Meningen

Ghibli.

Tja. Ik blijf het proberen, maar anime zal nooit een favoriet worden. Toch moet ik toegeven dat Studio Ghibli met genoeg fantasie en ideeën weet te komen dat de films die ze maken meestal nog wel te pruimen zijn. Spirited Away was bijvoorbeeld wel erg gaaf. Maar Princess Mononoke was het niet helemaal.

Wel natuurlijk complimenten voor de sterke animatie. Hele gave beelden soms en overweldigende animatiewezens die rondkruipen soms. De opening met het spinzwijn is er al eentje om niet snel te vergeten. Maar ook de finale met Ultra Sleepy Hollow is best gaaf om zo te zien.

Maar zoals vaker bij Ghibli films ontbreekt het allemaal wat aan goede karakters. Kunnen ze dan echt geen leuke karakters vinden? De hoofdkarakters zijn saai en ongeïnspireerd. Enkele karakters zijn wederom weer als zeepbellen geanimeerd en de pogingen tot humor slaan volledig de mist in.

Bij vlagen is het zelfs ongemakkelijk. De dialogen zijn regelmatig van bedenkelijk niveau. Alsof Soeteman aan het script heeft lopen rammelen. Maar ook als het duo met de dieven van het hoofd gaan vechten ziet dat er zo melig uit dat het ten koste gaat van de finale zelf. De finale zelf was trouwens helaas ook een beetje een afknapper. Zo'n gaaf design en zo groots opgezet, maar zo relatief simpel voorbij.

Animatie en fantasie hebben echter wel de vrije loop, duidelijk. En dat maakt het resultaat nog wel verdienstelijk. Voor mij blijven echter de bijbehorende elementen bij Ghibli ontbreken. Spirited Away was een uitzondering. Maar ze blijven toch allemaal met een beetje dezelfde problemen zitten.

Goed.

Bijzondere en aparte film die wellicht niet is wat je ervan zou denken als je een blik op de poster werpt. Ik had er zelf ooit een trailer van gezien toen ik naar KINO trok, maar veel kon ik me niet meer herinneren. Na een blik geworpen te hebben op de poster dacht ik vooral een rauwe misdaadfilm, maar niets bleek minder waar.

Monos moet het eerder hebben van de authentieke sfeer die het opwekt en de onderlinge relaties tussen de groep die hier de hoofdrol heeft. Jammer dat ze individueel nooit echt dichterbij komen, maar als groep proef je wel degelijk de escalatie die dankzij wat realistische regie wordt versterkt. De film voelt ondanks een aantal merkwaardige scenario's nooit onecht of onoprecht aan. Dat wordt erg voordelig gebruikt.

Verder is het ook prachtig naar voren gebracht op het visuele vlak. De natuur wordt goed gebruikt en hierdoor worden er meerdere beelden naar voren gewerkt die erg aanslaan. De film ziet er in ieder geval prachtig uit. Goed camerawerk, wat zeer sterke focus en een geheel dat gewoon kloppend aanvoelt. Ik kon het best hebben, zelfs terwijl ik moe was.

Wel jammer dat de film qua tempo niet echt vooruit wil, want na enige tijd is de onderlinge situatie tussen de groep jonge mensen en de gijzelaar wel uitgewerkt. Dat de film uiteindelijk een andere richting optrekt kan het eigenlijk nauwelijks meer verder helpen. Maar verder kunnen genieten van de passende regie. Zeker een aanradertje voor de liefhebbers.

Aardig.

Het duurde even voordat ik deze film had gezien, gebaseerd op een erg iconische seriemoordenares waar ik regelmatig nog discussies over lees. Zo lees ik vaak debatten over de vraag of ze geëxecuteerd moest worden of niet, maar mijn eigen mening daarover zal ik even in het midden laten. De film zelf is zeker redelijk.

Er wordt niet gekozen voor een autobiografieaanpak van Wuornos, maar eerder voor een soort momentopname uit de momenten van het leven van Wuornos waarin het "mis ging". Dat betekent dus dat we hier haar moorden te zien krijgen waar ze achteraf wat over reflecteert terwijl ze een relatie aangaat met een wat naïeve Ricci. Opvallend verder hoe goed ze Theron hebben laten lijken op Wuornos, maar Selby Wall er juist compleet anders uitziet.

Wat ik vooral vervelend vind is dat ik het doel van de film moeilijk kan achterhalen. Aan de ene kant lijkt het alsof we een soort sympathie moeten hebben voor Wuornos en begrip voor haar situatie, maar dan gebeuren er vervolgens dingen waarvoor we totaal geen sympathie hebben. Vervolgens lijkt het alsof we een inkijkje moeten hebben in de motieven van Wuornos, maar dan gaat de film over op romantiek. Ik kan het gewoon niet achterhalen.

Acteerwerk is verder de kracht van de film met een aantal goede rollen. Uiteraard mag Theron daarbij genoemd worden, al kan dit misschien niet voor iedereen zo overkomen. Dat ligt niet aan Theron, maar eerder aan Jenkins, die ik nog altijd een waardeloze regisseuse vind. Betrekt haarzelf nooit in de film, het ziet er allemaal soms te snel opgenomen uit. Nooit een echt treffende sfeerzetting te merken hier, het blijft een gemis.

Het kijkt echter goed weg en trekt je makkelijk mee. Enkele confronterende scenes zorgen ervoor dat het niet makkelijk is om de film te vergeten, en daar kan ik vooral het bronmateriaal voor bedanken. Ook erg geslaagd hoe ze de make-up hebben gedaan. Monster pakt vlot en weet je voor de gehele speelduur mee te trekken. Dan is de soms afstandelijke regie te vergeven, want een voldoende heeft het zeker.

Nee.

Monster Brawl lijkt op voorhand een best geslaagd en lekker gek concept, en ik denk dat ik niet de enige ben die dat dacht. Deze film teert op het gegeven waarbij bekende monsters zoals heksen en zombies het tegen elkaar opnemen in de ring, maar ik denk dat het beter was geweest als deze film enkel 20 minuten had geduurd.

Zeker omdat de gevechten tussen de klassieke filmmonsters weinig variatie kennen. Het is allemaal wat ongemakkelijk stoeien in pakjes die er goedkoop uitzien. In het begin werkt de commerciële aanpak nog wel, met commentators en spotjes die de oorsprong van de monsters uitdiepen, maar dat houdt niet stand voor maar het liefst 89 minuten.

Ondanks dat er weinig aan te merken is op het acteerwerk (niet briljant, maar ook niet vreselijk) vond ik vooral dat de film na een tijdje zijn kruit wel verschoten had. Het is namelijk niet zo dat de monsters razend interessante personages vormen. Het zijn vooral lompe figuurtjes die een klein beetje (soms humoristische) uitdieping krijgen en daar blijft het bij.

De omgeving is soms met mistmachines en verlichting nog leuk versierd, maar dit wordt pas echt goed gebruikt tijdens zeer beperkte scenes. Je moet er ook echt op letten, want de focus is er niet. Verder ontbreekt het de film aan wat montage, goede editing en vooral wat betrekking. Alles wordt redelijk afstandelijk in beeld gebracht. Als dit een live tv-uitzending moet voorstellen denk ik helaas dat 95% van de kijkers na 1 or 2 gevechten weer afhaakt.

Matige film die ondanks het leuke concept te lang doorgaat en te weinig onderneemt om de film van begin tot eind vermakelijk te houden. De make-up is niet perse slecht, maar het voelt aan de andere kant ook redelijk goedkoop aan. Monster Brawl zit niet zonder zijn pluspunten, maar bestaat helaas voornamelijk uit minpunten, en dat blijft met dit soort films altijd teleurstellend.

Mooi.

Wat mij betreft de beste film die ik tot nu toe in April 2020 heb gezien, en hij had zeker wat concurrentie. Maar het is toch wel een hele mooie film geworden. Ook wat mij betreft de beste uit Bayona's loopbaan. Deze film is completer en knapper uitgewerkt naar mijn mening.

Ik had vooraf wel mijn twijfels. Bayona is nu wel een regisseur waarvan de eerste drie films (waaronder deze) die hij maakte compleet anders waren dan mijn verwachtingen. Maar bij deze viel het kwartje wat sneller, en dat maakt voor mij deze film nog iets mooier wat mij betreft.

Visueel ook mooi afgemaakt. En natuurlijk, zoals andere gebruikers al aangeven, zijn de animaties echt wonderschoon uitgewerkt. Bij het monster had ik vooraf nog twijfels, aangezien die boom regelrecht uit Star Wars lijkt gelopen, maar uiteindelijk begint het wel minder te storen.

Acteerwerk is ook erg solide. MacDougall is echt goed bezig. Kebbell, Weaver & Jones doen het ook allemaal goed. Vooral Weaver wist me positief op te vallen, want wat mij betreft begint ze tegenwoordig mindere rollen uit te kiezen. Dan is hier haar antwoord. Neeson is ook een erg logische keuze als stemacteur. Dominante en dreigende stem. Ideaal voor zo'n monster.

Film blijft voor de rest ook boeien. Begint steeds pakkender te worden en ik werd als kijker steeds beter betrokken in het verhaal. Vooral op emotioneel vlak. En waarbij ik uiteindelijk terug moest vechten tegen tranen. Ik heb het uiteindelijk droog kunnen houden, maar voornamelijk omdat ik zo eigenwijs was.

Wat ik vooral knap vind uitgewerkt is het thema van verlies. Het is de hele film voelbaar en hoe de film er hintjes naar geeft is erg slim. Dat zorgt er voornamelijk voor dat ik als kijker makkelijker betrokken raak in het verhaal. En dat lukt dan ook erg goed. Niet meteen verwacht eigenlijk, maar ik vond het allemaal wel erg mooi.

Erg mooie film dus. De grootste verrassing van april. Voelt nergens te sentimenteel aan, ondanks de clichés die niet altijd even kundig vermeden worden. Aan de designs van het monster moest ik soms nog wennen, maar uiteindelijk went het dan toch wel relatief snel. Deze film is aan mij een voorbeeld dat Bayona echt wel wat toe te voegen heeft als regisseur.

De regie-inbreng van Todd Holland is redelijk miniem en hij laat dan ook vooral zijn achtergrondmedewerkers spreken door middel van de decoropbouw. Monster High ziet er namelijk heel kinderlijk uit, maar wel zeer treffend voor een film van dit formaat. Er straalt regelmatig een fijn, griezelig sfeertje van het gebeuren af, maar aan de inhoud draagt het spijtig genoeg weinig bij. Het scenario van deze film wil zo modern mogelijk overkomen, dus wordt ook de politieke kant ervan naar voren gedrukt. Van iets dat in mijn ogen normaal is (they/them) wordt in deze film een big deal gemaakt, maar roept daardoor eerder veel ongemak dan relevantie naar boven. De kostuumaankleding is evenzeer ondermaats. Van de bijzonder neppe pruiken naar de simplistische aankleding, ieder figuur ziet er werkelijk niet uit. Het acteerwerk is daarnaast vooral wisselvallig. Ceci Balagot en Kyle Selig spelen verdienstelijke bijrollen, maar de echt grotere rollen ogen vooral kaal en ongeïnspireerd. Wat rest zijn een aantal weinig memorabele en vooral extreem willekeurige muzieknummers die eigenlijk geen enkel moment in de film passen. Monster High is geschikt voor het jongere publiek, volwassenen zullen zich hoogstwaarschijnlijk storen aan de simpele aankleding.

Ok.

Altijd leuk, om zo'n filmpje te zien. Durft ook zeker wel wat meer qua kinderfilms, en dat kan ik altijd zeer waarderen. Al houd Kenan het allemaal wet kinderlijk genoeg en gaat niet te ver, waardoor het voor kinderen dus ook prima te doen is.

Verhaal is opzicht ook wel leuk bedacht, en de animatie is prima gedaan, al is het op sommige momenten wel wat houterig. Het huis is bijvoorbeeld best leuk geanimeerd, maar de karakters zijn vrij irritant. Vooral dat dikke mannetje.

Voor de gemiddelde animatie is het wat donkerder, maar nergens doodeng of heel spannend. Voor kinderen is het waarschijnlijk wel eng, maar uiteindelijk is het prima te doen. Krijgt geen onvoldoende omdat ik me toch wel heb vermaakt.

Geinig.

Ik geef ook meteen het hoogste cijfer van alle reviews die nu geschreven zijn zie ik, maar ik had toch best een prima avond met Monster Hunter. Het was ook tevens de laatste avond in de bioscoop voordat de lockdown om klokslag middernacht van start ging.

Anderson zal inderdaad altijd een beperkte regisseur blijven in zijn vak maar met deze film weet hij een erg vermakelijk geheel af te leveren. Al bij de opening gaat de actie van start die echt nergens eindigt. Ik heb zelden een film gezien die zo vol zit met poeha, vuur en kogels, maar voor een domme avond is dat heerlijk.

Klachten over de creatieve armoede zijn makkelijk te counteren door te zeggen dat Monster Hunter op een game gebaseerd is, een game die nou eenmaal veel dino's en fossielen als monsters kent. Daar valt de film moeilijk voor af te rekenen, maar de monsters hadden wel iets meer kleur mogen hebben verder. Allemaal zien ze er te veel hetzelfde uit qua look wat mij betreft (zwart-grijs).

De montage en editing zijn razendsnel, veel sneller dan de gemiddelde Anderson-actiefilm. Daar lijkt tegenwoordig niet veel liefde meer voor te zijn, maar ik blijf het geweldig vinden. Het doet me denken aan een Peter Berg-film. Daarnaast stopt Anderson er regelmatig unieke camerastandpunten in zoals die vanuit de haak in de opening met het zandschip.

De wereld wordt verder leuk tot leven gebracht, maar de zandvlaktes zijn inderdaad niet de meest opwindende locaties. De jungle was dan wat leuker, maar die krijgen we niet heel uitgebreid te zien. Het verhaal is verder zowat afwezig en alles wordt er razendsnel doorheen gegooid, en inderdaad soms wat te snel zoals een ruwe wandeltocht die na 30 seconden weer over is.

Hier en daar bespeur ik wat luiheid, momenten waar wel wat extra moeite voor gedaan had kunnen worden. Voor de finale in de woestijn was duidelijk ook geen budget meer want de CGI die er doorgaans prima uitzag is daar opeens erg lelijk. Verder zijn de monsters wel leuk tot leven gebracht waarbij de Diablos het gaafste monster was.

Vervelen gaat niet gebeuren, want het tempo ligt extreem hoog. Verhaaltje is verder een chaotisch rommeltje, ik sta ervan te kijken dat Anderson vervolgen wil maken. Alsof deze film al een verhaal had dat zo goed is. Het goedbedoelde Power Rangers-einde had ook niet echt gehoeven. Een voldoende nog voor het vermaak, zeer hoge tempo en de non-stop actie.

Regisseur Andrew Renzi levert een onvolledig relaas af over een berucht spookhuis, waarin alleen een enkele kant van het verhaal te horen is. Die mensen schetsen overigens wel een schrijnend, bizar beeld waar je je als kijker over afvraagt hoe dit toch mogelijk kon zijn geweest. Vanaf dat moment is de documentaire helaas niet veel boeiender. Er zijn genoeg beelden van het concept, maar alles lijkt op elkaar en de verhalen vallen toch steeds weer op hetzelfde terug. Naar het einde toe worden er enkele bijzondere onthullingen gedaan, maar die komen eigenlijk te laat en zijn niet talrijk genoeg om dit onderzoek gedenkwaardig te maken.

Monster Mash vormt ongeveer de kinderlijkere variant van The Rocky Horror Picture Show, met monstertjes in plaats van travestieten. In dat opzicht wil dit allemaal nog wel onderhouden, waren het niet dat regisseursduo Joel Cohen en Alec Sokolow er een nogal eenvoudig schouwspel van maakt. De locatie ziet er sfeervol en authentiek uit, maar de figuren ogen goedkoop, de inhoud kinderachtig en de humor vervelend. Na 30 minuten begint deze film dan ook serieus te vervelen en is het einde halen toch moeilijk.

Ik wacht nog altijd met smacht op de volgende film van regisseur Chris von Hoffmann, want met Monster Party laat hij genoeg potentie zien. Deze film vormt een fijne wisselwerking tussen allerlei genres en ideeën, die creatief en doeltreffend bij elkaar komen. Fijn dat de makers het moeiteloos voor elkaar krijgen om het tempo te versnellen/vertragen en laten met meerdere onverwachte wendingen zien dat alleen hen de baas zijn over de inhoud. Dat zal niet iedere kijker smaken, maar dat neemt niet weg dat het degelijk ingevulde en goed geacteerde kwaliteit vormt met een boel memorabele scenes en personages. Niettemin blijft het jammer dat de aanloop net te weinig sfeer kent en de horrorkant van het verhaal bij lange na niet hard genoeg uithaalt, op dat vlak mag Von Hoffmann zijn talenten nog wat verder uitdiepen.

Niet best nee.

Toch is het concept nog wel leuk bedacht. Een film in het found footage stijltje die iets anders uitprobeert, ik vind het helemaal prima. De uitwerking van The Monster Project laat echter veel te wensen over. De liefde is er zeker, maar het talent klaarblijkelijk niet, en dat valt soms te merken.

Zeker qua duur van de film, die echt veel te lang is. The Monster Project lijkt een beetje in 2 helften te zijn opgedeeld. De eerste is meer drama en wat mystery, terwijl de tweede helft de volledige overgang maakt naar horror/thriller. Dit klinkt nog best aantrekkelijk, maar beide helften worden maar matig uitgewerkt helaas.

De eerste helft sleept vooral, erg lang. De personages voelen nooit realistisch aan en acteren ook niet al te best, Quezaire uitgezonderd want zijn vele pogingen om volop te schmieren werken wel in het voordeel en zorgen ervoor dat de eerste helft niet compleet verdoezelt in saaiheid. Van de rest krijgen we vooral standaard en veel te serieuze personages die geen seconden weten te boeien.

Als de monsters in beeld komen lijkt de film kort even een origineel pad te bewandelen maar al snel is er duidelijk dat er maar weinig gedaan wordt. Waarschijnlijk i.v.m. budgettaire beperkingen, waardoor het vooral op acteerwerk neer moet komen vanuit de monsters. Het jammere is dat het alleen bedroevend is, zeker die demon kan er echt weinig van.

Tweede helft slaat volledig om, en ook ineens. Het maakt de film wel even leuk, want in hoog tempo wordt de groep plots belaagt door drie monsters die allemaal behoorlijk gek zijn. Spannend wordt het niet, maar het vermaak schiet flink door en het werkt ook voor 20 minuten. Het jammere is dat de tweede helft wel 40 minuten doorgaat waardoor het allemaal wel heel erg gaat slepen.

Tel daar nog enkele vervelende keuzes bij op en een spanningsloos geheel en dan kom je helaas niet ver. Met enkel schrikmomenten en bombarie kom je er nog niet. Tussendoor krijgen we gelukkig nog wat scenes die visueel even de moeite zijn, maar het grootste deel wordt besteedt aan nightvision beelden die allang eerder en beter zijn gedaan, bijvoorbeeld in Grave Encounters. The Monster Project is een film met een leuk concept, maar matig uitgewerkt helaas. Jammer.

Vermakelijke horrorkomedie met een wat kinderlijke invulling, ook al komen die invloeden sterk samen in de finale. Je moet uiteraard een bepaalde leeftijd of aanleg voor nostalgie hebben om veel uit The Monster Squad te kunnen halen en regisseur Fred Dekker mikt ook wel heel nadrukkelijk op infantiele humor, maar eenmaal de film uit de startblokken schiet loopt het lekker door. De griezels zien er daarbinnen wat goedkoop uit, maar de wedstrijd tussen de kinderen en deze club engerds is amusant en dat lijkt dan ook het primaire doeleinde te zijn van Dekker. Omdat de sfeerzetting onevenwichtig en spanningsloos voor de dag komt, wint het eindresultaat uiteindelijk net geen voldoende.

De films van de Wright-familie zijn iets geheel eigens, want je kan je haast niet inbeelden dat je dit soort drek met absolute passie kunt afleveren. Halloween Hero was bijvoorbeeld vijf jaar geleden al een knap staaltje onkunde, maar Monster Tapes doet een goede poging om dat niveau te bereiken. De helft van de film bestaat op die manier uit AI-gegenereerde beelden die slecht zijn gecoördineerd. Zodra schietende soldaten het zogenaamde monster tegenkomen, is het namelijk totaal onoverzichtelijk wat er precies aan de hand is, behalve dat er een boel bomen, stenen en mensen in het rond vliegen. Auto's rijden opeens door rood mos heen, boomstammen die naar beneden vallen hebben de omvang van een volledige boom en naar het einde toe valt er uit het niets een slecht bedachte wending voor je kiezen. De totale onkunde en het volledige onbegrip om een goed verhaal af te leveren nemen letterlijk bizarre proporties aan, maar het levert een onbedoelde hilariteit op die Monster Tapes van het laagst mogelijke cijfer redt.

Wel ok.

Ondanks de matige reviews vond ik de film best meevallen. Toegegeven, het verhaal is niet ontzettend bijzonder en is de film ook voor kinderen misschien wat tegenvallend. Dat monstertje was niet te best vormgegeven, maar was wel een leuk beestje.

Cast doet het best leuk, Levy is altijd wel een prettige actrice om te zien. Till is ook wel leuk maar al wat minder. De film is qua grappen wat flauw, maar er zit genoeg actie en spektakel in om te blijven vermaken. Vooral de truck scenes zijn leuk.

Wat flauw, maar ik heb me echt wel prima vermaakt hiermee. Geflopt was overigens wel te verwachten, dit is niet echt de film dat mensen naar de bioscoop trekt, toegegeven. Meer een film die je thuis op de bank het beste kan bekijken.

Toegegeven.

Van tevoren kan je hier eigenlijk geen hoge verwachtingen van hebben. Ik keek deze film vooral om me weer even als een klein kind te voelen, terwijl ik nog met een enigzins kritische blik de film kon kijken. Ik moet zeggen, het valt reuze mee.

Op voorhand lijkt dit voor een wat serieuzere filmkijker een mislukte film te zijn. De kostuums zijn de grootste grap van de film. Zelfs kinderen zullen niet bepaald van de looks opkijken denk ik zo. Alles is heel sterk aangezet maar de verkleding lijkt echt uit de winkel voor 30 euro te komen.

Maar ergens zijn deze films ideaal om je weer even wat jonger te laten voelen. Al denk ik dat deze film het ideale "hier-was-ik-vroeger-doodsbang-voor" voorbeeld is. En als volwassenen moet ik toegeven dat hier behoorlijk grove stukken inzitten voor een telekids-film.

Verder is het verrassend sfeervol soms. Er is veel gedaan aan een spannende sfeer, en opvallend sterk cameragebruik tussendoor. Lekker energiek gebracht, waardoor de film nooit verveelt. Kreeg ook niet het idee dat deze film 80 minuten duurt, ik was al na een uurtje klaar.

Vooral de sfeer lukt best goed in de film. De sets zien er lekker spookachtig uit en ondanks dat het monster er belachelijk uitziet is het energiek en lollig gebracht. Ik moet zeggen dat je je niet snel zult vervelen in deze film.

Wel is de film wat chaotisch buiten de slechte kostuums om. De verhaallijn is vaak wat moeilijk te volgen omdat de meeste gebeurtenissen zowat uit de lucht lijken te komen. Dan ben je bezig met een verhaal, komt er bijvoorbeeld plots een liedje doorheen. Het zorgt voor een wat chaotische indruk.

Voor de rest best grappig eigenlijk. Energiek in beeld gebracht en sfeervolle sets zorgen voor een prima uurtje vermaak. Duidelijk op de kinderen gericht, al zitten er wel gedurfde stukjes in. Volwassenen moeten misschien door wat drukke acteurs heen bijten, maar voor de rest is dit echt niet zo verschrikkelijk.

Tegenvaller.

Ik ga me er voor nu even bijleggen dat Bertino niet echt mijn regisseur gaat worden. Dit is de derde die ik van hem zie en de vierde die nog ontbreekt is zijn minst beoordeelde film. De potentie was er met deze film echter wel, en zeker na een intense introductie was ik er helemaal klaar voor om amazed te worden.

Wat deze film in zijn voordeel kan trekken is het sterke acteerwerk van zowel Kazan als Ballentine. De twee vormen interessante personages en laten de zwaardere scenes zonder moeite werken. De introductie waarin de moeizame relatie wordt blootgelegd tussen moeder en dochter bewijst zich echter intenser dan de situatie waarin ze opgegeten kunnen worden door een monster.

Wat ook indrukwekkend te noemen is aan deze film is de omgeving, het donkere bos is uitstekend gekozen en ingericht. Cinematografisch is dit een knappe film te noemen en het monster is indrukwekkend. Wat ontbreekt, op wonderbaarlijke wijze, is de spanning. Ondanks dat het trage tempo noodzakelijk is, weet Bertino er nooit dreiging in te krijgen.

Er zitten meerdere problemen in qua geluid, maar ook qua griezelen. Er valt te weinig te beleven qua horror en de spanning die je hebt met een dreiging die je door de donkere omgeving niet kan zien breekt gewoon niet door. Ik denk ook niet dat de donkere omgeving goed en effectief genoeg gebruikt is, want de film kent niet veel opbouw met de horrorscenes zelf.

Ik had er behoorlijk zin in vooraf, maar The Monster kon me helaas niet overtuigen. Het is ook best knap dat de film daar niet in slaagt, want het doet heel veel goed, om het vervolgens gewoon niet echt voor elkaar te krijgen. Daarmee kan ik concluderen dat een film die meer horror moest zijn indrukwekkender is op het vlak van drama helaas.

Edwards doorbraak.

Ik ben me ervan bewust dat deze film dieper wil graven dan enkel een monsterfilm te zijn en dat kan ik waarderen. Daarnaast had de productie ook enkel een budget van een half miljoen en een team dat door gebied trok waar ze eigenlijk niet moesten komen. Leuk ook om te weten dat ze enkel 7 mensen ter beschikking hadden als team.

Monsters is een film die veel genres aanraakt. Het is voornamelijk een sciencefictionfilm met wat avontuur en romantiek, maar vooral drama. Tussendoor hele korte thrillerscenes, en de enige scene die echt actie bevat is de opening. Die vond ik dan ook gelijk het beste stuk van de film, ook al is dat niet echt een tekenende scene voor de rest van de film.

Goed geacteerd en een aantal sterke scenes, verder vond ik Monsters vooral saai. Dat ligt er vooral aan dat er geen hol gebeurt voor een te lange tijd waar ik niets mee kon. Hier en daar een aardig sfeertje, verder bijna niets dat de kijker echt betrekt in het verhaal. Snap dat er niet veel budget voor grootse dingen beschikbaar was, maar verder is er als alternatief gewoon niet zo veel te bekennen.

Wanneer de film zijn tanden laat zien is het ook daadwerkelijk een sterke film, maar verder heb ik me vooral verveeld. Wel leuk voor Edwards dat dit de film was die zijn grote Hollywood-carrière heeft ontketend, waaruit grotere dingen kwamen. Monsters is vooral leuk voor diegene die niet zo houden van grootse verwoesting en actie, ik kon er zelf niet zo veel mee.

Flauw.

Dit soort films zullen waarschijnlijk goed werken voor de jongste kinderen onder ons die tijdens Halloween eens wat enger werk willen kijken. Dan bedoel ik echter wel de jongsten onder ons, geen 12-jarigen. Denk aan 5-jarigen. Monsters at Large is een redelijke introductie richting horror, maar kan totaal niet tippen aan de overige kinderfilms die dit veel beter weten uit te werken.

Wat vooral jammer is, is dat de regisseurs en schrijvers het zelf bij voorhand al opgegeven lijken te hebben. Dit moet toch wel één van de vlugst in elkaar gedraaide films ooit zijn. Wellicht dat ze allemaal samen een soort filmkamp hadden waarbij een gun-for-hire met net wat meer ervaring de boel aan elkaar mocht verbinden. Het komt vooral lui en haastig over. Het constant ontwijken van effecten en kansen op cinematografisch redelijke beelden vormt een stoorzender.

Verder is het gemis van echte nostalgie ook constant aanwezig. De enige paar scenes die ik echt leuk vond waren die in het spookhuis. Een andere gemiste kans is het gebrek aan monsters, ondanks de titel. Je zou hopen dat er wat meer plezier te bekennen was door een variatie aan bedreigingen te includeren, maar Murphy had klaarblijkelijk eerder plannen die aan moraal gelinkt waren. Verwacht dus maar een enkel slecht geanimeerd monstertje.

Door de energieke aard van de film kijkt het nog aardig weg, maar anderzijds zijn er wel honderden kinderfilms die dit soort concepten leuker, nostalgischer en plezieriger hebben uitgewerkt. Deze film stelt vooral teleur door regelmatig voor de simpelste keuzes te gaan op het vlak van effecten, vormgeving en detaillering. Echt bodem van het putje is het niet en de doelgroep zal er wellicht even zoet mee zijn, maar ik kan hier ondertussen niets meer mee.

Het heeft potentie.

Monsters of Man had ik al op het oog vanaf het moment dat ik de film aan de database had toegevoegd. Toen kwam echter de speelduur naar voren, en besloot ik maar even met de film te wachten. Ik had op het eerste gezicht een snel tussendoortje verwacht van maximaal 90 minuten, maar deze film wil toch wat meer zijn dan dat.

Ik snap alleen niet zo goed waarom, want eigenlijk heeft de film niet veel dat reden geeft om de film uit te rekken naar 131 minuten. Enkele heftige beelden of onderwerpen presenteren geeft je geen pass om je film zo lang uit te rekken. Ik zie het namelijk na afloop nog steeds als een relatief simplistische actiefilm die door zijn eigen tempo wordt gehinderd.

De actie ziet er ook niet al te best, gezien regisseur Toia de kogels niet erg indrukwekkend of met adrenaline in beeld krijgt. De omgeving is mooi gekozen en de natuur is prachtig, maar de actie is simpelweg niet gaaf of rauw genoeg om indruk te maken. Het voelt erg herhaald aan, want actie op een mooie achtergrond is ook al door talloze andere B-films eerder gedaan.

Het acteerwerk kan er mee door en Toia probeert de personages een gezicht te geven, erg uniek worden ze alleen helaas niet. Vervelend evenmin, dus voor mij kan het ermee door. Het verhaal kent tijdens de eerste helft een aardig tempo, eenmaal je de tweede helft instapt begint het wat saaier te worden. Aangezien de film dan nog zo lang duurt heb je als kijker even de tijd nodig om er weer in te komen, wat trouwens niet eens is gelukt bij mij.

In het algemeen is het geen slechte film met een staaltje indrukwekkend designwerk. De robots zien er serieus goed uit en Toia toont zich op bepaalde vlakken een talent. Het mist echter een effectief tempo en echt goede actie. Hard is het soms wel, maar in het algemeen ook te veilig geschoten. Geen gave dingen te zien hier, en over een duur van 131 minuten is dat toch wel iets wat aan je gaat knagen. Maar ach ja, it is what it is.

Mwa.

Een wat mindere kinderanimatie. Deze film kent een saai verhaal en vrij flauwe momenten. Meestal boeien animatiefilms me wel een beetje, maar dat was hier eigenlijk nauwelijks het geval. De karakters en monsters zijn suf uitgevoerd.

De achtergrond van de monsters is toegegeven wel leuk uitgevoerd. De film kent een paar stijvol geanimeerde actiespektakel scenes en weet vooral naar het einde toe wel te boeien. De rest kan je laten voor wat het is.

Met het verhaal had ook simpelweg meer gekund. Het voelt nogal onnodig kinderachtig en suf aan. Je hebt best leuke karakters, maar dan schrijf je zo zo uit. Daar ga je dan toch wel een beetje de mist in.

Sterk.

Had de film al voor een langere tijd op het vizier maar had het eerste deel, waar ik in mindere mate naar uitkeek, nog niet gezien. Op een avond allebei de delen maar even doorgepakt. Na de eerste film verwachtte ik niet zoveel meer van dit tweede deel, die door veel gebruikers de grond in wordt gestampt. Tegen verwachtingen in bleek het echter geweldig te zijn.

Sowieso kan ik de algemene kritiek moeilijk ondersteunen. Misschien dat de film zichzelf wat ongelukkig promoot, maar net als de vorige film zijn de monsters meer een extra dimensie en achtergrondopvulling. Een centrale positie nemen ze nooit in. Ze zijn er wel, maar vooral in de schaduwen. Had inderdaad compleet weggelaten kunnen worden, maar ik vind het de film juist een eigenzinnig sausje geven.

Sowieso is het allemaal erg sterk geregisseerd. Uitstekende focus, grauwe en sterke kleuren gecombineerd met zeer fraai effectenwerk. De monsters maken elke keer dat ze in beeld komen veel indruk, en het feit dat ze niet al te vaak in beeld komen maakt de scenes alleen maar indrukwekkender. Green speelt heel slim met zijn publiek, geeft telkens een stukje weg maar nooit te veel waardoor mijn eigen focus er in ieder geval nooit vanaf ging.

Acteerwerk is ook naar behoren en de personages hebben allemaal genoeg karakter om niet vergeten te worden. Monsters: Dark Continent is in principe een oorlogsfilm waar af en toe wat monsters bij komen kijken. Die zijn slechts enkele keren interactief, maar de film zelf boeit al genoeg om dat te rechtvaardigen. Ik vind het bijzonder om te lezen dat de film zo algemeen als saai wordt ervaren. Mijn aandacht verslapte nergens, heb ten alle tijden geboeid gekeken.

Het is wat anders dan de conventionele monsterfilm waarin soldaten alleen maar tegen de monsters schieten, maar Green weet naar mijn inzien de balans tussen subtiliteit en actie perfect te vinden zonder maar een enkel moment de onderliggende boodschap uit het oog te verliezen. Overigens ook een sterk stukje geluid tussendoor, zeer indrukwekkend. Soms kakt het wel wat in door iets te veel op dialoog te steunen, verder een zeer competent stukje film.

Matig.

De regisseur heeft eigenlijk nog wel wat films weten toe te voegen aan deze industrie. Goede films waren dat wellicht niet, maar Monstrous straalt duidelijk een zekere mate van kwaliteit af. Erg goed is het uiteraard nog niet, maar tussen het vele dieptrieste werk dat wordt uitgebracht voelt deze film net iets beter aan.

Deze film teert niet zozeer op het concept van monsters, maar doet een poging de balans op wat diepgaandere onderwerpen te vinden. Dat werkt de film uiteindelijk eerder tegen, want juist van de redelijk schaarse horrorelementen moet de film het hebben. De effecten zijn zeer redelijk, de cinematografie ook best aardig en de filters tijdens de wat sfeervollere scenes alleraardigst.

Minder is de wat flauwe versiering van de omgeving. Het voelt wel erg truttig aan zoals deze film wordt aangekleed en Ricci's uiterlijk helpt dat niet bepaald vooruit. Het is wat aan de simpele, oncreatieve kant. Verder loopt de film ook niet bepaald lekker, omdat de grote dosis aan dramatiek gewoon niet zo effectief is. Als het dan wel zo'n groot gedeelte inneemt van de film komt het er op neer dat het voor een overweldigend deel gewoon niet werkt.

Het acteerwerk is aardig, het mysterieuze aspect weet best te boeien maar veel meer dan dat zal de film helaas niet bieden. Het is onschuldig voer tussen de vele horrorfilms die tegenwoordig uitkomen, maar dat wil niet zeggen dat het echt ver boven de lijn uitkomt. Je zal ze slechter treffen, maar op z'n beurt zal je ze ook veel en veel beter treffen.

Jodorowsky.

Zijn stilering leek op afbeeldingen juist in mijn straatje te liggen. Een uitgebreide focus naar visueel aantrekkelijke decors, een verhaal dat behoorlijk weird overkomt en een creatief brein dat achter het roer staat. The Holy Mountain betekent niet het einde van mijn avontuur door zijn regiecarrière, maar een deuk vind ik het helaas wel.

Het acteerwerk is eigenlijk al barslecht, maar daarvoor had ik me al warm gemaakt. Veel leden verschuilen zich achter hun weirde verschijningen en trademarks, maar ik heb niemand kunnen bespeuren die ook goed met de clichés en persoonlijkheden kan omgaan. En van al die maffe figuurtjes kan ik alleen maar Jodorowsky zelf nog opnoemen samen met zijn kleine vriend, verder ging het allemaal veelvuldig langs me heen.

Mijn punten gaan uit naar de creatieve decors die vaak allemaal symbool staan voor een thema of boodschap. Dat kan ik allemaal waarderen en de kamertjes worden groots en mooi opgebouwd. Dat zijn uiteraard de scenes waar ik van harte van kan genieten, maar alles wat tussen die mooie decors zit kon ik eerder uitkotsen. Het maakte allemaal namelijk een kinderachtige indruk.

The Holy Mountain voelde voor mij nooit aan als een slimme, symbolische film, maar als een uitermate kinderachtige mannenfantasie van Jodorowsky zelf. De voortdurende perversiteit was vooral vervelend en er was zoveel van dat ik me afvroeg of het allemaal eigenlijk nog wel wat bijdroeg aan de film. Het wordt er ook zo hard ingewreven dat je als kijker niet veel moeite meer hoeft te doen om de onderliggende redenatie te achterhalen. In dat opzicht vind ik Jodorowsky echt niet slimmer of geavanceerder.

Verder een nogal vermoeiend gebeuren waarvan ik de sequentie op de heuvel zelf al helemaal afgrijselijk vond. Had liever gezien dat Jodorowsky zich minder focuste op overzichtelijkheid en zijn camera in de mooie decors zelf ging plakken of iets dergelijks. Je hebt nu een film die wat indrukwekkende vlakken kent, maar verder erg vervelend en vermoeiend is. Het is dan ook mijn film niet, maar ik had wat betere hoop na het zien van Santa Sangre. Die film vond ik echter een meesterwerk vergeleken met deze film.

Leuk!

Monty Python, de typische Engelse humor waar ik zo van hou. John Cleese, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones en Graham Chapman spelen allemaal een hoop rollen en voeren ze stuk voor stuk geinig uit. Toch wel knap, wat deze groep wel niet kan.

Het verhaal is ook niet eens zo slecht. De film bied genoeg originele gekkigheid en grappen en grollen. Het geweld is soms ook overdreven lomp in beeld gebracht en verveelt nergens. Hiermee kan de film zichzelf dus erg geslaagd noemen.

Top komedie, die misschien hier en daar duidelijk uit 1975 komt, maar ja, wat maakt dat uit. Dit zijn de typische films die ik eigenlijk vaker wil zien. Jammer dat de Monty Python groep het slechts bij 3 films heeft gehouden, (of zijn er toch nog meer).

Ok.

Geen slechte opening dit uit de carrière van Duncan Jones. Hierna zou hij het nog betere Source Code regisseren om daarna weer een stapje terug te doen met een dure maar redelijk saaie Warcraft. In ieder geval is Moon beter dan laatstgenoemde. Het is duidelijk dat Jones wel van een portie sci-fi houdt.

Moon lijkt op voorhand een erg slimme film met een complex verhaal. Ik zou graag willen zeggen: nee joh. Moon laat zich al tamelijk vroeg in de kaarten kijken en na eventjes opkijken krijg je al snel door hoe de vork in de steel zit. Heel intelligent wordt het niet in Moon, maar het kijkt nog wel aardig weg.

In ieder geval is de hoofdrol wel echt geknipt voor Rockwell, die het dan ook goed weet te benutten. Rockwell heeft een uitstekende timing voor wat humor die hij dan ook goed weet te gebruiken. Hiermee zorgt hij voor een aantal luchtige en best grappige scenes.

Visueel ziet het er allemaal erg gemaakt uit, maar de CGI kan er best mee door. De omgevingen zijn duidelijk, maar knap geanimeerd. Als er wat actie bij komt kijken gaat het mis, maar gelukkig is er niet heel veel actie in deze film te bekennen waardoor het niet bepaald opvalt.

Het concept gaat op den duur vervelen, en dat is helaas de killer van de film. Het gaat uiteindelijk vervelen en de film kan het vervolgens niet meer interessant maken. De film laat zich veel te vroeg in de kaarten kijken en laat te weinig puzzelwerk aan de kijker over waardoor je op een gegeven moment niet meer echt betrokken raakt in het verhaal en mysterie.

Met het concept had ook meer gedaan kunnen worden, Jones benut bij lange na niet elke optie. Wel bekijkt hij het concept van een ander standpunt maar dat kan de film niet voor een nog relatief korte speelduur van 97 minuten overeind houden helaas. Uiteindelijk is het niet slecht en Rockwell staat goed te acteren, maar de film valt uiteindelijk een beetje dood en kan daaruit niet meer herrijzen.

Regisseur Roland Emmerich begon langzamerhand grotere budgetten te krijgen (geen idee waarom een aantal gebruikers boven me beweren van niet, deze productie had gewoon een miljoenenspaarpotje. Kunnen de meeste regisseurs enkel van dromen) en dat uit zich in Moon 44. De achtergronddecors ogen doordacht en indrukwekkend, bovendien vangt Emmerich er ook genoeg opvallends mee aan. De castleden zijn echter wat wisselvalliger, voornamelijk Brian Thompson straalt weinig charisma uit. Michael Paré en Dean Devlin doen het wat beter, al zullen ze geen prijzen winnen. Het voornaamste nadeel is dat de inhoud niet echt weet waar het heen wil, waardoor er diverse uitgangen voortdurend met elkaar worden afgewisseld. De actiescenes met de ruimteschepen zijn daarnaast matig en onoverzichtelijk geschoten, maar Emmerich weet als geen ander hoe je de productieschaal moet vergroten en dat levert genoeg mooie plaatjes op. Extra punten voor de detaillering, die echt wel indrukwekkend voor de dag komt.

Creatief horrorsprookje dat eigenlijk te veel vraagt van de erg jonge hoofdrolspeelster. Haven Lee Harris doet het niettemin overtuigend, maar regisseur Ryan Stevens Harris vraagt simpelweg veel te veel van haar. Gelukkig wordt dat voor een deel verbloemt met een overtuigende vormgeving op visueel vlak. Met weinig budget worden er mooie dingen gebouwd die van genoeg detail en originaliteit worden voorzien om op te vallen. Daartegenover staat dat Moon Garden er niet in slaagt de kijker mee te nemen in de emotionele reis die Harris doormaakt, waardoor zeker het middenstuk ietwat droog wegkijkt. Na enige tijd begint zelfs de verveling toe te slaan, maar gelukkig is er nog een overtuigende finale met genoeg ruimte voor interpretatie. Enkele medegebruikers maken een divers aantal connecties naar andere films, mij deed deze film het meest denken aan het tamelijk recente The Blazing World, die ik stiekem net wat beter vind.

Emmerich is terug.

Heeft als regisseur wellicht zijn beste tijden al gehad, want Moonfall lijkt wel heel erg op een geval waarbij de regisseur in een midlife crisis zit. Het slaat volkomen nergens op. Wie denkt dat het enkel bij de belachelijke titel blijft qua inhoud, zit vervolgens ook nog eens fout. Het gaat er veel dommer aan toe hier.

Toch moet ik zeggen dat ik deze film moeilijk kan vergelijken met de andere rampenfilms van Emmerich. Al vroeg hangt er namelijk een veel donkerdere toon. Humor is nog wel aanwezig, evenals zeer typische personages voor dit soort films, maar het wordt wel teruggeschroefd. Duisterder qua look, iets serieuzer ook. In de tweede helft gaat het echter een meer bovennatuurlijke richting op.

Wat de film in z'n voordeel kan trekken zijn de briljante speciale effecten, iets waar Emmerich altijd wel raad mee wist. En nu is het zelfs technisch nog wat geavanceerder. Duidelijk computergeweld, maar oh zo gedetailleerd en knap in beeld gebracht. Wel nemen de effecten zelf de regie regelmatig over, want na enige tijd is het nog moeilijk om te beoordelen hoeveel Emmerich zelf nog doet.

Inhoudelijk zwak, maar dan ook echt compleet van de pot gerukt. Acteurs kunnen weinig met de rollen en het is vooral het pad dat uiteindelijk wordt bewandeld dat als een tang op een varken slaat. En toch wordt het allemaal zo serieus gebracht, ik kan er eigenlijk alleen maar om lachen. Emmerich zelf waarschijnlijk ook, want na enige tijd krijgen we dan eindelijk de uitermate spectaculaire finale te zien en die kijkt geweldig weg.

Het is waarschijnlijk niet wat je denkt dat het is, maar de film maakt het zichzelf veel te moeilijk. Nu is het al moeilijk om een blockbuster te maken over de maan die op de aarde valt die ook nog geloofwaardig is, maar dit gaat wel heel ver. Niettemin vermakelijk en qua effecten op-en-top Emmerich. Wel vond ik hem vroeger een heel stuk sterker dan de werkjes die hij nu nog aflevert.

Prima.

Ik had hier veel en veel meer van verwacht, en daarmee was ik eigenlijk wel een beetje teleurgesteld. Het verhaal sprak me best aan, maar helaas vond ik het resultaat niet helemaal iets wat ik zou verwachtten. Maar ja.

Wat me direct opvalt is dat de film dromerig en soms vrij afstandelijk is. Nergens kreeg het me echt te pakken met emotie, ik voelde eigenlijk gewoon helemaal niks. Daar kan het goede acteerwerk niet echt iets aan doen, het is gewoon de toon.

De eerste delen vervelen niet, het tweede deel is het sterkst voor mij. Die vond ik het meest pakkend, al waren ze alle 3 vrij afstandelijk. Het eerste deel was redelijk, het laatste deel was hetzelfde als 1. Het was allemaal voldoende, maar niet echt top.

Qua emotie pakt het je gewoon niet, het acteerwerk is in orde en sommige locaties zijn knap en mooi geschoten. Maar de oscar van 2017 vond ik vrijwel onnodig, want dit vond ik nergens nu precies zo speciaal als ik dacht.