Mischief Night (2014)

"You're the strangest fucking girl I've ever met."

Ik verwachtte eigenlijk Mischief Night (2013) te zien, maar ik kreeg dus dit voorgeschoteld.

Op zich begint het nog best interessant moet ik zeggen. De film heeft al de ingrediënten voor een typische Halloween slasher: een onheilspellende sfeer, een gemaskerde killer en een aardig kat-en-muisspel. Hierbij word je als kijker min of meer in het ongewisse gelaten over de achtergrond van de protagonist.

Ware het niet dat na ruim een halfuur 'Mischief Night' plots een andere wending aanneemt. De horror lijkt helemaal buitenspel gezet te zijn en in plaats daarvan krijg je een soort van romantisch onderonsje voor je kiezen. Op deze manier wordt het meer karakter gedreven; wat je niet zo vaak ziet in een dergelijke film. Ik kon het in ieder geval wel waarderen.

Wat dat betreft had het wellicht iets ingekort kunnen worden, omdat de angel van de film er zo enigszins uit is gehaald. Ik neem aan dat niet iedereen de langzame pacing zal kunnen appreciëren. Gelukkig brengt het slot nog enige soelaas.

Al met al een leuke poging tot iets anders binnen de gebaande paden van een slasher, jammer genoeg pakt het niet helemaal goed uit. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor wat - wannabe grappige - outtakes van Malcolm McDowell en een extra scène.

2,5 Sterren.

Het begon als een horror thriller en langzaam ging het naar een romantisch komedie toe .Wat ging er in de gedachten gang van van de makers om? 2013 was top en 2014 was een flop.

Middelmatige romantische thriller met erg ongelukkige marketing, want regisseur Travis Baker hoopt hier vooral iets eigenzinnigs te creëren terwijl er natuurlijk een traditionele slasher wordt beloofd. Marc Valera en Brooke Anne Smith doen het daarbinnen gelukkig uitstekend en hebben samen een aparte, aanstekelijke chemie die onderhoudend voor de dag komt. Jammerlijk is dat er verder weinig spanning of sfeer tot leven wordt gebracht, waardoor de uiteindelijke finale toch wat kaal en braafjes voor de dag komt. Echt sterk wil het op visueel vlak ook niet worden, waardoor de makers uiteindelijk nét naast een voldoende grijpen.