Meningen

Terribleaux.

Ik had eigenlijk vooraf best zin in deze film. Murder mystery met een luchtige toon, count me in. Die luchtige toon bleef echter uit, dit was gewoon een onnozele film met suffe humor in plaats van een luchtige toon. Zelden zoveel moeite moeten doen om door een Cluedo-film te komen.

De acteurs en actrices hebben duidelijk plezier in diens rollen, maar je kan ook te melig zijn en te ver doorslaan met je personage. Zeker 50 minuten van deze film bestaan uit introducties van gekke personages. Sommige werken nog een beetje, sommige zijn echt pijnlijk ongrappig. (Sellers bijvoorbeeld, haha laten we de Aziaten eens parodiëren).

De introductie van 50 minuten is te lang en vooral niet boeiend. De sfeer van het kasteel komt ook niet echt over en mist charme. Hierdoor worden de minuten al snel saai en omdat het er allemaal zo melig aan toe gaat wil het nooit spannend of mysterieus aanvoelen. Ik snakte naar een sfeertje die het recente And Then There Were None bijvoorbeeld uitstraalde.

Eenmaal de mystery komt wil de toon alsnog niet omslaan en veel puzzelwerk zit er niet in, waardoor het schrijfwerk kansloos te noemen is. Wel kent de film duidelijk dankzij wat voordelen met centjes een aantal aparte scenes zoals het zakkende plafond, maar het kan het uiteindelijke resultaat niet meer redden van een fikse onvoldoende.

Humor die niet voor mij is, personages die erg flauw zijn en een verhaal zonder vaart en hart. Onnozele komedie en weinig mystery. Enkele scenes zijn goed en de scenes voor het kasteel zien er ook spookachtig sfeervol uit. Verder kan ik weinig pluspunten opnoemen behalve dat de cast wel behoorlijk opgaat in diens rollen, alleen zijn dit geen leuke rollen. Teleurstellende film.

Saai.

Vroeger vond ik films die draaien om het uitvogelen van een moord een stuk interessanter. Toen bleven er in de jaren '90 en '00 steeds meer van dit soort filmpjes naar buiten komen. Uiteindelijk is daar dus de lol vanaf, en al helemaal als het allemaal zo taai is als in Murder by Numbers.

Het meest interessante element van deze film is waarschijnlijk het feit dat er een jonge Gosling in zit. In een rol die ik ook niet meteen met hem had verwacht, maar in zijn eentje en met het beperkte materiaal dat hij aangereikt krijgt weet hij wel een dragende factor binnen de film te vormen. Bullock speelt haar kaarten iets te safe en Pitt vond ik vooral kleurloos.

De sterkere beelden van de film zitten in de finale en de conversaties tussen Pitt en Gosling. Sowieso voelt de film een stuk frisser aan eenmaal het tussen de jongens zit, maar daardoor merk je gelijk hoe uitgekauwd en taai het is zodra het weer om Bullock draait. Het blijft op deze manier voor een groot deel een erg lastige en taaie film om uit te zitten. Vooral omdat veel van het plot al vroeg wordt weggegeven en het puzzelwerk zeer beperkt blijft.

Visueel is het ook wat verouderd en neemt Schroeder weinig de tijd om een scene echt op sfeervolle en fatsoenlijke wijze naar voren te communiceren. Wellicht dat liefhebbers er wat mee kunnen, maar ik heb me voor het grootste deel van de film lopen vervelen. Het includeert gewoon te weinig om de kijker echt naar het scherm te trekken door erg veel op een te veilige manier uit te tekenen. Dat blijft altijd een gemis.

Oei.

Ik had het wel al kunnen verwachten. The Murder Game was een film die ik had aangeklikt omdat het gratis en kort was, maar bij horrorfilms vergeet ik te vaak dat de kwaliteit daardoor sterk kan dalen. Niet dat ik ermee ga ophouden, ik zal mezelf nog veel vaker hiermee in het been schieten.

Het concept is leuk. We volgen een aantal tieners die een soort tikkertje spelen maar dan wordt het spel echt. Je ziet die trend tegenwoordig wel vaker opkomen. Een aantal tieners die in een spel terechtkomen dat plots dodelijk is. The Murder Game geeft daar met minder budget een eigen draai aan. Het wil alleen nooit echt lekker loskomen.

Een voornamelijk probleem is dat het allemaal nogal donker en kaal in beeld wordt gebracht. Veel van de film bestaat uit het rondrennen door een pakhuis zonder enige vorm van spanning of sensatie. Gewoon wat slechte acteurs die samen van iemand wegrennen. Het wordt ook per minuut flauwer. Tegen de tijd dat we erachter komen hoe de vork in de steel zit boeit het ook niet veel meer en hoop je eerder dat het gewoon eens een keer eindigt.

Ik kan er niet zoveel mee. Het is amateuristisch gedoe met een leuk concept, maar pas in de tweede helft krijgen we wat aardige gore effecten. Veel daarvan zijn eerder aftermaths, maar het redt de film wel van de laagste score mogelijk. Als het namelijk aan de rest van de film lag, had ik er geen kwaliteiten ingezien en had ik de film gewoon afgestraft met de laagst mogelijke score.

Verrassend.

Murder Manual is een kleine horrorfilm met een lollig concept, alleen geen uitwerking die op alle gebieden kan bevredigen. Erg bijzonder overigens dat Clarke is komen opdagen in deze film, althans dat lijkt zo. In werkelijkheid waren al haar scenes in 2012 al af. De korte film met Clarke uit deze film, Shackled, valt voor de fans apart van deze film te bekijken.

De eerste twee verhaaltjes (als je het openingsstukje nog even niet meetelt) zijn meteen twee erg vage verhaaltjes. Ik had werkelijk geen idee waar ik precies naar keek met het eerste verhaaltje. Het ziet er aardig uit, maar het is wel erg vaag (2,5*). De tweede voelt aan alsof het beter was als het wat netter wat uitgewerkt. Dit voelt erg hak-op-de-tak aan, en dat is niet voordelig (2,0*).

Het derde verhaaltje is waarschijnlijk het langste verhaaltje en ook wat goedkoper aangezien je duidelijk merkt dat de kwaliteit van inspreken niet heel hoog was. Leuk concept nog wel en een vlotte vertelling (2,0*). Het vierde verhaaltje is mogelijk mijn favoriet. Niet briljant, ook wat voorspelbaar, maar intrigerend gefilmd (3,5*). Het vijfde filmpje is best creepy bij vlagen, en heeft wat mooie shots, helaas is het ook te kort om zijn veelbelovende uitwerking ook recht aan te doen. Dit was wel het enige stukje dat me nog enige angst aan joeg (3,5*).

Het zesde verhaaltje begint als vermaak maar wil uiteindelijk meer, en daar gaat het fout. Niettemin een vlot stukje dat de spanning redelijk opbouwt en is daarnaast ook best aardig gefilmd (3,0*). Het zevende verhaaltje die het allemaal wat fantasierijker aanpakt is waarschijnlijk een minder verhaaltje. Niet heel interessant in beeld gebracht, en ook niet met genoeg vaart geregisseerd (2,0*). Het laatste stukje met Emilia Clarke is niet uitleggerig maar goed gefilmd. Mooi in beeld gebracht, sterke cinematografische meerwaarde, maar uiteindelijk ook zeer vaag, al hoeft dat niet perse nadelig te zijn (3,5*).

De hele film rust op het concept waarin alle 8 verhaaltjes een stap moeten vormen in het proces van uitleggen hoe je iemand omlegt. De verhaaltjes maken niet altijd even goed gebruik van het bronmateriaal waar het aan gelinkt moet worden, dus qua concept niet altijd geslaagd. Regelmatig gaan ze ook tegen de bedoeling in, dus dat helpt ook niet. Verder zijn zeker 6 van de 8 verhaaltjes sterk in beeld gebracht en uiterst vermakelijk. Een 2,3/10 gemiddeld op IMDb vind ik uiterst overdreven voor een project waar duidelijk passie en wil in gestoken is.

Gemiddelde is 2,75*, afgerond naar boven.

Een beetje vreemd.

Lijkt vooral een film waaraan twee verschillende regisseurs hebben gewerkt die allebei een andere film wilde maken. Eentje een flauwe Sandler-komedie, en de ander een charmante murder mystery. Toen hebben ze maar de handen in een geslagen en een combinatie van beide gemaakt.

Sandler is in ieder geval weer ouderwets ongrappig. Ik smaak hem veel beter in serieuzere rollen, omdat hij wel gewoon goed kan acteren. Maar hij zelf lijkt een voorkeur te hebben voor dit soort komedies, en dat zijn dan helaas een beetje de mindere rollen helaas.

Anniston vond ik ook weinig bijzonder eigenlijk. In Friends vond ik haar al niks, net als die serie, en ook hier vind ik het helaas weinig bijzonder. Ook een aantal andere rollen die heel erg hun best doen om grappig te zijn maar dit allemaal niet zijn. Met als dieptepunt Arterton.

Wel is het zo dat de film qua regie regelmatig opvallend charmant geschoten is, wat ook wel bij het genre moordmysterie past, maar in combinatie met een brute Sandler-komedie een beetje verbloemt. Maar dat neemt niet weg dat de boot erg leuk is ingericht en de autoachtervolging op het einde ook opvallend strak in beeld gebracht is.

Duurt ook uiteindelijk niet heel lang en het tempo ligt hoog genoeg, maar ik kan niet zeggen dat ik 1 keer heb gelachen. Beetje geforceerde humor die nooit werkt, en daar ligt het pijnpunt van Murder Mystery. Leuk bedacht, maar het werkt niet.

Regisseur Jeremy Garelick neemt het stokje over om dit vervolgdeel te dirigeren, wederom met Adam Sandler en Jennifer Aniston in de hoofdrol. Aangezien specifiek Sandler de laatste tijd zijn rollen erg goed weet uit te kiezen, is het jammer dat hij de verleiding voor dit soort prulletjes (nog) niet kan weerstaan. Murder Mystery 2 kent spijtig genoeg maar weinig mysterie om op te lossen. De hintjes worden niet bepaald subtiel weggegeven, het duo lost in principe amper iets zelfstandig op en de verdachten worden nergens uitgediept. Uiteindelijk is het echter vooral de komedie die faalt, zeker Aniston maakt binnen dat vlak een wanhopige indruk. Alles wijst er al bij al op dat deze film zeer haastig in elkaar werd gedraaid voor commerciële doeleinden, maar gelukkig ogen de actiescenes opvallend gedetailleerd en doet de cast hun uiterste best met het materiaal waarover ze beschikken. De film vraagt van de kijker om enigszins vergevingsgezind te zijn, anders zal het al snel een vermoeiende opgave worden.

Prima.

Ooit eens de remake gekeken, waarmee ik de twist al snel doorhad maar toch hoopte ik dat de twee wel verschillend waren. Echter waren ze dat helaas niet, maar dat maakt de mystery beslist niet veel minder leuk om even naar te kijken en nog even mee te denken. Blijft altijd wel een leuk genre, de who don it.

Allemaal wel wat ouder, waardoor alles nog extra ouderwets is eigenlijk. Sowieso is het allemaal niet heel modern, maarja. Acteerwerk is eigenlijk wel het beste in de film. In de remake, met ook een sterrecast, was het allemaal nog wat houteriger en het acteerwerk hier wint het daar makkelijk van.

Soms wel wat saai, eigenlijk. Vooral omdat het uiteindelijk een beetje een verhaal is wat je in 1 zin wel kan zeggen, behalve dat de verhalen van elke verdachte een beetje anders is dan de andere, en dat vult dan eigenlijk de helft van de film.

Eerste 20 minuten voegen ook niet al te veel toe, waardoor de 128 minuten wel wat lang aanvoelen helaas, en oude films zijn dan ook niet helemaal mijn ding. Gelukkig is eenmaal op de Oriënt Express wel een stuk interessanter om te volgen, vooral omdat de mystery erg goed geslaagd is.

Vooral de onthulling is eigenlijk erg sterk. Het stuk waar de spanning ook het meest aanwezig is, en dat is dan knap. Alles daarvoor is vermakelijk, met enkele wat saaiere stukken, maar wel prima eigenlijk. Alles lijkt wel te kloppen.

Leuk dat ik wel Norman Bates en James Bond herken. Dat maakt het allemaal wel leuker om te volgen, want James Bond en Norman Bates zijn verdachten. Camerawerk is redelijk klassiek, enkele knappe shots van de trein en prima aankleding en decor. Alles klopt wel, alleen had het allemaal wel een stukje uitdagender en spannender gemogen.

Enkele minuten hadden ook best geskipped mogen worden.

Redelijke film.

Vooral door de cast naar boven geholpen. In mijn ogen is Branagh wel wat arrogant om zichzelf de hoofdrol te geven als slimme detective. De hele film lang had ik het idee dat hij gewoon de perfecte rol wilde hebben, maar goed, dat kan aan het boek liggen dat ik niet gelezen heb.

De "who done it" middenstuk was het leukst. De trein is mooi aangekleed en op acteerwerk is weinig aan te merken. Behalve bij Pfeiffer dan, die een grote blunder neerzet. Maar goed, het verhaal is opzich redelijk te volgen. Een film die best genietbaar is.

De uitkomst is wat teleurstellend maar ook origineel. Krijgt van mij gewoon de voldoende.

Matig.

Elke regisseur heeft een eerste productie die waarschijnlijk niet geweldig zal zijn, en Saulnier heeft dit dan in de vorm van Murder Party. Het idee zelf spreekt me altijd wel aan, alleen is de uitwerking soms wel angstaanjagend simpel en wat flauw.

Overduidelijk gemaakt met budgettaire beperkingen. Sterker nog, dit is gemaakt met het geld van de cast zelf. Daar moet dus wel lol in gegaan zijn, en dat is dan wel weer te merken, maar het resultaat in visueel niveau is met weinig liefde gemaakt, ook overduidelijk.

Shots die iedereen eigenlijk wel kan doen, zo voelt de film ook aan. Cast zelf lijkt er best zin in te hebben en gaan er dan ook volop in mee. Humor was er wel, maar lukt niet echt. Komt vooral omdat het allemaal net iets te afstandelijk is gedaan.

Horror zelf is best mislukt, alhoewel er hier en daar, vooral in het einde, emmers bloed vliegen. Alleen blijft het overduidelijk dat dit heel simpel is en weinig aandacht heeft gekregen. Er is zo goed als maar 1 locatie gebruikt, waarschijnlijk ook vanwege de beperkingen.

Cameragebruik is lelijk, acteerwerk is voldoende, vooral omdat de types ook echt wel lijken te werken. Vooral Blair steekt er bovenuit met zijn rol. Wat saaie omgevingen, en een verhaal dat snel verveelt. Vooral omdat er nergens echt wat lijkt de gebeuren in het eerste deel van de film.

79 minuten voelen daarom dan ook heel lang aan, en als er net iets meer aandacht in de afwerking van de film zat, was dit misschien wat leuker geworden. Maar uiteindelijk heeft dit het als film nog best ver geschopt.

Ongeremde slasherfilm met een aantal verontrustende beelden die de grens van filmische ideeën zeker opzoeken, maar regisseur Nick Palumbo komt niet heel veel verder dan een regulier plotje en bijbehorende factoren. Voor iemand die hoe dan ook beweerd dat hij ellenlange onderzoek heeft gedaan naar seriemoordenaars oogt Murder-Set-Pieces bijzonder clichématig en voorspelbaar, met een schmierende Sven Garrett in de hoofdrol die niet serieus te nemen valt. Bijrollen zijn verder onopvallend en enige vorm van sfeer breekt niet door, enkel de expliciete moorden en de naargeestige opening maken een zekere indruk. Die scene overigens met dat kleine kotertje die zijn dode moeder vindt, had nooit opgevoerd mogen worden.

Uitputtend.

En niet op de goede manier. Laat ik even duidelijk zijn, ik ben totaal niet iemand die zich laat leiden door enige vorm van controverse. De manier hoe Sia omgaat met het onderwerp autisme is dan ook niet mijn voornaamste punt van kritiek. Het is gewoon ontzettend duidelijk dat Sia totaal geen gevoel heeft voor het regievak.

Maar ik moet wel zeggen dat ik het nogal bijzonder vind hoe er dan wel met autisme wordt omgegaan. Het is niet vreemd dat een film voor extra sentiment de meest extreme vorm aanneemt van een bepaalde stoornis, maar dit lijkt niet veel meer met autisme te maken te hebben. Zieglers personage voelt namelijk nooit aan als iemand met autisme, maar meer als een soort alien. Misschien dat ik ernaast zit, maar ik heb nog nooit iemand gezien met autisme die zich zoals Ziegler gedraagt, en ik heb toch wel wat achtergrond in dit gebied.

De personages zijn stuk voor stuk plat. Hudson is een goede actrice, maar haar rol wordt zo beperkt tot leven gebracht dat het niet veel meer uitmaakt. Zowel de liefde als karakterontwikkeling zijn zeer matig. Ziegler eist voornamelijk de ruimte op, maar ook dit heeft niet veel meerwaarde vanwege redenen die ik in de vorige alinea al heb aangegeven. Het valt in ieder geval nooit serieus te nemen.

Dat dit overigens van Sia afkomstig is mag duidelijk zijn. Ze doet er dan ook alles aan om haar nieuwe album en haarzelf te promoten, soms door zo ver te gaan om haarzelf als cameo te plaatsen. De film wordt soms onderbroken door korte videoclipachtige sequenties die op artistiek gebied "creatief" te noemen zijn maar 0.0 aan het verhaal toevoegen. Ik weet dat ze vaak een soort emotie moeten uitbeelden, maar het is compleet onnodig en vloekt regelmatig met de scenes omdat het er matig in bewerkt wordt.

Verder heeft Sia van regisseren duidelijk geen kaas gegeten. De toon vloekt voortdurend, rauwere beelden worden te vaak afgewisseld met hysterische danssequenties. Tijdens die danssequenties wordt er vervolgens hysterisch gedanst op rustige muziek en tijdens de rauwere "echte" beelden worden er diverse pogingen gedaan om subtiel te zijn maar zowel het acteerwerk van Ziegler als de film zelf belemmeren dat de film maar een beetje realistisch aanvoelt. Het kan natuurlijk best dat je een echt verhaal met musical wilt vermengen, maar in deze film gaan die twee elementen nooit passend samen.

Visueel verder erg catastrofaal. Bijna bijzonder hoeveel er verkloot kan worden. Camerawerk is vreemd, extreem inzoomen op Ziegler maar vaak uitzoomen op Hudson & co. Daarnaast lijkt de camera vaak te zwaar te zijn voor diegene die hem klem heeft. Editing is sloom en de muzikale sequenties worden zo bruut door het verhaal heen gemonteerd dat het grappig wordt. Soundtrack vliegt tevens alle kanten uit en past zelden bij de scene. Ook de cinematografie blijft ontzettend beperkt, en als je denkt dat de film eindelijk op visueel gebied kan uithalen met de danssequenties kom je ook bedrogen uit. Deze bestaan vaak uit een enkele kamer of omgeving met een paar kleine attributen en flikkerende lichtjes. Je zou het visueel indrukwekkend kunnen noemen, ik noem het luiheid, ze voelen ten alle tijden kaal en ongeïnspireerd aan.

Een impact heeft de film ook niet, omdat het je als kijker bijna onmogelijk wordt gemaakt om hier serieus naar te kijken. De toon van de film verandert dusdanig veel dat je niet weet of je precies mee moet leven of moet lachen. Ik werd er in ieder geval behoorlijk ongemakkelijk van. Ik weet gewoon totaal niet wat ik hiervan moet maken, en het voelt vaak inderdaad aan als spottend naar bepaalde "groepen". Als er dan richting het einde nog de dood van een tiener die daarvoor nooit is uitgediept tussendoor moet komen weet je ook weer hoe laat het is.

Eigenlijk kan ik na afloop geen goede punten opnoemen, behalve dat Hudson misschien aardig acteert. Haar wordt echter alle ruimte ontnomen door de constante muziekscenes tussendoor en vreemde wendingen. Dat er weinig onderzoek is gedaan naar het onderwerp wordt trouwens tussendoor ook vaak duidelijk. Denk maar aan iemand met autisme tegen de grond werken als deze overstuur is. Ronduit gevaarlijk zelfs.

Laat ik duidelijk zijn, ik boor de film totaal niet de grond in vanwege de controversie, maar het voelt aan alsof er totaal geen moeite voor deze film is gedaan. Het voelt meer aan als een zeer extreme vorm van promotie, en om te verkopen moeten er wat serieuze en confronterende onderwerpen bijkomen. Ik noem het ronduit lachwekkend. Als de film vervolgens op visueel gebied geen enkele keer weet te overtuigen en constant bijzondere keuzes maakt is het voor mij al snel duidelijk dat ik hier geen goed woordje voor over heb. Het cijfer is er dus ook naar, bah. Ik denk overigens dat iedereen op deze site er anders op gaat reageren, maar ik heb er echt oprecht geen goed woordje voor over.

Droevig.

Een beetje een moeilijke film om te beoordelen vind ik persoonlijk, omdat ik hem in visueel gebied veel kansen vond missen en of alles nou zo zwaar overkwam ook niet echt, maar het is wel een realistische en vrij pijnlijke film.

Op acteerwerk is vrij weinig aan te merken, behalve dat ik Lale nogal vervelend vond, en daarom speelt ze haar personage ook vrij goed. Vooral veel overtuiging van de ouders, en zijn er mooie natuurbeelden van de landschappen.

Het mist een paar kansen, zo is de zelfmoordscene onverwacht, maar niet iets waar ik nou zo droevig van ben geworden. en is het niet zo'n zware film zoals ik had verwacht. Wel een aanrader desondanks mijn middelmatige score.

Bijzonder.

Zonder twijfel een unieke animatiefilm die niet voor de jeugdige kijkers bedoelt is. Er vloeien nogal wat bloedspetters en kogels door het scherm, maar ook de seksuele opmerkingen worden niet geschuwd. Dit had ik vooraf al verwacht, maar voor diegene die dat niet verwachten, bij deze.

Qua animatie ziet het er allemaal goed uit, maar ik moest er even aan wennen. Toch zijn de personages leuk ingericht en voelt deze film aan als een stripverfilming. Veel vreemde figuurtjes en aparte zijwegen. Soundtrack past ook regelmatig bij de film zelf en geeft het allemaal net dat unieke duwtje in de rug mee. Ik kon het ten zeerste waarderen.

Qua verhaal zelf wordt er nogal wat hooi op de vork genomen. Er gebeurt van alles en de film schiet elke indekbare richting mogelijk in. Hierdoor krijg je een wat drukke film, maar dat maakt niet veel uit, want het past verder best bij de stijl. Tussendoor ook wat lekker rauwe actiescenes en dromerige sequenties en het feest is helemaal compleet.

Het jammere is dat Nishimi en Run er samen geen tempo in weten te krijgen, waardoor de drukte niet echt een lekkere flow kent. Zeker het middenstuk begint wat te slepen, wat jammer is, want het eerste halfuur trapt lekker door. Na ongeveer 30 minuten kiest de film voor een drukke aanpak in een traag tempo, maar dit werkt niet. Het resultaat krijgt daarmee een wat onevenwichtig gevoel die de film niet ten goede komt.

Personages zelf zijn buiten hun designs ook wat aan de saaie kant, zeker Orelsan zelf is een nogal standaardverschijning. Het is jammer, want deze film schreeuwt om creativiteit, en die is er ook, alleen niet in de vorm van persoonlijkheden. Dit verraadt een beetje dat de regisseurs duidelijk meer interesse hadden in visuele traktaties, en minder in de inhoud.

Met wat meer tempo en leukere persoonlijkheden had deze film beter kunnen werken. Voor nu is het gelukkig wel aardig uniek en creatief, maar iets te slepend. Tussendoor wat geweldige scenes, en tevens fijn dat geweld niet wordt geschuwd. Blijft in een animatiefilm die niet (helemaal) Japans is best verfrissend. Ruime voldoende voor Mutafukaz.

Prijswinnende avonturenfilm die indrukwekkend uitpakt qua grootschalige decors. Mutiny on the Bounty mag dan op het vlak van techniek verouderd zijn, het ziet er geregeld gedetailleerd, professioneel en doordacht uit. Van het schip naar het tropische eiland; het zal nog even duren voordat deze film op ieder aspect is ingehaald. Daarentegen staat dat het acteerwerk van alle castleden best aardig is, maar geen van de leden overtuigend in de huid van een zeeman kan kruipen. Iedereen oogt wat te netjes en te braaf, waar de redelijk kleffe vorm van romantiek beslist geen aanhang bij kan vinden. De redelijk lange speelduur valt bij vlagen ook tegen, maar toch blijft de film altijd wel boeien om een voldoende over de streep te trekken.

Kale documentaire die een berucht figuur uit de oorspronkelijke legende opstoft in de vorm van Daniel Lutz. Een getroubleerd figuur dat duidelijk moeite heeft met zijn verleden en de verwerking hiervan wordt redelijk uitgebreid getoond in deze documentaire. Het spijtige is dat regisseur Eric Walter en zijn team daar buitenom niet zoveel te melden hebben en de speelduur daarom maar opvullen met onzin zoals een ritueel tussen Lutz en Lorraine Warren. Wat voegt zoiets nou precies toe? Je zult er enkel de twijfel mee uitrekken van Lutz zelf, die het duidelijk al zwaar heeft. In dat opzicht is My Amityville Horror niet veel meer dan een tragisch persoon niet de hulp bieden die hij zo nodig heeft en dat resulteert in een hoop nietszeggende, irrelevante scènes. Als variant op de legende irrelevant, als informatiebron te leeg en enige vorm van spanning of mysterie wordt ook vakkundig vermeden. Het is allemaal niet best, maar toch is het beter dan een hoop van de filmische drek, vooral omdat Lutz wel enige bewondering oproept.

Mwa.

Vond er niet veel aan, had ook niet echt verwacht aangezien de poster dat het een romcom voor volwassenen zou zijn. Tienerkomedies doen het ook meestal wel goed bij mij, niet altijd, maar soms wel. Deze poster zag er ook nogal puberaal uit.

Ja, soms ziet er een leuk grapje in, maar het is zeldzaam. Heb eigenlijk zover ik weet alleen maar gelachen bij een dom grapje (I live to serve you). Voor de rest vond ik het maar matig. Het acteerwerk is ook matig, op de hoofdrol na die het af en toe wel leuk doet en zijn vriend ook.

Matige romcom, niet heel grappig. Kan je gerust overslaan.

Het blijft interessant om het vroege werk te zien van regisseurs die later grotere producties onder handen mochten nemen, maar geregeld zijn het wel ultragoedkope broddelwerkjes. Deze debuutfilm van regisseur Quentin Tarantino bevat een onafgemaakt geheel met een hoop komische noten, die bij elkaar zijn gesmolten tot een (soort van) coherent project. Alhoewel de dialogen vaak lollig en doeltreffend uit de hoek komen (your ass is grass, and I am the lawnmower) blijft het niettemin moeilijk om herhaaldelijk je aandacht bij de nogal nietszeggende beelden te houden. Het acteerwerk is uiterst ondermaats en als geheel was het voor mij amper te doorgronden, maar met een korte speelduur van enkel 37 minuten was het voor een keertje te doen.

Eh.

Je zou ook niet denken dat een regisseur die zich vooral met televisie heeft beziggehouden nu met een meesterwerk uit de hoek gaat komen, maar deze film is wel heel erg treurig. Spijtige afgang ook van de carrière van Fisher die ooit nog zo fris begon en haarzelf nu heeft verlaagd door in dit soort prulletjes te spelen.

Uiteraard een zeer grappige titel en de poster maakt ook wel een redelijk tuttige indruk, maar laat je vooral niet misleiden. Komedie zo niet-leuk als hier wordt zelden overgedaan tegenwoordig. Het teert erg lang op een vriendin die de weg kwijtraakt en waar zoveel mogelijk humor uit geperst moet worden. Alleen niet vanuit Fisher, die alleen maar chagrijnig staat te kijken.

Ik geef haar er niet de schuld van, ik zou ook erg chagrijnig zijn als dit de film was waarin ik meespeelde. Regisseur Thomas steekt ook geen poot uit en laat het verhaal evenals de cast al het werk doen. Makkelijk opgeruimd zou hij daarmee denken, maar zo denk ik er niet over. Saaie montage, zwakke editing en een camera die nooit wat bijzonders doet. Als het verhaal zelf dan ook weinig te vertellen heeft valt de film snel plat.

Ik kan er gewoon niet omheen hoe weinig effect de film kent. Totaal geen interesse vanuit de regie zo lijkt het, maar ook de horror richting het einde is vooral flauw. Het enige dat nog werkt is dat de omgeving van het verhaal nog wel vlot mag zijn en dat het acteerwerk te doen is. Daar kan Thomas nog van profiteren, want zelf doet hij niets. Altijd jammer.

Mwa.

Inderdaad niet een al te geweldige film dit die op geen enkel vlak uitblinkt. Wat de film goed gedaan heeft is de goede keuze van de cast. Biggs en Hudson zijn 2 gezichten die ik altijd wel graag terugzie in films, maar helaas zijn ze niet hilarisch.

Cook moet vaak voor een komische noot zorgen, maar dit werkt niet altijd. Richting het einde is het pas wat komischer, maar op een behoorlijk flauwe manier. Gelukkig voelde het toen wel verfrissend aan, en daar scoort de film een aantal punten op.

Ik kan niet zeggen dat het vlot was, maar opzicht is er wel doorheen te komen. Een verhaaltje dat ok is om te volgen, prima acteerwerk maar het mist de echte chemie en humor een beetje. Voor de rest kan het er wel mee door.

Best oké.

My Bloody Valentine is 1 van de betere in zijn soort, oude slashers dus. Het voordeel is dat deze film iets meer budget lijkt te hebben waardoor er ook iets meer kan. Cheesyness zit hier ook niet echt in, en ik kan dat alleen maar meer waarderen want al die trash is niks voor mij.

Deze film kent enkele bijzonder sfeervolle sequenties, vooral de scenes in de mijn vallen op door de nare sfeer. Goed gebruik van de locatie, verlichting en mistmachines. De finale heeft zo wel iets aparts, maar de scenes die in gebouwen zitten of gewoon overdag op straat plaatsvinden zijn toch een stuk minder interessant te noemen.

Verder ziet die killer er wel leuk uit, maar de personages zelf zijn toch wat saaier. Dat de film er af en toe een rare opgeblazen romantiekscene in gooit is ook apart. Soms had ik het idee dat er twee verschillende films door elkaar heen gemonteerd waren. Suffe vorm van romantiek ook, weer dat extreem ouderwetse gedoe dat meer in een film uit het jaar 1950 hoort te zitten.

De mystery is verder weinig bijzonder en de twist is ook niet al te speciaal. Kills zijn wel leuk, bij vlagen opvallend hard voor het soort film. Leuk opgebouwd vooral, de POV vanuit de killer is een leuke toevoeging. Toch zijn ze niet spannend meer te noemen, en deze film is bij vlagen ook gewoon te lomp om spannend te zijn.

Wel kijkt het aardig weg en duurt niet al te lang. Het is beter dan zijn soortgenoten, maar niet veel beter. Het gebrek aan spanning, leuke personages en veel te opgeblazen romantiek belemmeren een echt leuke slasher. Het kijkt gelukkig aardig weg, anders was dit niet te doen. Voldoende omdat het net wat beter verzorgd is in vergelijking met zijn soortgenoten.

Redelijke 3D slasher.

Ja, het acteerwerk is heel heel slecht. Alleen maar vervelende karakters, de karakters waarvan ik wel kon genieten werden meestal al als eerste in mootjes gehakt. Ondanks de ervaring van sommige acteurs en actrices (Ackles, Supernatural. King, Sin City) kwamen beide niet goed aan bod.

De kills zelf brengen deze film naar een 2,5*. De 3D kills zagen er erg lollig uit, waarvan de lol er soms uitspat. Ook is het soms lekker lomp en bruut. Zeker aan het begin heb ik volop genoten, daarna stort de film in elkaar.

Wel jammer, dat de film geen leuke karakters aan bod brengt. Dit vind ik toch echt wel nodig, waar is de grappenmaker? Belangrijke elementen moet ik zeggen, maarja.

Prima.

Vooraf dacht ik een TV-film te gaan zien en kerstfilms zijn in dat kader best populair. Nu skip ik die vaak, maar ik besloot me er nu aan eentje te wagen wetende dat ik het niet heel bijzonder zou gaan vinden. Dit betreft gelukkig geen TV-film maar een reguliere kerstfilm.

En ook nog eens eentje die niet perse verkeerd of slecht is. Uiteraard zitten er een hoop clichés en wat mierzoete momenten in maar in het algemeen vond ik het best te doen. Heel veel wintersfeer zal je er alleen niet uit gaan halen want in 2020 sneeuwt het in die omstreken natuurlijk allang niet meer.

Het verhaal begint relatief voorspelbaar maar vermaakt best goed. Gewoon nog zo'n plot waarbij de dochter de vader van het huis graag weer verliefd wil laten worden na een moeilijke periode. We hebben het al vaker gezien maar toch wil het best vermaken, maar niet echt raken helaas.

Piven doet het goed en Barrett is ook best aardig. Hele diepgaande of moeilijke rollen zijn het niet maar ze worden niettemin aardig uitgevoerd. De personages zelf krijgen beperkte diepgang maar genoeg om je er niet aan te gaan ergeren. Bovendien staan ze er enkel 91 minuten.

Film kent zo zijn zoete en sentimentele momenten maar het blijft eigenlijk altijd wel luchtig aanvoelen. Ik wilde het eigenlijk een 2,5* geven maar het einde dat iets meer open is in plaats van een heel sentimenteel en zoet gebeuren eraan te breien vond ik toch wel opvallend goed gekozen. Niet elk boek hoeft gesloten te eindigen maar mag ook eens wat meer open eindigen. Vermakelijk geheel voor de rest, niet heel bijzonder en ook wat voorspelbaar maar het kijkt best lekker weg voor een keertje.

Klassieke westernfilm met een aantal fraaie decors en goed acteerwerk van Henry Fonda, maar de inhoud van My Darling Clementine is slechts gematigd interessant. Vooral het zijspoor met Linda Darnell is uitermate saai en vult de tijd nodeloos op, terwijl de speelduur van deze film in principe best aan de maat blijft. Regisseur John Ford creëert een wereld waar je als kijker van moet houden om het te kunnen waarderen, in mijn geval vond ik het vooral een verplichte zit met weinig voldoening.

Simpel.

Zoals mijn openingswoord al aangeeft, een simpel dramatje met kinderen in de hoofdrol. Hierdoor krijgt de film zelf een beetje een speels toontje, maar de inhoud is wel iets volwassener. Mocht je dus als ouders My Girl met je kind willen zien, wees dan bereid om een aantal grote mensenonderwerpen.

Als kinderen de hoofdrol op zich nemen kan je altijd rekening houden met wat onervarenheid. Chlumsky weet dat echter best goed te verhullen. Ze is jong, maar hier is ze best goed. Zeker gezien de leeftijd. Ik had ook eigenlijk nog nooit gehoord van haar. Van Culkin wel, maar die moet het vooral van zijn schattigheid hebben.

De film probeert een beetje de zaken vanuit het perspectief van Chlumsky te vertellen en dat haar kinderlijke onschuld nog niet zo veel begrijpt van de wereld om haar heen. Zieff kan dat echter maar moeizaam uitbeelden, want er wordt niets aan de fantasie overgelaten. Omdat je als kijker te snel en te gemakkelijk doorhebt wat er allemaal gebeurd is het moeilijk om nog door de ogen van het kind te kijken.

Regie is erg klassiek. Niks is echt boeiend in beeld gebracht. Alles moet komen van de chemie van de kinderen en die is best geslaagd. Aykroyd en Curtis doen het ook naar behoren. Toch zijn de kinderen de echte showstealers, iets wat My Girl soms hard nodig heeft.

De film is niet erg subtiel en doet te veel zijn best om sentimenteel te zijn. De twist waarin Culkin sterft kwam dan ook totaal niet bij me binnen. Het is allemaal te afstandelijk en te weinig subtiel om impact te hebben op de menselijke emoties. Te vlak dus allemaal, maar gelukkig allemaal nog best vermakelijk.

De film kent soms ook net wat te weinig focus, er gebeurd namelijk erg veel maar enkele stukken worden wat afgeraffeld zoals de sequenties met de schrijverscursus. In het algemeen is het een vlotte en vermakelijke dramafilm die helaas kwalitatief niet al te best is. Uit een goede bui gun ik het nog een 2,5*.

Bijzondere dramathriller met een aantal doeltreffende scenes op psychologisch vlak, waarin de gevoelens van eenzaamheid, onbegrip en/of impulsiviteit treffend worden neergezet. Helaas gaat dat gecombineerd met een aankleding die er zeker op visueel vlak erg lelijk uitziet, waardoor je het concept met een aantal personages die worden gefilmd voor een experiment niet erg serieus kan nemen. Het acteerwerk is gelukkig aardig, maar geen enkel castlid kan opboksen tegen deze ontknoping die behoorlijk teleurstellend uitpakt. De wendingen zijn weinig steekhoudend en de eerste helft zit zelfs tegen het oninteressante aan, maar regisseur Marc Evans zorgt voor wat effectieve momenten eenmaal de druk wordt verhoogd. My Little Eye vormt daarmee een ambitieuze film die echter veel beter had kunnen en moeten zijn.

Redelijk flauw.

Maar niet minder vermakelijk. Ondanks hier toch nog wel wat meer in had gezeten, want de soort horrorcomedy's hebben eigenlijk gewoon een grote dosis gore nodig, dan zou mijn cijfer ik beter zijn geweest.

Leukste is natuurlijk Campbell die hier een best geslaagde parodie op zichzelf neerzet. Tot nu toe alleen Army of Darkness met hem gezien, maar ik weet genoeg dat hij een echte typische B Acteur. De rest van de cast is ook redelijk maar niet top, behalve dan Raimi, die 3 rollen speelt en de Chinees daarbij het meest geslaagd is.

Voelt erg goedkoop aan, maar soms is de humor zo droog dat het wel leuk is. Al had het veel beter kunnen zijn, redelijke aanrader voor Campbell fans. Campbell durft tenminste de spot met zichzelf te drijven, waardoor ik op een 2,5* kom.

Ontroerend.

Heb deze film een tijdje geleden gekeken met een paar andere mensen waarbij de tranen in de ogen vlogen. Ikzelf huil niet erg snel maar ik ga toch toegeven dat ik wel even een baksteen in mijn maag had. Sommige scenes zijn erg sterk.

Breslin kwam niet altijd even overdonderend over en dat is jammer want ik weet dat ze erg goed kan acteren. En Diaz was ook niet altijd zo goed. Maar meestal was het acteerwerk daarbuiten prima.

De film bouwt zichzelf redelijk goed op voor een ontroerende eindscene en het is die scene die deze film bij mij deze score doet. Normaal heb ik het hier niet zo op maar dit was wel mooi. Een prima aanrader.

Recentere Craven.

Het valt moeilijk te ontkennen dat hij als regisseur niet veel aan de (film)wereld heeft bijgedragen. Hij heeft toch wel een redelijke hoeveelheid klassiekers op zijn naam mogen zetten ondertussen. De laatste jaren voor hem waren echter wat minder, want ik vond dit maar een erg wisselvallig resultaat.

Wel leuk dat regisseurs op de leeftijd van Craven nog een poging wagen om zich tussen wat meer hedendaagse cultuur te mengen. Dat lukt niet briljant goed, maar hij levert wel een redelijk vermakelijke film af. Sowieso heb je al een aardige basis te pakken wanneer je een leuk bedacht concept bedenkt om de personages met elkaar te vermengen.

Deze film probeert eigenlijk meer te zijn dan de gemiddelde horrorfilm. Zo zadelt Craven ons op met een psychologische horrorfilm en een simpelere horrorfilm waarin wat tieners worden afgemaakt. Het fijne is dat Craven op het vlak van horror wel een aardig gestileerd gebeuren op het scherm weet te krijgen. De moorden, ondanks weinig expliciet, kon ik ergens nog wel waarderen.

Verder is de regie net wat te statisch op de scenes die niet erg actievol zijn en dat is jammer. Ik heb het vermogen van editen en montage vanuit Craven altijd wat zwakjes gevonden, in deze film wordt mijn argument opnieuw bewezen. Overige rollen worden ook niet briljant ingevuld al kon ik nog wel waardering opbrengen voor Thieriot die als onzeker kereltje nog wel een eind weet te komen.

Erg goed is de film niet. Het is wat kaal, niet echt gedurfd genoeg en het denkt slimmer te zijn dan dat het daadwerkelijk is, maar daartegenover staat wel een gebeuren dat best interessant en vermakelijk is. Erg goed komt het niet samen, maar ik heb Craven ze minder zien maken. Dan neem ik graag een My Soul to Take.

MTV horror.

Dergelijke Tv-zenders geven altijd een beetje hun eigen invulling aan dergelijke genrefilms. Waarschijnlijk met de doelgroep in het achterhoofd heeft deze zender ervoor gekozen My Super Sweet Psycho 16 zo tienerachtig mogelijk in te vullen. Zo vallen alle elementen en sfeerzettingen in deze film binnen de highschoolsetting.

Ik heb deze film in 2 dagen 2x moeten zien. De eerste keer was ik namelijk behoorlijk afgeleid en kreeg ik maar een beperkt beeld mee van de film. De score kwam neer op een 1,5*, maar iets in mijn geweten vertelde me dat ik de film nog een keer moest zien om er een echt eerlijk oordeel over te geven. Daarom maar naar mijn geweten geluisterd en wat blijkt, deze film was meer waard dan een 1,5*.

MSPS16 kenmerkt zich door de gladde afwerking en uitstraling. Regisseur Gentry, die niet onervaren is binnen het genre, kiest voor een vlotte aanpak en richt zijn film visueel aantrekkelijk in. De verlichting binnen de zaal heeft sfeer, het camerawerk is passend en de filters zijn aardig. Er is wel degelijk aandacht aan de afwerking besteedt, iets dat Tv-films nog weleens over het hoofd willen zien.

Het acteerwerk is wat minder sterk. Gentry doet een poging om het personage van McKnight memorabel te maken maar ik kan niet zeggen dat dit erg goed uitpakt. Mede omdat McKnight de delivery zelf niet helemaal sterk kan afleveren, maar ook omdat het personage iets te veel binnen de lijntjes kleurt. Haar achtergrond wordt beperkt uitgewerkt en haar karaktereigenschappen zijn eensluidend met die van andere final girls. Haar uitstraling heeft potentie, haar invulling niet.

De moorden zijn ook ietwat tam, en de killer wat flauw. Het mag duidelijk zijn dat de killer een ingrediënt vormt in het recept voor een trilogie, die er dan ook van is gekomen. Op de andere twee delen volgt later ook een review. Terugkomend op de moorden: het is jammer dat Gentry kiest voor een brave aanpak. Er zitten een aantal moorden tussen die potentie tonen, maar de meest grafische beelden zijn vooral lijken en niet de moorden zelf. Braaf steek en slashwerk. Het zal vast niet bruut genoeg zijn in verband met wensen van de producers, maar deze film had het zeker kunnen gebruiken.

Voorspelbaar blijft het ten alle tijden op een verrassende wending na, en Gentry volgt iets te makkelijke paden op. De visuele uitstraling is prima, de ruimte toont sfeer en garandeert een vlot tempo waardoor deze film niet moeilijk uit te kijken is, maar je mist toch ondersteunende elementen die van deze film echt een vermakelijk resultaat kunnen maken. Jammer, maar het is niet anders. Een film met een "meh" gevoel.

Matig vervolg.

Logisch, maar apart om een vervolgdeel te maken op My Super Psycho Sweet 16. Blijkbaar heeft deze film genoeg geld in het laatje gebracht om er een trilogie aan te breien, of ze hadden het van tevoren al gepland. Dat laatste zal in ieder geval verklaren waarom de trilogie zo dicht op elkaar werd gemaakt in een periode van 2009-2012.

Dit deel lijkt eigenlijk niet veel op deel 1. Wat dit deel vooral onderscheidt is dat regisseur Gentry, die de volledige trilogie op z'n schouders nam, kiest voor een grote toevoeging aan dramaelementen. Het eerste gedeelte van deze film voelt aan als een aflevering van GTST. Het drama wordt ook erg standaard ingevuld, met nogal wat typerende elementen die we ook al eerder in een hoop andere films hebben gezien.

Het drama kan werken als het niet de meest standaard invulling indenkbaar krijgt en als de cast redelijk is. Helaas weet de film geen van beide elementen te beheersen. Het drama is standaard en cliché, en de cast is niet sterk genoeg om diens dialogen en emotionele scenes met goede delivery af te leveren. Daarnaast weet Gentry ook te weinig inhoud mee te geven aan z'n personages buiten de bekende achtergronden.

Het slashergedeelte komt pas na ongeveer 45 minuten om de hoek kijken. De eerste helft kent ook horror, maar vooral in de vorm van droomsequenties. Die zijn wel wat bloederiger in vergelijking met het vorige gedeelte, maar zodra het weer aankomt op hakwerk neemt de film gas terug. De moorden zijn iets explicieter, maar nog steeds worden de echt heftige verwondingen buiten beeld gehouden. Het blijft jammer tijdens dit soort films.

Nee, dit vervolg kenmerkt zich in soapelementen die het als resultaat iets minder behapbaar maken en weet ook met de finale niet bevredigend genoeg te zijn. McKnight doet het iets beter, maar de overige crewleden zijn nog steeds wat nerveus en iets te onzichtbaar. Qua tempo zit het nog steeds goed, het camerawerk is in orde en het gebruik van kleur ook, maar deze elementen zijn niet genoeg om de film te redden van een onvoldoende.