info die nog volgt rond Jochen Peiper en zijn troepen en de hele nasleep ook interessant en zijn de beelden van Peiper in de rechtszaal ook interessant. Zijn straf werd overigens omgezet omdat een bekentenis met dwang en marteling was verkregen. Wie zijn huis in 1976 in de fik gestoken heeft zal altijd de vraag blijven. Helemaal redden doet het einde de docu niet en wordt er mijn inziens te weinig gemaakt van dit verhaal.

Maar weer eens een filmpje afstrepen van de top250 lijst en daarmee kwam deze Duitse film in beeld die ik via Pathe kon kijken wat wel fijn was, want dat betekende een keer geen YouTube of Dailymotion met al die zeldzame en oude films die ik nog moet doen. En bij aanvang lijkt dit een uitermate interessante film ondanks zijn aanzienlijke speelduur.

Want roerig en interessant is het tijdsbeeld zeker rond de jonge Kurt, de vader die niet lid van de partij wil worden, de doctrinatie die overal subtiel doorsijpelt, ook bij de suppoost in het museum, en nichtje Elizabeth. Fraai is daarop het beeld van de zogenaamde 'Hitler-waan' en tevens beeld van de opgeklopte massahysterie, gestoordheid en 'verklik'-cultuur zoals we dat ook zien in Das Weisse Band of in het boek 'De Gewilligen' van Jonathan Littell, en vangt op sterke wijze de atmosfeer van de eind jaren '30. Tevens zien we daarna een stukje van de aanpak rond het Aktion T4 programma, iets wat natuurlijk nog veel verder ging met rijdende gaswagens, toch slaagt het beeld van dit doelgerichte, ijskoude idee en diens uitvoering behoorlijk. Maar goed, dit is slechts het begin en zijn het niet beste tijden voor een Duitser, omringd met klikspanen en moordenaars, de dreiging uit zowel het westen als het oosten om nog maar te zwijgen van de bommen op Dresden, een vreselijk tijd voor een jong ventje als Kurt die zich er toch wonderwel door heen slaat. Waarna de focus verhuist naar het verdere leven, keuzes en vooral littekens. Fascinerend blijft toch die overduidelijk aanwezige smet op het blazoen, die olifant in de kamer, net als Im Labyrinth des Schweigens, waar simpelweg niet over gesproken wordt. En zelfs na de tranenvolle abortus, met later nog grote gevolgen, blijft men volharden in een stug stilzwijgen over papa. En wat is papa een nare man, een product van een slechte en harde tijd, dwingend en rigide, een toonbeeld van alles wat men nastreefde in de oorlog, iets dat moeilijk van het persoon te scheiden is en daarmee de confrontatie vormt en het contrast tussen het nieuwe en het oude denken. Iets waar het nieuwe denken toch moeite mee lijkt te hebben om door te pakken, te veroordelen, de tering naar de nering te zetten.

Afijn, terug naar de kunstenaar in de dop en daarmee de zwakke punten die de film heeft. Één van de minpunten is toch wel zekere het tijdsbestek waarin alles afspeelt rond de jong ogende Kurt. En het moet gezegd dat Tom Schilling er geen jaar ouder uitziet na Unsere Mutter, Unsere Vater en het in het geval van Werk Ohne Autor is het moeilijk te duiden hoe oud Kurt is en verbaasd het me best wel dat hij opeens al 30 jaar is. Dan het beeld dat ik na de synopsis gekregen had rond de jonge Kurt die zijn weg zoekt als kunstenaar en de gruwelijkheden van de oorlog als uitlaatklep ging gebruiken in zijn kunst, een verwerkingsproces om het zo maar te zeggen. Maar nee dus, want het grootste deel van de film wordt toch opgesommeerd aan de moeizame relatie met schoonvader waar een rekening uit het verleden sluimert waarvan ik dan denk die gaat een sleutelrol spelen, maar dat komt er ook niet echt uit. Sterker nog, de daadwerkelijke ontwikkeling van de kunstenaar vind ik voor het gevoel een beetje onderbelicht en ondergeschoven en gebeurt erg laat. Maar wellicht had de filmmaker dit in gedachten. Wel sterk is het gesprek met het zonderlinge hoofdkunstacademie Antonius van Verten die zelf kunst maakt met bijzondere middelen in de vorm van vilt en vet, en niet alleen een begrijpbare essentie van kunst uitlegt, maar ook dat kunst een essentie van jezelf is, wie jij bent, wat jij hebt meegemaakt, waar jij mee zit, terug naar de basis om het zomaar te zeggen. Het tekent de crisis van Kurt op dat moment en het trauma, en het zegt toch weer genoeg over de erfenis van de gemiddelde Duitsers, want het is niet eenvoudig een Duitser te zijn.

En zo blijkt Werk Ohne Autor toch een aparte film met een periodeschets die niet helemaal aan de verwachtingen voldoet maar opzich wel interessant is. Er is een prima cast, vooral Koch is ijzersterk, een prima soundtrack en tekent het toch de moeilijke periode van de gemiddelde jonge Duitser na de oorlog en weet op sommige momenten best een gevoelige snaar te raken. Een 4 sterren voor nu en wie weet wat een herkijk ooit eens zal doen.

Als tussendoortje dit weekend even West of Memphis erbij gepakt die ook op de nominatie staat geschrapt te worden. Een docu overigens die ik jaren terug, voor mijn terugkeer hier, al eens zag en altijd was blijven hangen als interessant en sterk met uiteraard de nieuwsgierigheid of dit nog steeds het geval was.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond drie in eerste instantie verdwenen jongetjes, het opduiken van de lichamen en de arrestatie en uiteindelijke veroordeling van Echols, Baldwin en Misskelley op basis van occulte toestanden, waarop eenieder weer rustig kan slapen met de gedachten dat de daders gepakt zijn. En wat een beeld overigens zo mid jaren '90 van korrelige VHS kwaliteit, matjes en wijde kleding te over en een armoedige achterbuurt van sjofele sta-caravans en de gemiddelde inwoner wiens IQ niet in de driedubbele cijfers komt. Mijn hemel, wat een simpel volk allemaal, je zou er bijna bang van worden. Temidden van dat milieu is het gemakkelijk een buitenbeentje stigmatiseren, in dit geval door de politie, op valse voorwendselen, en gemakkelijk scoren om de zaak maar op te lossen. Daar komt bij dat er altijd geluld en geklets wordt, alles dat vreemd is ook meteen verdacht is en in de ogen van de meeste mensen een uitgemaakte zaak betreft.

Gelukkig dat er dan toch nog mensen zijn die zich volkomen in zo'n zaak vastbijten en volhouden dat er dingen niet kloppen. En als het deksel van de beerput komt is het toch ontstellend hoeveel dwarsverbanden zijn, vriendjespolitiek speelt, vooroordelen en strebberig gedrag heerst en vooral heel veel onkunde en vormfouten gemaakt worden. Verschrikkelijk ook die zelf verklaarde patholoog Dr. Frank Peretti die alleen maar foute conclusies heeft getrokken over de verwondingen. Eenmaal goed geanalyseerd blijken de feiten en het bewijs toch een heel ander daderprofiel op te leveren dan de aangewezen 'occultelingen'. In het vervolg zien we de rechter, aanklagers en politie die uiteraard bij hun bewijs blijven, de jongens al jaren onschuldig opgesloten zitten, maar vooral het beeld van andere betrokkene familieleden zoals de rouwende moeders, maar vooral zo'n totaal verknipt kind als Amanda Hobbs dat om te janken is. Wat een schokgolf en gevolgen heeft zo'n gebeurtenissen dan toch ook voor alles en iedereen er omheen ongeacht wie nu de dader is.

De speurtocht continues met de focus op Terry met een opzienbarende reputatie en strafblad, bewijs? Niet echt, het is allemaal indirect net als de bewering later van Michael en Blake Sisk. Maar wat mij wel ontzettend opvalt aan Terry Hobbs is de uitermate rustige en berekenende houding die nooit een moment boos wordt of zijn geduld verliest terwijl hij toch door moet hebben waar het gesprek, het bewijs en de aantijgingen heen gaan. Ieder ander mens zou toch zijn geduld verliezen, boos worden vanwege het beweerde en de richting van het gesprek, de suggestie dat hij zijn stiefkind iets aangedaan heeft. Het lijkt ingestudeerd waar hij zich, zoals iemand anders ook zegt in de docu, 18 jaar op heeft voor kunnen bereiden op iedere mogelijke vraag te pareren en om rustig te blijven zodat er onverhoeds niets uitfloept. En ja ik weet het, het zijn vermoedens, maar vertrouwen doe ik die man voor geen meter.

Een oplossing qua 'who dunnit ' komt er niet, verandering voor de West Memphis Three wel, en daarmee is West of Memphis een meer dan interessante documentaire te noemen waar slechts de speelduur en vrij lange nasleep, met de drie weer op vrije voeten, niet zoveel toevoegt en gezien kan worden als minpunt.

Goh...ik die uit eigen beweging een musical opzet. Kan dat? Ja dus...waarom? Omdat West Side Story toch wel een beetje onderdeel van mijn jeugd is, wat niet zo vreemd is met een klassiek georiënteerde vader en tevens de helft van het gezin in het plaatselijk harmonie orkest. Niet alleen de cd van Bernstein werd regelmatig gedraaid, zo werd de film ook gezien en lag een arrangement van West Side Story regelmatig op de lessenaar bij het betreffende orkest, een stuk koleremuziek aldus mijn vader die voor de aardigheid even was aangeschoven en de muziek bekritiseerde als lastig vanwege de vele tempowisselingen en lastige ritmes. Zeg maar gerust dat WSS jeugdsentiment betreft...

En stiekem is het ook best lekker want het is toch al snel een feest der herkenning met alle Bernstein melodieën en bekende liedjes in deze moderne Romeo en Julia, althans, in '61 dan. Als kijker val je toch van de ene scène in de andere en eigenlijk verveelt het geen moment, sterker, het lijkt een goed uitgebalanceerd geheel. De Sharks, the Jets, Riff, Tony, de prachtige Marie en de spanningen tussen de bendes, ja het glijdt er best wel weer lekker in. Wood is uiteraard maar al te fraai en bekend, Tony ken ik voornamelijk uit The Longest Day, maar verder zijn het toch erg veel onbekenden, iets dat opzich niet veel uitmaakt want tot op het acrobatische aan toe dragen allen hun steentje bij.

Te midden van de romance is er zowaar nog plek voor enkele maatschappelijk kritische geluiden. Zo wil de politie het liefst de Latino's op hun falie geven, lijkt het liedje 'officer Krupke' toch een aanklacht tegen de slechte omstandigheden en vooruitzichten binnen een wijk als waar dit geheel zich afspeelt, en komt het immigrantenleven er ook niet super af met 'I like to be an American '. Het beste wel droevige einde haalt in dit geval definitief de angel uit het anders gebruikelijke vrolijke en gemoedelijke einde zoals gewend in dit genre. Mogelijk dat deze West Side Story daarom mij ook wel goed ligt, en stiekem vond ik dit toch best wel weer leuk ondanks de speelduur van 2.5 uur.

Pai, your a girl. Go to the back.

Filmpje waarvan ik niet zo goed wist wat te verwachten. En de film heeft bij mij dan ook even moeite los te komen met de stugge Koro en het meisje Pai, maar over de helft en richting de ontknoping maakt de film toch een goede en zelfs ontroerende indruk.

De synopsis is bekend, het opperhoofd zoekt een waardige opvolger maar heeft als nazaat slechts een kleindochter. En dat een vrouw het nieuwe opperhoofd, de whale rider, wordt is uitgesloten, maar dan heeft de oude man met zijn stugge en oude opvattingen niet gerekend op de onverzettelijkheid en kracht van deze jonge dame. Wat we vervolgens zien is een krachtmeting tussen de oude cultuur en nieuwe opvattingen die in die zin aangereikt worden. Tevens boeiend aan deze clash is de molensteen rond Koro's nek betreffende hoe het nu eenmaal hoort in zijn beleving, en natuurlijk de oude wetten, en dat alles in het honderd lijkt te lopen met het aanspoelen van de walvissen, toch wel een erg tragische gebeurtenis.

Zoals gezegd is de strijd tussen het oude en nieuwe denken interessant om te zien, de oud gewoontes zijn ontzettend boeiend, bijvoorbeeld ook het vrouwelijke gezang waarmee de jongens worden voorgeleid aan stamhoofd Koro. Dat betreffende gezang is om kippenvel van te krijgen. Dan is er het gebruikelijke beeld van dergelijke stammen zoals we ook zagen in Once Were Warriors. Nu zijn de leefomstandigheden en alcohol gebruik hier niet op die wijze aanwezig, maar het simpele leven zonder veel bezit en rijkdom is wel hetzelfde. Er is de fraaie omgeving en de omgang met de dieren en de mystieke sfeer die knap kracht bijgezet wordt met de al eveneens mystieke muziek. Dan uitaard de acteerprestaties van de nog maar 13-jarige Keisha Castle- Hughes die terecht een oscarnominatie ontving. In één woord: wauw!

Whale Rider is een verrassend ontroerende film te noemen die ook nog eens diep gelaagd is wat betreft gebruiken, die volgen en eren, maar dat dit ook op nieuwe manieren kan. Dit alles overgoten met een mystiek sausje. Whale Rider is dan ook met recht een bijzondere film te noemen.

Zaterdagavond bracht Arnofsky's The Whale, en daarmee een film die mij bij voorbaat erg interessant leek vanwege de goed beoordeelde acteerprestaties van Brendan Fraser die zo blijkt vanwege verschillende redenen zelf lang buiten de Hollywood kijker en wereld geweest is. Wellicht dat hij daarom de ultieme en perfecte cast voor deze getormenteerde rol was.

Maar fijn, terug naar de film zelf met het simpele beginpunt rondom karakter Charlie die verstoppertje speelt met zichzelf en de wereld. Zichzelf dood vreten lijkt het antwoord op al zijn zorgen en problemen en daarmee lijkt dit dan ook weer een typische Arnofski film waar het gewicht van de rugtas ondoenlijk zwaar is, het leven vol van schuld en innerlijk conflict maar er tevens ruimte is voor verandering en rehabilitatie. Het is nooit te laat om goed te doen en hoewel met één been reeds in het graf vanwege zijn morbide obesitas, lijkt Charlie het doel op te vatten toch nog iets doen met zijn leven en één van de weinige dingen waar hij trots op is, namelijk zijn dochter. Maar zoals alles in het leven, en vooral in het geval van Charlie, valt dit ook niet mee.

Het is een fascinerende en opmerkelijke vicieuze cirkel waar zo'n karakter als Charlie in door blijft modderen terwijl de alarmbellen afgaan maar hij op zelfdestructie af blijft steven met op de achtergrond de ware reden van alle verdriet, iets dat beetje bij beetje op zijn plek valt als zijnde duidelijk maar tevens een soort van dominosteen die andere stenen in beweging gebracht heeft met de huidige situatie tot gevolg. Zo ook het karakter Ellie met haar huidige kijk op haar vader en bezoekjes waar vooral een generatiekloof speelt maar zijn geemmer over essay's ook wel eens to much is.

In alle treurigheid en grauwheid wordt er samen met het moment dat Charlie schoon schip maakt en eerlijk is, opgebouwd naar een bijzonder emotionele finale waar alles draait om een essay, ja alweer een essay, die de kern is van de film, dochter Ellie in de spiegel kijkt en zichzelf weer wordt, en Charlie zichzelf vooral toont als 'the whale'. En dat is toch wel een wtf moment dat alles op zijn plek valt, de film zich onderscheidt als een ijzersterk drama en Fraser toch wel terecht een Oscar gewonnen heeft met deze rol. En zo kijkende naar de Oscars van 2023 is het opmerkelijk dat een film als deze niet genomineerd was voor beste film maar Top Gun Maverick wel, maar goed dat terzijde.

What becomes of the broken hearted? is het vervolg op Once we're warriors die ik erg op waarde schat. Toch mag deel 2 niet in de schaduw staan van 1. Het is een weerzien met een groot deel van dezelfde acteurs als deel1 en uiteraard een aanblik op het treurige leven van Jake Hege, een onverbeterlijk man, alcoholist, werkeloos, agressieveling, en gelooft heilig in zich zelf en dat niets aan hem ligt.

Verder draait de film voornamelijk om de dood van zijn oudste zoon die gewroken moet worden, dat is de reden waarom zijn jongste zoon zich tevens bij een bende aansluit. Een verder deprimerend beeld volgt van doelloosheid, armoede, honger, alcohol, mensen claimen en gebruiken of misbruiken. Het enige gedeelte dat tot op zekere hoogte enigszins wat cachet aan het verhaal geeft is toch dat Jake het licht ziet en probeert zijn jongste uit de klauwen van de bendes te redden. Waarom Mulla zich opeens tegen zijn eigen bendeleider keert wordt niet echt uit de doeken gedaan en waarom Jake die twee klerenkasten treft en daarmee op wilde zwijnen jacht moet ontgaat me ook een beetje.

Een niet zo geslaagd vervolg op een hele goede eerste film. Deel 3 sla ik maar over denk ik.

Op de gok opgenomen bij de BBC voornamelijk vanwege het goed cijfergemiddelde, maar dat dit een dermate oude film was had ik niet verwacht en vond ik eigenlijk wel een welkom verrassing en gaf het geheel iets extra's. Daarom gisteren dan ook met veel plezier voor deze film gaan zitten.

Het verhaal mag duidelijk zijn en de verhoudingen worden van meet af aan op scherp gezet tussen de onhandelbare Jane en de veel te stille en rustige Blanche. Duidelijk is echter dat de rollen omdraaien wanneer het kindstertijdperk erop zit, degene met het talent blijkt toch wel degelijk Blanche waar Jane verandert in een hinderlijk aanhangsel wat dat betreft. Een schimmig en onduidelijk auto ongeluk later vinden we de dames terug in een grote villa min of meer met elkaar opgezadeld. Jane kan in principe niet zonder Blanche, en Blanche met haar beperking kan eigenlijk niet zonder de hulp van Jane, het is in die zin het beginpunt van alle ellende, in een drama die zich wel een beetje laat vergelijken met Sunset Boulevard. Ook daar is het sprake van een gevallen ster nog dromend van een terugkeer, ook daar is min of meer sprake van een gijzeling en een zelf soort einde met 'publiek' om het zomaar te zeggen.

Subtiel worden daarna de spanningen tussen het tweetal opgevoerd met op het eerste oog kleine pesterijen die zich opbouwen naar grotere en ernstige zaken waar het er op neer komt dat Blanche geïsoleerd en gegijzeld raakt en aan de grillen is overgeleverd van de psychotische Jane. Wat er allemaal speelt tussen de twee karakters blijft de vraag, zeker is wel dat Crawford en Davis hun beste beentje voor zetten en vooral Davis opvalt in een erg sterke rol. Bijzonder is in dit geval de opleving van Jane aan de hand van Edwin, ondertussen vliegt ze de geknevelde en verzwakte Blanche net zo goed om de nek als ze het even niet meer weet, iets dat regelmatig gebeurt. Het tekent de ontoerekeningsvatbaarheid van karakter Jane.

Hoewel de pesterijen steeds psychologischer van aard worden, en soms te gemeen voor woorden, mis ik toch iets extra's. De spanning is subtiel, net als de streken van Jane, toch tot echte horror, gruwel of suspense lijkt deze film niet te komen en dat valt toch een ietsiepietsie tegen. Goed, ik snap dat dit eventueel in het tijdsbeeld van 1962 gezien moet worden dus daar laat ik het dan ook bij wat deze degelijke film betreft met goede acteerprestaties en sfeer.

Claire is hearing things...

Toch wel een beetje vreemde eend de bijt betreffende het werk van Robert Zemeckis die toch vaak meer de komedie en luchtige of drama kant op gaat met zijn films en daar toch prima films mee afleverde in het geval van Forest Gump, Cast Away en Flight. Zien deed ik deze film al minstens twee keer, en hoewel geen topfilm, bleef de film me wel altijd bij als acceptabel. En vandaag was het wel tijd voor een herkijk met comment en cijfer alhier.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond Claire die dingen meent te horen en te zien. Prima wordt in die zin gespeeld met gebeurtenissen uit het verleden die invloed zouden kunnen hebben op madame's perceptie, dan speelt er nog dat dochter net op zichzelf is dus dingen als ouder worden, moedergevoelens en gedrag die geen uitlaatklep meer hebben en overgang of hormonen een rol kunnen spelen. En hoewel het toch wel redelijk duidelijk is dat het allemaal niet helemaal koosjer is wordt er toch goed gespeeld met de mogelijkheid dat het aan Claire zelf kan liggen.

En zo ontwikkeld What Lies Beneath zich toch langzaam tot een prima mysterie waar het vreemde gedrag van de buren als bliksemafleider fungeert maar dat uiteraard vrij suggestief is en het gevaar van veel dichter bij komt. En Pfeiffer speelt de paranoia vrouw prima, er zit een behoorlijke knappe spanningsopbouw in, het radio momentje is toch wel kippenvel waardig, is met een ouijabord toch wel een no go en vragen om problemen, en bezit de film een aardig bovennatuurlijk sfeertje. Wie het gedaan heeft weet ik allang omdat ik de film al eerder zag, toch lijd de film daaraan geen pijn zoals sommige andere films dat wel hebben en blijft What Lies Beneath meer dan behoorlijk. Om als laatste de uitermate knappe Amber Valletta nog even te benoemen.

Ik moet zeggen dat ik minder verwacht had van deze mysterie/thriller/semi- griezel maar dit blijkt toch een prima opgebouwde film wat zich tevens kenmerkt in de badkuip scene. En zo hebben we weer een filmpje afgestreept.

Naam die ik ken vanwege de serie op Comedy Central, iets dat voor mij opzich niet een motivatie is te kijken aangezien ik de series op CC niet echt leuk vind. De gemiddelde serie op deze zender, op Family Guy en South Park na, vind ik al snel flauw. Maar het goede cijfergemiddelde trok me toch over de streep om de film maar op te nemen en te proberen.

De toon is in ieder geval binnen minuten gezet met een ontwakende Viago die vervolgens de anderen wekt voor een bewonersvergadering, dit onder toeziend oog van een cameraploeg die de bewoners een bepaalde tijd mag volgen. Vervolgens wordt er driftig gekibbelt over de huishoudelijke taken, het verzaken van deze, en wordt er achter andermans rug druk geroddeld. Niet bepaald het beeld dat we hebben van één van de grootste fantasy monsters ooit bedacht en laat hem hier nu juist de kneep zitten met een sociaal gestoorde gek in de kelder, lanterfanter en losbol Deacon, dandy Viago en krijgsheer Vladislav wiens krachten vergane glorie zijn. Toppunt is knechtje Jackie die slachtoffers moet ronselen, dat kunnen ze kennelijk zelf niet. Dracula zou zich omdraaien in zijn graf maar dat is natuurlijk lastig met een staak door het hart.

Kostelijk zijn toch wel een aantal scènes zoals het tweetal dat komt eten, tevens ook de problemen die Nick veroorzaakt in het uitgaansleven, wordt de geschiedenis van alle vier, Petyr inclusief, leuk uit de doeken gedaan, en is het politie bezoek grappig. Maar het belangrijkste aan de film is toch de balans die gezocht wordt tussen humor en horror. En daar slaagt de film wonderwel in en persoonlijk vind ik dit toch echt een kostelijk stukje satire. Er wordt goed geacteerd en het ziet er allemaal fraai uit. Grappig ook alle vampieren die men op straat tegen komt en de ruzie met de bende weerwolven, alsof er alleen maar gespuis op straat is in het donker. Overigens lijkt het geheel me ook spottend bedoeld richting Twilight.

Eindresultaat is wat mij betreft dat What We Do In The Shadows een kostelijke film is voor een keer en precies de juiste snaar wat humor betreft te raken.

Aardige coming of age drama die ik al eens eerder gezien had, toch kon ik me slechts de oude man die een foto maakt van moeder herinneren en niet meer.

Een redelijk, soms vermakelijk, beeld van een gemiddelde disfunctionele familie komt naar voren. De spil van de familie lijken twee personages, ma en Arnie, waar de rest zich als een stel bedienden omheen manoeuvreren, toch zou je de situatie ook om kunnen draaien en concluderen dat Gilbert juist de spil is die de meeste dingen regelt en verzorgd. Zoals zo vaak blijkt maar weer eens dat in een dergelijke situatie Gilbert en zijn zussen de situatie juist in stand houden. Iets dat ik tot op zekere hoogte zelf ervaren heb. Het wordt van je verwacht en geruisloos ga je er in mee. Gilbert en zijn zussen dito, die alles maar lijken te pikken, zelden de waarheid zeggen en elkaar een enkele keren naar het leven staan na de nodige frustratie. Verder is daar het ubersaaie leven, niet één van de vele 'suburbs' zoals we al zo vaak gezien hebben, maar op het platteland, in een dorpje waar slechts passanten komen, mensen met een groot geestelijk 'anker' blijven plakken, de huisvrouwen zich vergrijpen in hun saaie leven aan de kruideniersknecht en de buurtsupertjes door de grotere concerns de nek om gedraaid worden. De tijd lijkt stil te staan terwijl de wereld ronddraait...

What's eating Gilbert Grape gaat om de molensteen die familie en haar verplichtingen kunnen vormen en de situatie waar je in vastgeroest kan zitten terwijl je zelf, maar de rest ook, wegkwijnt. Jezelf weg cijferen lijkt vanzelfsprekend maar dat is het niet. Samen met het verschijnen van Becky schrikt Gilbert op uit zijn dagelijks lethargie van een kutbaantje, en de zorg van zijn moeder en broer, en durft zowaar groter te dromen. De film mond vervolgens na een redelijk saaie begin uit in een aardig coming of age geheel waar Gilbert zowaar durft uit te delen en tot op zekere hoogte voor zichzelf durft te kiezen. Een wankel evenwicht is het en blijft het, de zorg en de zelf ontplooiing, tot moeders de pijp, bewust of onbewust, aan Maarten geeft. Hoe pijnlijk en dubbel ook opent het nieuwe wegen en bied potentie voor andere invloeden waarvan akte.

Ondanks de ronduit geniale DiCaprio, sobere Depp en ook goed acterende moeder, Darlene Cates, is de boodschap voor jezelf durven kiezen klip en klaar, toch boeit het me allemaal niet heel erg. Gilbert Grape is dan ook een aardig een keer gezien te hebben voor een review maar meer ook niet.

Een filmpje waar ik toch altijd wel erg benieuwd naar was, ook weer zo'n titel die is blijven hangen door een filmprogramma in de jaren '90, en gelukkig bood de BBC uitkomst met het uitzenden van de film afgelopen week. Hoewel ik niets met Tina Turner heb als artiest interesseren dergelijke verhalen met wel ontzettend, vooral als je weet dat er een wereld aan ellende schuilt gaat achter de pracht, praal en succes.

En zoals zoveel van dergelijke films die ik de afgelopen tijd gezien heb is What's love got to do with it daarop geen uitzondering met het bakvisje Anna May die in de muziekwereld beland, of beter gezegd in de wereld van Ike, en daar haar niet bepaald plezante levensverhaal opdoet. En het is vrij duidelijk wat mij betreft, nog voor hij een hand geheven heeft heb ik aan de maniertjes van dit heerschap toch reeds vastgesteld dat meneer Turner een sociopaat is. Het liegt, bedriegt, slijmt, acteert, palmt in, compimenteert op dingetjes die net zo snel weer tegen gebruikt kunnen worden, en als alles mislukt bedreigen we en slaan er uiteindelijk op los. Macht, geld en roem, de rest is bijzaak. Het verbaast je toch dat zo'n vrouw bij zo'n man blijft, maar helaas heb ik bepaalde dingen van dicht bij gezien, het inpalmen van iemand die net wat te gemakkelijk is, het gevoel geven dat zij degene is die iets kwijtraakt, het perfect onder de huid kruipen en bespelen. In het geval van Anna May zal er lijkt me een soort verlatingsangst van een vaderlijke figuur meespelen en tevens de angst voor afkeuring. Het maakt een mens bespeelbaar en in die zin is vooral de familie veel te verwijten.

En ja, dat is eigenlijk wel het verhaal in de notendop. Geld, macht, roem en Ike die de lakens uitdeelt en simpelweg geen nee accepteert. Een beeld dat door de jaren steeds erger wordt en richting vernedering gaat. Fijn is dan toch eindelijk ex band lid Jackie die de helpende hand bied, en al helemaal kostelijk is natuurlijk wanneer Anna van zich af slaat in de limo en de daarna volgende rise van Tina en fall van Ike. Karma noemen ze zoiets. Wat de muziek betreft, ik heb dus weinig met Tina. Toch vind ik de soul uit de beginfase van The Ikettes meer mijn smaak en best lekker. Duidelijk is dat de nummers gedubt wordt met de echte stem van Tina, niet iets dat mij stoort, het is in die zin een unieke stem en ongetwijfeld moeilijk om na te doen. En wat het acteren betreft, tja, Fishburne is natuurlijk magistraal als de tiranieke Ike. En Bassett doet het wat mij betreft ook prima ook al heb ik te weinig Tina kennis om dat echt te kunnen beoordelen. Ik lees dat er trouwens veel commentaar is op Bassett's gespierde verschijning en ja die mag er best zijn, maar die mensen benoemen ook Tina Turner zelfs als sexy, iets waar ik me nog minder bij voor kan stellen, vind het echt geen knappe vrouw of dat er sprake is van sexappeal, maar dat zal persoonlijk zijn, zoals gezegd het voldoet.

En zo is What's Love Got To Do With It best een interessante en goede film met fijne muziek, goede acteerprestaties en uiteraard een verhaal die indruk maakt. En daar is het cijfer dat ik geef ook naar, ik vind eigenlijk het stemgemiddelde van 3,33 wel aan de lage kant maar een 4 wil ik er niet voor geven want daarvoor heb ik er toch net wat te weinig mee.

En op de maandagmiddag nog maar even een filmpje en daarbij viel de keuze op deze Alistair MacLean verfilming. Vorig jaar eind maart zat ik aan de Puppet On A Chain, een film die niet veel hoger scoort dan deze When Eight Bells Toll, toch gaf ik Puppet On A Chain het voordeel van de twijfel en vond het op zijn minst een redelijke film waar ook het nodige aan sentiment bij kwam kijken omtrent het boek. Eens kijken of dat ook gold voor deze film waar ik het boek, Ondergang Om Middernacht, niet van ken. Wellicht met de tijd eens oppikken bij de kringloop.

Vlot gaat het geheel van start met een erg jong ogende Hopkins die toch al stiekem ver over de dertig is, en valt de muziek op als frivool die daarnaast een James Bond achtige vibe heeft. Dan is er natuurlijk de fantastische filmposter, echt briljant, alleen al daarom zou ik een voldoende willen geven. Toch loopt de film al meteen tegen een wat rare tijdsprong/flashback aan die even heel onduidelijk aanvoelt. Gelukkig is het van korte duur en vervolgt de film zich met een prima beeld omtrent het undercover agenten die zich voordoen als biologen. En dat voelt toch wel goed aan. Geen ronkende bolides, wulpes dames en een glamerous bestaan maar geen opsmuk en mannen in een serieuze rol. De zoektocht naar het schip met goud kan beginnen en geeft een mooi beeld van de fraaie maar ook grillige natuur en kustlijn.

Uiteraard, het is een MacLean verhaal, speelt er nog veel meer met bedrog en dubbelspionage, verschillende partijen die samen werken of willen helpen en mensen die niet te vertrouwen zijn. Temidden van dit zoekt Calvert naar de dader en oplossing en het schijnt dat dit ooit gezien is als poging een tegenhanger voor James Bond met dit karakter en toon qua film te ontwikkelen maar nooit van de grond is gekomen door verschillende rederen. En het moet gezegd dat de film alleszins redelijk is maar behalve dat toch zeker nergens hoogvlieger. Mevrouw Dellon is nog een redelijk pluspunt maar soms duurde de film in fases allemaal net wat te lang en was het materiaal om goed van in slaap te vallen en die slaap lag behoorlijk op de loer. Afijn het mag duidelijk zijn, Puppet On A Chain ga ik nog wel eens aan een herkijk onderwerpen, maar in het geval van deze When Eight Bells Toll zit dat er toch echt niet in. Één keer was voldoende zo mag duidelijk zijn met tweeënhalve ster.

20 jaar geleden gezien, niet overtuigt, vanavond daarom weer geprobeerd maar helaas weer niet kunnen overtuigen. Het is het gewoon allemaal net niet.


De paar weinige dingen die ik erg goed vond is de ronde cirkel van begin en einde, Eldard die in het begin zelf met een stervende loopt, en het einde van de film zelf de stervende is en bepaalde sfeeropnames, de zon tussen de bomen, de ontelbare lijken, de dode drijvend in het water tijdens de grote aanval. Maar verder slaagt de film net niet. Het mist allemaal een soort overtuiging. Zo vind ik de tanks ronduit slecht, tevens zou ik, als iemand die redelijk veel weet van de oorlogsgeschiedenis, veel meer van de natuur verwachten. De Duitsers waren hun vijand, maar de natuur, modder, regen en mist waren de echte ontberingen en dat zie ik maar zelden terug. Al met al is het een continue wikken en wegen, nee of ja, goed of slecht, dit weer matig, dat weer aardig. Is dit dan gewoon een B-film anyone? Geschoten met klein budget, want dat gevoel bekruipt me constant. Daarnaast kan de film me niet blijven boeien, het trekt me niet, en dat hoeft op zich niet aan het script te liggen. Want hoewel veel mensen het verhaal/script afvallen en niets bijzonders vinden, heb ik wel zoiets van 'a day in a soldiers life' maar het is natuurlijk wie het brengt en hoe je het brengt. Ron Eldard als absolute simpele gozer en antiheld vind ik dan ook weer niet zo'n gekke keuze.

Al met al geen gek idee allemaal, maar helaas de uitvoering...

Ali, boma ye! Ali, boma ye!

Tijdens het sporten deze documentaire er doorgedraaid en achteraf het idee dat ik dit toch al eens gezien had. Maar dat mocht de pret niet drukken want met verschillende boeken in de boekenkast en vroeger een poster op mijn slaapkamer lijkt het me duidelijk dat ik me wel interesseer in het karakter Muhammad Ali en dan gaat een dergelijke docu erin als zoete koek.

En wat een fascinerende figuur is deze man toch. Normaal heb ik een bloedhekel aan opscheppers en 'loudmouths' maar Ali heeft natuurlijk de bewijsdrang en erlijst die hem recht van spreken geeft en wat doe de man dat toch overtuigend en met veel charisma. Ik krijg spontaan medelijden met Will Smith en zijn fletse vertoning die overduidelijk de opdracht van Michael Mann kreeg een sobere en onzekere Ali neer te zetten, het staat in een schril contrast met de werkelijkheid. Desondanks is de vraag met al die praatjes of je nu een tering hekel aan de man moet hebben of je in moet laten palmen, en ik moet zeggen dat toch het laatste gebeurt met zijn quotes, humor en snedige opmerkingen. Ali betovert en magnetiseert.

We zouden al bijna voorbij gaan aan de dip waar de carrière van Ali op dat moment in zat met zijn schorsing, verdampte vermogen, persona non grata en alle analyses dat de beste man over zijn top was en kanonnenvoer zou zijn voor 'hardhitter' Foreman. En wat een opbouw is het toch naar de befaamde 'Rumble in the Jungle' met een halve volksverhuizing qua artiesten, sporters en entourage en andere notabelen. En wat een psychologisch spel wordt er toch gespeeld vanaf Ali's kant waar de bevolking opgezweept wordt tot een soort ware haat richting Foreman waarvan men niet eens wist dat de beste man ook een kleurling was. En heel veel dingen vielen toch wel in het nadeel van de minder bespraakte Foreman die zijn imago ook geen goed beurt verleende met zoiets als de herdershond. De schijn tegen hebben noemen ze dat.

En wat wordt de boel in die zin opgezweept terwijl het gevecht niet eens zo heel bijzonder is met 'de rope-a-dope' en een schaarse aanval van Ali op het moment wanneer Foreman moe is met de afloop die maar al te bekend is. Achteraf toch wel treurig, de psychologische oorlogsvoering die zwaar viel bij Foreman ook de de jaren er na waar de beste man geplaagd werd door depressies. Van de andere kant is het zowel legendarisch als fascinerend wat een icoon als Muhammad Ali los weet te maken. En zo is When we we're Kings toch een uitermate boeiende en sterke documentaire.

But what the hell? A hole is a hole is a hole, as they say.

Kostelijk film altijd weer die zich ergens tussen avonturen en oorlog ophoudt. Uiteraard van Alistair MacLean die naar het schijnt het scenario schreef en pas daarna als boek op de markt kwam, erg prettig boek, maar vooral een top film en beste MacLean verfilming wat mij betreft.

Een uitgebreid verhaal met de nodige verwikkelingen, wendingen en contraspionage wordt gebracht in een prachtige omgeving. Een verhaal dat uitermate goed in elkaar zitten zich tot op het laatste laat wachten wat de afwikkeling betreft door alle actie. En actie is er zat en goed ook. Één ding, Duitsers kunnen niet schieten blijkt maar weer. Burton overtuigend, Eastwood knorrig als altijd en verder een prettige verschijning in de gedaante van Ingrid Pitt. Derren Nesbitt is als Gestapo man ook goed gecast en overtuigend in zijn rol.

Ondanks zijn inmiddels 52 jaar is Where Eagles Dare nog altijd een kostelijk film ook al weet je de afloop. De acteurs zijn geknipt voor hun rol, de locaties zijn prachtig en het plotje is meer dan prima. Dan zit er nog een prima soundtrackje bij en kloppen de uniformen en wapens op wat rare pantservoertuigen na. Wel jammer van die auto die zomaar ontploft.

Een best wel aardige romcom met een innemende Bullock, destijds, '95, vooral Bullock genoeg reden om voor deze film naar de bios te gaan.

Inhoudelijk is het niet zoveel. Het introverte en behoorlijk eenzame muurbloempje Bullock redt haar droomman van het spoor waarna ze door een miscommunicatie aangezien voor zijn verloofde en liefdevol opgenomen door de familie. Aandoenlijk en vermakelijk is te zien dat ze niet durft te vertellen hoe het werkelijk zit en steeds verder in de familie opgenomen wordt. Een gevoel dat ze lang miste. De problemen rijzen vervolgens de pan uit met de aankomst van Jack. Niet alleen komt er een vergelijking opgang tussen de simpele, humoristische en veel sympathiekere Jack tegen het uiterlijk vertoon maar verder oppervlakkige Peter. Het laat zich raden wie er beter bij Lucy past.

While you were sleeping is een prima, vermakelijke en aandoenlijke romantische komedie met zelfs nog een aardig filosofische gedachte, dat verblind worden door uiterlijk vertoon en echt iemand leren kennen twee behoorlijk verschillende dingen zijn. Leuke film op zijn tijd.