Meningen

Regisseur Christopher McQuarrie neemt het volgende deel van de M:I-reeks onder handen en levert daarmee zijn beste werk tot nu toe af. Dit zevende hoofdstuk van de befaamde spionnenreeks zit namelijk boordevol gebeurtenissen, snelheid en spanning. Uiteraard gaat dat in combinatie met de benodigde clichés en humor die nogal wordt opgedrongen op verkeerde momenten, maar eenmaal de remmen worden losgelaten loopt het allemaal erg lekker. Een speelduur van wel 163 minuten wordt er in ieder geval aanzienlijk draaglijker mee en Tom Cruise lijkt zich wel te vermaken in de hoofdrol. De finale vormt een absoluut hoogtepunt (zoals het binnen dit soort projecten hoort), tussendoor ontbreekt er echter nog een semi-hoogtepunt. Niettemin vormt dit geheel Hollywood zoals het hoort, als je er van houdt.

Verbetering ten opzichte van deel 5.

Maar nog steeds niet heel veel beter. Buiten een aantal indrukwekkende stunts van de heer Cruise slaagt McQuarrie er als regisseur nog steeds niet in om adrenaline of een kick aan de kijker mee te geven. Ook deel 5 kampte met datzelfde probleem en nu dus deel 6 ook weer.

Ik dacht dat deel 6 als een soort slotfilm moest dienen, maar aangezien het genoeg geld opbrengt en de opnames van deel 7 ook weer bezig zijn neem ik aan dat dit niet het geval is. In ieder geval duurt dit deel een stuk langer dan de voorgaande delen en voelt aan alsof het een soort afsluiting is.

Cruise is redelijk. Zijn stunts zijn eigenlijk indrukwekkender dan zijn acteerwerk of personage en dat maakt zijn karakter bijzonder. Tegenover diegene die vinden dat Cruise ongeschikt is ben ik het deels mee oneens omdat je niet vaak een acteur in een helikopter zal zien zitten. Het geeft wel een charme mee aan de reeks.

De bijrollen doen het net als Cruise redelijk. Geen hele bijzondere acteerprestaties te vinden, wel prima in elkaar gestoken personages. Harris vind ik dan nog de leukste, want die ziet er voor deze rol compleet anders uit dan zoals hij er in het echt uitziet. Maar alhoewel de personages allemaal redelijk een eigen smoel hebben zijn ze nog niet memorabel genoeg om te onthouden.

De actie is snel gebracht en vooral in noodtempo achter elkaar. Fallout zit een stuk voller dan de vorige delen, het tempo ligt veel en veel hoger in vergelijking met voorgaande delen. Omdat het elkaar lekker snel blijft opvolgen zijn de 147 minuten geen moeite om doorheen te komen, maar het blijft alsnog wel heel lang duren. Het mist ook een beetje regiekracht om de actie echt cool te maken.

Verhaaltje is verder redelijk standaard. De typische M:I-twistjes zien we weer terug en zijn ondertussen na 5 eerdere films allang niet meer verrassend. Slotfase is relatief spectaculair, en de achtervolgingen zijn prima in beeld gebracht. Verder heeft dit deel niet bijzonder veel om het lijf. Vermakelijk, een aantal coole stunts, en daar eindigt het weer zo'n beetje.

Weer een stapje terug.

Aangezien deel 3 zo'n verbetering was ten opzichte van deel 2 hoopte ik dat dit deel weer een stapje verder zou gaan. Bird is tevens ook de regisseur die met Tomorrowland een leuk blockbustertje wist af te leveren dus de verwachtingen mochten er zeker zijn. Alleen zijn deze niet bepaald ingelost.

Abrams gebruikte met deel 3 een rauw stijltje waarvan het zweet soms van de personages afdruipt. Bird gaat daar niet mee verder, maar kiest voor een wat speelser, bijna kinderachtiger stijltje. Daardoor gaat er een deel van het rauwe verloren, eigenlijk gaat alles ermee verloren. Dat maakt plaats voor bijna sciencefiction-achtig gebeuren.

Cruise doet het redelijk. Zo goed als in deel 3 is hij helaas niet, maar daar kreeg hij dan ook meer acteerruimte. Het nieuwe team doet ook gewoon wat het hoort te doen. Renner op de automatische piloot, Pegg die zijn typetje weer speelt. Het is allemaal wat binnen de lijntjes, maar het voldoet wel.

Deel 4 pakt het allemaal in ieder geval grootser aan in vergelijking met vorige delen, terwijl het budget niet eens hoger lag. Maar de settings en actiescènes zijn duidelijk een stukje epischer hier, al weet Bird de effecten nooit realistisch neer te zetten, iets waar het vorige deel wel voor ging. De hele film lijkt zich sowieso in een ander tijdperk af te spelen.

Het blijft allemaal wel prima, maar de vaart had er wat meer in mogen liggen. De actie blijft groots en vlot, maar het ontbreekt de film toch echt aan een duwtje. Dat neemt niet weg dat de film een aantal zeer aardige momenten kent, zoals het beklimmen van de Burj Khalifa. Leuk ook dat Cruise dat gebouw ook daadwerkelijk beklom. Je kan de acteur het lef niet ontzeggen in ieder geval.

Leuk gebeuren, maar toch niet zo goed als deel 3. Wat mij betreft is de reeks beter af met een rauwer stijlltje, maar zo te zien gaat die niet echt meer terugkeren. Leuk actiegebeuren voor de rest, maar er had toch meer ingezeten.

Ach.

MI-reeks gaat wat mij betreft steeds verder achteruit nu. Ik moet alleen deel 6 nog zien en ik zie dat het door dezelfde regisseur in elkaar is gezet als bij dit deel. Dat schept niet bepaald de hoogste verwachtingen, al moet ik zeggen dat deze film een aantal aardige momenten kent.

Dit deel is vaak strak en modern opgezet, maar het wilde me maar niet pakken. Zowat het gehele eerste uur bevatte niet echt momenten die me gaan bijblijven. Opening waarbij Cruise (geen effecten) aan een vliegtuig hangt is nog wel memorabel, maar de rest viel me tegen.

Ik voelde hem ook al gelijk in de lucht hangen toen Ferguson in beeld verscheen. Ze deed het zeker niet slecht, maar haar rol was wel heel standaard. Je zal al snel zien dat ze na haar verraad nog steeds sympathie heeft voor Cruise. Jammer dat dit soort reeksen steeds vaker ten onder gaan aan dit soort standaard schrijfwerk.

Cruise zelf krijgt ook steeds minder ruimte om zichzelf te bewijzen qua acteren. In deel 3 kreeg hij zowel wat diepgang, maar nu is hij weer de standaard actieheld / James Bond-kloon die over iets meer indrukwekkende technologie beschikt hier en daar. Qua technologische snufjes is het weer behoorlijk vergezocht allemaal.

Qua actie zitten er een aantal erg gave achtervolgingen in, maar toch echt te weinig memorabels door een speelduur van 131 minuten heen. De slotfase stelt behoorlijk teleur, en op de motorachtervolging na voel ik ook weinig adrenaline, sfeer of spanning tijdens de actiescènes of inbraakscenes.

Het is vooral een strak gebeuren geworden die helaas niet altijd even goed weet te boeien. Het is allemaal relatief standaard Hollywood pief-paf-poef, alleen van het soort waarvan de poef uitblijft. Ik spreek met lof over de motorscenes, maar voor de rest is dit een film die ik in no-time vergeten ben. Er gebeurd gewoon te weinig memorabels door de film heen, kent te weinig leuke personages en duurt toch echt wat te lang.

Teleurstellend "laatste" hoofdstuk van de bekende spionagereeks, waarin ellenlang wordt opgebouwd naar een doeltreffend spectaculaire finale. Vergeleken met het vorige deel lijkt regisseur Christopher McQuarrie aanzienlijk meer moeite te hebben om de balans tussen de inhoud, spektakel en thrillerelementen te verdelen. Zo is het volledige eerste uur, ondanks de broodnodige inleiding, tamelijk inwisselbaar. De personages zijn niet heel boeiend en de relatie tussen Tom Cruise en Hayley Atwell is vooral uitgesponnen. Daartegenover zitten een aantal onderhoudende actiemomenten verstopt, die helaas te schaars worden verspreid over een lange duur van 169 minuten. De scene waarin Cruise en Esai Morales (die in deze film wordt gedegradeerd tot clichématige basisschurk) elkaar te lijf gaan in twee propellervliegtuigen is indrukwekkend, maar dat vormt dan ook zowat het enige grootse hoogtepunt van de film. Inslagen met potentie zoals "The Entity" zijn wel aanwezig, maar worden onvoldoende benut.

Dramatisch.

Grappig om te zien hoe een reeks al na deel 2 in elkaar kan vallen door een andere regiestijl. Hier regisseert een regisseur die een heel ander soort regie gebruikt dan De Palma. De Palma is doorgaans niet mijn favoriete regisseur, maar na gezien te hebben wat Woo ervan bakt snakte ik weer naar De Palma zijn inbreng.

Vooraf vond ik het vreemd dat deel 3 meer stemmen heeft dan deel 2. Maar na het zien van deel 2 en deel 3 kan ik het alleen maar toejuichen. Wat een puinhoop is deze film geworden, zeker in vergelijking met het vorige deel en deel 3 (die ik jaren geleden zag). Erg logisch dan ook dat Woo de enige regisseur was die niet opnieuw werd gevraagd om nog een deel te regisseren.

Dit deel van de beroemde spionage-reeks valt simpelweg niet doorheen te komen. Het eerste uur is echt dramatisch om naar te kijken, in alle opzichten. Je hebt het als regisseur ook knap voor elkaar gekregen als de beste scene uit 60 minuten tijd een scene is waar Cruise een berg beklimt. Voornamelijk omdat Cruise daadwerkelijk een berg beklom.

Veel meer dan een letterlijke James Bond-kloon tracht dit deel van de reeks niet te zijn. In de eerste minuten wordt dit al duidelijk gemaakt. Alleen slaat Cruise een veel lompere James Bond en is de romantiek tussen Ethan Bond/Hunt en Newton zo lomp en karig opgebouwd dat ik er alleen maar om kan lachen.

Cruise lijkt wel een midlife-crisis te hebben. Zijn acteren slaat nergens op en lijkt nergens op. Newton is nog erger. Had je haar gebruikt als marionet dan was er een soortgelijk resultaat qua houding uitgekomen. Bijkarakters zijn ook compleet onzichtbaar en inwisselbaar.

Maar waar het grandioos misgaat is bij de editing van de actiescènes. Woo had 25 films volgens MovieMeter gemaakt voordat hij hieraan begon, en het lijkt erop dat dit gewoon zijn eerste of tweede film was als ik dit zo zie. Ik frons niet snel tijdens een film, maar hier deed ik het meerdere keren. Compleet ridicule manier van actie regisseren dit. Het herhalen van close-ups, de dramatisch oversentimentele muziek door scenes heen en overdreven manier van filmen doen mij alleen vermoeden dat Woo nog in de jaren 80 leefde tijdens het maken van deze film.

Qua actie heeft het nogal weinig te bieden dus. Maar ook de aanstellerige toon van de film doet mij verbazen. Op een bepaald moment had de film zowat 5 minuten nodig om Newton 15 meter naar een kerel te laten lopen. Dat komt door de lompe manier van editen en monteren. Het sloeg echt volkomen nergens op.

Maar ook de buitengewoon suffe romantiek doen de film de das om. Er hangt vaker weleens een kloof tussen karakters wat betreft romantiek en chemie, maar wat Mission: Impossible II betreft kon die kloof me niet groot genoeg zijn. Ik heb me constant lopen ergeren aan de bijdehante dialogen van Newton en de aanstellerige manier van romantiek. En het eerste uur zit vol met die onzin.

Wel moet ik toegeven dat de film nog een aantal aardige stunts kent in de slotfase, waar ik plots weer wat talent en ervaring zag in de regie van Woo. Waarom hij dit niet deed in de overige 120 minuten vraag ik me dan ook behoorlijk af. Vond dit in ieder geval zeldzaam slecht.

De push.

Het duwtje wat de reeks na het rampzalige tweede deel nodig had. Want waar deel 2 erg ouderwets oogde, is deel 3 juist weer zijn tijd vooruit. In 2006 zag ik niet snel zo'n strak in elkaar gestoken actiefilmpje. Hier bewijst Abrams ook weer zijn betere kwaliteiten als regisseur. Ik kan hem hier beter smaken dan de meeste Sci-Fi films van Abrams.

In ieder geval zag ik in de eerste minuten weer het acteertalent van Cruise, die ik in voorgaande 2 delen mistte. Daar vond ik hem vooral een typisch arrogant agentje die je na het zien van de film snel weer vergeten bent. Hier heeft hij zijn rauwere randjes die het personage ten goede komen.

Daarbuiten stelt de film gewoon op een hoop gebieden meer voor dan zijn voorgangers. Vooral door de strakke cinematografie van Abrams en nog strakker in elkaar gestoken actiescènes. In mijn vorige, kortere review had ik vermeld dat ik het verhaal niet helemaal begreep tijdens mijn vorige kijkbeurt. Ik denk dat ik gewoon lag te slapen, want het is heel makkelijk te volgen.

Hoffman staat zijn mannetje wel als schurk, al is hij net wat te kort in beeld om echt indruk te maken als schurk. Ook andere bijpersonages krijgen te weinig focus om echt een band mee op te bouwen. We zien vooral Cruise die zijn eigen ding doet, en dat doet hij goed.

Strak in elkaar gezette actiescènes vullen de 2 uur goed op, en de film pakt het allemaal ook wat grootser aan in vergelijking met voorgaande delen. De actiescène op de brug zag er echt goed uit, en andere scenes doen zeker niet ten onder. Enkel de slotfase lijkt niet echt benut te zijn, alsof het budget op was. Want aangezien de film zelf relatief groots aanvoelt, krijgen we toch een wat bescheiden slotfase. Maarja.

Een grote vooruitgang in de reeks. Ik ben benieuwd naar het volgende deel, want volgens mij moeten ze vanaf hier echt volledig richting over-the-top actie gaan.

Na twee horrorfilms waagt regisseur Anthony DiBlasi zich dit keer aan een thrillerfilm, maar wel eentje die het volledige eerste uur aan opbouw besteedt. Of de film wel of geen aanklacht tegen het Mormoonse geloof is wordt nergens helemaal duidelijk, vooral omdat DiBlasi op dat vlak redelijk neutraal en genuanceerd blijft. Het draait in Missionary eerder om een enigszins psychopathisch personage met waanzinideeën. Dawn Olivieri en Mitch Ryan leveren allebei aardige acteerprestaties af, maar het scenario van Bruce Wood en Scott Poiley wacht veel te lang met de dreigende elementen. De clichématige opbouw is niet meteen interessant, maar gaat wel eindeloos door totdat we bij een best aardige finale aankomen. Die finale komt echter te laat, bovendien schiet DiBlasi behoorlijk door met de uiteindelijke gekte. Het echte addertje in het gras is het gebrek aan een visueel gevoel. De cinematografie oogt kaal en onverzorgd, maar ook de muziekkeuze zit voor een lange tijd niet goed op z'n plek. Als de muziek uiteindelijk door DiBlasi wordt weggenomen is er ruimte voor wat spanning, maar tegen die tijd telt Missionary nog enkel 15 minuten op de klok.

Rauw.

Begon nogal standaard en ik begon te twijfelen of dit wel niet nog zo'n filmpje zou worden dat me totaal niet kon boeien. Maar deze film weet zijn eigen draaien eraan te geven. Mede door erg gewelddadige en pijnlijke scenes neer te zetten.

Het engste hieraan is dat dit soort mensen echt hebben bestaan. De dreiging is aanwezig, de scenes zijn boeiend neergezet en het acteerwerk is bovengemiddeld. Leuk dat Tobin Saw Bell en Brad Chucky Dourif er ook in meespelen. Ze zetten prima acteerprestaties neer en daarmee is de film best geslaagd daarin.

De film durft verder te gaan dan de standaard film. De harde scenes zijn soms pittig in beeld gebracht, maar ik respecteer Alan Parker dat hij met dit filmpje toch wel ogen kan openen. Het is nogal zielig dat dit soort ook onder de mensheid bestond.

De herziening liet zien dat The Mist op veel vlakken een weinig subtiele aanklacht is tegen de menselijke natuur, maar niet elke film hoeft subtiel te zijn om een boodschap gepast te communiceren. Het is inderdaad jammer dat de karikaturen in dit geheel erg doorgedrongen zijn, maar dat zal wellicht een bijwerking zijn van een boekadaptatie. Het acteerwerk is daarnaast wisselend (veel castleden lijken pas later in de film zijn of haar balans te vinden) en de speciale effecten niet geweldig, maar niettemin bouwt regisseur Frank Darabont de spanning en urgentie oerdegelijk op. De variatie in scenario's en de vermakelijke interne escalatie maken dit werkje geen enkele uitdaging om doorheen te komen, maar de echt doorslaggevende factoren zijn de laatste 10 minuten. Fantastisch om zo'n afloop in een grootschalige productie te zien, geen wonder ook dat Stephen King het einde van de film over zijn eigen werk verkoos. Het greep me in ieder geval bij de keel, maar de algemene reacties zijn niettemin erg wisselend. Voor mij blijft dit al bij al een persoonlijke favoriet.

Oninteressante spookhuisfilm waarin het meeste gevaar vanuit dromen of weinig intimiderende geestenverschijningen komt. Regisseur Greg Pritikin beschikt over de nodige ervaring om een sfeervolle horrorfilm af te leveren, maar richt zich binnen The Mistress vooral op de elementen die een dergelijk project vertragen. Eindeloos geouwehoer over stress en familieproblemen en alhoewel relevant voor de inhoud, duurt het allemaal toch erg lang. Het acteerwerk is aardig en een aantal beelden zien er atmosferisch uit, maar tot daadwerkelijke spanning komt het nergens. Extra minpunten voor de veel te lange duur.

Erg leuk.

Ik had niet veel verwacht voordat ik de film keek, behalve dat ik waarschijnlijk wel vermaakt zou worden. Dat gebeurde dan ook, en nog veel meer. Ondanks dat deze film de originaliteitsprijs niet gaat winnen, is het wel een leuk avontuur met een belangrijke boodschap, ook al is deze boodschap best herhaald geworden door de jaren heen.

Ik had vooraf niet veel verwacht van de stemmencast. McBride lijkt me niet iemand die graag in dit soort films op komt dagen, maar ook hier weet hij zijn enthousiasme goed over de film heen te laten schijnen. Voor Rudolph is dit niet bepaald onbekend terrein, en doet het dan ook redelijk. Jacobson kende ik eigenlijk nog niet. Ik dacht dat ik de stem van Kunis hoorde, maar ook Jacobson stelt niet teleur.

Wat deze film vooral speciaal maakt is de enthousiaste regie die heel veel extra's op de film gooit. Veel kleurrijke sequenties, een megahoog tempo en ontzettend veel vermaakselementen. Elke scene zit boordevol detail en kleur, en dat maakt de film geen enkel probleem om uit te zitten. De 110 minuten voelden erg aan als 90 minuten, eigenlijk zouden veel animatiefilms hier een voorbeeld aan moeten nemen.

Ondanks dat de film vooral dwaas begint waar ik niet altijd een fan van was weet het zich vooral mooi staande te houden richting de finale. Uiteraard is het allemaal erg ver over de top, maar de film raakt, vermaakt en overtuigd. Het speelt erg leuk in op zowel de jongere als de oudere doelgroep. Misschien gaat het verder door de drukke aanpak niet veel indruk maken qua boodschap, maar het is ideaal kijkvoer.

Leuke film dus, behoort zeker tot de leukere animatiefilms van de laatste tijd. Het meest kwalitatieve dat er is, dat is het niet, maar zoals ik al eerder aangaf is het een film die meerdere emoties kan losmaken vanuit de kijker. Ik heb er erg van kunnen genieten, terwijl ik kinderfilms juist nooit zo speciaal vind. Goede verrassing dus met lekker veel flair.

Oei.

Good Madam leek op voorhand nog wel een project te zijn met enige potentie evenals ambitie. Zo kwam het in ieder geval naar boven. Een film die zowat de Nederlandse bioscopen nog zou kunnen halen. Toen ontdekte ik tijdens het kijken dat de film juist heel diep onder het gemiddelde niveau viel.

Ik weet niet helemaal wat precies de trend is om horrorfilms die in 2022 uitkomen zo saai en traag mogelijk te maken, maar Good Madam is op geen enkel vlak vooruit te branden. Nergens komt het van z'n luie stoel af om ons als kijkers maar een beetje geboeid te houden. De personages evenals de setting zelf zijn gewoon te saai voor woorden, en het langzame knipwerk vanuit de regie helpt ook niet mee.

Richting de finale begint de film langzaam maar zeker op te leven, maar tegen de tijd dat dit aanbreekt is het allang te laat. De film is namelijk niet meer te redden als je zo langzaam en met zoveel moeite door de eerste 70 minuten heen komt. Al bij al wordt er nog aardig geacteerd, maar komen de personages nergens tot leven. Good Madam is een complete tocht om doorheen te komen. Met erg veel moeite uitgekeken, want het weet gewoon nergens op te stijgen. Zelfs de mooie, Zuid-Afrikaanse omgeving wordt verwaarloosd. Gewoon slecht.

Mwa.

Het is duidelijk dat de techniek (en budget) van Disney duidelijk sterk vooruit gaat. Zeker met de geldinkomsten van Star Wars is het niet zo gek dat Disney het allemaal grootser, gekker en spectaculairder wil aanpakken. Deze Moana is een goed voorbeeld.

Visueel is het dan ook echt een genot. Een indrukwekkende animatie met enkele zeer spectaculaire en indrukwekkende beelden. De helblauwe zee doet me helemaal denken aan mijn eigen vakantie naar Hawaii, waar destijds ook prachtige stranden te zien waren.

Bovendien is het allemaal kleurrijk en met veel detail gebracht. Mooie animaties met soms toffe designs en duidelijk geen gebrek aan creativiteit. Maar, het blijft een Disney-film, en daarmee is de loop van zo'n verhaal altijd wel een beetje hetzelfde liedje.

Zo is deze loop van het verhaal wederom erg voorspelbaar, maar dit keer verpakt in een Zomerse ervaring. Grappig dat ze deze dan ook tijdens de winter uitzenden op BBC. Je krijgt hier natuurlijk eerder een warm dan een koud gevoel van.

Bij vlagen is de film nog wel grappig, maar de leukste grappen worden gemaakt door Johnson die toch wel opvallend leuk is als stemacteur. Vooral zijn nummer "You're welcome" blijft wel even in je hoofd zitten. Cravalho was een iets irritanter personage, en bovendien ook niet bepaald memorabel.

Ik wilde de film nog wel een voldoende geven voor de spectaculaire animatie, maar de slotfase is een grote domper. Wat een simpele en luie afsluiting. Het is bovendien ook snel voorbij, en de manier waarop is echt belachelijk. Uiteraard dan ook met Vaiana die in slowmotion even het probleem aanpakken. Suf.

Het is vooral de finale die het gewoon irritant maakt. Het is zo'n luie benadering van een film die naar een spectaculaire climax toe aan het werken is. Jammer. Maar ook andere regiekeuzes zijn niet al te best. De liedjes maken weinig indruk en komen meestal op de verkeerde momenten. En in het begin als Vaiana gekozen wordt en op de achtergrond een liedje gaat spelen is de film vooral melig.

Spectaculair en prachtig op visueel gebied. Dat was het.

Matig.

Soms intrigerende, maar grotendeels afstandelijke thrillerfilm met soms wat horrorelementen. Ik begin langzaam kennis te maken met regisseur Anwar en het mag duidelijk zijn dat het hem niet bepaald aan passie ontbreekt. Hij wil graag andere dingen doen binnen zijn films tot dusver, alleen maakt dat Ritual niet perse beter.

Wel krijgt het extra punten voor een degelijk uitgedacht idee. De twist zit best aardig in elkaar en de mysterieuze atmosfeer blijft de volledige film hangen. Onvoorspelbaar is het dus vanaf het begin al, en dat helpt ook als je jezelf meteen zonder enige introductie en achtergrond in het verhaal stort. Helaas blijft de uitwerking wat achter.

Anwar vermijdt het gebruik van de soundtrack, maar dit pakt juist wat minder uit. De natuurbeelden worden er vooral saaier mee en het valt op dat de spannende scenes echt behoefte hebben aan wat extra visuele ondersteuning. Anwar kan de spanning maar moeizaam opbouwen en totaal niet vasthouden, en dan blijven er enkel wat saaie bosbeelden achter.

Toch zitten er genoeg interessante ideeën tussen die richting de slotfase aardig uitpakken. Acteerwerk is alleen wat minder, vooral omdat de acteurs zichtbaar moeite hebben om de Engelse dialogen uit te spreken. Het zorgt er regelmatig voor dat veel zinnen wat ongemakkelijk overkomen, terwijl dit niet intentioneel is. Altijd jammer, dergelijk ongemak.

Interessant uitstapje van Anwar bij vlagen, maar ook een film die het niet zo kan hebben van de spanning. Voor een thriller is dat zeer kwalijk. Verhaal is nog wel intelligent, maar verder valt deze Ritual op veel vlakken nogal tegen, wat zorgt voor een mysterieuze maar afstandelijke thrillerfilm die ondanks zijn leuke aanpak en verhaal niet lang zal bijblijven bij menig kijker.

Boze misdaadfilm met een aantal schrijnende kritische lagen, maar ook een film die ondertussen allang is ingehaald door zijn leeftijd. Zowel de nasynchronisatie als het stoïcijnse acteerwerk zorgen voor weinig bijval en de visuele regie van Damiano Damiani ziet er verouderd uit. Een aantal keren beweegt de camera opvallend fraai met de beelden mee, maar die momenten zijn te schaars om het geheel doorlopend boeiend te krijgen. De makers hebben zeker wat te vertellen met The Most Beautiful Wife, maar laten op het vlak van filmische techniek niet genoeg (meer) zien waardoor het eindresultaat niet een heel interessant schouwspel vormt.

Goedkoop gemaakte westernfilm met naar het einde toe een wat griezeliger sfeertje, maar met volbloed horror heeft Mohawk weinig te maken. Regisseur Ted Geoghegan lijkt het allemaal zelf ook niet al te interessant te vinden, aangezien de film vooral clichématige paden afgaat en zeer weinig tijd besteedt aan de fantasierijkere elementen. Het acteerwerk en de variatie aan personages is best aardig, maar maken het geheel niet veel boeiender om door te komen. Uiteindelijk laat Mohawk de kijker vooral met een leeg gevoel achter, waar het gebrek aan stimulatie en interessante wereldschepping voor aan te kijken valt. Het gebrek aan indrukwekkende effecten overigens evenzeer.

Mwa.

Had vooraf best hoge verwachtingen van de film. Ik zag de eerste vormen van marketing zoals de allereerste uitgaves van de posters voorbijkomen en op basis daarvan leek het zo te zijn dat regisseur Van den Brink eindelijk een omkeer zou kunnen betekenen voor Nederhorror. Toch is het vooral op z'n eigen manier matig.

Gelukkig doet het dit wel op z'n eigen manier, zoals eerder benoemd. Dat betekent dat Moloch eigenlijk heel anders is dan overige Nederlandse toevoegingen aan het (horror)genre, en dat is fijn. Eindelijk staan er regisseurs op en krijgen vervolgens de ruimte om van hun films een eigen project te maken. In vergelijking met buitenlandse, inhoudelijk completere films is Moloch nog een matig dingetje, maar het komt zeker ergens.

Qua sfeer best redelijk, knappe cinematografie ook. Zeker de omgeving wordt mooi ingericht, de eerste helft weet er constant van te profiteren. Verder houdt Van den Brink zich niet zozeer bezig met spanning, wel met sfeer. Dat weet voor enige tijd aardig te lukken. De Nederlandse cast is wat afleidend door de lompe accenten, maar toch komt de film zeker ergens. De potentie spat er vanaf.

Waar het integraal de mist in wandelt is gedurende de tweede helft, waar we eigenlijk alleen nog maar hele donkere kleuren zien en weinig wat we wel horen te zien. Het overzicht slipt weg, waardoor ook de interesse wegslipt. Ook het gebrek aan echt interessant camerawerk evenals interessante trucages vanuit de regie worden gevoeld. Het wordt allemaal degelijk gevisualiseerd, ik krijg alleen niet het idee dat de regie er zelf veel aan toevoegt. Vanuit Nederlandse kant opvallend, maar nog steeds zit het zowat precies op het gemiddelde horrorniveau.

Zeer matig.

Mom and Dad was na het zien van de trailer al een film die je niet heel serieus moet nemen. Ik nam hem ook niet heel serieus, bovendien hoorde ik hier al genres voorbijkomen zoals Komedie. Helaas heb ik niet kunnen lachen.

Op alle genres faalt de film, het is niet eng of luguber genoeg om het Horror te noemen, niet spannend genoeg voor een Thriller en niet luchtig en grappig genoeg voor een Komedie. En juist het laatste genre had ik eigenlijk een beetje op gehoopt.

Cage en Blair zijn redelijk, en de kinderen ook opzich wel. De film is op gebied van gore ook heel matig, als je het niet spannend maakt, maak het dan wat bloederiger. Dat is in mijn ogen ook wat deze film nodig heeft. Alleen op het laatst kwam er eigenlijk een scene die wel leuk was Opa tegen vader.

Mag je gerust overslaan deze hap, maar als je hem toch wil zien, hou ik je niet tegen.

Goed.

Eerste Dolan ervaring, heb hem wel in de cameo van Martyrs gezien, maar nog geen film. Toen Mommy op TV kwam met een best interessant verhaal was mijn nieuwsgierigheid gewekt en heb hem dus maar opgenomen en gisteravond gekeken.

Sommige scenes zijn erg sterk, vooral omdat de Franse acteurs/actrices me vaker sneller pakken dan Amerikaanse of Nederlandse. Dolan weet duidelijk een frisse draai aan de film te geven waardoor hij soms wel origineel uitpakt.

Verhaal is niet het sterkste, maar door de soms sterke scenes is deze film zeker wel geslaagd. De boodschap kwam wel over en de cast was ook best goed. Vooral dat ventje steekt er bovenuit, maar dat kan dus ook aan zijn rol liggen.

Toch wel charmant.

In de eerste minuten had ik even het idee dat ik de verkeerde film had aangezet. Film1 heeft wel vaker de neiging om films met weinig stemmen plots te vervangen door andere films zonder dat het in de TV-gids staat. Maar uiteindelijk bleek het toch de goede film te zijn.

Dan is het toch wel opvallend uit de toon om een sciencefictionopening te hebben als je uiteindelijk een romantische komedie regisseert met een licht fantasytoontje. Maar uiteindelijk heeft het wel wat en daardoor valt het nog wel te vergeven.

Eerste minuten zijn in ieder geval erg goed en charmant. Had niet verwacht dat deze film ook zo charmant zou zijn in de eerste plaats. Sets zien er goed uit. Omgeving knap en het oogt allemaal best schattig. Chemie is er ook wel in bepaalde maten tussen Japy en Civil.

Het is vooral de kracht in de regie die ervoor zorgt dat de film net wat meer is. Romcoms met fantasyachtergronden hebben we wel vaker gezien, maar deze is toch wel iets geduldiger en charmanter uitgevoerd dan de algemene romcom en daardoor werkt het beter.

De humor kiest echter wel net wat te veel standaard paden waardoor het nooit echt heel grappig weet te worden. Die stuntelige hoofdrol, de typische loservriend en de charmante vriendin keren ook hier weer terug en dat is wel jammer aangezien de rest van de film wat meer lijkt te willen zijn, en dan blijft het op dat gebied een beetje achter.

Maar schattig is het in ieder geval wel. Eerste kwartier en de slotfase zijn erg krachtig. In het midden is het net wat saaier en sleept het wat meer, maar dankzij de charmante look kijk je toch altijd wel naar een heel degelijk project en dat doet het hem vooral. Fijne ontdekker van wederom opnieuw mijn favoriete filmland. Frankrijk blijft voor mij de nummer 1 cinemamaker.

Regisseuse Ana Lily Amirpour doet duidelijk een creatieve en oprechte poging om met een redelijk uitgekauwd gegeven aan de haal te gaan, maar maakt vooral een doelloze indruk. De eerste helft van Mona Lisa and the Blood Moon lijkt nergens heen te gaan en komt aanzetten met een losbandige combinatie tussen drama, fantasy en misdaadelementen. Kate Hudson, Evan Whitten en Jeon Jong-seo doen het allemaal verdienstelijk en de neergezette wereld ziet er professioneel uit, maar je mist als kijker een bepaalde snelheid en een zekere richting. Erg spannend of meeslepend wil het allemaal verder ook niet worden, dus ben je vooral genoodzaakt om met een leeg gevoel achter te blijven. Pluspunten omdat de makers wel enige onderscheiding en originaliteit in het geheel weten te betrekken.

Een beetje mak.

Newell is als regisseur van films die meer op fantasy en avontuur gericht zijn een beter regisseur vind ik. Als het op subtielere cinema aankomt, of het nou Engels of Amerikaans is, valt hij wat meer door de mand. Ook Mona Lisa Smile behoort niet het betere werk uit zijn carrière.

Per definitie is de film niet slecht op het vlak van regie, maar wel een beetje saai. Het begint nog wel leuk met de traditie, maar valt al snel terug in wat saaie regie. Newell regisseert erg klassiek en brengt de kunstwerken en schilderijen maar mak in beeld. Weinig voeling, wat de regisseur je dan ook wil laten geloven.

Roberts was nooit mijn favoriete actrice, en ook hier weet ze mij ook niet te overtuigen. Het zijn de bekende terreinen waar ze zich in bevindt, en acteert een beetje alsof het haar te makkelijk afgaat. Bijrollen zijn niet veel beter. Stiles en Dunst stellen erg teleur. Gyllenhaal doet het iets beter.

De vragen die de film beantwoordt en de boodschappen die de film wil nalaten zijn wat herhaald. Zoals ik het zie komt het er op neer dat iedereen voor zichzelf bepaalt of een situatie uniek is, of welke richting diegene beter vind werken. Dat is wat kort-door-de-bocht geschreven vanuit mijn kant, maar ik hoef er wat mij betreft niet veel meer woorden aan kwijt te maken. Ik vond het allemaal een beetje makkelijk. Bekende onderwerpen die we iets te vaak hebben gezien.

De focus op personages is ook wat onevenwichtig. Newell focust zich op veel tienermeisjes, maar lijkt niet te kunnen besluiten op welke hij zich nu het meest wil focussen. Dat hoeft per definitie ook niet, maar de slotfase waarin Dunst die brief schrijft aan Roberts voelt daarom ook random aan. Er is niet bepaald een band ontstaan tussen Roberts en Dunst die voelbaar is voor de kijker.

Voor de rest kijkt het aardig weg, maar het is allemaal erg herhaald en klassiek. Visueel is er te weinig te ontdekken, en qua plot is er te weinig vernieuwends. Toch blijft het vermakelijk en is bij vlagen net wat onvoorspelbaarder en humaner. Dat doet Mona Lisa Smile net op een 5 belanden vanuit mijn kant.

Zooi.

Ik vraag het me oprecht af hoe je zo'n interessant uitgangspunt zo goed weet te verpesten. Foster mag dan wel acteertalent hebben, voorlopig met regietalent staat ze laag in mijn boekje. Dit is een film wat een hoop Amerikaanse films fout doen. Destijds was het met Man on a Ledge hetzelfde probleem.

De film begint wel goed. Clooney lijkt er zin in te hebben, en speelt lekker vlot. De eerste 5 minuten mogen er best wezen. Zodra O'Connell in beeld komt, stort de film in. En dat ligt niet aan O'Connell, in tegendeel, hij was nog 1 van de betere elementen aan de film.

Het is vooral het belachelijk stompzinnige verhaal dat compleet uit de toon valt bij deze film. Waarom moet het nou toch weer bij fraude uitkomen terwijl als je de focus op de gijzeling zelf legt het veel intenser en meeslepender kan worden. Het is me een raadsel wat Foster achter de schermen doet.

Bovendien heeft de film (natuurlijk) weer van die onzinnige bijplotjes die vooral saai zijn en afleiden van de interessante situatie. De film is zo zwak geworden terwijl er een leuk verhaal was. Bovendien snap ik niet dat we uiteindelijk weer een soort sympathie moeten hebben voor O'Connell. Het is vooral dom.

Clooney en O'Connell doen het nog verdienstelijk, maar de rest was niet om aan te zien. Roberts maakt 0 indruk, en dan hebben we nog 5 andere rollen die de speelduur vooral rekken en geen moment interessant weten te zijn.

Het is simpelweg idioot dat de film op zo'n voorspelbaar en clichématig begint uit te rollen terwijl het leuk begon. Spanning verdwijnt steeds verder met de minuut en de situaties worden steeds dommer en stompzinniger. Foster maakt er een potje van.

Vooral een onbegrijpelijke film, met een suf uitgangspunt. Het is jammer dat dit soort films altijd weer op dit soort domme punten moet uitkomen.

Zeer matig.

Money Plane is een actiefilm die erg graag stoer wilt zijn, en dan ook allerlei elementen afvinkt van de ik-wil-een-coole-actiefilm-zijn bingokaart. Het heeft een voormalig WWE-vechter in de hoofdrol, een redelijk concept en een verhaal dat vraagt om een lompe hoeveelheid knokpartijen en kogels, maar niettemin in volle vaart het doel mist.

Om te beginnen is al vroeg de onkunde van regisseur Lawrence te voelen na een nogal verschrikkelijk in beeld gebrachte opening. Een achtervolging wordt zo wild in beeld gebracht met schuddende camera's, om een scene later een rustig rijdend busje te laten zien. De onevenwichtigheid mag al vroeg doorbreken en zet niet bepaald een goede eerste indruk neer.

De ellende kabbelt echter voort want het wordt al snel duidelijk dat de actie in deze film nog meer tegen gaat vallen als na een tijdje de komedie de voorkeur krijgt. Het concept is leuk, zo veel mogelijk gevaarlijke en gestoorde criminelen op een vliegtuig zetten, maar cool wil het nergens worden. Iedereen mist eigenzinnigheid en de spanning is tevens ver te zoeken.

Het acteerwerk is daarnaast ook matig en als kijker wacht je simpelweg te lang op wat actie dat vervolgens nooit komt. De gevechten worden matig gemonteerd en de grapjes zijn nooit bijzonder grappig. Omdat het gegeven nog wel enigszins speciaal te noemen verveelt de film niet en de flow is aardig, verder is Money Plane best een matige actiefilm te noemen.

Het is jammer dat dit soort veelbelovende concepten vaak geruïneerd worden door een matige aanpak van een matige regisseur. Toch kan je het als kijker al in de lucht voelen hangen als je een blik op de poster werpt, die al niet de meest dure indruk achterlaat. De film is dat dan ook niet, en zo is Money Plane een gemiste kans met best wel wat potentie.

Andere inslag.

Moneyball is een sportfilm die toch wat anders uitpakt dan andere Amerikaanse sportfilms. De meeste sportfilms teren op trots en teamwork, Moneyball gaat wat meer voor de zakelijke aanpak. Deze aanpak is moeilijk en wordt weinig gevolgd, en toch weet het de film beter te maken dan andere sportfilms.

Deze film heeft het voordeel dat het allemaal "echt" aanvoelt. Zaken zijn een groot onderdeel binnen sport en dat laat Moneyball je als geen ander zien. Uiteraard zal niet alles even realistisch zijn, maar zo voelt het wel ten alle tijden aan en daar kan ik de film enkel en alleen op prijzen. Extra knap gezien de cast zulke grote namen includeert, waardoor je als kijker weleens de neiging hebt om alles minder serieus te nemen.

Het acteerwerk is goed, schrok vooral van Hill die ik niet vaak in dit soort rollen zie. Pitt doet het ook zeker naar behoren, en Hoffman mag ook zeker genoemd worden. Echt memorabel vond ik de rollen niet, maar de personages weten je geboeid te houden voor de 133 minuten en zorgen er tevens voor dat de film nergens echt inkakt.

Het ontbreekt in Moneyball wel aan hoogtepunten, want deze film kent er maar weinig. Visueel ziet het er ook niet bijzonder geweldig uit, net wat te somber en normaal. Ik mis wat stijlvolle hoogtepunten, maar de inhoud is gelukkig boeiend genoeg om dit nog een beetje te compenseren. Het voornaamste voordeel is ook dat deze film anders is dan andere sportfilms, en dat is het voornaamste compensatiepunt.

Bovengemiddelde sportfilm die de kijkers die echt voor honkbal kijken misschien wat zal tegenvallen, maar als je eenmaal in de film zit, zit je er ook echt in. Miller lijkt wel verstand van zijn vak te hebben, maar nu moet het echte meesterwerk nog komen. Ik zie het zo gebeuren.

Mwa.

Qua cinematografie is de film helemaal top, toegegeven. Vooral de mooie beelden van de landschappen zijn bonussen waard. De bossen, de bergen, de sneeuwachtige gebieden zijn allemaal mooi en fraai in beeld gebracht. Ook mooi kleurgebruik.

Qua aankleding was het wat lomp, vooral omdat die grote kleden duidelijk zwaar zijn, en dat zie je aan de acteurs. Het begin is langdradig, en de film is na een gegeven moment ook gewoon saai. De acteerprestatie van Asano is wel goed, maar de rest was niet heel sterk.

Verhaal is ook gewoon niet boeiend genoeg om te volgen, fijn dat de gevechten wel mooier vormgegeven zijn en de beelden zijn ook zeker mooi. Het was alleen allemaal wat saai. Inderdaad ging de stap van slaaf naar machtige leider ook wel snel en kwam eigenlijk ook compleet uit de lucht vallen.

Erg slecht.

Zelfs voor zijn soort is dit een erg matige film, en wellicht 1 van de slechtste SyFy-films die er nu zijn. Dat dit type films nooit de middelmaat zal gaan halen is natuurlijk te verwachtten, maar binnen het genre kan het nog een soort charme hebben. Daar zit deze niet bij in de buurt.

Monroe stond aan het roer voor deze film. Die regisseur stuitert in zijn filmcarrière werkelijk alle kanten op geloof ik. Zijn bekendste film zal waarschijnlijk I Spit on Your Grave wel zijn, een film die in alle opzichten anders (en beter) is dan deze. Waar eerdergenoemde hard, knap en rauw was is deze vooral lelijk en simpel.

Nu vallen deze films niet echt te vergelijken, maar I Spit on Your Grave is wel een showcase van wat de regisseur in ieder geval neer kan zetten. Mongolian Death Worm is in zo veel opzichten zo lelijk dat het lijkt alsof Monroe lijdt aan DID, met een talentvolle en talentloze persoonlijkheid.

Visueel is het erg lelijk, en dan bedoel ik niet eens de wormen. De CGI is uiteraard niet al te besst, maar dat hoort bij het soort film. De film is vooral simpel geschoten met extreem lelijke cinematografie en slecht in beeld gebrachte natuur. Camerawerk is simpelweg bedroevend, het verloop is best saai en de spanning is ver te zoeken.

De film vermengt er vervolgens ook nog maatschappelijke problemen in, waar ik vraagtekens bij zette. Als er dan een film is waarmee je van dat soort onderwerpen af moet blijven, dan is het wel een SyFy-film. Veel gaan ze er uiteindelijk ook niet op in, vast omdat er niet al te veel interesse was.

Acteerwerk is dan wel weer oké, maar ook niet briljant. Enkele actiescenes zijn best groots opgezet en dat is eigenlijk waar het positieve weer zo'n beetje eindigt. Het duurt erg lang voordat de wormen goed in beeld komen, alles wat daarvoor komt is vooral wat saai gelul van erg oninteressante personages.

Slechte film dit. De liefhebbers mogen hem best opzetten, maar als je nog niet verwacht dat de monstertjes slecht geanimeerd zijn dan zou ik je de film erg afraden. Het is soms wat grootser opgezet, maar uiteindelijk is het vooral een snel in elkaar gedraaid verhaal met een extreem lelijk visueel laagje.

Het concept van The Monkey leent zich niet bepaald voor de meest originele ingrepen, maar de kwaliteit van regisseur Oz Perkins helpt het een behoorlijk eind op weg. Zeker het bloedvergieten valt op, met genoeg creatieve manieren waarop de slachtoffers hier aan hun einde komen. Fijn dat de makers niet bang zijn om het grafische geweld op te zoeken en ze brengen de moorden dan ook overtuigend in beeld. In combinatie met de stilering van Perkins zit je als kijker dan ook garant voor goed griezelvermaak, maar wel eentje waarin de horror beter tot zijn recht komt dan de komedie. Het acteerwerk van Theo James kan er verder mee door, maar over de grote lijn wordt er niet geweldig gespeeld en betreedt zeker de tweede helft iets te bekend terrein. Niettemin zonder twijfel een fijne genremix met ervaren vakmanschap.

Selick op niveau.

Veel heb ik nog niet van de beste man gezien, maar wel genoeg om te weten dat hij als regisseur veel te bieden heeft aan de huidige filmwereld. Met Monkeybone maakt hij met zijn talenten een overstap naar een ander soort film. Waar sommigen zijn films namelijk voor de animatie kennen zal hier met deze film maar beperkt aan z'n trekken komen.

Niettemin kent de film visueel een aantal geniale momenten, zeker op stukjes waarin het Downtown wordt gepresenteerd. Echt briljant naar voren geregisseerd. Geen scene slaat op creatief vlak de plank mis, alle interieurs worden tot op het bot versierd en ieder personage weet op z'n eigen manier onderscheidend te zijn. Misschien door de grote hoeveelheid aan kabaal wat moeilijk te slikken, anderzijds nog altijd lekker knallend.

Fraser kan uiteraard irritant worden gevonden, maar zeker in de eerste helft past hij eigenlijk best goed in de film. Het hoort bij de humor en met de nogal dwaze omgeving wordt dat degelijk gecombineerd. Enkele grapjes slaan aan en het tempo is aangenaam. Het is pas wanneer we Downtown verlaten dat de film qua niveau echt naar beneden begint te kelderen.

Zeker omdat de echte wereld de eerste helft niet bepaald kan bijbenen en Selick duidelijk moeite heeft om op de humor te kunnen leunen. Creatief is het allemaal wel, maar de lijntjes eromheen zijn toch wat uitgekauwd. Mocht de vormgeving de film niet hebben kunnen ondersteunen, dan was Monkeybone snel vervelend geworden, maar de eerste helft is gewoon te noemenswaardig om de film te blijven negeren.