Meningen

Nog een Coen.

Uit de carrière van deze twee moet ik uit de oudere periode wat meer films zien. Dat erken ik al voor een langere periode, maar iets eraan doen deed ik niet. Toen ik plots Miller's Crossing op schoot geworpen kreeg had ik eindelijk een excuus om een stapje voorwaarts te zetten, al vond ik het resultaat niet briljant.

Wat mij betreft is dit een film die in z'n geheel niet denderend is, maar kan profiteren van wat enorm sterke scenes tussendoor. Steeds stopt Coen er tussendoor een scene in die goed werkt en de aandacht optimaal versterkt, maar alles wat ertussen zit juist niet. Dat heeft ermee te maken dat ik Byrne saai vond, en de andere personages ook. Miller's Crossing voelt erg correct en serieus aan, maar de omgeving hier kon juist wat zwier gebruiken.

Gelukkig zorgen dus wat lekkere scenes tussendoor voor wat leven in de brouwerij, maar ik vraag me ten zeerste af waarom de andere Coen er hier niet bijzat. Had misschien dat duwtje in de goede richting kunnen geven, want nu heb je een film die kan profiteren van wat geweldige momenten tussendoor en niet veel meer. Zowel het verhaal als de personages trokken me namelijk totaal niet, en visueel misschien enkele omgevingen wat eigenzinnigheid.

Veel meer hoef ik er niet over kwijt. Ik vond het een aardige film, maar het zal niet een film zijn die ik snel of binnenkort nog een keer zal zien. Misschien als ik ouder wordt en mijn interessevlak wat draait dat ik het nog een kans geef, voor nu vond ik het echter een duffe maar competente bedoening. Ik weet dat de gebroeders Coen in staat zijn tot mooie dingen, maar dit vond ik toch wat achterblijven. Jammer.

Krachtige boksfilm.

Ik ben niet de grootste Eastwood fan, al heeft hij me nog niet laten zien dat hij nou zo'n slechte regisseur / acteur is. Bij mij komt altijd de irritatie op als regisseurs zichzelf een grote rol geven in hun eigen film, maar omdat Eastwood meestal wel met enige overtuiging speelt is hij een uitzondering.

Hij speelt weer een beetje een nors mannetje, zoals in Gran Torino. Ik vond dit echter beter dan Gran Torino, de film grijpt je beter en vermaakt je beter. 132 minuten is een redelijke speeltijd, maar gelukkig is het niet saai.

Op emotie gebied faalt de film een beetje, maar de twist aan het einde was wel leuk. Goede Rise - Fall film.

Mwa.

Filmpje dat wat mij betreft niet al te veel in zijn mars heeft, opgezet vanwege de titel en de regie van MacFarlane, van wie ik regelmatig weleens Family Guy opzet. American Dad / The Cleveland Show halen dat niveau niet meer, maargoed, de film.

Hoe leuk MacFarlane kan zijn met zijn stemmetjes, in persoon is hij een stuk minder leuk en weet een stuk minder grappig zijn. Hij doet zijn best het allemaal met genoeg gevoel over te brengen, maar de grappen zijn gewoon niet leuk gebracht en simpelweg niet grappig.

Ook Theron viel me tegen, sowieso niet helemaal de rol waar ze zin in leek te hebben. Zelden heb ik iemand zo geforceerd op iemand zijn grappen zien lachen. Neeson was een stuk leuker als schurk, dat verhaal rondom zijn Ierse accent was ook wel leuk. Maar erg grappig is hij dan ook weer niet.

Enige acteur waar ik wel om kon lachen is eigenlijk Patrick Harris, hij weet de grappen echt leuk over te brengen. Dat zie ik de andere acteurs niet zo snel doen. De locaties zijn mooi en soms ook erg knap in beeld gebracht. MacFarlane heeft soms echt verrassend mooi cameragebruik.

Ook altijd wel lachen om die heel abrupte manieren waarop bepaalde karakters sterven, de slapstick daarvan is goed gelukt, alleen de overdreven reacties van MacFarlane daarop stompen de humor daar direct weer een beetje vanaf.

Leuk dat MacFarlane wel grappige cameo's heeft gebruikt. Reynolds, McGregor, Lloyd en Foxx doen allemaal eventjes mee. Sommige zelfs als een bekende rol, (Doc Brown & Django). Altijd wel leuk om dat te zien. Maar verder.

Heb wel kunnen lachen, alleen niet om MacFarlane, en dat valt me eigenlijk wel een beetje tegen, want normaal vind ik zijn shows en stemmetjes erg lollig. De titel is ook een beetje gekozen om kijkers te trekken, want de carnage hier gaat niet boven de 50. Maar ja. Uiteindelijk wel mee vermaakt, het is geen heel vervelende zit geworden.

Bonuspunten voor de schietoefeningen van MacFarlane & Theron, daar heb ik echt om kunnen lachen. Ergens toch een beetje jammer dat MacFarlane net iets te veel steunt op de typische Amerikaanse seksgrappen.

Mysterieuze thriller geregisseerd door Mauro Borrelli is goed geacteerd en kijkt prima weg, maar kan niet verbloemen dat het inhoudelijk behoorlijk vergezocht is. Mindcage is erg serieus wanneer het op de toonzetting aankomt, waardoor de uiteindelijke insteek tegen het belachelijke aanzit. Borrelli ervaart daarnaast moeite met de opbouw, zeker aangezien de spanningsboog op geen enkele manier kan worden verhoogd. De situaties van de twee agenten weten nergens memorabel te zijn en de conversaties tussen John Malkovich en Melissa Roxburgh zijn te absurd, maar vormen uiteindelijk niettemin de USP van Mindcage. Het duurt verder niet te lang en kijkt degelijk weg, maar kwalitatieve cinema is het geenszins.

Weinig indrukwekkende thrillerhorror over een groep tieners die gezamenlijk een behekste mijn intrekken tijdens Halloween, waar uiteraard meer aan de hand is dan ze vooraf hadden kunnen denken. Het acteerwerk is verrassend overtuigend, ondanks dat de castleden weinig hoeven aan te vangen met de figuren die ze toegereikt krijgen. Helaas gebruikt regisseur Jeff Chamberlain nogal onoverzichtelijke beeldvoering om zijn spanning op te voeren en is er amper controle over de verlichting, waardoor het moeilijk is om deze film te kunnen blijven volgen. Alhoewel het altijd duidelijk is wat er precies aan de hand is, voelt The Mine niettemin erg houterig en lomp aan. Na enige tijd gaan de ideeën ook een beetje door elkaar heenlopen en verliest de film impact eenmaal de verschillende paden samengevoegd moeten worden. Hierdoor blijft het eindresultaat rommelig en niet al te memorabel, ondanks een aantal degelijke insteken.

Absurdistisch schouwspel waarin het nostalgische spelletje op het grote doek tot leven wordt gebracht, helaas op de meest infantiele manier mogelijk. Regisseur Jared Hess lijkt de (jonge) doelgroep van deze film iets te serieus te nemen, waardoor A Minecraft Movie verzandt in een spervuur van luidruchtigheid, vervelende personages, simplistische humor en een volstrekt bezopen verhaal bezaaid met clichés. Zelden pakt een eindresultaat uit met zo'n grote dosis onzin en de creativiteit die het concept met zich moet meebrengen is daarnaast ver te zoeken. Buiten Jack Black en Jason Momoa zijn er ook geen castleden met een zeker acteertalent of begrip voor de idioterie waarin ze terecht zijn gekomen. Op die manier zit deze film van Hess vol met onderontwikkelde personages en oninteressante gebeurtenissen. Het is dat 't tempo enorm hoog ligt en de visuele stijl uitnodigt voor wat lollige plaatjes, maar dit neemt niet weg dat het uiteindelijk een nogal onuitstaanbaar geheel is geworden.

De hand van regisseur Guy Ritchie is gematigd te herkennen in deze genrecombinatie, met een afwisseling tussen oorlog, komedie, actie en avontuur. Het acteerwerk van Henry Cavill en zijn medecollega's is daarbinnen overtuigend genoeg, maar zijn te talrijk aanwezig om goed uitgewerkt te worden. Daardoor zal Ritchie zich meer moeten inzetten op het explosieve karakter van deze film, maar die komt buiten een aantal doeltreffende geweldsdelicten niet bijzonder overtuigend voor de dag. Het verhaal duurt daarnaast te lang voor de redelijk dunne inhoud, aangezien een breed gedeelte van de focus richting onzinnige pogingen tot humor gaat. Erg spannend wil het bovendien niet worden, waardoor de film je met een enigszins leeg gevoel achterlaat. Pluspunten nog voor een strakke visuele invulling.

Vreemde film die natuurlijk flink te koop loopt met het materiaal waar het mee werkt. Minnie's Midnight Massacre werd onder handen genomen door regisseur Brett Bentman en dat schept beslist geen hoge verwachtingen. In principe wordt het hele Disney-gebeuren er ook met de haren bijgesleept en staat er in deze film een verhaaltje dat prima los had kunnen staan. Het is allemaal nog redelijk geacteerd, maar de balans tussen horror en komedie is flink onevenwichtig, de moorden zijn allesbehalve boeiend en de algemene look oogt erg goedkoop. Het is toch knap hoe je zo weinig aandacht kan besteden aan een film die zijn pulpkant zeker had kunnen omarmen. Helaas wordt er grotendeels gekozen voor een aanpak waarbij dit geheel zo snel mogelijk mee afgesloten kan worden en dat resulteert in een erg oninteressant gebeuren met een gebrek aan hoogtepunten.

Film die niet al te veel heeft.

Had dit al een tijdje geleden gezien, maar toen dit in updates verscheen en ik er zo achterkwam dat ik er niets op had geschreven toch maar eens opnieuw gekeken en om dan toch maar een eerlijk stukje te kunnen schrijven over deze kattenfilm.

Van Houten is niet heel overtuigend, maar in het algemeen is dit beter dan wat ik van haar zie, vooral omdat ze hier net iets meer charme uitstraalt. Maar ze blijft in de zo-praat-niemand toon praten, al heeft ze hier een beetje een excuus omdat ze eigenlijk een kat is (denk ik dan).

Enkele stukjes zijn leuk, zoals Van Houten op het dak, of de eerste ontmoeting tussen Van Houten en Maassen in de boom. Voor de rest is de film nergens heel grappig en heb ik niet veel moeten lachen, dus dan maar meer focus omdat het verhaal wel leuk is bedacht.

Maassen is wel leuk en straalt zoals verwacht meer uit dan zo'n beetje iedereen. Dan heb je het meest positieve wel genoemd. Naast de sets is het camerawerk redelijk saai en sommige dialogen vrij brak. 90 minuten gingen nu niet precies heel snel om. Maar daar moet je het dan maar mee doen.

Leuk.

Weer 1 van Spielbergs betere films. Deze is vooral dankzij het verhaal wat onvoorspelbaarder en daarmee wat interessanter om te volgen. Het is dan ook het verhaal wat de film omhoog helpt, want met een normaler plot had dit echt lang niet zo goed gewerkt.

Acteerwerk is in zijn algemeenheid prima. Cruise speelt zeker 1 van zijn betere rollen. Ik vreesde even dat de rol van Morton me te theatraal zal worden maar uiteindelijk geeft Spielberg haar niet genoeg ruimte voor die irritante aanstellerij. Iets wat ik dan heel erg kan waarderen. Daarbuiten doen Farrell en Von Sydow het ook best aardig maar de rest is zo goed als inwisselbaar.

Plot is interessant, visueel is het net aan. De effecten voelen niet bepaald out aan, maar niet al te overtuigend. De sciencefiction wereld voelt wat kaal aan, het is duidelijk dat er wat greenscreens hebben gespeeld tijdens het opnemen.

Cameragebruik is sterk. Enkele scenes zijn dankzij dat sterke cameragebruik soms bijna geniaal te noemen, met als absolute hoogtepunt de Spyder controle in de flat. Daarbuiten voelt het ook lekker modern en snel aan waardoor het bijdraagt aan de sfeer.

Spannend is het niet zo zeer, maar er zitten aardige dingen bij. Enkele gave ideeën erin verwerkt en een lange speelduur die nergens verveelt. Dit soort filmpjes slagen erin in wat ze moeten doen, en dat is sciencefiction zelf. Je ziet het zelden, echt originele ideeën.

Rauw en grimmig misdaaddrama met een groot gebrek aan originaliteit, maar wel een overdaad aan melodrama. Regisseur Cosimo Gomez en zijn twee medescenaristen lijken behoorlijk geïnteresseerd te zijn in het personage van Alessandro Gassmann, jammerlijk genoeg is het een nogal banaal figuur. Overtuigend geacteerd, maar dermate voorspelbaar dat alle sentimentele heisa om hem heen niet echt los weet te branden. Als kijker kan je ook je borst nat maken voor een ellenlange inleiding zonder hoogtepunten, totdat de makers er klaarblijkelijk zelf genoeg van hadden en het laatste halfuur wat explosiever indelen. Het knip-en-plakwerk is bovengemiddeld en het camerawerk doeltreffend energiek, maar uiteindelijk zal je als kijker veel aantreffen dat je hoogstwaarschijnlijk al eens eerder hebt gezien. Bijzonder aan het geheel is de erg boze en agressieve ondertoon (geweld lijkt altijd de juiste oplossing te zijn), die zeker in de tweede helft gelukkig voor wat extra's zorgt. Een wat onvoorspelbaardere en frissere inhoud had de film goed gedaan, maar enkele opvallend brute scenes tillen mijn persoonlijke beoordeling net naar een 2,5*.

Matig dingetje.

Een beetje de standaard voor dit soort films. Tegenwoordig lijkt er namelijk steeds minder en minder moeite te worden gedaan om films als deze nog tot een goed einde te brengen. Toch moet ik zeggen dat ze hier soms nog origineel met het concept om weten te springen, en dat is fijn.

Voor een thriller mist het alleen op vrijwel elk vlak wat spanning. Het voelt nooit echt aan alsof het hoofdpersonage wordt bedreigd en dat heeft er alles mee te maken dat de indringers een makke indruk maken. Davenport daartegenover maakt ondanks haar bijzondere eigenschappen ook een weinig intrigerend hoofdpersonage. Het komt er dus op neer dat de ene oninteressante kant het tegen de andere oninteressante kant opneemt.

Verder wat aardige beelden op het vlak van cinematografie. Keurige decoraties en veel focus op de omgeving, daar kon ik uiteraard van genieten. Het weet alleen weinig stand te houden in een film als deze. Je wacht uiteindelijk namelijk wel eerder op de escalerende situatie tussen de vrouw en de indringers maar die komt niet. Tenminste, die komt wel, maar het gebrek aan spanning weet de film niet echt lekker te laten kaderen.

Uiteindelijk is dit een redelijk typerend voorbeeld van een film die je binnen no-time vergeten bent. Wel een aantal geinige vondsten en een aardige look, maar ook nogal donkere verlichting en een camera die niet echt lekker alles in beeld weet te krijgen. Ook de ietwat onopvallende manier van editen neemt een hoop spanning weg. Makkelijke film om te kijken, nog makkelijker om te vergeten.

Richard Attenborough is uitstekend als fictieve kerstman, maar het zit hem binnen dit scenario helaas niet mee. Regisseur Les Mayfield maakt van deze Miracle on 34th Street een bekende, weinig memorabele herbewerking waar de kerstmagie er dubbel en dik doorheen gejast moet worden. Op die manier wordt er van alles uit de kast getrokken om van dit sprookje een bekend gebeuren te maken. Onschuldige kinderen die de magie van kerst langzaam verliezen, volwassen mensen die door middel van deze feestdag hun eigen problemen overwinnen, rijke corporaties die dollartekens in alle situaties zien, Mayfield stopt het er allemaal in. En alhoewel het zeker redelijk wegkijkt, biedt Miracle on 34th Street veel te weinig verrassingen en loopt het op een belachelijk eenvoudige manier af.

Jaren terug had ik een korte wisselwerking met regisseur Levin Garbisch over de trailer van Miranda Veil, die op mij toch een bijzondere, maar onduidelijke indruk maakte. Hij was het daarmee eens en gaf aan een tweede trailer te willen maken, maar die heb ik nooit meer gezien. Jaren later toch het eindresultaat bekeken wat ervan gekomen is en het mag gezegd worden dat Garbisch over genoeg ambitie beschikt. Een interessant gegeven dat sterk wordt vertolkt door zowel Zach Steffey als Annabal Barrett. Het concept biedt ruimte voor een boel inhoudelijke kansen die door de makers goed worden benut, maar uiteindelijk moet er erkend worden dat Miranda Veil beter werkt als romantiekfilm dan als thriller. Helaas blijven die inslagen beperkt en geeft Garbisch voortdurend de ruimte aan een of ander absurd, oninteressant figuurtje dat elke keer weer een lange tijd in beeld moet komen. Ook op visueel vlak laat de productie te wensen over, specifiek op het vlak van praktisch geweld. Een interessante basis is er dus zeker, maar echte durf en/of onderscheiding komt er niet van en dat is toch erg jammer.

Mwa.

Zeker geen onaardige verfilming van het brave Snow White sprookje. Waarbij ik Snow White and the Huntsman al niet bepaald geweldig vond vind ik dit ook niet een al te geslaagde film. Alle potentie was er, de cast, de landschappen etc.

Collins is zeker geen slecht actrice, maar straalt niet echt een Snow White uit. Roberts is altijd vervelend, en hier wederom opnieuw. Het verhaal is maar weinig kloppend met de originele tekenfilm en ik denk dat daar de kritiek een beetje ligt.

Sommige scenes zijn leuk gedaan, evenals de sneeuwachtige landschappen via sets in beeld brengen. De liedjes vallen ook wat tegen, maar zijn in het algemeen best prima. Jammer dat het verhaal zo afwijkt aan het sprookje, dat kwam nogal warrig over.

Leuk.

Kreeg de film vooral te zien doordat deze op een avond werd uitgezonden. Was dat niet zo, dan had ik er nog nooit van gehoord. Ik googelde een paar afbeeldingen die gelinkt waren aan de film en raakte geïnteresseerd. Na het daadwerkelijk zien van de film bleek ook dat de film in mijn straatje lag.

MirrorMask mag duidelijk een boekenachtergrond hebben. De film voelt constant aan als een illustratie van een kinderboek, een gevoel dat het grootste gedeelte van de film weet aan te houden. Het visuele stijltje werkt daarnaast ook effectief. Er hangt een mooie filter over de film heen en er wordt creatief omgegaan met wezentjes, achtergronden en scenario's. Elke scene toont iets leuks en dat werkt goed.

Jammer is wel het narratief. De visuele stijl leidt namelijk erg af van het verhaal. Althans, voor mij dan. Ik kan niet echt letten op dialogen als ik een insect met een mensengezicht zie. Bovendien loopt het verhaal ook niet helemaal lekker. Er heerst te weinig een avontuurlijk gevoel en ondanks de bijzondere personages wist het me nauwelijks te trekken.

Gelukkig staat daartegenover een film die goed weet te boeien en nooit te lang aanvoelt. Het gaat wellicht te lang door, maar de sfeerzetting weet dat wel voldoende in te vullen. Genoeg bijzondere creaturen en gebeurtenissen te vinden in MirrorMask. Wel zonde van soms gedateerde effecten, maar de aparte cinematografie weet dit voor een groot gedeelte te verhullen.

De herziening van deze mysterieuze horrorthriller overtuigde me toch om overstag te gaan van een onvoldoende naar een dikke voldoende, al vormt dit voor regisseur Alexandre Aja absoluut niet zijn beste werk. Mirrors is overduidelijk een herbewerking van een Aziatische horrorfilm waardoor de eerste helft overgoten wordt met dramatiek, maar het probleem is dat het niet meteen erg interessant is. Het zorgt ervoor dat de persoonlijke demonen waar Kiefer Sutherland mee worstelt het tempo regelmatig uit de film halen, maar gelukkig compenseert Aja voldoende op het vlak van horror. Enkele gemene scares, opvallend expliciete gewelddadigheden en erg overtuigende cinematografie maken van Mirrors een lekker eigenzinnig werkje. Daarmee slagen de makers in het haast onmogelijke om van klunzige, kwaadaardige spiegels een daadwerkelijk intrigerende oppositie te maken. De herziening heeft de laatste onvoldoende die ik heb toegekend aan een film van Aja mooi weggepoetst.

Matig.

Een concept waar iets heel moois van had kunnen komen, maar dit is helaas niet gebeurd. Ik had er wel op gehoopt, maar de algemene score wil wel een bepaalde grens leggen. Deze film is toch wel een teleurstelling omdat ook goedkopere films weleens willen verrassen, maar deze dus niet.

Je weet trouwens wel direct dat een film niet een te hoog tempo gaat hanteren als de opening zelf al 10 minuten duurt. En inderdaad, deze film is niet al te snel. Het tempo ligt redelijk laag en pas na 30 minuten mogen de eerste horrorscenes diens intrede doen. Wanneer dat gebeurd gaat het niveau helaas niet bepaald omhoog.

De indringers in dit geval zijn namelijk volslagen ridicule verschijningen. Doen me denken aan dat kotertje uit de It. Wie bedenkt het nou toch om indringers in een gele regenjas te hijsen? Want dan zullen ze zeker wat minder opvallen. Verder zijn ze ook niet zo spannend. Typisch in donkere hoekjes staan waarvoor ze niet zozeer de moeite hebben genomen om ze überhaupt donker te maken.

Acteerwerk is verder relatief slecht. Coet doet wel duidelijk haar best maar de rol vraagt hier en daar net wat te veel van haar. Zeker haar astma-aanvallen voelen te nep aan. Verder wil de film niet echt spannend worden en gaat het te lomp om met de spanningsopbouw. Het is niet akelig of ijzig genoeg, en er komt geen sfeer van het huis af.

Uiteindelijk haalt de finale nog wat uit qua gore en duurt de film niet te lang. Bovendien biedt het wel net genoeg vermaak om niet compleet saai of slecht te worden. Het heeft wel wat, maar het ontbreekt de film wel wat aan kwalitatieve regie. Het concept, alhoewel niet bepaald origineel, had erg goed kunnen werken. Zeker als je als kijker de angst en situatie kan realiseren van de hoofdpersoon. Daar slaagt deze film alleen niet in en komt het als geheel niet verder dan een matig tussendoortje.

Middelmatige romantische thriller met erg ongelukkige marketing, want regisseur Travis Baker hoopt hier vooral iets eigenzinnigs te creëren terwijl er natuurlijk een traditionele slasher wordt beloofd. Marc Valera en Brooke Anne Smith doen het daarbinnen gelukkig uitstekend en hebben samen een aparte, aanstekelijke chemie die onderhoudend voor de dag komt. Jammerlijk is dat er verder weinig spanning of sfeer tot leven wordt gebracht, waardoor de uiteindelijke finale toch wat kaal en braafjes voor de dag komt. Echt sterk wil het op visueel vlak ook niet worden, waardoor de makers uiteindelijk nét naast een voldoende grijpen.

Een tragisch coming-of-age-verhaal geïnspireerd op de gelijknamige novel van Emily M. Danforth, die werd verfilmd door regisseuse Desiree Akhavan in haar tweede speelfilm. Het vormt voor Chloe Grace Moretz één van de weinige films waarin er echt moet worden geleund op haar acteerwerk, maar spijtig genoeg slaagt ze er niet in om een innemend en/of boeiend figuur te zijn. Het scenario brengt een verfrissende nuance in het verhaal door de oppositie niet herhaaldelijk en consistent af te schilderen als boemanfiguren, maar Akhavan breekt diezelfde nuance na enige tijd af door uiteindelijk toch terug te komen op bovengenoemd argument. Bovendien zijn de bijrollen van Jennifer Ehle en Sasha Lane uitermate karikaturaal en voelen geen moment aan als figuren die daadwerkelijk bestaan. Op conceptueel vlak biedt de film een verontrustende inkijk op de geloofsovertuiging van enkele mensen en de rol van John Gallagher Jr. is uiterst geslaagd, maar uiteindelijk levert de film weinig stimulatie (meer) af waardoor het na enige tijd vechten tegen de klok geblazen is. Overigens een halfje extra voor de rauwe, directe regiebenadering van Akhavan die subtiel genoeg blijft voor zo'n gewichtig onderwerp.

Ok musical.

Een film waarin alles gezongen is is bij mij nieuw in mijn boekje. Vooral omdat ik maar weinig musicals kijk, en ik had toch wel moeite om dat hier dan te accepteren. Crowe en Jackman vallen nogal tegen met hun stemmen, en bij de emotionele scene van Hathaway voelde ik helemaal niets.

Ik kon soms mijn aandacht er ook niet echt bijhouden, ontroerend vond ik hem ook nergens echt zelfs niet toen het kind was neergeschoten.. Maar dat is de negatieve kant, positief vond ik het er visueel erg mooi uitzien, het acteerwerk is mooi en het wil in het tweede deel wel vermakelijk overkomen.

Cohen vind ik weer geweldig, Seyfried is leuk en Eddie Redmayne ook. In dat opzicht is het ook wel een goede film dat mooie effecten draagt. De laatste scene vond ik ook het mooist van de hele film. Ik denk dat deze films gewoon niet voor mij in de wieg gelegd zijn. Maarja

Sterk.

Tegen de verwachtingen in bleek deze film een erg sterke en een volledig andere film te zijn dan ik had verwacht. Nu ging ik de film ook compleet blanco in. Ik had op z'n minst 2 liedjes verwacht, waarschijnlijk omdat mijn kennis richting deze Les Misérables-term nogal beperkt is. En dat bleek ook zo te zijn na het zien van deze film, die helemaal anders was.

In plaats van een musical is deze film een realistische waarneming geworden van een misdadige Franse wijk, waarin we zowel de politie als de bewoners volgen. Ondanks dat deze film niet lang duurt slaagt regisseur Ly er wel in beide kanten goed uit te werken, waardoor iedereen een gezicht heeft. Via de kleinste details worden deze personages sterk ingevuld, en dat kan ik prijzen.

Het acteerwerk is daarnaast erg sterk en zelfs de kinderen zetten goede rollen neer. Ieder personage krijgt vorm en tevens kan iedere acteur of actrice genoeg charisma aan zijn personage meegeven. Ly is niet al te veel geïnteresseerd in achtergrondpersonages waardoor die wat leger ingevuld worden, maar diegene die daadwerkelijk dialogen hebben krijgen wel genoeg invulling.

Ook de vormgeving van de wijk is geslaagd en visueel weet Ly genoeg tempo, vaart en vorm eraan mee te geven. Hierdoor kijkt de film altijd vlot weg en de finale kent zelfs nog een aantal aardige filters. De dreiging van geweld en agressie zit voortdurend in de lucht, en ondanks dat deze film intenser had kunnen zijn weet de film aardig spannend te zijn en leunt goed op de onderhuidse spanningen.

Camerawerk had soms iets meer mee mogen gaan met de situatie, zoals de spanningen iets overweldigender in beeld brengen, maar verder was dit een uitermate plezante verrassing die nergens verveelde en geeft wat je (misschien) verwacht. Sterk ingevuld, perfecte details en een speelduur die nooit uit de hand loopt. Binnen zijn soort absoluut 1 van de betere titels die zijn uitgekomen, jammer dat het zo lang duurde voordat deze film onder mijn radar terechtkwam.

Best sterk.

Ik verwachtte er al best veel van, en die verwachtingen zijn eigenlijk ook gewoon keurig netjes volbracht. Al had ik ergens wel mijn twijfels met een man als Reiner aan het stuur, die ook wel heel Amerikaans is in zijn werk. Maar gelukkig vergat ik dat hier al snel.

Het is ook vooral de goede rol van Bates die de film naar een hoog niveau tilt. In het begin had ik mijn twijfels, want in aardig zijn is ze minder goed, maar in getikt zijn is ze uitmuntend en weet daarmee erg angstaanjagend te zijn in haar uitstraling.

De rol van Caan is prima, maar niks heel memorabel. Maar de rol zelf is dan ook weinig om jezelf mee te kunnen bewijzen. Het is vooral de constant aanwezige spanning in de film die sterk is, en continue in de lucht blijft hangen. Daarbij dus goed geholpen door Bates.

Genoeg hou-je-adem-in momenten die het allemaal angstaanjagend spannend maken. Trillen en bibberen, het blijft de hele film aanwezig. Sommige scenes tikken de horror goed aan (Als Caan wakker wordt (2x) en Bates voor zich ziet staan bijvoorbeeld, is erg eng en naar om zo te zien).

Thriller is uitmuntend, drama ok en de horror sterk. Jammer dat de rest wat klassiek en soms zelfs overbodig is. Rol van de sheriff voegt weinig toe, zeker omdat hij richting het einde toch afgemaakt wordt. en daarmee is de speelduur soms wat onnodig lang.

Uiteindelijk een fijne thriller, die soms door de zijplotjes wat faalt, maar in het algemeen is dit gewoon goed. Jammer dat dit soort sfeertjes niet vaak meer terugkeren op het grote doek.

Infantiele kinderfilm met een redelijk energieke aanpak van regisseur Erwin van den Eshof, maar daartegenover een eindeloze herhaling van uitgespeelde clichés, onbegrijpelijke handelingen en erbarmelijke bijrollen van muzikanten. Ik heb als filmfanaat veel slechte acteerprestaties gezien, maar wat de heren van de band 4U laten zien tart echt elke verbeelding. Djamila zelf is eigenlijk de enige die een beetje energie weet te halen uit dit dunne scenario, maar ze wordt niet geholpen door de onkundige humor die Misfit constant moet includeren en de waardeloze pogingen van haar medecollega's om tot een vorm van acteren te komen. Het is vast dat er een aantal bekende namen in rondlopen, anders is het me een compleet raadsel waar dit soort ideeën toch hun succes vandaan halen.

In opwachting van regisseur Renny Harlins horrorfilm The Strangers: Chapter 1 besloten één van zijn recentere werken op te zetten, maar grootse verwachtingen schept het niet. Niettemin doet Harlin wel zijn best om een redelijk vlot werkje naar het witte doek te dirigeren, met een overdaad aan editing en een uitbundige introductie van de personages. Helaas komt er geen enkel daarvan echt goed voor de dag, met name omdat het scenario van Kurt Wimmer en Robert Henny overvol zit met flauwe, inwisselbare komedie. De constante neiging om overal de humor van in te zien zorgt er al snel voor dat het verloop in een vermoeiende zaak verzandt. Het inhoudelijke verhaal zelf probeert verder met grootschalige situaties slim uit de hoek te komen, maar maakt al bij al eerder een vergezochte en ongeloofwaardige indruk. The Misfits vormt uiteindelijk een uiterst tamme, brave film die enkel opvalt door de vlotte manier van regisseren. Hopelijk vertrouwt Harlin binnenkort zichzelf boven zijn scenarist.

Regisseuse Catherine Hardwicke brengt een aardige combinatie tussen een grote variatie aan genres, zonder er specifiek eentje te kiezen als hoofdgenre. Dat maakt van Miss Bala gelukkig juist een doeltreffend volle film met genoeg insteken om het plot voorwaarts te duwen, waartussen Gina Rodriguez overtuigt in de hoofdrol. Haar relatieontwikkeling met Ismael Cruz Cordova oogt wat onafgemaakt, maar ze doet het zonder meer keurig in een verschijning die best veel van haar kwaliteiten eist. De actiescenes zijn wat te kort voor een blijvende indruk en de finale gaat te ver buiten de bocht in vergelijking met het geloofwaardigere restant van de film, maar Miss Bala vormt een redelijk kwalitatief eindresultaat. Hardwicke doet zich er echter wel goed aan met meer durf te dirigeren voor haar volgende film, zodat het ook wat beter weet te onderscheiden.

Mwa.

Opzicht nog wel een film met schattige momenten, maar ik denk dat Bullock in komedies nooit echt mijn ding zal gaan worden. Van meerdere acteurs en actrices die ik vroeger niet zo bijzonder vond krijg ik tegenwoordig een wat sneller kloppend hard, maar bij Bullock heb ik toch altijd een beetje mijn schouders opgehaald.

Deze film moet het vooral hebben van wat sullige personages die samen wat amusante scenes bij elkaar harken. Dat maakt van de film nog enigszins een behapbaar geheel, maar dat neemt niet weg dat er op z'n beurt ook niet al te veel van weet aan te slaan. Het vermaakt hier en daar, sommige scenes zijn absoluut memorabel, maar daar wordt het dan ook weer bij gelaten.

In principe kan je nog wel wat winnen met de film, maar om dat voor elkaar te krijgen moet je vooral een liefhebber zijn van Bullock en haar carrière met het doen van komedies. Eén enkele scene zal me echter nog wel bijblijven en dat is deze. Dat zijn simpele scenes die toch een blijvende indruk op me achter zullen laten. Van die schattigheid kan een film als deze makkelijk profiteren, maar daar houdt het voor een groot deel weer bij op.

Vervolg.

Van het eerste deel zal ik niet meer veel kunnen onthouden, daar verandert dit tweede deel eigenlijk weinig aan. De gehele reeks is eigenlijk nogal onopvallend, ondanks de verwoede pogingen van Bullock om van haar personage een iconisch figuurtje te maken. Het wil er met dit soort basisfilms niet echt lekker uitkomen.

Wat deze film echter wat minder dan zijn voorganger maakt is dat de echt schattigere momenten nu ontbreken. Zonder die springende scenes blijft er eigenlijk een zeer platte film over die steeds hetzelfde niveau aanhaakt, en dat is eerder een matig niveau. Er zit altijd wel iets in dat groots genoeg is om niet compleet saai te worden, anderzijds ook te weinig om je echt bij te blijven.

Veel meer dan dat zal je ook niet over de film kunnen zeggen vrees ik. Het acteerwerk is redelijk, het verhaal loopt oké, maar de film kent eigenlijk geen enkele scene die je als kijker maar een beetje zal gaan bijblijven. Dit complete en vervelende gebrek aan hoogtepunten zorgt ervoor dat Miss Congeniality verdrinkt onder de middelmaat.

Flauwtjes.

Miss March is een vlot wegkijkende, maar erg lege komediefilm die zich klakkeloos kan aansluiten bij het gemiddelde niveau dat Amerika met dit soort films aflevert. Miss March is echter een puur genrewerkje, wat betekent dat het zich in kleine mate bezighoudt met romantiek en helemaal niet met drama.

Wat deze film kan onderscheiden zijn wat opmerkelijke scenes tussendoor die behoorlijk geflipt zijn. Enkele ideeën heb ik nog nooit gezien, een aanval krijgen tijdens orale bevrediging bijvoorbeeld. Ze hebben het luikje van hun brein wel opengetrokken voor deze film en dat levert wat merkwaardige momenten op, die eigenlijk wel werken. Niet omdat ze hilarisch zijn, maar wel omdat ze bizar genoeg zijn.

Verder eigenlijk een best regulier werkje dat zich met moeite staande kan houden tussen de andere komedies. Het is alleen allemaal wat luider, vulgairder en dommer. Het jammere is alleen dat veel grappen de plank misslaan en typetjes zoals Moore werken voor geen meter. Eigenlijk forceert de film zijn komedie gewoon te veel, en hierdoor wil het juist totaal niet werken.

Teleurstellend ook dat de film nogal lui te werk gaat met een concept dat niet eens zo slecht gevonden is. De heren zijn na 4 jaar bijvoorbeeld geen spat verandert en daardoor dacht ik eerst dat ze gewoon een grap uit aan het halen waren. Later bleek dit echter serieus te zijn, maar de vraagtekens gaan dan wel boven mijn hoofd zweven.

Merkwaardige, maar flauwe komedie die wat voordeel kan halen uit het feit dat het wat uiterst bizarre momenten tussendoor kent. Verder niet zo indrukwekkend eigenlijk. Het is voor een specifiek type mensen gemaakt die van dit soort komedie houden, en daar is niets mis mee, want daarvoor wordt het gemaakt, maar veel plezier heb ik er persoonlijk niet aan beleefd.

Matig.

Miss Meadows is een film die werkelijk geweldig had kunnen zijn, mits de film in de juiste handen terecht was gekomen. Dat is met deze film helaas niet het geval, al had ik er kort even vertrouwen in na de opening, die eigenlijk precies de juiste toon en uitvoering weet te hanteren. Lekker luchtig en sweet, ik mag het wel.

Vreemd is echter dat regisseur Hopkins die toon nauwelijks doorzet en zijn film steeds normaler inricht daarna. Het verhaal wordt steeds serieuzer en het fantasierijke sfeertje knalt er steeds verder uit. De decoraties in de openingsscene waren niet geweldig, maar vergeleken met de rest van de film voelt het aan als een frisse orkaan om je oren.

Het acteerwerk is niet verkeerd en Holmes verstaat haar vak, maar de regie laat haar weinig ruimte tot echte cynisme of scherpheid. Haar personage is apart, maar nooit echt speciaal of leuk. Je kan gewoon moeilijk met haar meeleven omdat Hopkins vooral inzet om het personage apart te maken. Hij vergeet daarmee het personage ook leuk te maken.

Verder kleurt de film veilig binnen de lijntjes in een concept die er juist om schreeuwt buiten de lijntjes te treden. De scenes met geweld zijn erg tam, de algemene sfeer is niet luchtig genoeg en in zijn geheel blijft het aanvoelen alsof de film zichzelf herhaaldelijk inhoudt. Het lijkt alsof Miss Meadows gewoon niets durft, en dat is een enorme gemiste kans.

Verder krijgen we nog een aardige wending om onze oren tegen het einde aan, maar dat de film steeds serieuzer en sentimenteler wordt begrijp ik niet. Rare keuzes voor een film zoals deze, want dit soort films vragen gewoon om iets anders. Het is niet scherp, hard, grappig of luchtig genoeg. Het houdt zich in op alle vlakken, en daarmee laat Hopkins een serieus leuk idee liggen. Jammer.