Meningen

Degelijk.

Niet echt top-250 waardig wat mij betreft, maar ook niet onbegrijpelijk. Op het eerste gezicht lijkt dit meteen zo'n sentimentele tranentrekker die de juiste snaar raakt bij het publiek. En dat is de film ook, ik hoef niet naar diepere betekenissen te zoeken op dat gebied.

Uit de tijd dat Bardem nog vaak in Spaanse films te zien was. Het was eigenlijk al bijna de overstap naar Amerikaanse films toen, maar hij zat nog voor de helft in Spanje. Onherkenbaar is hij in ieder geval zeker, en acteert zeker naar behoren. Maar Bardem slaagt er helaas niet in om van Ramón een memorabele verschijning te maken waarmee ik als kijker kan inleven.

Bijrollen zijn ook helaas niet veel sterker. Er wordt degelijk geacteerd en echt slechte prestaties zijn er niet, maar op zijn beurt ook geen goede helaas. De personages zijn redelijk plat, ik zal ze over enkele weken weer helemaal vergeten zijn. Weinig karakters lijken uiteindelijk een eigen smoel te hebben waardoor ze vaak als inwisselbaar geclassificeerd staan.

Visueel ziet het er goed uit, vooral als Amenábar een beetje gaat experimenteren. De zweeftochten van Ramón zijn bijvoorbeeld best apart. Voor de rest is het wel een beetje kaal ingericht allemaal en de Spaanse landschappen, op een aantal adembenemende shots van het strand na, vind ik toch wel verwaarloosd.

Richting het einde wil het nog wel eens raken, maar Amenábar draaft vaak net wat te veel door met het doel om de kijker aan het huilen te maken. Het sentiment blaast iets te veel op en zeker de conditie van Rueda die er ook nog bij komt kijken was onnodig. De film zet alles net iets te sterk aan waardoor de impact voor een groot deel helaas verloren gaat.

Voor de rest is het allemaal als geheel goed genoeg voor een voldoende. Ik baalde er wel van dat het blauwkleurige strand niet vaker in beeld kwam. Die opening was in ieder geval schitterend.

Blijft leuk.

Een van de meest pakkende Nederlandse films die ik heb gezien. De titel mag dan niet de beste titel zijn, de film zelf is erg sterk op sommige momenten. Eindelijk ook een filmpje waar de mensen geloofwaardig in acteren en niet zo overdreven doen.

Emotioneel is het ook pakkend, grijp je ook richting het einde wel een beetje. Acteerwerk van de Walle is sterk maar in het algemeen doet iedereen het prima. De film heeft een beetje een traag begin dat niet altijd even interessant is maar snel wordt het al beter.

Niet mijn favoriet, maar dit is toch wel een zeer zekere uitblinker in onze eigen cinema. Dit zijn typisch de films die je wat trotser kunnen maken op onze eigen cinema. Ik heb genoten, jammer dat het wel net iets te lang duurt.

Volstrekt zielloze misdaadfilm met eindeloos gezever over alles en nog wat. Totaal oninteressant in beeld gebracht door regisseur Steven C. Miller, die een nogal wisselvallige loopbaan kent met een sterke neiging naar de negatieve kant. Marauders is in ieder geval één van zijn minste films, zeker aangezien hij zich tot dusver niet heeft bewezen met het vertellen van verhalen. Het gaat allemaal maar door en de gebeurtenissen die zich opstapelen zijn allesbehalve boeiend. Stop daar een hoop (veel te veel overigens) personages met zeer beperkte inbreng qua talent aan toe en je hebt een film die veel te lang doorgaat en eindeloos lijkt te duren. Een behoorlijke uitdaging om doorheen te komen.

Mwa.

Eigenlijk kon ik het nog wel waarderen. Margaux mag zich bij de horrorfilms voegen die technologie als de bedreiging zien. Meestal blijven deze films klein qua schaal, en Margaux is daarin niet erg anders. Gelukkig ook maar, want ik betwijfel of de financiën er waren om qua grootte echt uit te pakken.

Acteerwerk is niet geweldig en de personages vervelen snel. De opening is waarschijnlijk de beste sequentie van de gehele film, jammer dat dat niet de eerste keer is binnen dit genre dat de eerste minuten niet meer worden overtroffen. Komt overigens ook het dichtst tegen horror aan, want de overige film is eerder een sciencefictionthriller met wat korte slasherelementen.

Aangezien de film de clue zelf al in de eerste 5 minuten heeft weggegeven weet je meteen al dat het niet plus is rondom het huis, maar dat mag de pret weinig drukken. Leuke vormgeving van de computer, best redelijke effecten en Miller pakt zelfs nog een beetje uit qua kleurtjes. Eenmaal de film vordert breekt het langzaam door dat het qua logica niet erg sterk aan elkaar zit en zijn de kills toch te tam in vergelijking met de opening.

Ik heb me aardig vermaakt, maar eigenlijk zijn de scenes waarin de tieners met de computer communiceren en gadgets ontdekken interessanter dan het bloedvergieten en opvolgende thrillerelementen. Altijd wat jammer dat een film als deze niet de benodigde spanning uit het gebeuren kan persen, maar voor wat het is, is het best oké. We hebben mindere varianten gezien met hetzelfde concept.

Een regisseur als Noah Baumbach komt voornamelijk goed tot z'n recht wanneer hij met interessante personages kan werken, maar die zijn er spijtig genoeg niet in de wereld van Margot at the Wedding. Enkel Jennifer Jason Leigh komt enigszins herkenbaar over, de rest van de leden zijn vooral vervelend en kinderachtig. Niet dat het acteerwerk daarvoor de schuldige is overigens, want zelfs Nicole Kidman speelt een zeer verdienstelijke rol. Het is vooral het scenario dat elke keer de bocht uitvliegt met vervelende humor, twijfelachtige besluiten en een ernstig gebrek aan hoogtepunten. Steeds merk je als kijker dat de makers proberen om er een onvoorspelbare film van te maken (net als het echte leven), maar vergeten dat vervolgens ook boeiend in te vullen. Jack Black heeft genoeg leuke rollen gespeeld, maar dit soort personages horen niet in een film als deze thuis. Punten voor het sterke acteerwerk en de korte speelduur, verder geregeld vermoeiend om door te komen.

Leuk debuut.

Het debuut van de heer Rodriguez is qua stijl best herkenbaar, en ik vind zelfs dat El Mariachi een aantal veel betere regiepunten vertoont in vergelijking met de hedendaagse regie van Rodriguez. Een bepaalde frisheid is hier te herkennen, die in andere films van hem wat minder aanwezig is.

Goedkoop is het zeker, en zo voelt het regelmatig ook aan. Toch is het knap dat het budget totaal op enkel 7.000 euro stond, want het is allemaal best groots opgezet. Uiteraard zullen de kosten in zo'n Mexicaans dorpje lager zijn dan een locatie in bijvoorbeeld Los Angeles of New York, maar ook daarbuiten is het knap dat het zo groots uitgewerkt is.

Ik was compleet verrast dat de regie best degelijk is en niet heel vaak wordt afgeremd door het lage budget. De opening in de gevangenis en de moord op de drie heren door Martinez in een bar waren scenes die behoorlijk goed opgebouwd waren. De kalme maar onheilspellende spanningsopbouw werkt regelmatig erg goed.

De actie is niet al te bijzonder, en niet perse vanwege het budget. Vooral standaard geknal overladen met een hoop slow-motion die op den duur in de herhaling valt. Hier en daar wat klungelige montage, en vooral net wat te traag in elkaar gestoken terwijl er in andere scenes plots een overvloed aan snelheid zit.

Acteerwerk is redelijk slecht, maar Martinez en Marquardt doen het best leuk. Vooral de eerste weet een aantal gave trekjes aan zijn personage te geven. Gallardo vond ik wat minder, is ook niet echt geschikt voor zijn rol, en Gomez was ook niet al te best. Het komt eigenlijk vooral van de schurken.

Hier en daar vallen een aantal dingen hard door de mand, maar in het algemeen was ik positief verrast door een frisse benadering en uitstekende opbouw van spanning. De pay-offs zijn zoals verwacht wat matiger en de slow-motion te prominent. Het is best een aardig debuut, maar maakt voor de rest ook niet veel meer indruk dan dat.

Ha.

Ik las een review die omschreef dat iedere kijker soms ook weleens behoefte heeft aan een cheeseburger in plaats van keurig uitgesorteerde maaltijden. The Marine doet daar inderdaad aan denken. Tussen de films die altijd inhoudelijk vernieuwende elementen toe willen voegen komt deze juist met verfrissend simplisme aanzetten.

Een recept dat al vele keren is gebruikt in film. Ex-soldaat gaat achter zijn ontvoerde vriendin aan en zet alles op alles om haar te redden. Het is een ideaal concept voor een echte machofilm. Waar dit soort films normaal gesproken vaak last hebben van een regisseur die niet helemaal all-the-way wil gaan, blijkt The Marine met zijn simpele inhoud juist een leukere variant te zijn. Lekker rechttoe aan dus.

Explosies, veel kogels, veel achtervolgingen en veel knokpartijen. Alles wat je zou verwachten van een doorsnee actiefilm met een lomp verhaal zit erin. En het weet elkaar nog best lekker op te volgen ook, met dank aan een goed gevoel voor actie vanuit regisseur Bonito. Qua editing volgt elke scene elkaar lekker op en wordt het tempo na enige tijd nooit meer losgelaten.

Gezien het feit dat The Marine ook best kort duurt kan ik de film van harte aanraden aan diegene die even geen zin hebben om na te denken maar gewoon lekker willen kijken naar lompe, overdreven explosies. Qua logica klopt de film van geen kanten, het acteerwerk is niet geweldig en verrassingen zal je ook beslist niet aantreffen, maar als je daar een beetje omheen kan kijken wacht je lekker bombastisch popcornvermaak op.

Niet zo boeiend.

Had vooraf zelfs verwacht dat het een Nederlandse film was, maar het blijkt dat de hoofdrolspeelster gewoon van Nederlandse afkomst is. Het mag de pret niet drukken. Sterker nog, het mag de pret alleen maar versterken, want uiteindelijk zie ik toch liever een Engelstalige film dan een Nederlandse film. Kwaliteitsverschil is groot.

Marionette is een thrillerfilm met korte uithalen naar de horrorkant en de mysterieuze kant. Geen van alle genres werken echt goed, want allemaal missen ze een cruciaal element; spanning. Van Strien bouwt op het concept van een kwaadaardig kind, iets dat al honderden keren is gedaan en dat ik vooraf ook niet had verwacht. Anders had ik het wellicht gewoon geskipt, ik word een beetje moe van dat soort concepten.

Acteerwerk is vooral ondermaats en ondanks dat er qua cinematografie nog wel wat kwaliteit te bekennen is moet ik zeggen dat ik het allemaal nogal een plat gebeuren vond. Dat de film nog redelijk groots denkt richting de finale werkt uiteindelijk ook niet erg meer mee. Het is allemaal gewoon te vlak en emotieloos, maar uiteindelijk is er qua regie nog wel kwaliteit. Het ziet er best spookachtig uit soms en de opmaak is degelijk, maar de rest zal ik snel vergeten.

Aardig.

Wie kent het eigenlijk niet, een huisdier hebben. Niet dat iedereen een hond heeft, maar ik neem aan dat de meeste op z'n minst een goudvis hebben gehad. Marley & Me laat eigenlijk aan diegene die geen huisdier hebben zien hoe het is om een (luidruchtige) compagnon te hebben, met tussendoor wat familiedrama.

Wilson is ondertussen wel een komedieacteur die ik graag terugzie. Ben enorm nieuwsgierig naar hem geworden na het zien van No Escape, ook al heeft die film weinig met komedie te maken. In ieder geval kan zijn humor me best bekoren. In het begin is hij even wennen, maar zijn droge dialogen gaan uiteindelijk wel werken. Hij heeft gewoon iets aparts, en dat werkt erg in zijn voordeel.

Anniston doet het verder ook prima, maar acteert wat "professioneler" en haalt het wat mij betreft niet bij Wilson. Bijrollen zijn niet zo bijzonder. Ik kan de hond natuurlijk prijzen, maar die hond doet waar hij of zij goed in is. Lieve hond verder. Simpel trucje voor sentiment, maar het maakt de film wel leuker. Ben verder ook dol op honden, dus bij mij werkt dat automatisch in het voordeel.

Visueel een veilige film en voor Frankel is dit qua snelheid en tempo een stapje terug in vergelijking met The Devil Wears Prada. Marley & Me is een iets "normalere" film die zich minder op gekke typetjes focust en meer op humaan drama en luchtige komedie. De toon is dus anders, maar dit hoeft niet perse verkeerd te zijn. Frankel weet zich dan ook aardig te redden, maar het duurt wel eventjes voordat de film zelf begint te branden.

Vond het namelijk allemaal een beetje stroef starten. Zowel de personages als het verhaal zelf hebben even tijd nodig om op gang te komen. De film maakt een aantal redelijk onopvallende sprongetjes in de tijd, maar het voelt nooit aan alsof de personages ergens maar ouder worden. Dat is wel iets waar Frankel wat meer moeite voor mocht doen, maar verder niet al te veel te klagen hierover.

Slot vond ik verder mooi gedaan en de film kent genoeg gebeurtenissen om het boeiend te houden. Bij vlagen mierzoet en niet al te indrukwekkend geschreven, maar als feelgood is het een best degelijk resultaat. Die hond is dan ook een ideaal ingrediënt om je film te laten werken. Moment dat Marley ingeslapen wordt voel je dan ook wel. Mijn kat is ook via het spuitje gestorven, al was ik daar niet bij. Dat is gewoon niet de laatste herinnering die ik wil hebben van mijn huisdier. Vlotte film, vermakelijk, maar niet briljant. Een nette voldoende lijkt me wel op z'n plaats.

Bovengemiddelde film over een scheiding die vanuit twee perspectieven moet worden bekeken. Wel jammer is dat één van die perspectieven, Johansson, wat matigjes wordt uitgewerkt waardoor de sympathie maar naar een enkele persoon ging terwijl het voor beide personen zwaar is. Goed uitgewerkt, realistisch wanneer het realistisch moet zijn en mooi vertelt verder. Zeker een terechte nominee voor prijzen.

Cijfer blijft staan na herziening. Regisseur Sergio G. Sánchez schrijft een mooi en boeiend verhaal waarin genoeg aan de hand is om niet te vervelen. Door andere gebruikers is er wel terecht benoemd dat niet elk genre evenveel ademruimte krijgt, dat is dan ook de voornaamste zwakte van Marrowbone. De thrillerkant met lichte horroruitspattingen is sfeervol en sterk opgebouwd, maar te weinig aanwezig. Gelukkig doen de castleden het absoluut naar behoren, ziet de film er verzorgd en doordacht uit en biedt het daadwerkelijk nog een verrassende inslag tegen het einde aan. Marrowbone blijft nog altijd een vermakelijke en fijne mix van allerlei genres.

Geinig.

Toch wel opnieuw iets dat we van Burton kunnen verwachtten, maar ook duidelijk een van zijn oudere projecten is. Dit zie je vooral eraan omdat die Aliens er echt hilarisch slecht uitzien, maar dat draagt ook bij aan het charme daaraan.

Nogal een foute film voor de rest, dat nogal een dom en flauw verhaal heeft, maar dat maakt het gelijk ook een stukje leuker. Nogal een goede cast dat me wel verbaasde. De film is wel grappig maar had wel wat meer vaart mogen hebben. Dit soort filmpjes horen eigenlijk rond de 90 minuten te duren.

Voor de rest is het een best komische film die wat te lang duurt. Het leukste stuk is wanneer de Aliens dan eindelijk een keer losgaan en daar scoort de film op. Veel fantasie van Burton vermengt in een flauw maar grappige Sciencefiction / Komedie. Vermakelijk is het wel.

Mwa.

Mars Needs Moms is volgens enkele bronnen de grootste filmflop ooit. Het had ook een werkelijk reusachtig budget. Als je dan een blik werpt op de artikelen die op deze pagina worden gedeeld ga je je toch wel op je achterhoofd krabben. Zo weinig promotie voor zo'n dure productie. Het moet niet gekker worden met Disney.

Mars Needs Moms zet in op voor die tijd vernieuwende technieken die maar lelijk uitpakken. De omgevingen worden wel prachtig en gedetailleerd geanimeerd, maar als het op de poppetjes zelf aankomt ziet het er maar dom uit. Vooral de gezichtsuitdrukkingen kunnen gewoon echt niet meer. Eerder ongemakkelijk dan sympathiek, maar ook de character design van de marsmannetjes ziet er pijnlijk oncreatief uit.

Het fijne aan de film verder is dat er een erg gezonde dosis avontuur doorheen wordt verwerkt, waardoor de film in een lekker tempo weet door te denderen. Het pakt goed door op actiescenes die nooit te lang of kort duren en kent zowaar nog een redelijk oplevende finale. Niet dat de personages of het probleem verder zo interessant zijn, maar regisseur Wells weet best aardig wat vermaak inhoudt en zet daar dan ook op in.

In tegenstelling tot vele anderen vond ik het moraal er nooit te dik op liggen. Uiteraard zit het al in de titel, maar ik vond dat het avontuur en verloop van het verhaal zoveel aandacht kreeg dat het niet echt opvalt hoe ik het moraal wordt aangezet. Genoeg afleiding, ik had er geen last van. Wel van de best saaie poppetjes, en het feit dat de film net wat te lang op gang moet komen.

Ik zie liever gewoon een normaal geanimeerde film. Bespaart vast ook het geld, maar het krijgt ook een betere reactie vanuit het publiek. Mars Needs Moms kijkt zonder meer lekker weg, dat ze in Amerika klagen over seksisme etc. vind ik ook gewoon vreemd. Je kan in elke film van alles en nog wat zien, maar uiteindelijk is de kerncompetentie van deze film kijkers aan de buis gekluisterd houden. Niet meer en niet minder. Alleen jammer dat het pas in de tweede helft echt lekker loskomt.

Ok.

Veel goede geluiden, maar ik vond deze film echt niet heel bijzonder in vergelijking met andere Sci-Fi films. Misschien is het verhaal wat origineler, want de planeet Mars heb ik nog niet vaak gezien in een samenvatting. Maar goed.

Visueel is de film natuurlijk helemaal top. Damon acteert best goed, en de rest is wel ok. Leuke rol van Childish Gambino ook weer. De film wil overigens nergens echt heel spannend worden, dus daarvoor hoef je het niet te doen. Het verhaal was best boeiend, maar pakte me niet altijd even goed.

Duurt ook misschien iets te lang, en de band met de personages is inderdaad vrij lastig te maken. Voor de rest een prima film. Best een aanradertje voor ScienceFiction fans.

Regisseur George A. Romero gooit het met Martin over een andere boeg en belicht nu het onderwerp van vampieren in plaats van zombies. Het feit dat hier nadrukkelijk de originaliteit wordt gezocht laat zien dat Romero zichzelf innovatief probeert op te stellen, maar toch gaat deze film ten onder aan de goedkope vormgeving. De nadruk ligt hier bovendien op drama, waardoor de horror tot een redelijk minimum wordt beperkt. Martin moet het hebben van individuele scenes die de spanning uitstekend verhogen, maar vaak ondervinden ze flinke nadelen vanwege het ondermaatse acteerwerk. Gelukkig weet Romero het geheel onvoorspelbaar te houden en pakt hij een aantal keren uit met degelijke griezelscenes, maar verder is het relatief vaak flink saai.

Krachtig.

Aan het begin dacht ik dat dit gewoon een heftig gore filmpje zal zijn. Ook was dit mijn eerste "Extreme French Period" film. En geeft mij ook gelijk een flinke klap. Wat een ongelooflijke film zeg, en zo enorm somber.

Alle hoop lijkt wel volledig vervlogen te zijn in deze duistere achtbaanrit. Waarbij ik me in het eerste deel eigenlijk klaar ging maken voor een "eng demonen filmpje" met veel schrikmomentjes. En met die ghoul leek het ook wel die richting op te gaan.

Toen de tweede helft kwam ging de film een andere richting op. De film kreeg me met die foto's al te pakken en elke keer als je denkt "erger zal het niet worden" gaat de film nog een stukje verder..

Tegen het einde moest ik echt even bijkomen, iets dat ik echt zelden nodig heb. De film kreeg me goed te pakken, niet met verdriet, maar met verbijsteren. Een aanrader als je er ECHT klaar voor bent, want dit is zeker geen gezellige film. Maar wel steengoed.

Mwa.

Was weg van het origineel, en daarom de remake ondanks de slechte recensies opgezet. Wat mij gelijk opviel was het grote gebrek aan acteertalent. Vooral van Anna, dat in het origineel wel overtuigend overkwam kwam hier verre van overtuigend over.

Het gebrek aan schokkende inhoud en acteertalent zorgt er toch wel voor dat deze remake niet helemaal geslaagd is. Maar ondanks dat blijft het wel vermakelijk. Voor Amerikaanse begrippen is de film nog redelijk grof.

De martelingen waren ook zo voorbij dat eigenlijk ook niet hoorde. Ook de sfeer is afwezig. Als het origineel niet zou bestaan was dit nog best overtuigend geweest. daarom 2,5*

Ach.

Martyrs Lane neemt een aantal verrassende en creatieve wendingen, maar is uiteindelijk een film die verkeerd gepromoot is. Van tevoren zou je denken dat dit een onheilspellende horrorfilm wordt, maar in plaats daarvan krijg je een uitermate emotionele, subtiele en vooral trage dramafilm met tussendoor wat horrorelementen.

Het jammere is dat die horrorelementen volledig uitgekauwd en herhaald zijn. Hoe vaak gaan de kleine kinderen nog gebruikt worden binnen horrorfilms? Het enige verschil dat deze film ermee maakt is dat het ook een daadwerkelijk personage van het creepy kind maakt, waardoor ze niet heel creepy meer is. Leuk voor de voortgang van het verhaal, maar erg saai op het vlak van horror.

Sowieso valt er erg weinig te beleven qua griezelwerk. Saai opgebouwde spanningsscenes die ook op dezelfde manier zijn uitgevoerd. De terughoudende regie die weigert een visueel imponerende film neer te zetten zit het resultaat ook wat in de weg. Enkel de decoraties zitten soms wat mee, verder voelt de film nogal afgespoeld aan. Iets te herhaalde inrichting van stijlen die door andere horrorfilms beter ingevuld zijn.

Het werkt zich toe naar een redelijk originele en goed uitgedachte finale waarvoor punten, maar de weg daarnaartoe is vooral vermoeiend te noemen als je vooral tegen een lang uitgerekt drama zit te kijken die via herhaalde elementen een nieuw brouwseltje probeert te bekokstoven. Het probleem is alleen dat het de aandacht niet vast kan houden, en daardoor nogal taai van aard is.

Nee, dit was niet echt mijn ding. Ik kan traagheid best waarderen binnen het genre van horror, maar als vervolgens 85% van de film uit drama bestaat voel ik me wel wat bedrogen. Dat zal misschien met de slechte promotie te maken hebben, maar de film is gewoon wat gevoelloos op zowel drama als horror. Punten voor de finale, goed acteerwerk, wat knappe sfeerzettingen en een degelijk verhaal. Dat is het dan ook weer helaas.

The Marvels toont het huidige niveau van het Marvel-universum gemakkelijk aan. Gebrek aan tempo en entertainment valt regisseuse Nia DaCosta niet te verwijten, wellicht wel een gebrek aan ambitie. Waar de voorgaande films vaak bijdroegen aan een gezamenlijk einddoel lijkt deze film er enkel en alleen te zijn voor het vermaak en geld. Het is dus minder betekenisvol, maar doet weinig onder aan de rest. Bovendien leveren de drie hoofdpersonages zeer degelijk acteerwerk af, waarvan met name Iman Vellani behoorlijk weet op te vallen. De vormgeving van de actie wordt verder spectaculair en enthousiast naar voren geregisseerd door DaCosta en de effecten ogen niet verkeerd. Wellicht dat deze scenes wat teveel worden voorzien van CGI-uitbarstingen, maar dat is met veel andere, soortgelijke superheldencreaties niet anders. Aangezien de film redelijk braaf het bronmateriaal lijkt te volgen is er wat mij betreft weinig sprake van een doelbewuste woke-agenda, maar aan ieder individu de keuze om het eindresultaat op zo'n manier voor zichzelf te laten vergallen. The Marvels is voorzien van genoeg spektakel, tempo en afwisseling om niet te vervelen. Ietwat dwazere scenes zoals planeet ik-zing-al-mijn-dialogen worden daarnaast creatief genoeg vormgegeven om niet compleet te irriteren.

Mwa.

Michael Goi is naar eigen zeggen een gepassioneerd regisseur die van zijn vak houdt, maar dan vallen films als Mary wel behoorlijk door de mand. Ik vond het niet zo slecht als enkele andere beweren dat de film is, want het vermaakt wel. Het voornaamste probleem is alleen dat het niet goed weet te onderhouden.

Als horrorfilm ook best mislukt. Door middel van wat onverwachte schrikmomenten probeert Goi je naar de buis toe te trekken, maar het komt niet veel verder dan wat gefronste wenkbrauwen richting de abrupte geluiden. Qua spanningsopbouw is Mary eigenlijk ver ondermaats. Weinig tot geen spanningsboog te bekennen en echt onderhoudende of memorabele momenten ontbreken ook. Goi neemt te weinig tijd om voeling te krijgen met zijn locatie, waardoor de boot nooit de dreiging verkrijgt die het wel moet hebben.

Acteerwerk is wel opvallend sterk. Nou ja, opvallend. Het is vooral opvallend hoe Goi deze namen erbij heeft gekregen, want Oldman is wel de laatste acteur die ik verwacht had om in deze film te spelen. Dat zorgt er wel voor dat het qua acteerwerk best goed te noemen is. Overtuigend ingesproken en uitgevoerd, dat helpt de film een heel stuk vooruit. Ondanks de basisrollen weet ook elke naam zijn personage goed in te vullen. Daar hou ik van.

Mary vermaakt ook goed gelukkig met wat innovatieve camerastandpunten en prima effecten. De fundamenten waren zeker aanwezig, uiteindelijk komt het er alleen op neer dat het zijn primaire kern niet echt goed kan neerzetten. De film is nooit spannend of griezelig genoeg om memorabel te blijven, en recentelijk worden dit soort horrorfilms er te snel uitgepoept. Mary kan zich daarvan totaal niet onderscheiden, buiten het feit dat het voor de verandering nu wel een goede cast kent. Meh-film, die je waarschijnlijk zo weer vergeten bent, maar eenmaal je kijkt is het best vlot vermaak.

Regisseur Adam Elliot levert een bijzondere combinatie af tussen deprimerende toonzettingen en komische tussendoortjes. Buiten de vermelding in de top 250 wist ik weinig van de film af, maar het viel me in bijna elk opzicht behoorlijk mee. Fijn dat er weinig humor geforceerd wordt doorgedrukt, maar wel genoeg aanwezig is om de film niet te zwaar te maken. De sterke focus op (animatie)detail doet denken aan een film van Jeunet, maar Elliot levert niettemin iets af dat zich aardig weet te onderscheiden van andere regiestileringen. De bijzonder knap ingevulde animatie vormt het hart van de film, maar ook het stemmenwerk en een niet al te lange speelduur dragen bij. Een echte emotieklap kon de film me niet geven en dat is jammer, maar het blijft een bijzonder kwalitatief werkje die wat mij betreft meer dan waardig is als vermelding in de toplijsten. Voor liefhebbers is het wellicht leuk om te vermelden dat Elliots volgende werkje Memoir of a Snail rond 2024 moet uitkomen.

De kinderklassieker.

Vroeger vond ik dit natuurlijk echt geweldig, maar tegenwoordig is het allemaal niet meer zo magisch of bijzonder meer. Julie Andrews blijft natuurlijk wel een schattige verschijning als de iconische Mary Poppins. Ook Van Dyke blijft leuk.

Maar de film lijkt uiteindelijk voor mij dus alleen te werken als ik nog klein ben, want tegenwoordig is de echte magie er wel af en met een strengere kijk valt het visueel tegenwoordig ook wel behoorlijk door de mand, maar dat komt natuurlijk door het jaartal.

Allemaal vrolijke boel, en het blijft natuurlijk wel een gezellige avond met deze film. Vooral met de kids erbij is dit een aanrader, maar het duurt allemaal wel weer ontzettend lang. 139 minuten duren ook tegenwoordig wel best lang.

Voor de rest natuurlijk een prima klassieker, die ik onmogelijk een onvoldoende kan geven vanwege de vroegere ervaring, maar ook niet veel hoger kan geven.

Half.

Er zijn dingetjes die in deze film best geslaagd zijn. Maar ook een hoop die wat minder geslaagd zijn. Het beste aan de film zelf is dan ook wel een beetje de sfeer zelf en natuurlijk de sets. Deze scheppen een mooie, lekker ouderwetse en mysterieuze sfeer.

Zo'n kasteel waar het verhaal zich in afspeelt is bijvoorbeeld ideaal materiaal voor een horrorfilm. Het is me dan ook een beetje een raadsel waarom er weer een Dr. Jekyll & Mr. Hyde verhaal in geplaatst moet worden, want dit kasteel was effectiever geweest in een normaal geestenverhaal lijkt me zo.

Ook is de regie niet waardig genoeg voor een horrorfilm. De regisseur heeft wel duidelijk talent voor filmmaken, alleen niet voor een horrorfilm. Er worden veel pogingen gedaan om het allemaal wel spannend en mysterieus te maken maar deze falen.

Ondanks de mooie sets, weet het verhaal nergens spannend te worden of intens. De drama weet nog een beetje te boeien en er hangt genoeg sfeer om de film net boven water te houden, maar het faalt wel op het gebied waar het op hoort te scoren.

Goed acteerwerk van Malkovich, wat minder tevreden over Roberts. Ze speelt net iets te onschuldig en net iets te "goed". Ik vond het wat te overdreven. Voor de rest geen slechte film, maar wel eentje die saai begint te worden na enige tijd omdat het maar niet spannend wil worden.

Nee.

Sorry, maar dit is helemaal niks voor mij. Al moet ik toegeven dat de sfeer voor een zwart en wit film bijzonder opvallend is. De locaties zijn mooi en er zitten genoeg details in de spookachtige kastelen en kerkhoven, maar daarmee is een hoop gezegd.

De krachtige opening wordt gelijkt om zeep geholpen door het gruwelijk slechte acteerwerk. Ik wil wel wat ongeloofwaardigheid over het hoofd zien, maar dit was zo overdreven, zo suf en zo slecht dat ik het verhaal nauwelijks meer serieus kon nemen.

De film is saai, waarmee de 87 minuten nog behoorlijk lang leken te duren. Ik weet dat het low budget is, maar dit was een van de meest simpele films die ik heb gezien qua aankleding. Hier en daar een bijzonder sfeervolle scene, maar in het algemeen blijft het allemaal niet erg spannend en is het saai.

Leuk geprobeerd, en de sfeer mag er zijn, maar als het niet een soort groep 8 toneel was was het waarschijnlijk hoger geweest. Vooral die Steele had nooit mogen acteren, een van de slechtste prestaties die ik ooit heb gezien. Ze zag er overigens wel leuk uit, dan dan wel.

Jammer. Extra punten voor de locatie, details en soms sfeer.

Regisseur Martin Campbell maakt smakelijk gebruik van het hoge budget en zet daarmee een warme actiefilm neer met grootse spektakelscenes. Anthony Hopkins en Antonio Banderas passen daar vervolgens perfect in en de speelduur van 136 minuten voelt nergens vermoeiend of te lang aan, maar daartegenover brengt Campbell niet bijzonder veel. Zo vallen de actiemomenten relatief snel stil en is het acteerwerk van de meeste bijpersonages te sterk aangezet of simpelweg middelmatig. De inhoud rechtvaardigt daarnaast nergens zo'n lange duur, maar voor een keertje kijkt een productie van dit kaliber best lekker weg.

Toch wel geinig.

Vooral de naam Carrey red deze film eigenlijk van zijn ondergang, en dat zie je onder andere eraan omdat de rip-offs hiervan zijn geflopt. Dit kan eigenlijk alleen maar Carrey goed uitvoeren en dat zorgt ervoor dat deze flauwe film genietbaar is.

Dat zijn ook eigenlijk alleen maar de scenes waarin Carrey los mag gaan het leukst, want voor de rest was het nergens speciaal. Deze film blinkt ook alleen maar uit bij de echte slapstick scenes en daar wacht je dus eigenlijk een groot deel op.

Diaz ziet er gewoon lief uit, maar voor de rest was ze niet bepaald goed aan het acteren. De schurken zijn flauw en stralen weinig uit. Verhaal is eigenlijk afwezig, maar dit alles is eigenlijk goed gemaakt door de heerlijke scenes met Carrey. Dat heeft de film absoluut gered.

Wat een ellende.

Vogel is waarschijnlijk uitgegleden na het maken van zijn August Underground-trilogie. Maskhead is van wel heel laag niveau. Als het niet aan een evenement lag waaraan ik participeer had ik hem ook niet gezien. Wat je ook van de film kan of mag verwachten, schokkend of extreem is het niet.

Het valt direct op dat deze film een mix is tussen VHS-achtige beelden en een reguliere horrorfilm. Dat tweede is echter vooral een poging, want ver komt deze film niet. Of de VHS de bedoeling was weet ik ook niet. Het lijkt in ieder geval alsof er nog minder centjes opgespaard zijn waardoor de crewleden genoodzaakt waren dit zo slordig en halfbakken mogelijk af te leveren.

Wat valt er eigenlijk te zeggen over deze film? Niet zo veel, want een verhaal heeft het niet. Maskhead is letterlijk een aaneenschakeling van derdehands pornoacteurs en actrices die rare dingen doen voor de camera om vervolgens omgelegd te worden. Veel meer zie je eigenlijk niet, dit is alles wat je gaat krijgen voor 88 minuten.

Visueel extreem lelijk. Van het eigenaardige talent wat Vogel ooit had bij zijn andere meer bekende titels is niks meer over. Saaie gore effects, saaie martelingen en onbevredigende pay-offs. Moorden worden te vaak opgelost door verstikking of een necksnap. Sound editing is te knullig voor woorden, dialogen zijn regelmatig niet te verstaan en van wat je wel kan horen, dat hoor je liever gewoon niet.

Acteerwerk ook onmogelijk slecht. Vaak vind ik het overdreven als mensen roepen dat er niemand kan acteren in een film, bij deze film is dat dus wel het geval. Niemand kan acteren en iedereen zet zichzelf volstrekt voor lul. Rare sequenties die ze ook krijgen, ballonen knappen, bananensplits maken etc..

Er zit nog wel 1 scene in deze film die de moeite waard is, maar ik kan daar geen hoger cijfer dan een 0,5* voor geven. In deze film zit echt helemaal niets wat maar een beetje opvallend genoemd kan worden. Zeer saaie moorden die worden neergezet als "extreem" ondersteunt door een verhaal dat eindeloos uitgerekt wordt en ongemakkelijk (op een verkeerde manier) is om naar te kijken.

Uit deze film haal je als kijker geen enkele vorm van plezier, en ik kan letterlijk helemaal niets bedenken dat ik maar een beetje goed vond aan deze film. 1 enkele scene is niet genoeg om deze film van de laagst mogelijke score te redden, die ik dan ook met alle liefde geef.

Goed experiment.

Grenzfurthner laat eindelijk eens een echt uniek werkje zien, met weinig budget binnen het horrorgenre nog wel. Masking Threshold is een film met een stilering die ik werkelijk nog nooit eerder heb gezien. Ik ben dan ook meteen helemaal wakker geschud en klaar voor het volgende werkje van de regisseur. Kan niet wachten op het moment dat hij een wat ruimer budget weet te bemachtigen.

Het hoofdpersonage blijft eigenlijk altijd buiten beeld. We zien wel wat armen, handen, benen en uiteindelijk een volledig postuur, maar daar moet je het vervolgens ook maar mee doen als kijker. We leren hem namelijk mentaal kennen, vooral door naar zijn gedachtes te luisteren en door close-ups van zijn dagelijks leven te zien. Gaandeweg vervalt de film dan meer en meer in thema's zoals waanzin en paranoia, vanaf daar toont Grenzfurthner zijn echte kwaliteiten.

Finale is erg geslaagd, als kijker wordt je eigenlijk net als het hoofdpersonage langzaam tot waanzin gedreven. Ik benadruk dan wel meteen dat dit geen prettige film is om te kijken. De rust is ver te zoeken (dat is ook de bedoeling) waardoor de zit regelmatig ongemakkelijk en ongeremd aanvoelt. Zeker de eerste helft lijkt er nogal lang mee te duren. Grenzfurthner mag zijn tempo dan wel helemaal onder de controle hebben, de langzaam vorderende descent-to-madness voelde ook voor mij best overweldigend aan terwijl er tijdens de eerste helft nog niet veel aan de hand lijkt te zijn. Niet altijd een meerwaarde, omdat niet alles relevant is voor de introductie van Haslam.

Het verloop van het plot is kleinschalig en langzaam. Het einde laat ook zien dat het allemaal een echt regie-experiment is en dat er niet nog een wereld omheen geschept gaat worden (ik zie het zo gebeuren). Ik vond het wel een zeer degelijke, maar vooral nare en unieke film die me nog even gaat bijblijven. Alleen maar lof voor dit soort projecten, vooral omdat het fijn is om weer echt iets nieuws te zien als je al bijna 4500 films achter de kiezen hebt.

Zwak.

Bella Thorne heeft de laatste projecten niet bepaald handig uitgekozen. Veel Disney-actrices hebben altijd de neiging om later een wat volwassener pad op te gaan en Thorne volgt dat pad ook, alleen verkeerd. Steeds van dit soort makkelijke rollen in middelmatige thrillerfilms kiezen gaat je carrière namelijk niet verder helpen. Misschien had regisseur Taylor haar gewoon slim overtuigd, maar ik betwijfel het.

Vanaf het begin valt een gebrek aan stilering te merken. De film oogt kaal en onverzorgd, onbegrijpelijk eigenlijk als je een thriller wil regisseren die teert op spanning. Dan zal je als regisseur een stuk verder moeten gaan dan dit, maar Taylor raffelt het allemaal snel af. Matig acteerwerk, een groot gebrek aan spanning en visueel lelijk. Het lijkt alsof de film enkel blauwkleurig is qua filters en Taylor neemt nergens de rust om ons iets te laten zien van het huis. In het kader van spanningsopbouw is dat tekenend voor de film, want dreiging wordt daarmee onmogelijk gemaakt.

Thorne mag dan een bekende actrice zijn, ze acteert hier matig. Van het niveau ik-doe-maar-wat. De uitkomst kon ik nog wel waarderen, maar het is ook wat onhandig. Zeker omdat de verhaallijnen teveel op elkaar lijken. Erg flauw als je daar dan een twist op verzint, maar ik snap waar ze voor gingen. De film is nooit echt interessant, maar uiteindelijk duurt het niet lang en kan je de film zo weer afsluiten. Een typische TV-thriller die alleen opvalt door de hoofdrol.

Sterk.

Wie had het gedacht. De sul in Cabin in the Woods regisseert 10 jaar later een kleine, maar sterke film. Fran Kranz is er absoluut eentje om in de gaten te houden, maar dan is het nu afwachten wat hij gaat doen zou hij beslissen om de volgende keer een film te maken die zich niet in een enkele kamer afspeelt en op het schrijfwerk leunt.

Al vanaf het begin mag het duidelijk zijn dat de regie eigenlijk niet heel veel toegevoegde waarde heeft. Ik ga er niet vanuit dat Mass lang heeft geduurd om in elkaar te steken, maar de simplistische aard van de film heeft zijn voordelen. Zo geeft het de ruimte aan de cast om echt te acteren, en die kansen worden gegrepen. Erg sterk acteerwerk van alle vier de leden die geen moment verloren lijken te zijn hier.

Het wordt niet helemaal duidelijk waar de film in het begin heen wil, maar ik raad diegene aan die maar een kort vermogen van concentratie hebben om toch even door te zetten. Uiteindelijk laat de film namelijk de inhoud van de kern wel zien en vanaf dat moment wordt het een complex gebeuren. In principe kijk je tegen een discussie aan die op een wat capabelere manier wordt gevoerd, maar uiteindelijk uit de hand loopt.

Het sterke acteerwerk zorgt ervoor dat de scenes binnenkomen, het is pas na ongeveer 75 minuten dat de film plots wat gescript aan begint te voelen. Het proces van vergeven vond ik net te veel van het goede, maar de film herpakt zich gelukkig in de finale weer. Het is knap hoe de film zo knap kan leunen op de interne spanning van de situatie, zonder gebruik te maken van een onheilspellende soundtrack of flashbacks. Het is allemaal op een erg aparte manier intrigerend.

Zeker een aanrader, want de film leunt knap op de acteurs. Qua regie niet briljant, maar wel sterk geschreven. Ik ben benieuwd of die Kranz nog even door gaat zetten als regisseur, want dit is wel een redelijk typerend lockdown-gebeuren. Dat neemt niet weg dat het een uitzonderlijke film is. Blij dat ik dit niet heb gemist, want het is 't absoluut waard.