Meningen

De afsluiter.

Zo, ik heb weer een trilogie mogen afsluiten. Niet de meest bekende trilogie, maar het is een trilogie. Ik heb alle MSPS16 delen achter elkaar gekeken, en dit heeft als voordeel dat je je iets makkelijker verbonden voelt met de personages. Dat ontneemt nog steeds niet het feit dat deze trilogie in zijn geheel erg matig in elkaar gestoken is.

Het eerste deel focuste zich voornamelijk op horror, het tweede deel nam al een stap terug en ging meer het dramapad op. De toevoeging van een grote dosis drama kwam deel 2 niet ten goede, een vorm van kritiek die Gentry blijkbaar goed realiseerde, want deel 3 gooit het roer weer om en gaat meer de horrorrichting op. Helaas voelt dit in een trilogie waarbij het tweede deel zich zoveel op ontwikkeling stortte niet goed aan.

Zo is het plot weer teruggebracht naar een A4-tje. Je moet het maar doen met de eigenschappen en ontwikkelingen van voorgaande delen, want veel voegt deze afsluiter niet aan de reeks toe. Het verhaal is kortzichtig, dus hoop je als kijker dat je op het gebied van horror wat meer te zien krijgt. Dit valt echter tegen.

Het excuus dat wordt gebruikt om de reeks draaiende te houden is ook best slap te noemen, en vooral makkelijk. De personages zelf krijgen niet genoeg vorm om diens motivaties te rechtvaardigen. McKnight is nu wel een leuk personage geworden, maar als het erop aankomt dat ze nu eindelijk wel de benodigde uitstraling heeft besluit Gentry haar personage terug te brengen naar vooral "een verschijning" zonder diepte.

Bijzonder aan deze film is het camerawerk, dat erg on-point blijft. Het in beeld brengen en vormgeven van zijn trilogie was voor Gentry eigenlijk sowieso nooit een probleem, en ook hier resulteert het in enkele sterk gedecoreerde scenes die op het vlak van cinematografie aardig wat geluid weten te maken. Jammer genoeg steunt de uitwerking van de horror dit niet.

Nog steeds zijn de moorden tam, te snel en vooral wat makkelijk. Gentry heeft een heel landhuis tot z'n beschikking met alle tools van dien, maar weet ze eigenlijk nooit goed te gebruiken. Alles wordt nogal vluchtig afgehandeld en de wendingen nauwelijks onderbouwd. Dit alles resulteert vooral in een derde deel die nogal kort door de bocht is en weinig indruk achterlaat.

Als geheel kent het vooral een sterke vormgeving, maar wordt afgeremd door een matig verhaal. Na een deel 2 die zich juist op ontwikkeling van de personages concentreert voelt dit nogal onnodig aan, alsof het werd gefilmd enkel en alleen omdat het gefilmd moest worden. Te haastig, en dat is jammer, want eerlijk is eerlijk, deze trilogie had best potentie.

Half.

Keek de film na het zien van Blonde en dat vond ik een absolute topper. Daarom ook maar eens een tweede film kijken over Monroe, maar deze film focust zich op iemand die klaarblijkelijk op de achtergrond naast haar heeft gelopen. Keek met afloop ook met verbijstering naar het feit dat deze persoon echt heeft bestaan.

Ik kan het namelijk maar moeilijk geloven als ik naar deze film kijk. Iedereen wordt zowat neergezet als een schurk en Redmayne als de enige die een beetje goed in zich heeft. Het komische begin rond zijn personage over zijn pad naar succes draagt hier alleen maar aan bij, want ik kan de toonzetting totaal niet serieus nemen. De relatie tussen hem en Williams gaat ook als een sneltrein waardoor we nauwelijks een beeld krijgen aan hoe deze überhaupt is ontwikkeld.

Verder een film die nooit echt een gevoel projecteert op de kijker en daarom vooral een brave indruk maakt. Ik heb er niet veel meer over te zeggen. Het verloopt erg vlot en ik kon weliswaar nog eens lachen om het personage van Branagh, maar daar houdt het meeste op. Film die op veel vlakken meer had kunnen zijn en doen, waardoor deze film vooral doodvalt terwijl de kern behoorlijk wat te vertellen heeft.

Goed.

Duurde lang voordat ik de film uiteindelijk zag. Plan was eigenlijk dat ik hem veel eerder ging kijken, maar uiteindelijk vergat ik hem gewoon. Toen hij de volgende was op de lijst van de horror K.O. toch maar weer opgezocht, en het beviel nog best ook.

Visueel vaak erg sterk. Grauwe beelden, sfeervolle beelden en realistische beelden in een pot gestopt. Alles werkt in bepaalde lijnen, maar wil soms net wat te veel. Een aantal regiekeuzes zijn bijvoorbeeld niet al te best. (Dat prominente kindergelach helpt zelfs regelmatig vormen van spanningen om zeep).

Editing is soms wat onnozol. Sound editing vooral dan. Sommige geluiden klinken te hard, en dat gaat soms ten koste van een redelijk subtiele aanpak. De film mag ook qua tempo weleens een duwtje krijgen. Na 80 minuten begon het allemaal wat te verslappen om 20 minuten later weer op grandioze wijze te versterken.

De finale waar bijna iedereen de pijp uitgaat is van hoge klasse. Heerlijk gedetailleerd stukje met een knap tempo. De uitdrijving van de 3 dochters is dan wel weer een kleine domper, maar dankzij het sterke stukje daarvoor maakt het in de score erg weinig uit.

Redelijk acteerwerk. Niet iedereen lijkt zijn best echt te doen. Shcheglova bijvoorbeeld is regelmatig stroef. Wel een paar andere degelijke rollen. De karakterontwikkeling doet het hem vooral en dat zorgt ervoor dat het allemaal niet al te gehaast aankomt.

De film is vooral een drama. De horror wordt uiteindelijk voor een groot deel op de achtergrond gehouden met af en toe een zwarte schim die voorbij schiet. Pas bij de finale treed de horror weer bij. Maar bij deze film is zo'n aanpak wel passend.

Had allemaal niet 2 uur hoeven duren, en het tempo mocht soms iets hoger liggen. Maar het is een knappe, sfeervolle film geworden die qua regie echt wel wat te bieden heeft.

Sterke Araki.

Als regisseur begonnen bij de films en is later overgegaan in series. Ik kijk er niet veel, maar van hem heb ik toevallig wel een aantal afleveringen gezien. In ieder geval moest dit op zijn filmgebied de magnum opus zijn, en naar mijn optiek is dat ook waar. Veel van zijn indie-films heb ik nog niet gezien, maar die hebben ook geen haast.

Denk bovendien ook niet dat er een film snel boven deze gaat uitkomen voor mij, want ik vond het een intrigerende film die nooit inzakt. Al vanaf het begin hangt er een hele aparte sfeer die de kijker in een soort droom meeneemt door het verhaal heen. De kleuren zijn sterk, de montage knap en de toon zelfs perfect. Zo mooi als de eerste 15 minuten wordt de rest van de film niet meer, maar dat is ook te verwachten want het verhaal moet verder.

Het verhaal rondom het personage van Gordon-Levitt is verreweg het interessantste gedeelte van de overige minuten. Zijn karakter en levenspad zijn apart in de zin van; "dat zie ik niet vaak in films". Bovendien ook erg sterk geacteerd. Ondertussen weet ik al dat Gordon-Levitt een acteur is die zonder moeite de aandacht in bedwang kan houden, en dat trucje herhaalt hij hier wederom. Het verhaal rondom Corbet vond ik een stuk minder interessant, en hoe meer focus op zijn leven, hoe minder leuk het verhaal werd.

Je hebt dus dan een film met twee hoofdpersonages waarvan de een erg boeiend is en de andere totaal niet. Dat wisselt elkaar helaas niet zo lekker af, en dat zorgt ervoor dat de tweede helft van de film iets van zijn intrige verliest. Het was goed op weg in de eerste helft, dus dat is wel jammer. Toch moet ik zeggen dat wanneer de twee bij elkaar komen dit een uitzonderlijk sterke scene oplevert dat de film heftig laat eindigen.

Het onderwerp is relevant, maar ik krijg niet de indruk dat Araki de boodschap erg in het gezicht wilde drukken. Er lijken meerdere thema's vermengt te zijn in het verhaal. Krijg meer het idee dat het zich focuste op de levens van de jongens die allebei een apart doel voor ogen hebben met in de achtergrond een heftige tekening. Het was zeker een goede film, maar eenmaal Corbet wat meer naar voren kwam nam het verhaal teveel tempo af naar mijn inzien en dat was jammer.

Pfff.

Ik hoopte eigenlijk vooral een leuk potje ijshockey in een film te zien, maar ik had kunnen weten dat een film die namen zoals Russel Crowe includeert het wat dramatischer aan zou pakken. Dat krijgen we dan ook vervolgens te zien. Een hele film lang die zich rondom allerlei verschillende problemen centreert.

Mocht je een bingokaart hebben waar bijna alle filmclichés op staan, dan kan je er gedurende deze film nogal wat afstrepen. Er zit eigenlijk geen element in deze film dat nog niet eerder en beter is gedaan. Wel kan ik nog positief zijn over de achtergrond, want de sneeuwachtige, koude heuvels en dorpjes hebben nog een zekere charme. Ideaal voor een film over ijshockey, die zich vervolgens maar zelden op het ijshockeyveld bevindt.

Het acteerwerk is niet perse dramatisch, maar voor een film die zulke namen includeert zou je hopen op een aantal echt goede prestaties. Die zijn hier alleen niet te bekennen. Het zijn allemaal nogal boekenkastpersonages. Daarmee bedoel ik dat iedereen inwisselbaar, stoffig en soms vermoeiend is. Het was nogal een opgave om naar deze saaie mensen te blijven luisteren.

Als het dan wel aankomt op de sport, maakt dit eerder een terughoudende indruk met een regisseur die zichzelf liever te goed leek te willen doen met een kopje warme chocolademelk aan de zijlijn terwijl het spel zelf lekker op afstand in beeld wordt gebracht. Voor een film die zolang om de wedstrijd heen lult, is de finale erg onbevredigend. Het was nogal een opgave om deze film uit te zitten. Nog extra punten voor de locaties en authentieke details.