Meningen

Motel Hell ken ik al heel lang, toen ik pas net bekend werd met het horrorgenre. Daadwerkelijk kijken duurde echter nog een tijdje, totdat iemand het me had aangeraden. Het viel allemaal best tegen, maar ik kan moeilijk zeggen dat de film niet origineel is. Waar ze de concepten van Motel Hell vandaan hebben gehaald is me een raadsel, maar het brengt wel wat extra leven in de brouwerij. Minder sterk is dat de personages maar weinig indruk maken. Belabberd geacteerd door de protagonisten en de schurken komen compleet charismaloos over. Calhoun doet het niet slecht, maar een rol zoals die van hem vereist veel meer en Motel Hell geeft hem niks behalve een varkenskop. Regisseur Connor haalt ook niet genoeg uit qua gore, waardoor een film die een best veelbelovende titel draagt vooral een brave indruk achterlaat. Altijd jammer, want het hart zat op de goede plek en voor enige tijd blijft de film onvoorspelbaar.

De herziening bevestigt de eerdere geluiden die ik op dit forum meerdere keren heb laten horen. Mother! blijft een absoluut meesterwerk binnen zijn genre en dat woord hoeft niet vaak gebruikt te worden, maar regisseur Darren Aronofsky levert dat hier zonder twijfel af. Knap op inhoudelijk vlak met genoeg ruimte richting interpretatie en bijzonder overtuigend op het visuele vlak, het is daadwerkelijk zoeken naar opvallende minpunten. De claustrofobische manier van filmen rechtvaardigt daarnaast een onbehaaglijk gevoel en Jennifer Lawrence is bijzonder overtuigend in de hoofdrol, waardoor het verloop van de inhoud de kijker vrijwel direct bij de keel grijpt. Het laatste halfuur blijft onvergetelijk, maar ook de wat subtielere en mysterieuzere opbouw van Mother! is subliem. Het is logisch dat een project als deze een hoop gevoelens en meningen oproept, maar wat mij betreft blijft dit werkje ongeslagen in zijn kwaliteit.

Troma.

Niet mijn favoriete soort film, zal het ook nooit worden. Enkele gevallen zijn dan weer erg geestig, maar die komen dan voornamelijk vanuit Lloyd Kaufman zelf. Al die andere Troma-filmmakertjes kunnen me gestolen worden, of moeten zich op andere soort films storten zoals Kostanski.

Deze film begint inderdaad veelbelovend en kent de typerende Troma-typetjes die je in een film zoals deze kan verwachten. Extreem slecht geacteerd door de protagonisten, maar de echte hardcore typetjes doen het iets leuker. Vooral omdat ze zo onnozel zijn en totaal niet serieus zijn opgezet, het heeft wel iets.

Verder is er van alles mis met deze film. Het trash-genre is altijd een apart begrip geweest, maar ik zie het niet zo vaak gebeuren dat een film zich zo krampachtig op Trash stort. Ook deze Mother's Day heeft de kwaliteit van een goedkope pornofilm, ook iets waar Troma niet onbekend mee is. Het voornaamste probleem dat ik ermee heb is de vraag dat ook als je zo graag een Trashfilm wil zijn waarom je alsnog zo weinig moeite in je film moet stoppen?

Het voelt aan als excuus om je film af te raffelen en vol te stoppen met puberale humor en domme typetjes. Camerawerk is slecht, montage is gebrekkig en de spanning is ver te zoeken. Verder is het allemaal ontzettend chaotisch en druk waardoor het voor de kijker regelmatig niet te verteren is.

Het is niet zo dat er niks gebeurd, het is wel zo dat wat er wel gebeurd volkomen nutteloos en afgeraffeld aanvoelt en in beeld gebracht wordt. Het was allemaal relatief vermoeiend om doorheen te komen. De film is bij vlagen ontzettend fout en lomp en dat is een beetje de redding van de film, verder blijft dit een genre die me totaal niet ligt en dat me ook absoluut nooit gaat liggen.

Wel een ok home invasion filmpje.

Voor het genre is het zeker goed, maar bij deze film mist een groot element. Spanning. De brute momenten en gewelddadige daden mochten er wel wezen. Die "Mother" had echt een gezicht die ik de hele film een harde dreun wou geven.

Acteerwerk was niet bijzonder, maar wel beter dan de meeste filmpjes in dit genre. Sommige hadden ook nog een leuk kopie, en er zit ook een heleboel vermaak in. Qua vermaak kijkt deze dan ook zeker wel lekker weg.

Maar helaas, zoals ik al zei, had hier toch echt wel wat meer spanning in mogen zitten. Dit was alleen maar een film met een paar brute momenten. Had meer ingezeten.

Deze productie van Netflix deed me eigenlijk niets, voornamelijk omdat er voor de langste tijd ook helemaal niets gebeurt. Het begint eigenlijk al bij de nogal oppervlakkige vertolkingen van zowel Chloe Moretz als Algee Smith. De twee personages, waar het hele verhaal 't eigenlijk van moet hebben, bloeien nergens op. Met de onderlinge relatie evenals chemie kon ik daarom ook weinig. Na een best geslaagde opening is het ook opvallend hoeveel tijd regisseur Tomlin nodig heeft om naar de volgende spektakelscene te draven. Het is geen vereiste dat elk sciencefictiondrama vol wordt gepropt met actiescenes, maar wel als je met zo'n opening begint en vervolgens je eigen tempo eruit laat knallen. Pas bij de intrede van Castillo (overigens bij vlagen een compleet belachelijke vertolking) komt er weer langzaam leven in de brouwerij. De finale is best aardig en de visuele invulling niet verkeerd, maar het lage tempo, grote gebrek aan goede ideeën en het oversentimenteel uitgerekte einde laten Tomlin zijn eigen film vernietigen. Bij vlagen is er echt niet doorheen te komen, ondanks het veelbelovende concept. Jammer, want je verwacht bij dit soort films pakweg gewoon een stuk meer.

Tja.

Wilson wist me een paar weken te geleden nog een beetje te verrassen met de opzet van The Night before Halloween. Van Wilson wil ik eigenlijk nog wel meer van hem zien, maar Mothman komt blijkbaar van een periode waar hij zich nog uit moest worstelen helaas.

Mothman opent in ieder geval nog best redelijk. Aparte cinematografie, degelijke regie. Het leek nog wel even wat te worden, alhoewel het genre van I Know What You Did Last Summer wel een beetje uitgemolken is. Daarin is de film niet origineler. Maar dat neemt niet weg dat het er aardig uitzag.

De film valt eigenlijk pas om zodra de Mothman voor het eerst zijn entree maakt. De CGI is van erg bedenkelijk niveau. Iets wat Wilson later dus blijkbaar beter deed. Dit lijkt een beetje op een geanimeerde Blob met een boomstammenhuid. Het zag er niet bepaald goed uit. En die ogen kunnen inderdaad niet.

Erg jammer want Wilson verzorgt de rest van zijn film wat beter. De omgevingen zien er vaak sfeervol uit en kennen genoeg detail, maar zodra dat monster in beeld komt kan je de horroropbouw van de omgevingen niet serieus meer nemen.

Over serieus gesproken, Mothman neemt zichzelf te serieus. Dat monster ziet er behoorlijk ridicuul uit, maar Wilson lijkt dit zelf niet door te hebben. De rollen vragen ook te veel van de acteurs en actrices want geen enkele weet eigenlijk overtuigend te acteren. Enkel Leggio doet het goed, maar die is duidelijk meer ervaren. Jammer dat er ook geen enkel moment ruimte is voor een vorm van humor. Alleen maar opbouw van spanning die dus niet werkt.

De finale is opvallend bombastisch opgezet, maar tot een bloedbad kan het niet komen. Jammer, want een beetje een vieze bek had de film best goed gedaan. Nu is het een braaf SyFy-filmpje geworden die wat sfeervoller is dan zijn soortgenoten, maar dus qua acteerwerk en animatie nog een stuk minder is.

Best aardige mysteriefilm met korte horrorelementen. Ik dacht vooraf een wat puurdere horrorfilm te zien, maar regisseur Pellington zoekt het allemaal wat meer op psychologisch vlak. Wat mij betreft de juiste keuze, want het achterliggende idee van deze Mothman had absoluut niet gewerkt. Denk maar aan de schaarse vertoning in het eerste kwartier van de film. Direct wordt daar duidelijk dat slechte CGI aan de orde is, dus de focus verschuiven was een verstandige keuze. Gere en Linney zijn niet bepaald sterke personages, maar de film kent een aangenaam tempo en een best degelijk sfeertje. Ronduit spannend, verbluffend of intelligent is de film nergens, maar voor een keertje zeker niet verkeerd.

Om positief te beginnen vond ik deze film een goed verhaal hebben. Het infiltreren van een bepaalde misdaadorganisatie of de politie is niet iets wat menig filmliefhebber nog nooit heeft gezien, maar allebei in een enkele film had ik zelf nog niet eerder meegemaakt (of ik ben het vergeten). Persoonlijk vond ik het erg plezant dat overacting niet zo aan de orde is binnen Infernal Affairs, aan de andere kant ontwikkelde ik nergens echt een bepaalde sympathie of enig begrip voor iemand in deze film. Regisseurs Lau en Mak besteden een best behoorlijke hoeveelheid tijd aan het tot leven wekken van de twee hoofdpersonages, maar zonder een opborrelende voeling duurde het me vooral te lang en deden diens persoonlijke problemen en gevoelens me erg weinig. De ernst van het concept kwam ook nergens op me over, want de inhoud van de film is best groots en bijzonder. Visueel wordt er gekozen voor een wat beperkte stilering, waardoor de film ontdaan is van mooie plaatjes (buiten het feit dat Hong Kong een schitterend land is), maar dat is uiteraard een logische keuze binnen een film die zich liever focust op de uitwerking van het verhaal. De finale is knap, waarbij ik regelmatig werd verrast, maar al bij al kan ik niet zeggen dat een film als deze me heel lang zal gaan bijblijven.

Leuk!

Eindelijk is er dan de Luhrmann die volledig in mijn straatje ligt. Het was altijd een regisseur waarvan diens frisheid en snelheid me erg aansprak, maar hij koos steeds de verkeerde omgeving uit om mee uit te pakken. Met Moulin Rouge! lijkt hij zelf volledig in controle te zijn over z'n film. Dat pakt dan ook uit in erg lekker vermaak.

Wellicht dat de film met 127 minuten iets te lang duurt, want de kern is tamelijk dun, maar de vaart waarmee Luhrmann regisseert maakt dit niet zozeer een probleem. Ook een verrassende prestatie van Kidman overigens. Kon haar in Australia helemaal niet waarderen, maar hier past ze perfect in. Soms iets te sterk aangezet, maar daar kon ik mee leven. Ideale charme voor de rol die ze speelt.

Vooral de editing pakt geweldig uit die alle nummers met de nodige flair versiert. Heerlijke montage, oog voor detail en snelheid. Het concept boeide me eigenlijk niet zo zeer, maar Luhrmann verpakt het met een tempo waar je voor buigt. Kwam de film zonder moeite door, waarbij het voldoet aan de nodige spanning, romantiek en dramatiek zonder dat dit ergens uit de bocht vliegt. Om dat voor elkaar te krijgen in een film die zich kenmerkt in hard geluid is knap.

Erg leuke rollen verder. In het begin vond ik ze wat te theatraal, maar eenmaal je opgewarmd bent aan de snelheid en drukte van de film is het optimaal genieten. Dan past het er allemaal gewoon goed in en kan je er weinig meer tegenin brengen. Overigens ook geweldige combinatie tussen nummertjes die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben. Kon een aantal keer leuk met het ritme meetikken.

Dit is een film die echt speciaal voor mij geregisseerd lijkt te zijn. Eindigt overigens ook goed. In het middenstuk lijkt de film iets te lang in sentimentele liefdesnummers te vervallen, maar gelukkig verliest Luhrmann verder zijn controle nooit. Kleurrijke, frisse, grappige en buitengewone film waarvan je er tegenwoordig weinig meer van ziet. Ben gelijk benieuwd geworden naar de nieuwste film van Luhrmann.

Matig geacteerde, oninteressante slasherfilm waarin iemand in een muizenkostuum de boel op stelten zet. Met Mickey Mouse heeft dit in principe weinig te maken, buiten het feit dat er moordenaars in een pak rondlopen (Winnie de Poeh zit er trouwens ook nog tussen) dat enigszins lijkt op dit figuur. Regisseur Brendan Petrizzo pakt verder uit met een aantal bloederige en praktische moordpartijen, maar bekommert zich te veel om dramatiek en bijzaak zoals opbouw van onbelangrijke legendes. Het resulteert in een nogal saaie film die zelfs met de bijgesleepte absurditeit niet weet te entertainen.

Huh.

Wel erg bizar dat zoveel bekende acteurs zich hier voor hebben verzameld, en ook allemaal een flauw iets spelen. Ik weet nog steeds niet of ze ervoor betaald kregen of gewoon zo'n beetje vrijwillig erbij zijn gekomen, maar dit doet hun status niet bepaald eer aan.

Wel punten met zo'n bekende cast, want het maakt het wel wat leuker om tegenaan te kijken. Hoe sommige acteurs zichzelf ook voor lul zetten is wel komisch en is de film soms ook lekker droog. Jammer dat niets eigenlijk zin heeft.

Behoorlijk wat random dingen, die echt stuk voor stuk nergens op slaan. Hierdoor is het verhaal zelf ook minder interessant om te volgen en is het soms zelfs saai. Slechts de supercast weet de film wat naar hoger niveau te tillen.

Mowgli ging de boeken in als een wat donkerdere variant op de bekende legende, maar eigenlijk komt dat slechts door één bijzonder gruwelijke scene waarin het hoofd van die pup bij het jagerskamp wordt aangetroffen. Dat overrompelde me even, maar we hebben het wel over slechts een enkel moment. Regisseur Andy Serkis volgt voor de rest relatief braaf de lijntjes om dit soort dure films te dirigeren, waardoor het als geheel redelijk voorspelbaar biedt wat je ervan kunt verwachten. Het acteerwerk is weinig imponerend en de computereffecten zien er bijzonder lelijk uit, maar de makers hebben niettemin een aardig gevoel voor avontuur. Het camerawerk beweegt energiek met de dieren mee en de inslag rondom de helft zorgt voor onvoorspelbaarheid, maar dat betekent niet dat de film doorlopend boeiend is. Een erg korte en inspiratieloze finale gooien verder roet in het eten, maar het luchtige eerste halfuur is niet moeilijk om uit te zitten. Geef mij toch maar de versie van Jon Favreau, die wat mij betreft de kern van de legende aanzienlijk beter begreep in het kader van vermaak.

Opvallend.

Dit soort films kijk ik altijd wel door een sceptische bril, zeker aangezien je nogal makkelijk beïnvloed kan worden via het internet. Ik volg dan ook eigenlijk niet al te veel bewegingen, maar deze film wist me nog wel te overtuigen. Toch zit deze film niet zonder zijn minpunten.

Maar verder ook met genoeg pluspunten. Deze film voelt bij vlagen drammerig en pusherig aan, maar niet te vaak. Dat is juist het verfrissende, want waar films zoals Antebellum de mist ingingen weet deze film het iets beter aan te pakken. Zeker omdat alles niet te ver wordt overdreven. De boodschap hangt er wel, maar Poehler springt er niet te straight-to-the-point op in. Het zijn gewoon van die probleempjes die tot op de dag van vandaag nog steeds aan de orde zijn.

Acteerwerk is verder wel oké. Enkele personages spelen erg stereotiep, maar wel met net aan genoeg overtuiging. Schwarzenegger vond ik weer leuk, ook al hoor je hem hier niet leuk te vinden. Langford in haar bijrol doet het ook meer dan prima. Moxie valt wel in de categorie waarbij de bijpersonages het beter doen dan de hoofdpersonages, maar dat mag de pret niet drukken.

Waarbij ik normaal dit soort films als aanstellerig ervaar had ik dat hier niet zo zeer. Ik vond eigenlijk wel dat de film gelijk had, want dit soort dingetjes worden inderdaad te veel over het hoofd gezien. Op een filmische manier wordt het dan iets sterker aangezet, en soms is het vervelend, maar niet te vervelend. Ik kon de boodschap van de film eigenlijk in het algemeen best wel ondersteunen.

Het ligt er dan ook aan of je het wel wil geloven. Je kan dit soort films snel wegzetten als gezeik, maar soms moet je ook weleens accepteren dat een film gelijk kan hebben. Dat heeft deze film dan eigenlijk ook, maar doet dat soms op een iets te ongenuanceerde manier. Zo worden veel mannelijke personages als slecht afgeschilderd en veel vrouwelijke personages als goed. Die toon hangt er wel te veel bovenop.

Visueel verder lekker fris en fruitig, weinig punten waar ik me echt aan gestoord heb. Het kijkt vooral erg lekker weg allemaal en de lange speelduur is daarmee geen enkel probleem. Soms neemt Poehler haar eigen beweging ook een beetje in de zeik, wat ik ook wel kan waarderen. In het algemeen vond ik dit eigenlijk gewoon een prima film. Soms te drammerig en ongenuanceerd, maar verder best aardig. Vlot vermaak, geinige humor soms. Niks mis mee.

Mwa.

Al vooraf maar weinig van verwacht. Maar in een hoop films die niet al te hoog beoordeelt worden kan ik nog wel enige lol uithalen. Alleen was dit dan best een tegenvaller. Ik zeg niet dat elke film realistisch moet zijn, maar de ongeloofwaardigheid van deze film kwam regelmatig boven de Eiffeltoren uit.

Pitt & Jolie doen als spionnen namelijk wel heel erg hun best om te zorgen dat iedereen ze aan het werk ziet. Jolie zelf viel me ook qua acteren redelijk vaak tegen. Met knap zijn kom je er bij nog niet helemaal, en ondanks de 2 destijds verliefd waren, lijkt ze alleen maar hier te staan voor haar uiterlijk. Pitt heeft dan wat meer charme in mijn ogen.

Komedie is ook niet erg geslaagd, maar weinig moeten lachen op een aantal glimlach momentjes na. Met een best leuk bedacht verhaal kan je komedie waanzinnig goed laten slagen, maar buiten de chemie was er hier op komisch gebied maar weinig te beleven voor mij.

Actie zelf valt ook tegen, vooral op de manier waarop het gebracht wordt. Slecht in beeld gebracht en nergens echt leuk. Hier en daar grof geweld met grote wapens, maar een echt leuke impact of kick geeft het niet. Vooral omdat Pitt & Jolie in mijn mening geen echte actieacteurs zijn.

Soundtrack is ook vervelend, probeert de film erg melig te maken maar doet dit niet. Het werd op een gegeven moment zelfs irritant omdat het geen bijdrage had en compleet misplaatst aanvoelt. Maar de film zelf is best vlot en het verhaal is leuk genoeg om te blijven boeien.

Visueel ook helemaal niet slecht, best leuke designs voor het gebouw en best lollige ontploffingen. Het had allemaal wat gedurfder gemogen misschien, en het in beeld brengen ervan had beter gemogen. Maar voor de rest gingen de 2 uur snel om gelukkig.

Erg aardig.

Opvallend goede film met een uitgekauwd concept. Regisseur Evans kende ik verder ook niet bepaald, en zijn carrière op MM die enkel uit 2 films bestaat doen ook niet bepaald hoge verwachtingen oplaaien. Gelukkig was Mr. Brooks een zeer aangename verrassing.

Ik weet niet wat het is met deze film, maar het doet gewoon een bepaald iets goed. Het werkt gewoon op een gekke manier. De sfeer zit goed, de strakheid vanuit de regie werkt en de scenes lijken allemaal iets toe te voegen. Er kan veel mis gaan binnen een film zoals deze, maar toch weet Evans de lat hoog te houden.

Costner en Cook in de hoofdrollen beloven geen positieve verwachtingen, maar het viel erg goed mee. Costner speelt echt goed en weet precies de juiste uitstraling aan zijn rol mee te geven. Ook Cook viel me mee, alhoewel hij iets te geforceerd en vooral te duidelijk een komische inslag moet geven.

Ook de overige crewleden doen het erg aardig, zeker Moore viel me uiteindelijk erg mee. Normaal irriteren dit soort rollen, de wijze agent, me mateloos. Toch irriteerde het me in Mr. Brooks niet. Dat ligt niet aan de diepere laag die de rol krijgt, maar gewoon aan de uitstraling denk ik zo. Het is gewoon niet vervelend.

Clichés genoeg, maar de film weet er vlot mee om te springen. Verder verliest de film na 70-80 minuten wat kracht en weet de vaart en strakheid die het eerste uur goed had er niet meer terug in te krijgen. Het eindigt wel erg gepast, maar uiteindelijk is de verrassing er gewoon een beetje af en kan de sfeer er niet voor 120 minuten in blijven.

Verder is het allemaal ook niet zo spannend, maar vooral leuk en strak uitgevoerd. Costner speelt een uitermate charmante killer en de personages hebben allemaal genoeg diepgang en vooral de juiste uitstraling om boeiend te blijven. Leuke film dit, viel me erg mee.

Humoristische combinatie tussen drama- en horrorfilm, waarin de griezelelementen uiteindelijk overheersen. Regisseur Brandon Espy profiteert van een erg vlot concept met genoeg luchtigheid en komische timing om vermakelijk te blijven, bovendien speelt Elvis Nolasco een erg leuke rol als Mr. Crocket. De effecten worden voornamelijk praktisch gehouden en deinzen niet terug voor het benodigde bloedvergieten, ondanks dat het beste moment zich al in de opening afspeelt. Helaas neemt de basis van de film zichzelf erg serieus en is het acteerwerk van de protagonist niet best, waardoor zeker het middenstuk ten onder gaat. De finale heeft daarnaast niet genoeg durf en creativiteit om te overtuigen, waardoor de beste momenten van de film zich toch te vroeg komen melden. Espy probeert met zijn debuut eigenlijk iets te veel, want de connectie tussen dramatiek en een grote dosis cheese gaat simpelweg niet heel lekker samen, maar de potentie is er zeker.

Typische Sandler.

Toch wel een film uit de tijd dat hij rol na rol aannam waarvan elke rol hetzelfde was maar in een andere omgeving. Daarvan kan je houden of niet, maar het valt moeilijk te ontkennen dat Sandler het niet goed deed. Soms komt hij wat ongemotiveerd over, maar eenmaal de film loopt, loopt het ook echt goed door.

Dit keer dus Sandler in een soort superheldenfilm, maar wie hem als acteur een beetje kent zal vast wel weten dat de komedie rondom hem daarbij voorrang krijgt. Toch is dit een van de weinige films waarin de aparte combinatie wat beter werkt. Sandler draagt de film wellicht niet, maar valt op tussen de wat saaiere rollen zoals die van Ryder.

Een beetje jammer van de soms terughoudende regie, maar verder kon ik er wel om lachen en heb ik me ermee vermaakt. De scenes waarin er wat actie bij komt kijken zijn leuk en enkele andere sequenties zelfs ronduit creatief. De lijn blijft altijd zichtbaar en veilig, maar de film wijkt er wel genoeg van af tussendoor om wat vreemde en lollige scenes in het geheel te mengen.

Ik ben Sandler door de jaren heen steeds meer gaan waarderen. Uiteraard zitten er ook best matige rollen tussen of films die als geheel gewoon zwaar kut zijn, maar Mr. Deeds behoort tot een soort film die hem dwingt om ook echt mee te werken aan de productie. Dan zie ik liever dit dan bijvoorbeeld een Grown Ups.

Het heeft even geduurd voordat ik deze Horrorproductie van Netflix heb kunnen zien, maar veel heb ik al die tijd niet gemist. Tegenwoordig lijkt het een race te zijn voor regisseurs en bedrijven om zoveel mogelijk verhalen van Stephen King te verfilmen, maar tussen alle mooie keuzes is Mr. Harrigan's Phone voor mij vooral onbegrijpelijk. Op het vlak van horror heeft regisseur Hancock in ieder geval weinig te melden. Het duurt bijzonder lang voordat aan de kijker onthult wordt hoe de vork definitief in de steel zit, en dan omtrent het enkel een geestenmoordenaar die via mobiel kan worden opgeroepen. Tja, je zou er maar 80 minuten op wachten. De weinig subtiele maatschappijkritiek van King vond ik vooral makkelijk, maar qua coming-of-age vond ik de film op z'n best dankzij sympathieke personages. Twee meer dan degelijke acteerprestaties van Sutherland en Martell weten een beetje leven in de brouwerij te houden, maar enige spanning, sfeer of verrassing is ver te zoeken. Het rechtvaardigt naar mijn inzien gewoon geen film van 105 minuten en juist vanwege het gebrek aan originele ideeën en uitschietende scenes ga ik ervanuit dat ik het verloop na een week of 3 alweer helemaal ben vergeten.

Vrij suf.

De film krijgt inderdaad punten voor het visuele niveau. Vooral de speelgoedwinkel was wel een genot om naar te kijken. Dustin Hoffman speelt een wat bijzondere rol en dat doet hij opzicht prima, maar ook wel een beetje flauw.

Portman was ook tegenvallend, van haar ben ik echt wel beter gewend. De film kent een aantal best leuke scenes, waardoor je de film wel blijft volgen, maar komt wat gehaast over. Vooral naar het einde toe leek het alsof het budget op was en ze dus maar snel een einde eraan moesten breien.

Krijgt punten voor het visuele, maar qua verhaal en personages was het te zwak. Ook voor kinderen niet helemaal de ideale film, terwijl het beter had kunnen zijn. Vooral met een acteur als Hoffman zit me meestal wel goed.

Ook de herziening bewijst een indrukwekkend staaltje regie vanuit Jaco Van Dormael, die hiermee een zeer ambitieus en breed project neerzet. Een gebeuren dat optimaal profiteert van de volle inhoud en de torenhoge potentie, waarin het acteerwerk gelukkig zeker niet onderdoet. Steeds wordt er een snufje op het visuele vlak gevonden om voortdurend innovatief en creatief uit de hoek te komen, maar uiteindelijk kan de film niet verhullen dat de speelduur behoorlijk breed uitgesponnen is. De sciencefictioninsteken werken daarnaast niet altijd even goed, maar een gebrek aan kwaliteit kan de makers onmogelijk worden verweten. Cijfer blijft staan, al is het nipt vanwege het ietwat vermoeiende laatste uur.

So bad it's (kinda) good.

Dit is zo'n typische film die werkelijk te slecht voor woorden is, zo slecht dat het uiteindelijk tegen het hilarische aanzit. Kijkers kunnen hiervoor de laagste cijfers geven, maar voor de fun die ik dan tijdens zo'n film hebt schiet mijn cijfer op z'n minst een klein stukje omhoog.

Al in de opening is de goedkope toon voelbaar, maar de eerste 10 minuten zitten ook al behoorlijk vol met allerlei gekke dingen. Het likken van plas, het krijgen en in de keel forceren van een dildo, zelfmoord en moord komen allemaal in rap tempo voorbij. Je merkt het misschien niet tijdens het kijken, maar eenmaal de minuten afgelopen zijn komt het bij je binnen dat de eerste 10 minuten behoorlijk vol zitten.

Daarna neemt de film even de tijd en vervalt in saaie gebeurtenissen. Het duurt erg lang voordat er weer wordt gemoord en als het gebeurd is het aardig bloederig, waardoor je er als kijker de hele tijd op zit te wachten. Ze zijn doorzichtig, maar explicieter dan soortgenoten en daarom iets genietbaarder.

De personages zijn niet best geschreven en geacteerd, soms kan je ze moeilijk in een kant plaatsen van goed en slecht. Toch doen de tieners het vaak beter dan de schmierende volwassenen. Hier en daar redelijke prestaties, maar in het algemeen vervalt de film in matigheid. Het stoort soms, maar niet te erg.

Visueel in ieder geval ook lelijk. De meeste centjes zijn waarschijnlijk aan de opening credits uitgegeven. Lelijk camerawerk, brakke sound editing en matige spanningsopbouw. Alles ziet er behoorlijk kleurloos uit, maar tijdens de finale gaat het al helemaal mis.

De finale is barslecht, zo slecht dat het tegen het hilarische aanzit. Vreselijk geacteerd, debiele twists en een agent die eerst binnenloopt op een dreigende scene voordat ze haar wapen trekt. Het is ronduit belachelijk, maar ook erg onbedoeld hilarisch. Heel veel punten kan ik er niet voor geven, maar de fun die je dan als kijker hebt is maximaal.

Nee, geen beste film. Lelijk op een hoop fronten en slecht geacteerd. Erg voorspelbaar verder en het is ook typisch zo'n film waarbij je gewoon wacht op de moorden. Deze film kan je gerust overslaan, maar voor de so-bad-its-good fanaten kan dit misschien zomaar een aanrader zijn.

Mwa.

Ms .45 is toch wel een relatief bekende titel onder het rape & revenge genre. Of het ook daadwerkelijk weet op te leven naar die status is een andere discussie, want daar ben ik het niet mee eens. Er zijn zowel films die cinematografisch beter uitgewerkt zijn als films die harder zijn. Daar bungelt deze Ms. 45 een beetje tussenin.

Dat wil echter niet zeggen dat deze film helemaal niets goed doet. Deze film doet wel degelijk wat goed, met als belangrijkste schakel het hoofdpersonage. Het niet kunnen praten lijkt mij een verwijzing naar de hulpeloosheid die vrouwen ervaren tijdens een verkrachting, en dat vind ik een sterke verwijzing, mocht het ook zo zijn. Je creëert er direct een intrigerende verschijning mee.

Het is alleen jammer dat Lund niet echt een bepaalde coolheid mee kan geven. Haar gezichtsuitdrukkingen als handelingen verlopen iets te theatraal, waardoor je haar als wraakengel wat minder serieus kan nemen. Haar wraakacties zelf zijn ook iets te tam. Gezien er 2 verkrachtingen plaatsvinden binnen 10 minuten hoop je dat de payback minstens zo hard zal zijn, maar het blijft helaas bij schotwonden en headshots.

Wat ik wel weer kon smaken is dat dit zowat de eerste R&R-film is die het hoofdpersonage ook van haar mindere kant laat zien. Sterker nog, ze draait door. Dat is iets wat ik nog niet eerder heb gezien in dit soort films, waarvoor mijn complimenten. Het zorgt zeker richting de finale voor een apart sfeertje die een voordelig effect kent.

De visuele elementen weten de film helaas te weinig te ondersteunen. De finale leunt erg veel op saaie slowmotion en de actie door de film heen is vooral snel en tam. De eerste 10 minuten zijn rauw en hard, maar de rest van de film komt bij lange na niet in de buurt van de hardheid tijdens de eerste 10 minuten. Daarnaast kent de film weinig enerverend camerawerk, een ietwat saaie inrichting en ook geen interessante stereotypen.

Bij elkaar wegen de slechte elementen toch te zwaar om van Ms. 45 een echt goede film te maken. Nu ben ik al niet de grootste fan van het tijdperk, toegegeven, maar ik vond het als geheel niet bijzonder of overtuigend genoeg om er een voldoende uit te trekken. Bij vlagen zeker afwijkend en apart, maar bij elkaar mist het toch wat. Misschien echte bruutheid en een coole wraakengel. Toegegeven, dat laatste is meer een persoonlijke kwestie, maar dat betekent niet dat ik de film daarom beter moet gaan vinden.

Redelijk dramatje.

Vooral omhoog geholpen door het acteerwerk dan, want van het verhaal zelf en hoe het zichzelf verteld was ik wat minder positief. Allemaal heel realistisch en rauw gebracht, maar ook wel wat saai en traag gebracht en dat gaat ten koste van de chemie.

McConaughey is best goed als Mud. Hij heeft genoeg charme en mysterie in zijn personage waardoor het altijd wel boeiend blijft. Het is ook wel typische McConaughey uitstraling maar hij doet een hoop goed en dat is fijn, want de film heeft het absoluut nodig.

Visueel wat traag, de sfeer breekt nooit helemaal lekker door daarbuiten. De locaties zijn allemaal wel stoffig neergezet en het eiland is mooi en knap geschoten, maar het komt nooit optimaal met de sfeer mee. Het wil gewoon niet zo lukken.

Uiteindelijk blijft het verhaal zelf wel voorspelbaar, maar dankzij het goede acteerwerk is het allemaal net wat beter. Sheridan heeft bizar veel acteerkracht in de film en heeft echt een leuk type. Hij speelt zowat McConaughey er volledig uit eigenlijk, en dat was leuk om te zien.

Voor de rest iets te traag voor de chemie, maar als je eenmaal in het verhaal zit, zijn de 130 minuten helemaal geen vervelende zit. Het blijft boeien, de karakters zijn interessant en de film weet af en toe rauw genoeg te zijn en dat maakt de clichés in de film dan net wat onopvallender.

Prima fillmpje dus uiteindelijk, maar het had wel wat meer chemie mogen hebben. Komt vooral door de iets te trage regie.

Mwa.

Mulan was een verhaal dat ik vroeger graag keek. Ik meen zelfs dat ik de film als kind achter elkaar heb opgezet. Ik snapte geen hout van de cultuur, maar iets van de film trok me. Ondertussen is dat alweer een hele tijd geleden en kan ik er niets meer van herinneren. Wellicht dat ik die nog eens voor oude herinneringen opzet, maar nu de remake.

In ieder geval is het een heel duidelijk Disney-product. Eigenlijk vertoont de film alle elementen die je zou verwachten van dergelijke films als deze. Dat Disney niet oprecht geïnteresseerd is in een andere cultuur is ook te verwachten. Dat valt duidelijk te merken aan het negeren van tradities. Er zitten er wel een paar in, maar het zou me niet verbazen als deze gewoon zijn verdraaid.

Verder wel een authentieke cast, maar indruk maken doen ze nergens. Yifei is uitermate ongeschikt voor een rol als deze, die zal wel gewoon voor haar looks zijn gecast. Overige acteurs bakken er ook weinig van, maar velen hebben ook wat moeite met de Engelse taal zo lijkt het. Onbegrijpelijk ook dat het allemaal weer Engelstalig is. Niet dat ik zo'n fan ben van de Aziatische taal in films, maar alles beter dan dit.

Wel gelukkig knap in beeld gebrachte omgevingen, sterk camerawerk en wat overtuigende actiescenes. Uiteraard wel braaf om op dat gebied aan de norm te voldoen. De draaiende camera gedurende enkele sequenties vond ik echter wel leuk om te zien, en ook veel overige actiescenes ogen aardig spectaculair. Wel jammer dat de eerdere actiescenes een stuk groter zijn dan de latere. Denk dat een Yimou Zhang dit een stuk beter uit had kunnen werken.

Het vermaakt wel en de speelduur is een logische duur voor een concept als deze. Verder eigenlijk vooral een sterk aangezette film waarvan het eerste deel zelden weet te overtuigen. Eenmaal de eerste veldslagen beginnen te komen wint de film het aan kracht, maar niet genoeg om deze boven het gemiddelde niveau uit te laten stijgen. Ik denk dat Caro het wel kan, maar dat ze beter voor iets eigenzinnigere projecten kan kiezen.

De eerste Mickle.

Als regisseur tot nu toe aardig om te volgen, al zitten er nog geen meesterwerken tussen. Mulberry Street is de derde Micklefilm die nu zie en ondanks dat dit duidelijk tot een debuut behoort toont het als project genoeg potentie om een beetje op te vallen. Mickle probeert het namelijk met alle macht, en dat is duidelijk.

Visueel is het naar het budget. De kwaliteit van de film is bedenkelijk en alhoewel Mickle er van alles aan doet om dit niet zo te laten lijken kan de film het goedkope gevoeltje niet uit de weg gaan. Spinnende camera's en snelle montage ten spijt. Ik ben er persoonlijk niet de grootste fan van aangezien Mickle het niet erg goed kan verbergen, maar aan de andere kant kan ik het accepteren dat iedereen ergens moet beginnen.

Acteerwerk is niet bepaald bijzonder. Mulberry Street kent een beetje dezelfde formule als andere zombiefilms in dit kaliber (ik ben me ervan bewust dat dit geen zombiefilm is) en introduceert daarmee een hoop personages waarvoor er in het eerste halfuur pogingen worden gedaan om deze uit te diepen. Tevergeefs, want ik heb van geen enkel personage de naam onthouden.

Het tempo zit er uiteindelijk lekker in, maar het volledige eerste halfuur weet nergens echt te overtuigen. De opzet is leuk, de uitvoering te traag. Met zo'n goedkope look lijkt het mij de beste keuze om gewoon meteen tot je punt te komen, maar Mickle wil eerst dat het verhaal wat diepgang kent. Aangezien dit toch niet heel goed werkt had het van mij geschrapt mogen worden.

Het toont genoeg potentie en kent enkele leuke actiemomenten, maar verder vond ik het niet meer dan een aardig debuut met weinig centjes op zak. Mickle zou later een groter budget krijgen voor zijn films, maar is hiermee alvast goed op weg. Met meer budget had dit zomaar een toppertje kunnen worden, want het gebruik van de camera en de snelheid van de film zijn regelmatig erg voordelig.

Regisseur en hoofdrolspeler Clint Eastwood geeft zichzelf een comfortabel plekje binnen een zelfgecreëerde wereld, waarin de castleden verdienstelijk acteren en het tempo er aardig inzit. The Mule profiteert zeker in de eerste helft van een gezonde balans tussen humor en misdaad, waardoor het niet moeilijk is om geïnvesteerd te raken in de omgeving. Die balans raakt spijtig genoeg verloren in de tweede helft, waarin veel van die insteken het veld moeten ruimen voor dik aangezette dramatiek. Daarbinnen blijkt dat sommige castleden toch een te zware aanwezigheid toebedeeld krijgen en daardoor weinig indruk maken. Op visueel vlak oogt The Mule bovendien kaal en gelimiteerd, waardoor de speelduur van 116 minuten toch enigszins taai voor de dag komt. Alle lof naar Eastwood voor zijn onvermoeibare houding tegenover de filmische wereld, maar dit vormt niet zijn beste project.

Niet mijn type Lynch.

De man moet door mij zeker nog wat meer ontdekt worden. Toen de hoogst beoordeelde Lynch op MM eens langskwam dus maar gelijk even meegepakt. Ondanks dat de sfeer soms zeker herkenbaar was, was dit toch uiteindelijk niet helemaal mijn film.

Maar desondanks weet Lynch soms behoorlijk sfeer te creëren. Maar waar bijvoorbeeld Lost Highway mij behoorlijk de stuipen op het lijf kon jagen, weet deze me alleen spanning, die af en toe hoog oploopt, maar ook wel op een gegeven moment in een bui van ongemakkelijkheid weer weg is.

Enkele scenes barsten van de sfeer. Bijvoorbeeld de aanloop naar de Hobo-scare. Beroemde scene. Maar in het algemeen is de film voor mij meer een drama dat nooit erg interessant wil worden. Er gebeurd vaak niet al te veel en als de sfeer niet aanwezig is heb je niet veel meer over.

Het is wachten op het volgende "bovennatuurlijke" moment maar vaak duurt het even voordat de beklemmende toon weer terugkeert. Richting het einde gaan de remmen wat meer los, maar toen was het al een soort van te laat.

Watts en Harring doen het redelijk. Watts begint pas richting het einde echt te acteren, alles daarvoor voelt amateuristisch aan, maar dat zal vast de manier zijn waarop Lynch het wil doen. Voor de rest een aantal creepy personages en vreemde figuren, maar weinig maken nog indruk.

Omdat de sfeer wel erg knap blijft, gun ik deze film nog een voldoende. Maar waar ik Lost Highway bijvoorbeeld altijd interessant vond, wilde deze nooit helemaal lekker loskomen. Jammer, maarja.

Grappig project.

Een absurde, donkere en bij vlagen hilarische film die je niet snel zal vergeten. Althans, ik zal deze zelf niet zo snel vergeten. Ik kwam deze titel ooit eens tegen bij een "most disturbing films ever made" lijstje, en sindsdien is deze op de kijklijst belandt. Gister maar eens bekeken.

Is me ook niet tegengevallen, vond het eigenlijk een stuk leuker dan ik vooraf had gedacht. De film werkt vooral omdat het allemaal nogal gestoord en absurd is, en dat lijkt regisseur Sheil ook regelmatig te beseffen. Alleen haalt hij net niet genoeg uit hier en daar.

In ieder geval kent de film behoorlijke momenten hier en daar. De meeste WTF-momenten komen in de vorm van Benson, die echt geweldig staat te spelen. Als dreigend individu kan ik hem niet echt serieus nemen, maar als geflipte dad wel, en bij vlagen is hij echt hilarisch om naar te kijken.

Andere rollen halen het niet bij Benson, maar voldoen wel. Howard is behoorlijk vervelend (op een goede manier) en Fedori voldoet ook aan de eisen van de hoofdrol. Ik vond enkel Miles als mom wat minder geslaagd, vooral omdat ik haar gewoon niet geloofde.

Huis is leuk ingericht en de film kent genoeg leuke momenten die de film aardig uniek en apart maken hier en daar. Er worden een aantal gestoorde dingen bijgehaald, al komen de liefhebbers voor een stevige gore-film misschien bedrogen uit. Ikzelf vond wel dat Sheil, zeker in de slotfase, wat harder mocht uithalen qua grafisch geweld.

Film duurt voor de rest niet bepaald lang en vermaakt erg goed. Het kent bij vlagen aardig spannende momenten en een passend einde. Fijn dat cinema ook nog weleens echte ballen kan tonen betreffende harde cinema. Niet dat dit de meest verontrustende film is, maar het kent wel een aantal stukjes die je niet snel in de bioscoop zal treffen. Leuk en vermakelijk gebeuren voor de rest.

Degelijk vervolg.

Zelfs regisseur, en dus zelfde belabberde special effects als uit deel 1. Maar Sommers weet ondanks dat nog steeds een behoorlijk pakkende avontuursfeer neer te zetten die met zoveel tempo gebracht wordt dat je je moeilijk kan vervelen tijdens deze film.

Fraser en Weisz keren in ieder geval weer terug in de rollen. Ik kan niet zeggen dat ik ze heel goed vind spelen, maar charme hebben ze zeker. O'Connor als Benny Gabor vond ik bij het vorige deel het leukste personage, maar hij is nu weg. Helaas weet Sommers geen passende vervanger te vinden. Dat ventje komt in ieder geval niet in de buurt, ondanks zijn enthousiaste acteerwerk.

Eigenlijk in vrijwel alle opzichten een herhaling van deel 1. Zelfde avontuur, zelfde schurk en zelfde sfeer. En toch werkt het wederom opnieuw. Duidelijk iets meer budget nu, met als resultaat mooiere sets, amar het avontuurlijke sfeertje is vooral de key in de film.

Echter is elke vorm van CGI lelijk. Maar ook echt lelijk. Vooral schorpioen-Johnson, god wat was dat slecht. Bijzonder hoe deze regisseur eigenlijk in geen enkele vorm een redelijke vorm van CGI neer kon zetten. Er zit eigenlijk geen enkele scene hier in met een goede vorm van CGI.

Duurt met 130 minuten ook relatief lang, maar het verveelt niet en is groots opgezet. Benieuwd hoe het volgende deel zal gaan zijn met een andere regisseur aan het roer. In ieder geval weer kostelijk vermaakt met deze avonturenfilm. Maar goed is iets anders. Iets minder magie dan deel 1, iets te weinig creativiteit in het verhaal en spuuglelijke CGI.

Ongekend saaie klassieker die spijtig genoeg tegenover de andere monsterfilms en de herbewerkingen het onderspit moet delven. Enkel de lollige decors en een fraaie Boris Karloff zorgen voor wat leven in de brouwerij, verder laat regisseur Karl Freund amper een impact na. Een vermoeiend verhaaltje waarin slecht wordt geacteerd en weinig mummy in zit, toch wel bijzonder dus dat deze film nog de status heeft gekregen die het nu draagt. Ik beken eigenlijk weinig positieve kanten, ondanks dat het allemaal gelukkig snel voorbij is. Geef me dan maar Dracula, die aanzienlijk sfeervoller en kundiger voor de dag kwam en bovendien een echte horrorfilm was.