Meningen

Jodorowsky.

Zijn stilering leek op afbeeldingen juist in mijn straatje te liggen. Een uitgebreide focus naar visueel aantrekkelijke decors, een verhaal dat behoorlijk weird overkomt en een creatief brein dat achter het roer staat. The Holy Mountain betekent niet het einde van mijn avontuur door zijn regiecarrière, maar een deuk vind ik het helaas wel.

Het acteerwerk is eigenlijk al barslecht, maar daarvoor had ik me al warm gemaakt. Veel leden verschuilen zich achter hun weirde verschijningen en trademarks, maar ik heb niemand kunnen bespeuren die ook goed met de clichés en persoonlijkheden kan omgaan. En van al die maffe figuurtjes kan ik alleen maar Jodorowsky zelf nog opnoemen samen met zijn kleine vriend, verder ging het allemaal veelvuldig langs me heen.

Mijn punten gaan uit naar de creatieve decors die vaak allemaal symbool staan voor een thema of boodschap. Dat kan ik allemaal waarderen en de kamertjes worden groots en mooi opgebouwd. Dat zijn uiteraard de scenes waar ik van harte van kan genieten, maar alles wat tussen die mooie decors zit kon ik eerder uitkotsen. Het maakte allemaal namelijk een kinderachtige indruk.

The Holy Mountain voelde voor mij nooit aan als een slimme, symbolische film, maar als een uitermate kinderachtige mannenfantasie van Jodorowsky zelf. De voortdurende perversiteit was vooral vervelend en er was zoveel van dat ik me afvroeg of het allemaal eigenlijk nog wel wat bijdroeg aan de film. Het wordt er ook zo hard ingewreven dat je als kijker niet veel moeite meer hoeft te doen om de onderliggende redenatie te achterhalen. In dat opzicht vind ik Jodorowsky echt niet slimmer of geavanceerder.

Verder een nogal vermoeiend gebeuren waarvan ik de sequentie op de heuvel zelf al helemaal afgrijselijk vond. Had liever gezien dat Jodorowsky zich minder focuste op overzichtelijkheid en zijn camera in de mooie decors zelf ging plakken of iets dergelijks. Je hebt nu een film die wat indrukwekkende vlakken kent, maar verder erg vervelend en vermoeiend is. Het is dan ook mijn film niet, maar ik had wat betere hoop na het zien van Santa Sangre. Die film vond ik echter een meesterwerk vergeleken met deze film.

Leuk!

Monty Python, de typische Engelse humor waar ik zo van hou. John Cleese, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones en Graham Chapman spelen allemaal een hoop rollen en voeren ze stuk voor stuk geinig uit. Toch wel knap, wat deze groep wel niet kan.

Het verhaal is ook niet eens zo slecht. De film bied genoeg originele gekkigheid en grappen en grollen. Het geweld is soms ook overdreven lomp in beeld gebracht en verveelt nergens. Hiermee kan de film zichzelf dus erg geslaagd noemen.

Top komedie, die misschien hier en daar duidelijk uit 1975 komt, maar ja, wat maakt dat uit. Dit zijn de typische films die ik eigenlijk vaker wil zien. Jammer dat de Monty Python groep het slechts bij 3 films heeft gehouden, (of zijn er toch nog meer).

De opbouw van deze Australische genrefilm is zo slecht nog niet. Regisseur Jon Bell zet een aardig idee neer en profiteert van de energieke, sterke hoofdrol van Shari Sebbens. Het levert een film op die een iets te bekend gegeven hanteert, maar toch mysterieus en bij vlagen sfeervol genoeg te werk gaat om niet te vervelen. The Moogai heeft namelijk alles om meteen te worden neergesabeld vanuit de doorgewinterde horrorliefhebber, maar Bell laat het intrigerend en luidruchtig genoeg voor de dag komen dankzij de enthousiast neergezette hoofdrollen. Naar de finale toe is de schijn er echter vanaf en hangt de opvolgende showdown als los zand aan elkaar, waar zelfs de beste acteurs en/of actrices van de wereld niet tegenop kunnen. Het had allemaal ook wel wat spannender gemogen, maar vervelen doet The Moogai nergens.

Ok.

Geen slechte opening dit uit de carrière van Duncan Jones. Hierna zou hij het nog betere Source Code regisseren om daarna weer een stapje terug te doen met een dure maar redelijk saaie Warcraft. In ieder geval is Moon beter dan laatstgenoemde. Het is duidelijk dat Jones wel van een portie sci-fi houdt.

Moon lijkt op voorhand een erg slimme film met een complex verhaal. Ik zou graag willen zeggen: nee joh. Moon laat zich al tamelijk vroeg in de kaarten kijken en na eventjes opkijken krijg je al snel door hoe de vork in de steel zit. Heel intelligent wordt het niet in Moon, maar het kijkt nog wel aardig weg.

In ieder geval is de hoofdrol wel echt geknipt voor Rockwell, die het dan ook goed weet te benutten. Rockwell heeft een uitstekende timing voor wat humor die hij dan ook goed weet te gebruiken. Hiermee zorgt hij voor een aantal luchtige en best grappige scenes.

Visueel ziet het er allemaal erg gemaakt uit, maar de CGI kan er best mee door. De omgevingen zijn duidelijk, maar knap geanimeerd. Als er wat actie bij komt kijken gaat het mis, maar gelukkig is er niet heel veel actie in deze film te bekennen waardoor het niet bepaald opvalt.

Het concept gaat op den duur vervelen, en dat is helaas de killer van de film. Het gaat uiteindelijk vervelen en de film kan het vervolgens niet meer interessant maken. De film laat zich veel te vroeg in de kaarten kijken en laat te weinig puzzelwerk aan de kijker over waardoor je op een gegeven moment niet meer echt betrokken raakt in het verhaal en mysterie.

Met het concept had ook meer gedaan kunnen worden, Jones benut bij lange na niet elke optie. Wel bekijkt hij het concept van een ander standpunt maar dat kan de film niet voor een nog relatief korte speelduur van 97 minuten overeind houden helaas. Uiteindelijk is het niet slecht en Rockwell staat goed te acteren, maar de film valt uiteindelijk een beetje dood en kan daaruit niet meer herrijzen.

Regisseur Roland Emmerich begon langzamerhand grotere budgetten te krijgen (geen idee waarom een aantal gebruikers boven me beweren van niet, deze productie had gewoon een miljoenenspaarpotje. Kunnen de meeste regisseurs enkel van dromen) en dat uit zich in Moon 44. De achtergronddecors ogen doordacht en indrukwekkend, bovendien vangt Emmerich er ook genoeg opvallends mee aan. De castleden zijn echter wat wisselvalliger, voornamelijk Brian Thompson straalt weinig charisma uit. Michael Paré en Dean Devlin doen het wat beter, al zullen ze geen prijzen winnen. Het voornaamste nadeel is dat de inhoud niet echt weet waar het heen wil, waardoor er diverse uitgangen voortdurend met elkaar worden afgewisseld. De actiescenes met de ruimteschepen zijn daarnaast matig en onoverzichtelijk geschoten, maar Emmerich weet als geen ander hoe je de productieschaal moet vergroten en dat levert genoeg mooie plaatjes op. Extra punten voor de detaillering, die echt wel indrukwekkend voor de dag komt.

Creatief horrorsprookje dat eigenlijk te veel vraagt van de erg jonge hoofdrolspeelster. Haven Lee Harris doet het niettemin overtuigend, maar regisseur Ryan Stevens Harris vraagt simpelweg veel te veel van haar. Gelukkig wordt dat voor een deel verbloemt met een overtuigende vormgeving op visueel vlak. Met weinig budget worden er mooie dingen gebouwd die van genoeg detail en originaliteit worden voorzien om op te vallen. Daartegenover staat dat Moon Garden er niet in slaagt de kijker mee te nemen in de emotionele reis die Harris doormaakt, waardoor zeker het middenstuk ietwat droog wegkijkt. Na enige tijd begint zelfs de verveling toe te slaan, maar gelukkig is er nog een overtuigende finale met genoeg ruimte voor interpretatie. Enkele medegebruikers maken een divers aantal connecties naar andere films, mij deed deze film het meest denken aan het tamelijk recente The Blazing World, die ik stiekem net wat beter vind.

Emmerich is terug.

Heeft als regisseur wellicht zijn beste tijden al gehad, want Moonfall lijkt wel heel erg op een geval waarbij de regisseur in een midlife crisis zit. Het slaat volkomen nergens op. Wie denkt dat het enkel bij de belachelijke titel blijft qua inhoud, zit vervolgens ook nog eens fout. Het gaat er veel dommer aan toe hier.

Toch moet ik zeggen dat ik deze film moeilijk kan vergelijken met de andere rampenfilms van Emmerich. Al vroeg hangt er namelijk een veel donkerdere toon. Humor is nog wel aanwezig, evenals zeer typische personages voor dit soort films, maar het wordt wel teruggeschroefd. Duisterder qua look, iets serieuzer ook. In de tweede helft gaat het echter een meer bovennatuurlijke richting op.

Wat de film in z'n voordeel kan trekken zijn de briljante speciale effecten, iets waar Emmerich altijd wel raad mee wist. En nu is het zelfs technisch nog wat geavanceerder. Duidelijk computergeweld, maar oh zo gedetailleerd en knap in beeld gebracht. Wel nemen de effecten zelf de regie regelmatig over, want na enige tijd is het nog moeilijk om te beoordelen hoeveel Emmerich zelf nog doet.

Inhoudelijk zwak, maar dan ook echt compleet van de pot gerukt. Acteurs kunnen weinig met de rollen en het is vooral het pad dat uiteindelijk wordt bewandeld dat als een tang op een varken slaat. En toch wordt het allemaal zo serieus gebracht, ik kan er eigenlijk alleen maar om lachen. Emmerich zelf waarschijnlijk ook, want na enige tijd krijgen we dan eindelijk de uitermate spectaculaire finale te zien en die kijkt geweldig weg.

Het is waarschijnlijk niet wat je denkt dat het is, maar de film maakt het zichzelf veel te moeilijk. Nu is het al moeilijk om een blockbuster te maken over de maan die op de aarde valt die ook nog geloofwaardig is, maar dit gaat wel heel ver. Niettemin vermakelijk en qua effecten op-en-top Emmerich. Wel vond ik hem vroeger een heel stuk sterker dan de werkjes die hij nu nog aflevert.

Prima.

Ik had hier veel en veel meer van verwacht, en daarmee was ik eigenlijk wel een beetje teleurgesteld. Het verhaal sprak me best aan, maar helaas vond ik het resultaat niet helemaal iets wat ik zou verwachtten. Maar ja.

Wat me direct opvalt is dat de film dromerig en soms vrij afstandelijk is. Nergens kreeg het me echt te pakken met emotie, ik voelde eigenlijk gewoon helemaal niks. Daar kan het goede acteerwerk niet echt iets aan doen, het is gewoon de toon.

De eerste delen vervelen niet, het tweede deel is het sterkst voor mij. Die vond ik het meest pakkend, al waren ze alle 3 vrij afstandelijk. Het eerste deel was redelijk, het laatste deel was hetzelfde als 1. Het was allemaal voldoende, maar niet echt top.

Qua emotie pakt het je gewoon niet, het acteerwerk is in orde en sommige locaties zijn knap en mooi geschoten. Maar de oscar van 2017 vond ik vrijwel onnodig, want dit vond ik nergens nu precies zo speciaal als ik dacht.

Ok.

Bond-films mogen vaak wel iets meer buiten het boekje gaan, maar dat de reeks dan vervolgens in een sciencefictionfilm verandert na enige tijd vind ik weer iets te overdreven. Laat dan maar de creativiteit zien via coole gadgets, auto's en wapens.

Met weer een verschijning van Kiel was echter het feest compleet. Al is hij hier iets meer een komische noot, maar de verschijning van zijn personage is eigenlijk leuk genoeg. Wat mij betreft tot nu toe het leukste personage in de gehele Bond-reeks.

Moore is ook weer terug en speelt bekend terrein. Alleen het daadwerkelijke terrein is wat minder bekend. Sciencefiction werkt niet zo in een Bond-film, en hier ook niet echt bepaald. Desondanks zorgt het wel voor een aantal redelijke actiescènes.

Maar het is net wat ondermaats aan het vorige deel. De Bond-girl is wel weer wat leuker, maar de omgeving toch weer wat minder. In de slotfase waar Kiel zich bij Bond aansluit is ook een verrassende, maar niet geheel geslaagde uitwerking helaas.

Het vermaakt wel. Maar als Bond-film voelt het niet echt aan. Ik ben er meer een voorstander voor als de sci-fi gewoon in de vorm van gadgets komt. Niet in de vorm van ruimteschepen. Dat gedoe met de "ideale mens" neerzetten is ook een wat vergezocht dingetje. Maar goed, toch maar een voldoende dan.

Typerende Anderson.

Wes Anderson is een regisseur die ik redelijk hoog heb liggen, maar als ik de 4 films terugzie die ik van hem heb gezien zie ik nu dat er 3 slechts 3,0* stemmen hebben. Echter groeide The Grand Budapest Hotel dan wel weer uit tot 1 van mijn favoriete films aller tijden.

Moonrise Kingdom is op sommige vlakken ook zeker erg sterk. Vooral in de eerste paar minuten zien we op en top Anderson. Heerlijk scherpe camerabewegingen. Hoe die camera zo lineair en gelijk naar boven of naar de zijkanten gaat is echt een teken dat er een vakman achter de schermen staat.

Voor de rest ook weer erg kleurrijk en gedetailleerd. Maar ook zie ik nu wat ik wat minder aan Anderson vind, en dat zijn toch wel de dialogen en karakters. Want hoe mooi de film er visueel uit mag zien, zo ongemakkelijk zijn de dialogen en de karakters.

Bovendien zijn er maar weinig memorabele karakters in een cast van redelijk grote namen. Slechts Murray vond ik een beetje indruk maken en Willis ook wel in een wat aparte rol. De kinderen doen het voor de rest ook prima, maar zijn wel duidelijk onervaren en kunnen die Anderson-dialogen nog niet beheersen.

Voor de rest in de bossen weer opvallend weinig detail. Uiteindelijk begint de film na een zalig eerste half uur ook over in een wat neutralere manier van filmen. Dan verliest de film zijn kracht en begint het allemaal iets saaier te worden. De knappe camerabewegingen verminderen en het verhaaltje begint de overhand te nemen. Dat is het punt waar de film de mist ingaat.

Voor de rest wel behoorlijk verzorgd, maar optimaal boeien of absorberen wil het nooit. Wellicht na het zien van het geweldige Grand Budapest Hotel heb ik te hoge verwachtingen gekregen, maar uiteindelijk kreeg deze film me gewoon niet meer te pakken.

Suf.

Film waar werkelijk niet doorheen te komen valt en voor zijn jaartal toch 1 van de meer ouderwetse vormen van romantiek kent. Nu had ik van tevoren eigenlijk een musical verwacht, dus dat was verassend, maar niet beter. Moonstruck was een film die ik gemakkelijk over had kunnen slaan.

Cher doet het nog wel redelijk, maar haar uitstraling valt compleet plat. Het is dat ze haar dialogen goed kan optrommelen, maar verder vond ik er niks aan. Platte charme, plat alles. Totaal geen leuk personage om zo lang tegenaan te kijken. Tamme humor ook en een saaie achtergrond. Ongeschikt om te blijven boeien voor 102 minuten.

Cage is de showstealer, maar dat is met de andere crewleden erbij ook niet al te moeilijk. Normaal zou je zeggen dat hij echt totaal ongeschikt is voor de hoofdrol, maar hier heeft hij wel wat. Heel dominant, dreigend of stoer is hij alleen niet, wat regisseur Jewison je ook wil laten geloven. Hij is gewoon apart en dat maakt hem leuk.

Verder zit de film vol met compleet oninteressante zaken, saaie dialogen en ouderwetse romantiek. Weer die rare manier van zoenen. Blijkbaar genoeg om een hoop harten mee te laten smelten, op mij heeft het echt 0 effect. Ik vind het vooral irritant en onrealistisch, maarja, deze film is dan ook niet bepaald realistisch.

Visueel ook redelijk saai. Een paar aardige settings maar verder zeer klassieke en saaie regie. Weinig toppunten te bekennen hier. Dialogen missen verder ook alle scherpte en de chemie tussen de acteurs is er eigenlijk gewoon niet. De film wordt zo eigenlijk al heel snel saai en hoopte ik al na een kwartier dat de tijd iets sneller zou gaan lopen.

Nee, dit was hem niet. Sowieso niet een film die me heel erg ligt, maar me ook op erg weinig vlaktes echt kan overtuigen. Saaie en klassieke cinema, ik kan er werkelijk niets mee. Cher gaat op deze manier beslist niet tot mijn favorieten behoren.

Rommel.

Zeer matige film van Maas. Een regisseur waar ik van tevoren veel meer van had verwacht. Toch wel jammer, want ik had best zin in deze film. Echter, na 10 minuten had ik hem eigenlijk al volledig door waardoor het verhaal niet bijster origineel meer is.

De twistjes werken niet, en Wallis de Vries, Minis en Van Doesburgh zijn nou niet bepaald grappig. Of het is een grote dosis vrouwenhumor, of niet. De kritiek op de maatschappij heb ik soms zeker door trouwens, vooral aan het begin.

Beter gewend van Dick Maas. Kan beter verdergaan met de horror/komedies over sinterklaas of iets dergelijks. Kees Boot was dan wel weer wat leuker. Voor de rest een film die maar moeizaam uit te zitten is.

Ach.

Je kan ook niet snel bedenken dat een superheldenfilm met Leto in de hoofdrol die gaat over een man die in een vampier verandert echt goed gaat werken. We krijgen dit soort films wel vaker te zien; snelle bijdrages aan het universum om wat toekomstige personages uit te diepen of vorm te geven. Deze zit daar qua niveau net onder.

Maar ik denk dat de film wel slachtoffer is geworden van de negatieve hype, zoals de berichten over de rare fratsen van Leto. Fratsen die overigens niet veel zin hebben gehad, want zijn prestatie is verder nogal dwaas te noemen. Weinig expressie en vooral een figuurtje dat niet zo goed in de film thuishoort. Smith daartegenover past juist heel erg goed in deze film.

Nadelig is vooral het feit dat de structuur van de film nogal rommelig is. We springen van scene naar scene terwijl er nooit echt vooruitgang wordt gemaakt. Hier en daar worden we plots naar het verleden geslingerd en vervolgens weer terug. Het is nogal moeilijk om echt een goede lijn te vinden in deze film, maar Espinosa weet het gelukkig nog wel vermakelijk te houden.

De geanimeerde vampierengezichten zijn lelijk, maar verder zijn de effecten aardig. Vlot, kleurrijk en snel. Bovendien kon ik de actiescenes die worden opgeleukt met tollende camera's en snelle montage ook erg waarderen. Wellicht dat er wat te weinig actie aanwezig is om het publiek tevreden te stellen, maar het mag er wel wezen. Ik heb er in ieder geval weinig over te klagen, buiten de opinie dat de finale wel erg rommelig wordt gemonteerd. Kon nauwelijks zien wat er precies gaande was, jammer.

Prima kijkvoer dat niet echt veel beter of slechter is dan het gemiddelde Marvel-niveau, buiten dat het verhaal en de intentie van de film duidelijk aan een wat simpelere aard zijn. Echt eng wordt het nergens, bloederig evenmin, maar Morbius loopt lekker door en verveelt zelden. Beetje jammer dat ze anno 2022 nog met dit soort kartonnen concepten aan komen kakken, maar gelukkig komt daar langzaam met andere superheldenfilms wat verandering in.

Goed.

Morgan heeft een uitstekende cast, waaronder een echte topper, Giamatti. Daarnaast zien we ook nog Split // The Witch actrice Taylor-Joy, die ook nog een goede indruk maakt.

De film begint lekker mysterieus, waardoor je gelijk je aandacht hebt. Daarna komt een langdradige opbouw. De opbouw zorgt soms wel voor goede spanning en interesse voor de film.

Een prima tussendoor film voor als je zin hebt in ScienceFiction. De Horror zie ik hier niet echt in terug, en de film is ook niet echt een aanrader. Maar wel leuk om een keer gezien te hebben

Mwa.

Tot zover mijn kennis ook de eerste Paraguayaanse film die ik zie. Uit Uruguay heb ik er al een aantal gezien, maar nog nooit uit dit land, en dat ontdekte ik eerlijk gezegd ook pas toen ik deze recensie uittypte. Morgue was een film die ik mee kon pakken zonder enige kennis waar het precies over ging, maar het viel me zeker niet tegen.

Goedkoop is het zeker, maar regisseur Cardozo kiest er dan ook slim voor om een groot deel in het mortuarium zelf plaats te laten vinden. Zo overschiet de film zichzelf nooit echt door te ver buiten de lijnen te denken. Ik hou er wel van als films buiten het boekje treden, maar niet te ver, anders wordt het belachelijk. Dat weet Cardozo zelf ook, en levert dan ook vooral genrewerk af.

Spannend is het nergens maar er zit wel degelijk een aardig sfeertje in de film, die alleen nooit lekker door kan pakken. Met het camerawerk is weinig mis, maar ergens mis je als kijker wel een echt enge scene. Er worden diverse pogingen ondernomen om deze erin te verwerken, maar het slaat te vaak dood. Met belichting en het tempo wordt namelijk te weinig ondernomen om van de film een echt sterk geheel te maken.

Wel duurt de film kort en vermaakt van begin tot eind. Het is dan ook niet heel veel meer dan een beveiliger die door een eng mortuarium heen loopt en tegen diverse vormen van gespook aanloopt. Cardozo toont potentie voor een spannende toekomstige film, maar daarvoor moet hij ook wat lampjes op gaan hangen denk ik zo. Morgue is een goed steuntje, maar kan nooit spannend worden en voelt net wat te afstandelijk aan.

Nogal sfeerloos gebeuren met slecht acteerwerk, een groots gebrek aan spanning en een totaal van de pot gerukte verklaring. The Morgue als titel is veelbelovend, maar regisseursduo Halder Gomes en Gerson Sanginitto bakken er vervolgens nogal weinig van. Zo ziet de locatie er allesbehalve sfeervol uit en is het enkel de camera die af en toe wat dingen knap in beeld weet te brengen, waarmee het zowat de enige positieve meerwaarde aan dit brolwerk weet te leveren. Het verloop is verder nogal taai uitgewerkt en de insteek wordt er vervolgens met de haren bijgesleept. Veel mis je hier niet aan, maar dat maakt het gemiddelde al snel duidelijk.

Vluchtig.

Dit soort films kunnen met gemak werken, zeker als je een goed spelende cast bij elkaar weet te schrapen. Ik denk ook niet snel dat er een betere keuze voor de lead had kunnen zijn dan McAdams in dit geval. Als ik dit zo zie is McAdams in ieder geval niet snel weg te denken.

Jammer alleen dat de regie gewoon niet opleeft met de film zelf. Michell regisseert namelijk nogal tam en weet de stress die de film je hoort te bezorgen niet over te brengen. Opmerkelijk, want McAdams speelt ideaal een type waarbij de stress van haar voorhoofd druipt.

Omdat er eigenlijk geen gevoel van stress heerst zit de vaart er vaak niet lekker in. En uiteindelijk krijg je als kijker snel door dat het verhaal niet veel meer om het lijf heeft dan een youngster vs the world verhaal. Natuurlijk zit er meer in, maar die stukjes worden een beetje verwaarloosd.

De romantiek is bijvoorbeeld 1 van die verwaarloosde elementen. Simpel en haastig uitgewerkt. De chemie tussen Wilson en McAdams is onvoldoende, vooral omdat hun relatie erg snel gaat en weinig opbouw kent. De focus ligt meer op McAdams en Ford, maar ook die relatie wordt nooit optimaal opgebouwd waardoor er niet echt een chemie heerst.

Karakteropbouw is dan ook de falende schakel waardoor de film regelmatig als een kaartenhuis in elkaar stort. Beter schrijfwerk en betere regie waren hard nodig. Wellicht had er gewoon een frissere regisseur moeten staan, want Michell regisseert met te weinig pit en te vluchtig.

Maar het is wel vermakelijk en het acteerwerk is opvallend solide. McAdams doet het erg goed, en Ford / Keaton mogen ook zeker genoemd worden. Bijrollen zijn eigenlijk vaak ook nog wel geslaagd, zoals die van Malloy, die een karakter speelt waarvan de wat flauwe humor eindelijk wel werkt. Wilson en Goldblum doen het ook niet verkeerd, maar hebben eigenlijk te beperkte rollen.

Dat de humor vaak wel opvallend goed getimed is en het acteerwerk solide is, kan ik de film geen al te laag cijfer toekennen. Je komt er wel snel doorheen namelijk, maar had wel een frisse wind nodig.

Regisseur André Øvredal komt met een Noors antwoord op de grenzeloos populaire superheldenfilms van tegenwoordig, maar vergeet primair over te nemen wat de concurrentie zo succesvol maakt. Torden pakt uit met enkele machtige actiemomenten, maar deze blijven erg spaarzaam en gaan gebukt onder middelmatig acteerwerk van zowel Nat Wolff als Iben Akerlie. Tergend langzaam neemt Øvredal je mee op reis langs meerdere ideeën die allesbehalve vernieuwend of boeiend voor de dag komen en veel te lang op zich laten wachten. Op melodramatisch vlak is het allemaal te bekend en statisch, als actiegebeuren is er te weinig aan de hand en als originele vondst blijft het ook te aftastend. De grimmige afloop en een aantal grootse momenten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar hopelijk blijft Øvredal vanaf nu toch bij de griezelfilms.

Goed.

Mortal Engines is 1 van de weinige films waar ik ook het boek van heb gelezen. Dat was terug naar afgelopen zomer. Het boek vond ik in ieder geval erg aardig weglezen. Met vooral de slotfase die er erg sterk was. Toen keek ik ondanks de slechte reviews, erg uit naar de film zelf.

En het viel allemaal behoorlijk mee. Door een onbekende regisseur. Dat zie je tegenwoordig steeds vaker gebeuren. Indieregisseurs die plots een groot Hollywood-project in hun handen geschoven krijgen en kijken wat ervan komt. Hier heeft het in zijn voordeel gewerkt vind ik.

Vooral de kleuren en fantasie komt vaak geweldig goed los. Dat lukt bijna geen enkele regisseur in een Hollywood-project. Maar hier komt het maximaal naar voren en dan voelt het aan alsof je in een mooie droom rondloopt. Visueel is het ook prachtig, echt opvallend goed. 100 miljoen voelt soms aan als 150-200 miljoen.

Acteerwerk is degelijk. Weaving is weer degelijk als schurk. Sheehan en Hilmar doen het ook goed. Hilmar steekt er inderdaad positief bovenuit. Karakterontwikkeling is echter het minpunt aan de film. Dat ik het boek gelezen heb even erbuiten ik beoordeel de film op film.

De karakters zijn vaak wat simpel uitgewerkt. Vooral D'Onofrio en Raftery krijgen focus, maar die is nogal kort door de bocht. In het begin krijg je het idee dat Hilmar vooral het waakengeltje moet zijn van Sheehan maar uiteindelijk eenmaal Kim in beeld komt blijven alle kunsten en vaardigheden van Hilmar op de achtergrond en beginnen ze zelf voornamelijk bijkarakters worden.

Ik kan je zeggen dat de karakters centraal staan in het boek maar in de film staat toch het visueel spektakel in de spotlights en dat verbloemt de matige karakterontwikkeling wel een beetje. Want het ziet er prachtig uit. Bij vlagen waanzinnig en bij vlagen weten ook dramatische momenten de plank raak te slaan. Zoals de ondergang van Lang als Shrine die dan weer herinnert hoe zijn leven kort was.

Het enige, en dat moet ik dan wel weer zeggen, wat jammer is dat niet van het boek is overgenomen is de ondergang van London. In zowel boek als film gaan die ten onder, maar in het boek met meer impact, meer emotie en een ondergang waarbij dochter en vader samen ten ondergaan. Ik vond het in ieder geval sterk. Dat is in de film niet overgenomen maar hebben ze gekozen voor een bravere slotfase.

Maar de film ziet er visueel zo leuk uit en kent vele leuke actiescènes waardoor het verhaal automatisch achtergrond gaat worden. Maar het wordt er niet minder vermakelijk om. In tegendeel, het was heel vermakelijk. Ik heb in ieder geval goed kunnen genieten.

Redelijk matig.

Het is zeker geen slechte film, maar wel eentje die opvallend slordig is, terwijl het toch wel behoorlijk de tijd neemt met de duur van 130 minuten. Zwart weet wel hoe hij de kaarten moet spelen, maar lijkt er hier niet veel moeite voor te doen.

Collins is wel goed gekozen voor de hoofdrol. Ze blijft altijd wel een koppie hebben voor dit soort rollen en voert ze dan ook heel degelijk uit. Daarbij krijgen we ook nog een degelijke rol van Sheehan, en een iets te typerende rol van Campbell Bower. En een slechte rol van Headey.

De film ziet er visueel redelijk uit. Er hangt niet echt een goth sfeertje, wat wel jammer is. Er is hard geprobeerd een apart wereldje te maken, maar de details ontbreken nog. Nu heb je wel een stel suffe getatoeëerde gasten rondlopen maar nooit echt die fantasy sfeer.

Wel zijn de effecten redelijk knap. De weerwolven bewegen nog wel wat houterig, maar vooral de demonen zien er wel geinig uit. Richting de slotfase neemt de film een bombastische toon aan, en daar komen alle effecten dan ook het meest ten goede.

Maar de film duurt zeker te lang. En dan nog opmerkelijk genoeg begint het zeer slordig. Karakters komen out of nowhere en worden geïntroduceerd als "personen die levenslang bij me zijn gebleven". Zo is het moeilijk om sympathie te krijgen voor iemand als ze zo haastig op het toneel verschijnen.

Bovendien heeft de film zeer weinig intro. Al zowat na 5 minuten begint de actie en fantasy om de hoek te kijken en heb je als kijker werkelijk geen idee wat je nou aan moet met het verhaal. Je ziet de karakters 1x en hop, de werelden blijken nog meer te verschuilen dan je zou denken.

Het verhaal zelf is ook niet het meest interessante wat er is. De actie is redelijk geschoten maar de film mist wel wat energieks. De slotfase is dan wel wat beter met een paar leuke vondsten en veel spektakel. Daarvoor nog wat punten, maar ik ga er nog geen voldoende voor geven.

Andersons tweede.

Dat mag wel duidelijk zijn, want Mortal Kombat is niet de meest professionele film. Een guilty pleasure voor enkelen, maar ik denk dat ik de film te laat heb gezien. Dit lijkt me typisch zo'n film die voor kinderen erg gaaf is en de game ook spelen, maar voor mij is het nu allemaal iets minder aantrekkelijk.

Zeker de gang van zaken is nogal rommelig in Mortal Kombat. Dat W.S. Anderson geen interesse heeft in goede scripts is niet onbekend, maar hier is het wel heel ernstig. Of dat nu uiteindelijk aan het schrijfwerk of aan de regie ligt twijfel ik over, aangezien er ook verhalen op het internet staan over de onervarenheid van W.S. Anderson op de set.

Visueel is het allemaal behoorlijk fout en lomp. De CGI is afgrijselijk lelijk, het lijkt op Sharknado maar dan oprecht. Ook het camerawerk, de montage en de actie zelf hadden wat meer aandacht mogen krijgen. De gevechten zijn rommelig en matig gemonteerd waardoor het nooit echt cool is. Wel zitten er een aantal foute gevechten in die de boel wat opfleuren, ondersteunt door een heerlijke soundtrack.

Acteerwerk is verder niet al te best, al doen enkele crewleden het wel aardig. Het zijn vooral de dialogen die van bedroevend niveau zijn. Enkele personages komen inderdaad letterlijk uit de game, de mix van ultraserieuze figuren en grappenmakers gaat niet zo lekker, vooral omdat beide kanten extreem sterk worden aangezet.

Er heerst best een lekker tempotje, maar W.S. Anderson wil iets te veel. Zo lijkt de film leuk te zijn met dat toernooi enzovoort, maar dat toernooi doet er bijna niet aan toe en zo krijgen we vooral een standaardplotje met vermiste familieleden en missies. Ik vind het jammer dat dit soort dingen altijd de leuke elementen moeten overdekken zoals het toernooi zelf.

Duurt verder net wat te lang, maar er zit wel genoeg actie in om de kijker geboeid te houden. Veel actie, al is niet elke scene even leuk. De foutheid en lompheid van de film komt een klein eind, maar het rommelige en saaie verhaal is toch wel een serieuze domper. Dat de personages zo karikaturaal mogelijk neergezet worden helpt ook beslist niet. Wat vlottere regie en beter gemonteerde actiescenes hadden deze film wonderen kunnen brengen. Voor nu een onvoldoende, ik blijf er toch bij dat ik deze film te laat heb gezien.

Redelijk.

Mortal Kombat heeft op het internet veel lawaai losgemaakt. De promotie was op z'n zachts uitgedrukt uitstekend en de beloftes dat deze film ook serieus bloederig zou gaan worden maakte mij ook wel nieuwsgierig. Voor de fans die zich nog afvragen of er wat bloed mag vloeien, het antwoord is ja. Er vloeit opvallend veel bloed in deze film.

Wel lekker eigenlijk, want ondanks dat het met CGI is bewerkt heb ik bloedvergieten zoals hier best gemist in de grotere producties. De eerste 7 minuten krijgen er direct al een aparte sfeer mee, maar dat blijft ook direct de enige scene met een langdurig bloederige scene. Het overige bloedvergieten gaat namelijk naar de zogenaamde "fatalities", maar die scenes duren bij lange na niet zo lang als de opening.

McQuoid heeft een cast tot z'n beschikking die best wel een partij kunnen slaan en schoppen, maar Mortal Kombat grijpt vaak wel erg makkelijk naar computereffecten, waardoor de vechtscenes zelf wat minder indruk maken. Bovendien zijn de effecten niet geweldig, alhoewel scherp. Alles komt helder in beeld en geen scene is te donker, maar dat weet niet te verhullen dat in bijzonder de monsterlijke tegenstanders maar matig tot leven komen.

Daarnaast is het acteerwerk ook niet geweldig en ondanks dat deze film een overvloed kent aan bijzondere personages weten er maar weinig tot leven te komen. Sonya Blade en Kano vond ik nog wel leuk, maar betere acteurs zoals Taslim krijgen toch echt te weinig ruimte om te stralen. Dat gebrek aan ruimte vormt overigens wel vaker een probleem door de film heen, want erg weinig leden van de cast krijgen echt de ruimte om te stralen.

De actie is aardig en ook zeker bruut, maar overweldigend is het nooit. Ik miste toch echt een rush tijdens de film, want je kijkt vooral tegen 1-tegen-1 gevechten aan (die overigens wel passend zijn bij de game) maar zo overgoten met computergedoe dat het weinig indruk maakt. Met de editing en de montage is weinig mis en het camerawerk is ook redelijk, maar het tempo kent weleens problemen en zeker het verhaal is matig te noemen.

Niet vanwege het gebrek aan verhaal, maar de rommeligheid ervan. Het is altijd moeilijk om een game te vertalen in een film, en ik denk dat de gouden sleutel gewoon is om je te focussen op een beperkt deel van de game. Bij deze film voelt het erg aan alsof ze gewoon alles in 1 film wilde proppen en dat voelt gehaast en afgeraffeld aan. Niet onverwacht, maar niettemin jammer.

Mortal Kombat mag zichzelf zeker tot een van de meer bijzondere titels kronen binnen 2021, maar inhoudelijk blijft het allemaal rommelig en iets te vol. De bruutheid mag zeker doorpakken, en daar was ik ook aardig blij mee, maar toch weet deze film de verwachtingen beperkt in te vullen. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet veel meer.

Gevoelsmatig zit dit tweede deel wat dichter tegen het oorspronkelijke concept aan van de games, iets dat alle andere Mortal Kombat-delen maar niet voor elkaar leken te krijgen. Veel introductie is er gelukkig niet en daar heeft een universum als dit ook geen profijt van, maar helaas blijft regisseur Simon McQuoid eigenwijs pogingen doen om diepgang te brengen richting deze volstrekt achterlijke figuren. Op visueel vlak is het gebeuren daarnaast veel te afhankelijk van computereffecten en de voortdurend melodramatische momenten zijn een dooddoener voor het tempo. Niettemin nog altijd een aantal lekker brute moordpartijen, maffe gevechten en een lollige rol van Karl Urban. Toch erg zonde van alle semi-bekende namen die naast Urban worden opgezadeld met dit soort halfbakken, houterige dialogen. Geen topfilm, wel erg vermakelijk.

De voorganger uit 1995 vond ik ook niet bepaald een hoogstandje, maar die film heeft over de jaren heen wel een kleine fanbase op weten te bouwen. Wellicht dat dit vervolgdeel hetzelfde kan verkrijgen in 10 jaar, maar ik betwijfel het ten zeerste. Regisseur Leonetti, die tegenwoordig aan de haal is gegaan met horrorfilms, maakt er een behoorlijke puinhoop van. Het onrustig vertelde verhaal wordt nog wat taaier door het voortdurende gebruik van zeer ondermaatse CGI. Echt alles ziet er constant houterig en beperkt uit. Niet elke regisseur kan veel aanvangen met visuele verwennerij, maar met een budget van 30 miljoen mag je echt wat beters verwachten dan dit. Daar komt ook nog eens bij dat de nogal lomp geschreven dialogen van vrijwel elk personage een vermoeiende toevoeging maken. Voeg tot slot constant warrige montage tijdens gevechten toe en het foute feestje is helemaal compleet. Het komt niet vaak voor dat een film met zo'n hoog tempo en bijna non-stop actiescenes zo'n vermoeiende zit is. Ik ben blij dat ik de hele film heb weten uit te zitten, maar vooraf hoopte ik stiekem op zo'n foute film die tegen alle verwachtingen in nog leuk blijkt te zijn. Daarin zat ik compleet verkeerd, waardoor de uiteindelijke ervaring vooral nooit leek te eindigen. Ik vraag me overigens serieus af wat Vander in gedachte had toen ze haar dialogen uitsprak, dat sloeg werkelijk echt nergens op.

Half geslaagd.

Aan het begin vond ik deze film maar moeilijk om doorheen te komen, ik moest echt even wennen aan de trage manier van vertellen. Daarna, begon ik steeds meer sympathie te voelen voor Bogarde en trok het verhaal zichzelf steeds een beetje meer mee.

Ontzettend traag, met hier en daar absoluut een paar scenes die vrijwel weinig toevoegen aan het verhaal waarmee Visconti alleen zijn speelduur lijkt te willen verlengen. 130 minuten leken aan het begin een onmogelijke opgave, maar al snel trok het me mee.

Vooral richting het einde is de film geslaagd, met een erg pakkend einde. Hier en daar verveelde ik me enorm, waarbij ik me bij de volgende scene compleet in het verhaal voelde. De Poolse jongen gedroeg zich redelijk achterlijk, dat op een gegeven moment toch wel een beetje opviel.

Voor de rest mag ik dit soort Italiaanse arthouse vaak wel, alleen duurt het vaak voordat ik ook echt in het verhaal kom. Hier duurde dat echter nog een stukje langer, maar een voldoende krijgt het zeker.

Schrikwekkend.

Dat het van zo'n regisseur als Hooper komt dan. Van zo'n grote naam in de horrorwereld verwacht je alles behalve Mortuary, een film die uiteindelijk een grote bende is geworden. Misschien was Hooper gewoon te oud geworden voor regisseren, maar niettemin is er geen excuus voor de matigheid van deze film.

Nu zal ik wel toegeven dat ik persoonlijk nog maar weinig werkjes van Hooper heb gezien, enkel zijn echt zeer bekende werk. Deze Mortuary bleef bijvoorbeeld best onder de radar, maar na het zien van het eindresultaat is dat ook niet vreemd. Deze film kleurt zo veilig mogelijk binnen de lijntjes als maar kan, en is daarnaast ook gewoon saai geregisseerd.

Van de troosteloos kale look naar de rommelige inhoud zelf, Mortuary biedt de kijker maar weinig moois behalve wat personages die niet al te irritant zijn en een tempo die net aan voldoet. Wanneer deze film op horror aankomt is er 0,0 om blij van te worden. Zeer saaie bedreigingen en een spanningsloos gebeuren volstrekt ontdaan van enige logica vullen de 94 minuten op.

Het tempo ligt nog aardig hoog en lang duurt deze film niet waardoor uitkijken geen enorm vermoeiende opgave is, maar toch zit er nergens een lekkere flow in en kent de film een groot gebrek aan creativiteit. Enkele personages kunnen er wel mee door, maar andere personages zoals Crosby kunnen echt niet. Vreselijk emotieloos geacteerd, beschamend gewoon.

Deze film is een voorspelbare, rommelige en matige zit. Ik zie er maar weinig talent van Hooper in. De opbouw is matig, de horror kleurloos en het verloop zo veilig als maar kan. In principe doet deze film niets dat het maar een beetje laat onderscheiden van soortgelijke horrorfilms. Omdat de film niet heel moeilijk uit te kijken was geef ik er nog een 1,5* aan, verder scoort deze film heel weinig punten.

Oké.

Als geheel is het niet verkeerd, maar toch heb ik er geen wauw-gevoel van gekregen. The Mortuary Collection had ik al langer op het oog en toen ik een gratis versie op YouTube tegenkwam heb ik hem maar opgezet. Het was best een degelijke ervaring voor een avondje entertainment.

Vooral de rol van Brown is best apart. Ik zou hem totaal niet in zo'n rol als deze verwachtten. Gelukkig weet hij er wel behoorlijk wat mee aan te vangen. Custer als tegenspeelster doet het ook wel redelijk, maar redt het niet bij Brown en ook een hoop personages in de verhalen zelf.

Visueel heeft de film vooral een opvallende look. Het doet wat denken aan de films van Del Toro. Fantasierijk en speels. Qua decoratie is er genoeg detail in verwerkt en de cinematografie is erg geslaagd. Wel kent elk verhaal dezelfde stijl waardoor het aan variatie wat te kort schiet, maar wat er wel is ziet er goed uit.

De verhaaltjes zelf vond ik wat minder. Het eerste verhaaltje is niet eens 10 minuten geloof ik. Het eerste verhaal kent tevens nauwelijks een verhaaltje, maar wel een aantal grappige scenes. De tweede is wat flauwer maar tevens grotesker. Helaas vond ik het maar een matig filmpje waar de boodschap op een iets te kinderachtige manier door de strot van de kijker wordt gestampt.

Het derde verhaal vond ik verreweg het beste stukje, kent ook een volledig andere toon. Visueel zag het er ook zeker mooi uit, en het acteerwerk is erg op niveau. Het laatste verhaal, tevens een eerdere kortfilm van de regisseur, vond ik weer stukken minder. Flauw en dwaas gebeuren vooral. Niet iets waar ik erg makkelijk doorheen kwam.

Als geheel loopt het best lekker door maar ik vond het allemaal te veel aan een wat flauwe kant. Soms ook behoorlijk dwaas, maar niet altijd op de goede manier. Visueel ziet het er wel erg goed uit en het derde segment vond ik erg mooi. Het is goed voor een normale voldoende, maar niet meer dan dat.

Een oude klassieker.

Film die voor veel tegenwoordige films een beetje de basis heeft gevormd, terwijl de film niet eens 100 stemmen heeft op MovieMeter. Dat wil misschien wat zeggen over de film, maar uiteindelijk begrijp ik ook wel waarom deze film wat is achtergebleven. Erg interessant vond ik het als film namelijk niet bepaald.

Wel is de film opvallend groots en scherp opgezet. Al in één van de eerdere scenes is er een heel schip gezonken, wat verraadt dat er wel degelijk wat duiten over waren om de film te maken. Vervolgens springt de film naar wat meer introductie. Binnen ongeveer 30 minuten worden alle castleden en hun trekjes geïntroduceerd. Het voornaamste probleem is alleen dat ik de schurken charismaloos vond en de goedzakken juist erg saai.

Dat helpt niet bepaald wanneer er een finale achteraan komt waarin je duidelijk moet juichen voor de goedzakken. Gelukkig komt die finale wel met een redelijk sfeervolle setting in een bos. Erg spannend is het nooit, maar ik neem aan dat niemand dat meer echt kan verwachten van de film die zich 90 jaar geleden afspeelt.

Leuk om een keer gezien te hebben, uiteindelijk best vlot om doorheen te komen, maar verder geen film die me lang zal gaan bijblijven. Ik denk dat de film vooral leuk is om te zien waar enkele andere, modernere films hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Verder alleen niet bepaald indrukwekkend meer, terwijl dit soort films me normaal wat beter smaken.

Regisseur Anthony DiBlasi lijkt het best tot z'n recht te komen als hij ook mee mag schrijven aan zijn projecten. Zodra hij daarin niet wordt meegenomen levert het een film af die niet bepaald toonaangevend is voor zijn kwaliteit(en). Most Likely to Die is een slasher in z'n puurste vorm, met vrijwel alle ingrediënten die nodig zijn om de boel aan de gang te krijgen. De creatiefste toevoegingen worden echter onthuld (en daarna vergeten) gedurende de opening, waar een spelletje met het slachtoffer wordt gespeeld. Het gebeuren dat volgt is eerder klassiek te noemen en het valt ten zeerste op dat de personages zelf weinig in te brengen hebben. De makers geven ieder een eigen karikatuur en dat is meteen alles wat ze meekrijgen, wat vooral in erg saai slachtvee resulteert. De moordenaar zelf is leuk versiert, maar straalt weinig dreiging uit. Het lijkt me vooral onhandig om met zo'n pak rond te banjeren, maar ter look kan het ermee door. DiBlasi pakt uit met enkele grafische moorden, maar eenmaal de bedenkelijke onthulling wordt gedaan vervalt de film in middelmatigheid en slaat simpelweg nergens meer op. Bovendien is het vooral opmerkelijk dat er van de visuele kwaliteiten van DiBlasi niet veel overblijft in Most Likely to Die.

Solide.

Deze film werd redelijk veel gepromoot, waarschijnlijk vooral vanwege de Russo-broeders die de rol van producent op zich nemen. De film zelf lost de verwachtingen gelukkig in die redelijk hoog waren opgeschroefd vanwege de onrustige promotie.

Diegene die een soort bloederige vertelling verwachten van de gruwelijkheden van IS, dat is dit niet. Dit is echt een puur oorlogsdrama, een beetje in de stijl van Lone Survivor al is die referentie toch net wat beter. Mosul kent ook hoop lange en stoffige oorlogsscenes die eigenlijk al in minuut 1 van start gaan waardoor het met een bepaalde toon opent.

Omdat iedereen daadwerkelijk zijn eigen taal spreekt voelt dit niet snel Amerikaans aan, maar hoe langer je de film kijkt hoe meer het eigenlijk in de lijn van een Amerikaanse film gaat vallen, alleen gesproken in een andere taal. Gelukkig ziet de film er wel goed uit dus kan je er een goed deel van vergeven.

Acteerwerk is best degelijk. Iedereen weet precies wat er van hem verwacht wordt. De beelden zelf zijn vaak redelijk hard, maar niet al te expliciet in beeld gebracht. Bloed spat niet bepaald tegen de camera aan, maar toch wel zien wat er precies gebeurd heeft het juiste en vooral genoeg effect. Geen onnodig overdreven actiescenes of slowmotion, gewoon zoals het is en dat houdt Mosul lekker nuchter.

De film blijft lang boeien en de realistische toon breekt regelmatig goed door. Hier en daar zitten er wat onnodig sentimentele momenten in maar die zijn op 1 hand te tellen. Actie had soms wat drukker en rauwer gemogen, het camerawerk is niet erg on-point. Verder zijn ze wel mooi ingericht qua visueel zicht.

Veel verhaal kent de film verder niet, het is echt een vertelling van een bepaalde periode. Dat is verder ook niet heel erg, want zo zitten de meeste oorlogsfilms in elkaar. Mosul ziet er goed uit, bepaalde regiepunten ondersteunen de film nog onvoldoende maar in het algemeen is het een betere film die door Netflix is uitgebracht. Heel happy zal je er alleen niet van worden.