Meningen

De Koreaanse regisseur Bong Joon Ho brengt een fraai vormgegeven sciencefictionkomedie met een helaas weinig subtiele satirische inslag. De manier waarop bepaalde figuren in Mickey 17 worden neergezet is ronduit infantiel, waardoor zeker de humor van deze film niet echt uit de verf weet te komen. Gelukkig doet Robert Pattinson het overtuigend in een best gewaagde en veeleisende hoofdrol, al blijft ook hij erg veel hangen in typerende trekjes. Ho vergeet verder vooral om een aantal hoogtepunten neer te zetten, want zeker de finale komt bij lange na niet zo meeslepend of innemend voor de dag als dat de makers hadden gehoopt. Steven Yeun, Mark Ruffalo en Toni Collette leveren daarnaast een aantal van hun meest irritante acteerprestaties ooit af en dat maakt een zit van 137 minuten natuurlijk niet veel draaglijker. Dankzij een onvoorspelbare inhoud en mooie visuele effecten wint Mickey 17 echter wel een nipte voldoende.

Goed is deze film zeker niet te noemen, maar dramatisch slecht evenmin. Regisseur Jamie Bailey maakt min of meer wat je er als kijker van kunt verwachten: een goedkoop horrorprojectje dat bekende concepten gebruikt voor de marketing. Vroeg of laat zou het namelijk tijd worden dat een figuurtje als Mickey Mouse zijn eigen griezelfilm krijgt, al waren er natuurlijk een miljoen manieren om dat beter te doen. Bailey profiteert gelukkig van een cast die het helemaal niet onaardig doet en een korte speelduur. Een hoop scenes slaan volkomen nergens op en de kills worden brak in beeld gebracht, maar omdat 't enkel 75 minuten duurt kent het geen zwaar effect. Simon Phillips is verder een belachelijke moordenaar, de spanningsopbouw werkt voor geen zier en het einde test je geduld, maar er zijn zoveel horrorfilms die aanzienlijk vermoeiender zijn om doorheen te komen dat dit me persoonlijk nog meeviel.

Matig.

Het is eigenlijk wel een beetje pijnlijk om te zien dat Shane West en Stephen Lang nu in dit soort films op komen dagen tegenwoordig. West mag dan wel denken dat hij goud in handen heeft, maar Lang is toch echt te ervaren en te goed om hierin mee te doen. Als hij vervolgens ook maar beperkt wordt gebruikt merk je dat hij er zelf ook wel zo over zou denken.

Deze film kan in zijn voordeel gebruiken dat het er qua omgeving nog wel redelijk uitziet. Mooie locatie ook, wordt ideaal gekozen om een rustige maar ongemakkelijke sfeer op te bouwen. Veel faciliteiten worden dan ook naar behoren benut. Zeker nodig ook, want anders valt de film snel in duigen. Camerawerk is wel wat saai en de spanning komt er nergens uit, maar het blijft wel op de plek waar het de meeste kracht uit kan persen. Dat is fijn.

De mysterieuze eerste helft en kern die niet meteen uit de doeken wordt gedaan zorgen ervoor dat Mid-Century niet compleet rampzalig is om naar te kijken. Verder is het alleen ook wel wat eentonig geregisseerd. Iets te veel op het verhaal steunend, dat in de finale te belachelijk wordt. O'Hara grijpt om haar heen om steun te vinden, maar die verkrijgt ze niet omdat de film visueel te ondermaats is.

Te weinig intrigerende filters, te weinig geduld en vooral een saaie camera zorgen ervoor dat de presentatie te moeizaam is om de film naar behoren een sfeer te geven. Wel een mooie locatie en goed acteerwerk van een cast die eigenlijk wat te goed is voor deze film, maar goed. Typische horrorfilm die niet al te lang duurt om te maken en nagenoeg meteen weer in vergetelheid raakt.

Hill achter de camera.

Mid90s is absoluut niet de film die ik daarmee had verwacht van iemand als Jonah Hill. Ik weet niet wat dit project voor hem betekent heeft, maar ik denk wel dat hij erg goed gekeken heeft naar wat andere regisseurs binnen dit soort films doen. Het kan namelijk bijna niet dat zo'n bekend acteur met een film aan komt draven die voelt als beginproject.

Daarmee zijn de stijlkeuzes uiteraard intentioneel maar niet echt geweldig. Vooral omdat ik het persoonlijk niet zo boeiend vind, maar gelukkig weten de personages binnen die stilering uitermate goed te boeien. Toen ik de naam 'Fuckshit' voorbij hoorde komen wist ik me weer even te herinneren dat dit van Jonah Hill afkomstig is, verder voelt de film toch redelijk uniek aan gelukkig. Is hier ook absoluut nodig.

Wat de film vooral wat in de weg zit is de zweverigheid. De film gaat nergens echt heen en pas helemaal richting de finale komt het ergens terecht. Dan is het echter al wat te laat, want verder stuitert de film wat rond tussen personages die allemaal op hun eigen manier een loser zijn. Losers waarvan sommige succes willen bereiken en anderen juist hebben opgegeven. Vernieuwend is het niet, gelukkig nog wel boeiend.

Ik vind het wat lastig om uit te drukken wat ik van de film vind. Het is redelijk allemaal en kwalitatief best onderhoudend, maar het is geen film die echt over iets beschikt dat je bij zal blijven. Het boeit wanneer je het kijkt, maar komt vooral wazig over eenmaal de film wordt afgesloten. Ik kan er uiteindelijk na inzinking weinig mee, waardoor ik het niet veel hoger ga geven dan dit cijfer.

Kids school.

Vond het eigenlijk wel beter dan verwacht, zeker omdat ik al van tevoren wist dat ik een kinderfilm ging kijken. Maar ook als volwassenen heb je soms weleens zin in lekker kinderachtig materiaal en deze film weet dat met behoorlijke overtuiging te brengen.

Schrok ook dat dit achteraf van Carr kwam, die ik vooral toch wel een luie smaak in komedie vind hebben. Zoiets als Paul Blart: Mall Cop is me al snel suf. Deze film is ook niet de beste komedie die er is, maar toch een stukje frisser en vermakelijker dan menige Amerikaanse onzin. Daarom ook iets leuker.

Ook een opvallend sterke kindercast hier. Gluck was al duidelijk een talent onder de jeugdacteurs, en ook hier doet hij het enthousiast. Lijkt ook al op erg vroeger leeftijd ervaren te zijn geworden. Ook Merced doet het goed als jeugdactrice. Nisenson doet het ook leuk, maar is toch duidelijk iets te jong om dit soort rollen echt te spelen.

Hoop high-school elementen en een hoop creativiteit in de grappen en grollen die worden gevoerd. Al legt de film al snel de lat hoog met het inkleuren van de school via sticky notes. Daar gaat de film ook nooit meer overheen. Maar wel een gave inrichting denk ik zo. Maar zoiets over-the-top zorgt natuurlijk ook al snel voor problemen.

Deze film blijft een kinderfilm, dus veel logica hoeft er niet in te zitten. Echter denkt deze film wel heel makkelijk na over de grappen die ze maakt. Veel grappen gaan namelijk wel extreem over-the-top en daarbij komen al snel de gedachtes "hoe doen ze dit" snel naarboven.

Bepaalde rollen zijn me ook iets te veel en vooral te standaard. De egoïstische nieuwe echtgenoot die niet het beste voorheeft met de kinderen, de naïeve moeder en de gemene directeur. Wie heeft ze nog niet eerder gezien. Echter weet Daly zich als directeur nog wel te redden. Maar Graham vond ik dodelijk saai.

Voor de rest wel vermakelijk, maar de film combineert de toon van overdreven kinderachtige humor niet al te subtiel met pijnlijke onderwerpen. Die twist was bijvoorbeeld al opvallend krachtig, maar mist de impact die dan moet volgen vanwege de overdreven toon die het 2 scenes daarna toont. De film lijkt daarom ook voornamelijk te verdwalen in waar het precies heen wil.

Voorspelbaar ten top, maar nog wel vermakelijk. Ook waar dit soort films voor bedoeld zijn lijkt me. Leuk voor een keertje, maar je bent het ook wel weer snel vergeten.

Ok.

Uiteindelijk is dit een andere film geworden die ik van tevoren had verwacht. Ik had me er ook weinig over ingelezen en ik keek dit uiteindelijk vooral voor de oscar die de film destijds kreeg. En tja, oscars worden meestal gegeven aan moralistische drama's. Deze was daar niet erg typerend voor.

In de eerste minuten krijgen we direct een bijzondere Voight voor onze kiezen. Ik weet niet of ik hem goed vind acteren. Het lijkt me namelijk een makkelijke rol die overdreven wordt uitgevoerd. Niet perse slecht, maar ook niet erg hemels. Ik kon dan Hoffman een stukje beter waarderen.

Midnight Cowboy valt op door een aantal opvallende nachtmerrieflashbacks en interessante toevoegingen van de regie. Klassiek is het totaal niet, bij vlagen gaat het zijn tijdperk voorbij. Het deed me soms een beetje denken aan de films van David Lynch. Ik kan het in ieder geval waarderen.

De chemie tussen Voight en Hoffman vond ik helaas minder werken. Ik vond hem zelfs zeer kort door de bocht, toen Hoffman de pijp uitging in de bus voelde ik dan ook niets, en het verhaal is ook zeker niet om over naar huis te schrijven. Je kan het wellicht in enkele zinnen eigenlijk al uitschrijven.

Qua vermaak wordt de aandacht er vaak bijgehouden door de nachtmerrieflashbacks. Maar uiteindelijk begint de film af te sterven en begint de aandacht beetje bij beetje te verslappen. Na 90 minuten vond ik het dan ook weer mooi geweest en ging ik de minuten eigenlijk aftellen.

De boodschap van de film dringt ook niet erg tot me door. Voight lijkt namelijk helemaal niks te leren. Maar de film kent genoeg aparte momenten voor een voldoende. Alleen zijn de sfeervolle sequenties te weinig om het minder sfeervolle real world-gedeelte boeiend te houden. De chemie kan ik niet vinden, het is echt wachten op de volgende interessante sequentie. Redelijk product voor de rest, maar niet het meesterwerk als het gemiddelde doet vermoeden voor mij.

Meer van verwacht.

Zeker geen slechte film van Parker, die hard geweld best op de camera wil krijgen gelukkig, maar dit vond ik uiteindelijk een beetje een tegenvaller. Na een zeer spannende eerste 20 minuten valt de film wat terug in een wat normaal gevangenisdrama.

Het deel in de gevangenis was ook zeker niet altijd even interessant. Er zitten een aantal sterke, harde momenten bij, maar in het algemeen wist het me niet optimaal te boeien. Jammer, want de eerste minuten voordat hij erin beland waren hou-je-adem-in momenten.

Davis doet het heel aardig in zijn rol, en heeft ook best redelijke karakterontwikkeling. De tijd in de gevangenis ging wel soms wat snel. Zowat 50 minuten in de film zit er al 3 jaar op, en dat gaat gewoon net iets te haastig. Een beetje te chaotisch.

De gevangenis heeft soms een paar harde momenten, maar in het algemeen gaat de film er eigenlijk nog niet zo veel op in. Meer op de psychologische drama waar het hoofdpersonage doorheen gaat. Maar die is echter niet erg boeiend helaas.

Parker is een gedurfde regisseur, maar hij weet deze film gewoon niet boeiend genoeg te maken om het naar een hogere voldoende te krijgen. Jammer, want er zitten zeker spannende momenten in.

De openingsscene zit nog enigszins tegen het horrorgenre aan, maar wat regisseur Andrew Jones met het overige restant van de film in gedachten had gaat mijn petje te boven. Een excentrieke, maar niettemin uiterst oninteressante familie wordt voor het grootste gedeelte van de film naar voren geschoven en elk van de leden kampen met hun eigen problemen, het jammerlijke is dat dit niet erg boeiend is. Wat de film verder vooral in zijn nadeel heeft is het erbarmelijke acteerwerk evenals het complete gebrek aan sfeer. Ik neem overigens aan dat het scenario je moet laten geloven dat de personages enigszins menselijk zijn en daarom waardig aan wat sympathie, anders kan ik de rommelige finale absoluut niet verklaren. Het geheel includeert verder geen enkel element waar ik als kijker enigszins positief over kan zijn, dus de laagste score is dan ook niet anders dan logisch. Een opvallend feit buiten deze productie om is dat Jones spijtig genoeg begin vorig jaar aan een onbekende ziekte is overleden, dat wens je natuurlijk niemand toe.

Flauwtjes.

Klaarblijkelijk werd er van deze film gezegd dat het de lelijkste poster van 2021 had gewonnen. Tot in hoeverre dat is beslist weet ik niet, maar zo is deze film eigenlijk onder de aandacht gekomen. Daarnaast kijk ik best graag naar een Megan Fox dus ik besloot de film toch maar het voordeel van de twijfel te geven en op te zetten.

Eigenlijk begint de film nog wel redelijk. We worden getrakteerd op een mysterieuze opzet met redelijk goed spel van de cast. Fox zou je misschien niet meteen serieus nemen in deze rol, maar ze doet het best aardig. Ik denk dat ze gewoon te lage standaarden heeft voor films tegenwoordig, want slecht is ze niet. Willis is zoals verwacht nauwelijks echt in beeld, maar ook voor hem is de rol net wat beter. Verder nog een lollige bijrol van zinger Machine Gun Kelly, die ik altijd 'plots' voorbij zie rennen in films.

Qua verhaal is het niet speciaal, eigenlijk is het eerder standaardgebeuren en dat doet de film absoluut niet veel beter dan vergelijkbare films. Wat het daarbij ook mist, is een echt pakkende stijl. Zo matig als de gemiddelde TV-film is het niet, maar niettemin had de stijl veel frisser en beter kunnen zijn. Als je dan ook nog een echt goede schurk mist, is het feest compleet en wordt het duidelijk dat Midnight in the Switchgrass zich nergens in kan onderscheiden.

Het kijkt nog wel aardig weg, maar op te veel vlakken blijft de film teleurstellen. Het is daardoor te classificeren als erg makkelijke filler. Het overtuigd nergens echt in, maar kijkt vlot weg. Wat wel nog een beetje geslaagd is, is het eerste halfuur waarin we de misdaad een beetje geïntroduceerd krijgen te zien. Dat zijn wel de momenten die de film wat pootjes geven om op te staan. Verder eerder matig.

Matig.

The Midnight Man moet het eerder van het concept hebben dan de daadwerkelijke uitvoering. De film toetst toch regelmatig te ver door eenmaal het namelijk op de angst moet aankomen. Dit soort films bewijzen echter wel dat het moeilijker is om een spannende horrorfilm tot leven te regisseren dan het lijkt.

Leuke cast met wat iconische verschijningen van Robert Englund en Lin Shaye, maar vanuit de tieners moeten we niet al te veel verwachten. De achtergrond die ze krijgen is prima, maar de persoonlijkheid past gewoon niet zo goed in de film. Al helemaal niet wanneer je een omgeving creëert die zo donker wordt gefilmd dat je niet eens kan zien wie eigenlijk wie is.

Verder loopt het allemaal aardig door maar stelt teleur als het echt op de knallers aan moet komen. Dat spel is bijvoorbeeld best intrigerend en fijn dat de film zichzelf ook niet een te grote omvang gunt zodat er meer focus voor is, maar als het dan op de horrorkant ervan moet aankomen is er weinig spanning te bekennen gecombineerd met een teleurstellend monster.

Ik kan er niet heel veel mee. Het is leuk om te kijken als je wat te weten wilt komen over het bronmateriaal (al ben je beter af op een informatiepagina), maar verder betwijfel ik of je er veel aan gaat beleven. Het is allemaal te donker en onoverzichtelijk geregisseerd, waardoor er eigenlijk geen ruimte meer over is om iets eng of spannend te vinden helaas. Wel extra punten voor aardige cinematografie.

Nice.

Ik hou wel van dit soort horrorfilms. Lekker nuchtere kills met een hoop bloed dat vloeit. En het vloeit op behoorlijk stripachtige wijze in het rond. Doet me ook qua geweld wat denken aan Ninja Assassin. Beide felrood CGI-bloed dat rijkelijk over het scherm spat. The Midnight Meat Train weet het echter beter te benutten.

Was vooraf wel sceptisch. Jaren terug zag ik al eens een kwartiertje van deze film maar de interesse was toen eigenlijk wel weg. Ook nu ik hem zo bekijk zitten er nog best saaie momenten in. Vooral met het feit te maken dat Cooper geen interessant personage speelt en het vooral wachten is op Jones.

Want Jones doet het wel echt geweldig. Echt geknipt voor deze rol. Wellicht hoeft hij niet veel te acteren, maar zijn houding en gezichtsuitdrukking zijn gewoon perfect. Neem daar een aantal brute kills bij en het feest is compleet. Instant classic killer denk ik zo.

Beelden in de trein zijn heerlijk sfeervol en visueel is er weinig te klagen. Behalve dat het eigenlijk 103 minuten wachten is op de kills in de trein. Want het verhaaltje rondom Cooper is niet interessant. Acteerwerk is ook niet bijzonder. Vooral Bibb schiet compleet uit de bocht zodra de dramatiek dreigt in te treden.

Tempo had ook wel iets hoger mogen liggen en ik had ook zeker niet geklaagd als er wat meer bloed en kills over het scherm vloeide. Want die schieten er echt uit. Soms ook knap geschoten beelden en grappige ideetjes. Het einde is misschien wat vergezocht, maar ik bedacht me wel dat ik dan liever dit heb dan zo'n happy ending waarop Cooper Jones even verslaat en dat de film dan sluit met een kus en nog een laatste hint dat Jones toch niet dood is.

Gewoon een leuke, nuchtere horrorfilm met een aantal bloederige kills en sfeervolle beelden. Wellicht met een aantal oninteressante bijzaken en matig acteerwerk buiten Jones om. Maar uiteindelijk weet dat de pret niet te doden. Leuke film dit.

Regisseur Jack Messitt heeft duidelijk de nodige horrorfilms bestudeerd en dat resulteert in een enigszins komisch geschreven eerste helft, die spijtig genoeg wel wordt tegengewerkt door het middelmatige acteerwerk. De kracht van Midnight Movie zit 'm dan ook in de setting en de relatief onvoorspelbare vordering, maar de suggestie dat de scenaristen te vroeg aan het verhaal zijn begonnen wordt eenmaal de tweede helft is aangebroken op overtuigende wijze gewekt. Niet alleen treedt de film uiteindelijk op onhandige wijze in de precieze, clichématige sporen die 't zelf op de hak neemt, maar stelt ook teleur met de onbevredigende en gehaaste finale. Het eindresultaat wordt tussendoor opgeleukt met wat praktische moorden en originele voorwerpen, maar uiteindelijk vormt Midnight Movie een rommelige poging tot een originele slasher.

Toch niet echt.

Nichols doet overduidelijk een stapje buiten zijn comfortzone, maar echter nog steeds met een beetje binnen zijn comfort-zone. Zo denk ik dat de regisseur het liefst tragere en subtielere films wil maken, maar daarom botst deze film zo met elkaar.

Want aan de ene kant is dit een subtiel en traag drama, en aan de andere kant een speelse sciencefiction-film. Eentje die me sterk deed denken aan Tomorrowland. Maar dat leidt tot een film die twee gezichten kent en die botsen met elkaar waardoor het geheel toch niet een lekker resultaat is en nooit echt lekker wil rollen.

Acteerwerk vond ik ook niet zo heel speciaal. Shannon en Edgerton spelen behoorlijk veilig namelijk. Dunst is een miscast. Driver vond ik dan nog wel goed. Maar buiten Driver weten eigenlijk geen van allen echt indruk te maken en missen toch wel die kracht.

Qua regie ook wel braaf en veilig. Nichols lijkt weinig pogingen te doen om origineel uit de hoek te komen. Zo volgt deze film wel heel letterlijk de lijntjes voor dit soort sciencefiction. Alsof Spielberg even aan het script heeft gezeten. Pas helemaal op het einde komen de eerste vormen van creativiteit naar buiten. Gelukkig maar.

Maar dat is uiteindelijk niet genoeg om dit allemaal te redden. Het mist vrijwel alle regiekracht, bij vlagen zeer lelijk gebrachte actie en acteerwerk dat toch niet zo veel indruk weet te maken. Maar wel enkele toffe designs kent en de sciencefiction was speels genoeg. Dat zijn pluspunten, maar niet genoeg voor een voldoende.

Normaal.

Film die eigenlijk naar mijn mening veel te Amerikaans en zoet is om echt goed voor te voelen, al kent het wat sterkere momenten. Het helpt er dan ook niet bepaald bij dat Thorne niet mijn meest favoriete actrice is. Iets te nep wat mij betreft.

Zoon van Schwarzenegger lijkt behoorlijk op zijn vader, wat wel lollig is. Maar net als zijn vader moet zijn acteerwerk nog iets verbeteren, want de dialogen kwamen er niet helemaal maximaal uit. Gelukkig is hij momenteel nog jong.

De film heeft weer een nieuwe ziekte in de spotlight, en weet dit redelijk uit te werken. Jammer dat de film verder weer zo cliché en overdreven zoet moet zijn. Zo'n scene als dat Thorne gitaar gaat spelen in de grote stad en iedereen natuurlijk weer komt kijken, mee komt klappen en meezingt was te zoet. En dit verpest de film voor een deel voor mij.

Gelukkig kijkt het allemaal best lekker weg en de laatste zeiltocht van Thorne komt echt keihard binnen en is het sterkste moment van de film. Dit soort momenten redden dit soort films echt, waardoor je redelijk verbluft achterblijft. Jammer dat alles daarvoor niet bepaald de juiste snaar weet te pakken.

Als het doorgaans de juiste snaar kon pakken, was dit sterker geweest. Nu is het voor wat het is.

Suf.

Het ontgaat me een beetje wat deze film precies wilde bereiken. The Midnight Swim wil maar al te graag wat duidelijk maken, maar wat precies? Aan de ene kant voelt het aan als een soort gevonden film die wat vast wil leggen, maar de aparte manier van filmmaken maakt toch duidelijk dat het wat kunstzinniger van aard is.

In principe moet de film aardig makkelijk te begrijpen zijn. De zussen roepen een geest op en vanaf dat punt heb je de potten aan het dansen. Wat er echter volgt is een weinig conventionele horrorfilm, dat overigens niet eens problematisch is. Ik heb liever dat de regisseurs een beetje gewaagdere, uniekere gebieden opzoeken. Het moet echter dan wel kijkbaar blijven, dus niet dit.

Het vreemde acteerwerk evenals de aparte focus op kunstzinnige beelden zorgen ervoor dat deze film geen moment serieus te nemen is. Ook de actrices zelf helpen daar een goede hand aan mee, want de houdingen die ze voortdurend aannemen zorgen voornamelijk voor ongemakkelijkheid en irritatie. Het acteerwerk zelf is niet eens verkeerd, het zijn gewoon drie vervelende, vreemde personages.

Na afloop ben ik toch in de war geraakt over waar ik precies naar heb gekeken, maar ik neem aan dat het dieper moet zijn dan dat ik heb kunnen ontdekken. Voor mij is het in ieder geval vooral een irriterende, rare film die ik geen moment serieus heb kunnen nemen. De film neemt zichzelf wel uitermate serieus, maar het loopt voor geen meter. Dit is geen film die ik snel ga vergeten, dit is een film die ik vooral krampachtig wil gaan vergeten. Jammer.

Apart.

Een eigenaardige regisseur, die Aster. Net als zijn vorige film Hereditary is dit weer een hoogst eigenaardige, vreemde en aparte film die wel op zijn eigen manier de verwachtingen weer weet te vervullen. Desondanks is het niet de topper die ik had verwacht.

Weer een sterke prestatie van Pugh. Ze doet het elke film weer top, en ook in haar moeilijke rol weet ze weer de film te dragen. Ook Poulter was weer leuk om terug te zien. Reynor had wat minder kracht, maar in het algemeen was ook zijn houding voldoende.

Met een speelduur van 150 minuten moet je als kijker wel weten dat dit geen standaard horrorfilm is en hij dus heel apart kan zijn mocht je de regisseur nog niet kennen. Je zal er misschien niet altijd even makkelijk doorheen komen, maar als het je lukt, heb je een goede film.

Aster is soms meester in sfeer creëren. Soms is de film zenuwslopend door een sterk moment van sfeer. Creepy scenes zitten erbij. Dit soort sfeermomenten hadden er van mij gerust nog meer in mogen zitten. Soms ook een gore en vieze film, die heftig geweld niet schuwt.

Het mindere aan de film is dat er soms voor een te lange tijd niet al te veel gebeurd. Ik kan het eigenlijk niet bepaald een horrorfilm noemen. Het heeft een aantal sterke momenten, die er van mij nog meer in mochten zitten, maar in het algemeen gaat de film veel meer in op drama.

Qua cameragebruik is het ook goed. Het zweverige gebruik ervan versterkt zeker de sfeer en de eerste 20 minuten zijn er erg sterk mee. Camerastandpunten ook best interessant, en het meest Unieke is inderdaad misschien dat de film zich compleet in het licht afspeelt.

Aparte film, maar wel een leuke ervaring uiteindelijk. Ik ga Aster echt wel in de gaten houden, maar hij mag wel nog meer sfeer gebruiken.

Leuk geheel.

Emmerich is back. Lange tijd geleden dat ik weer een echt leuke blockbuster van Emmerich zag. Als regisseur stelt hij zelf niet al te veel voor, maar tegenwoordig, op het gebied van actie, komt hij wel een heel eind met het spektakel in beeld brengen.

En deze film volgt braaf de Emmerich richtlijnen. Waardeloos script, saaie karakters maar wel overweldigende actiespektakelscenes. Nu doet Emmerich een poging om een stukje historie in kaart te brengen, maar wetende dat hij Emmerich is zal dat niet erg subtiel gaan worden.

Qua special effects ook de meest onrealistische oorlogsfilm die ik waarschijnlijk heb gezien. Dit kan je natuurlijk als serieuze actiefilm totaal niet serieus nemen. Maar het heeft stiekem wel iets. Lijkt een beetje op een opgepoetste game, en het kent genoeg grootheid en detail om nog door de mand te kunnen.

Emmerich heeft ook zo te zien weer een behoorlijk Amerikaanse kast bij elkaar geschraapt. Denk niet dat je een cast Amerikaanser kan krijgen. Quaid, Wilson, Harrelson & Eckhart. Ze zitten er echt allemaal in. Skrein is dan weer relatief nieuw, maar het zal niet lang duren voordat hij bij pro-Amerikaanse typering gevoegd gaat worden.

Emmerich weet wel een aantal opvallend spannende en intense actiescènes te brengen, ongeacht of het er realistisch of niet uitziet. Alle scenes komen met genoeg overgave en vooral met genoeg spektakel. Ziet er allemaal heerlijk groots uit, en daardoor vervelen de actiescènes niet.

Dus ik vond de actie wel prima. Aan het script is alleen niet veel gewerkt. Veel, veel oninteressante en soms afgeraffelde zijplotjes. Ook zijn de rustige momenten tussen het epische spektakel door nogal saai omdat het nogal een killer voor het tempo is. Zo zie je al snel dat Emmerich vooral gewoon iemand is die opdrachten uitvoert en niet aan het script mag zitten.

Maar het is wel 138 minuten aan vermaak geblazen met lekker overweldigende en soms spannende actiescènes die met genoeg overgave gebracht worden. Mocht allemaal wel iets minder arrogant van Amerikaanse kant, maar het is wel typisch blockbuster materiaal. Ook weer eens iets anders dat er wel een poging gedaan wordt om de Japanse kant te belichten.

Leuk.

Een film met een opening als Sleep Tight is uiteraard meteen een film waarvan je niet veel anders kan dan het fascinerend vinden. Binnen enkele seconden wordt namelijk de ware aard van ons hoofdpersonage, een heerlijke vertolking vanuit Tosar, al onthuld. Vanaf dat moment kan de film alleen maar beter worden.

Het is bijna verfrissend te noemen wanneer een film met hoog niveau begint en deze eigenlijk de hele speelduur vast weet te houden. Balagueró krijgt het op kwalitatieve wijze voor elkaar, maar daarvoor mag hij de hand van Tosar rijkelijk schudden. Er zijn weinig mensen die een rol als deze echt aan kunnen of durven, maar Tosar pakt het met beide handen aan en doet dat heerlijk.

Visueel verzorgd al mist het als geheel wat rust, spanning en net een beetje sfeer. Dat wordt verder gecompenseerd met een keurig gestileerde film die nergens verveelt. Veel meer heb ik er niet over te melden. Speelduur vloog voorbij en het kijkt als een trein, dus wat heb ik dan eigenlijk nog te klagen? Lang zal ik het niet onthouden ondanks de bijzondere epiloog, maar het was een aangename film.

Half.

Had gehoopt op een redelijk simpele sportfilm volgens de veilige Disney-formule, en eigenlijk heb ik dat ook gekregen. Het is ondertussen zo veilig geworden dat ik deze film ervan verdenk letterlijk een hele formule te hebben overgenomen. Dat het de grondlegger was, geloof ik eigenlijk niet echt. Er zit niets origineels in deze film.

In principe volgen we Estevez op zijn avontuur met een kinderhockeyteam. Het avontuurlijke karakter dat de film er graag mee wilt uitstralen komt alleen niet zo goed uit de verf. Het voelt nooit echt aan alsof Estevez met de kinderen op pad naar succes gaat. De film gaat er aardig snel overheen, en eenmaal de band dan wel langzaam wordt opgebouwd volgt zowat de finale alweer.

Het acteerwerk is matig, alhoewel ik de kinderen nog wel te doen vond. Een stuk interessanter dan Estevez zelf in ieder geval, waar geen enkel zinnig tekstje uitkomt. De kinderen mogen dan ook wel behoorlijk plat zijn, maar op z'n minst heel wat luchtiger om tegenaan te kijken. De bijrollen zijn ook zo braaf dat er niet veel meer overblijft om überhaupt nog een beetje serieus op te letten.

Mijn gok is dat kinderen hier prima naar kunnen kijken, maar dit vervolgens ook meteen weer vergeten. Misschien als dit de eerste film is die een kind ooit ziet dat er nog wat van zal bijblijven, verder doet deze film niet echt iets dat beter of anders is dan andere films, en veel daarvan zijn een stuk interessanter uitgewerkt. Kan me dus moeilijk voorstellen dat de film een blijvende indruk achter zal laten.

Bon, verder kijkt het wel aardig weg en zijn de hockeywedstrijden vermakelijk en luchtig om te zien. Alles is in principe voorspelbaar en ondertussen sterk herhaald, maar qua vermaak valt het wel te doen. Dat neemt spijtig genoeg alleen niet weg dat het een snel in elkaar gedraaide film is met niet zoveel hart als dat het wil wilt hebben.

Brak.

Ik heb alle respect voor de echte Mariane Pearl, en het is natuurlijk vreselijk wat ze heeft doorgemaakt. En natuurlijk ook respect voor Daniel Pearl en zijn lot. Maar ook hier, ik beoordeel de film op de film zelf, en niet of het een waargebeurd verhaal is of niet.

Qua regie lijkt het echt volkomen nergens op. Geen enkel shot die me maar een beetje wist te charmeren, en soms zelfs complete onkunde tonen. Vooral tijdens de zogenaamd "spannende" scenes worden er keuzes gemaakt die ridicuul zijn. Winterbottom en thriller zijn niet al te sterk zo te zien.

Jolie is ook echt vreselijk. Wel een geslaagde transformatie die ze haar hebben laten doorgaan, maar hadden ze echt geen Cubaanse / Afrikaanse actrice kunnen kiezen? Blijkbaar vond Winterbottom het nodig om de meest Amerikaanse actrice maar even onder de make-up te laten gaan.

Jolie lijkt ook maar weinig interesse te tonen in haar rol of hier echt in op te gaan. Misschien had ze er wel interesse in, maar die kan ik hier niet aflezen. Geforceerde dramascenes, godsgruwelijk slecht accent (waar sloeg dat accent eigenlijk op, het zijn accenten door elkaar heen), en totaal geen emotionele impact.

Ook uitermate oninteressant en duf in beeld gebracht allemaal. Visueel op alle gebieden kaal en onvolledig. Zogenaamde romantische en subtiele flashbacks om de impact nog iets meer de strot in te duwen, maar het maakt op mij totaal geen indruk.

Nee, vond het werkelijk helemaal niks. Wel nog een aardige look en sfeer, de locaties zijn wel goed gebruikt. Als de film soms wat rauwere beelden laat zien ziet het er ook zeker niet verkeerd uit. Daarvoor zal ik nog punten uitdelen, en uit sympathie voor het idee van de film en respectabele manier van vertellen ken ik ook nog wat extra's toe.

De regie van Osmany Rodriguez loopt vlotjes en het gebeuren lijkt zich volop te beseffen dat het op inhoudelijk vlak weinig te melden heeft, waardoor de speelduur van enkel 75 minuten ideaal gekozen is. Het jammerlijke is dat het acteerwerk niet bepaald sterk te noemen is, vooral hoofdrolspeler Tyler Dean Flores kent een gebrek aan charisma. Hierdoor komt de relatieontwikkeling nergens sterk uit de hoek, waar toch wel een aanzienlijk gedeelte van de tweede helft om draait. Daartegenover staan relatief kleurrijke montage en een hoog tempo, waarbij Rodriguez van alles en nog wat onderneemt om de boel vermakelijk te houden. Alleen daarvoor komt de film al aan een voldoende, maar daarnaast heeft het weinig bijzonders te bieden. Het is allemaal makkelijk entertainment dat snel vergeten is.

Erg suf.

Absoluut niet mijn humor, dat zag ik al vanaf minuut 1. Maar omdat ik elke film wil afkijken toch mezelf maar door die andere 90 minuten gesleept om nog eventjes een stukje erop te kunnen schrijven. In mijn conclusie kan ik hier kort om zijn, dit was mijn ding niet.

Plaza, Kendrick en Efron vallen compleet door de mand als komiek hier. Maar dan ook echt compleet, vooral Plaza daarbij. Niet dat ze haar karakter slecht uitvoert, ze was gewoon totaal niet grappig. Kendrick ook niet. Efron waarschijnlijk echt in zijn slechtste "mannenrol".

DeVine heeft hier en daar de goede noot te pakken, en de sommige momenten werken soms echt wel. Richardson zijn uitbarsting dat hij niet saai is was het beste stuk. Maar alle grappen gaan in het algemeen veel te lang door en zijn gewoon simpelweg erg flauw en suf.

Het is precies dit soort drukke humor die bij mij niet werkt. Vooral als Kendrick en Plaza "girltalk" gaan doen was het dieptepunt van de film. Nou ja, het absolute dieptepunt was toch wel Wetterlund als "Terry". Ik heb zelden iemand zo slecht grappen zien maken.

De locaties mogen er zijn, maar zijn vaak slordig in beeld gebracht. Het Jurassic Park-park was het hoogtepunt, want daarnaast krijg je maar 1 scene te zien boven Hawaii. Hierdoor komt er nergens een sfeertje in deze rommel, waarbij het camerawerk te normaal is en de timing ronduit belabberd is.

Vooral in de wat "serieuzere" momenten komen opdraven met dit soort ongein werkt niet. En daar zit de hele film dan vervolgens mee vol. Erg jammer, maar totaal niet mijn ding, terwijl Efron, DeVine, Kendrick en plaza mijn doorgaans wel trekken (waarom keek ik dit anders?). En dat is dit een grote teleurstelling.

Wel nog extra punten, want wanneer de film wel de goede noot kon pakken, kreeg hij me aan het lachen. Maar daar moest ik dan ook de hoe-zal-het-zijn-als-ik-hierbij-sta tactiek toepassen.

Oersaai.

Ik zal niet ontkennen dat dit soort films waarschijnlijk nooit iets voor mij zullen worden. Deze film, Pieces, of welke titel je eraan wilt geven (het zijn er zo veel) deed me erg denken aan een Fulci. Alleen dan wel een Fulci die veel grover, agressiever maar net zo vervelend is. Waar Fulci echter nog goede verhalen tot z'n beschikking had, is dat hier enkel een moordenaar.

De opening gaat wel richting iets leuks. De praktische effecten worden al na 5 minuten uit de kast getrokken, om daarna gelijk weer terug gestopt te worden. Deze film kent weinig moorden, te weinig als je je bedenkt hoe bevredigend ze wel niet zijn als ze in beeld komen. De effecten zijn goed, de moorden zijn origineel genoeg en de moordenaar zelf ziet er best dreigend uit.

Tot zover mijn complimenten. Deze film kent erbarmelijk slecht acteerwerk, en ik heb geen enkele rol kunnen bekennen die me interesseerde. Maar naast het feit dat de rollen niet interesseren vond ik het opvallend hoe ernstig de film binnen de lijntjes blijft. De politieagent, de knappe final girl, of in dit geval woman etc. De enige echte die daarbuiten viel was de beveiliger die aan karate deed. Compleet idioot natuurlijk, want als een dief een wapen heeft, gaat die beveiliger je moeilijk beschermen. Dat buiten beschouwing gelaten krijgt die rol ook maar 2 minuten aan screen presence.

Ook het tempo vliegt alle kanten uit en de beelden gaan ongemakkelijk lang door. Het blijft verbazingwekkend hoe saai Simón zijn dialogen wel niet kan schrijven. Bijna elke conversatie valt plat. Zelfs voor een 80s film lijken de scenes herhaaldelijk onoriginele benaderingen te zijn van het genre. Elke film leek destijds erg op deze film, met wat minder talent achter de praktische effecten dan.

Qua flow zit deze film echter ver onder de middelmaat van 80s moordmysteries. Een totaal oninteressante film die me erg koud liet, en enkel naar het scherm toe kon trekken met de moorden. Die zijn namelijk wel lekker uitgebreid, en vooral praktisch. Ondanks de doorzichtige effecten komen ze op z'n minst in beeld. Dat kan ik waarderen, maar verder een erg vermoeiende ervaring.

Leuk hoor.

Necrostorm stelde me even een beetje teleur met Little Necro Red, maar ik besloot de hoop niet op te geven en een stukje verder te trekken. Als beloning werd ik getrakteerd op deze film, een bewerking van een film die 3 jaar eerder is uitgekomen. Die heb ik ook meteen maar op de lijst gezet, al betwijfel ik of die hier nog bovenuit komt.

Ik vond het best leuk om te zien hoe verschillend de stijl van Necrostorm is van de stijl die regisseur Meschino heeft. Zonder zijn film Mold! te hebben gezien kon ik precies de beelden van Necrostorm van de beelden van Mold onderscheiden. De stilering is echt compleet anders, en toch vullen ze mekaar goed aan. De gore is weer om op te vreten, Necrostorm dwingt zichzelf nu ook in andere hoeken zoals slijmerige horror, en dat lossen ze goed op.

Acteerwerk is best matig te noemen en ik had gehoopt op personages die net wat gestoorder zijn dan deze personages, die al aardig eigenzinnig zijn, maar op dat gebied stelt de film wat teleur. Verder kakt het ook wat in als er voor een langere tijd geen horror te bekennen is. Eenmaal de poppen echter aan het dansen zijn lijkt de film echter op te stijgen en plant zichzelf in een stabiele positie.

Ik had niet verwacht dat een goedkope film als deze me zo zou aanspreken, anderzijds had ik wel verwacht dat een Necrostorm-film ergens op zou overtuigen. Het blijven eigenzinnige en unieke projecten die de verdwaalde gorehounds geven waar ze voor aan het kwijlen zijn. The Mildew from Planet Xonader vormt wederom een goede toevoeging aan hun curriculum vitae. Ik heb kunnen genieten.

Bij herziening toch een klein halfje eraf. Berg blijft wat mij betreft een sterk regisseur en met Mile 22 levert hij zijn beste kwaliteiten af, maar een 4,0* is het niet meer waard. Het tempo blijft er altijd goed in zitten en het acteerwerk van de cast is zeer degelijk, maar Wahlberg zijn personage zit de toonzetting van de film regelmatig in de weg en bijzondere bijrollen zoals die van Ronda Rousey worden toch te veel afgedankt. Mile 22 zit goed in elkaar, iets waar ik bij herziening niet omheen kan en de warrige, chaotische montage is naar mijn inzien alleen maar voordelig aan de actiebeleving, maar de film mist wel een echte actiescene die er echt bovenuit steekt. Eenmaal de actie begint slaagt Berg erin het in een goede flow te begeleiden, maar toch hoop je als kijker op een enkele sequentie die je echt stijl achterover doet slaan. Berg kennende weet ik dat hij meer in zijn mars heeft, maar niettemin toont Mile 22 dat hij als regisseur goed op z'n plaats zit.

Ondertussen regisseert hij tv-series, maar ik wacht met smart op een nieuwe actiefilm van hem.

Degelijk langspeelfilmdebuut van regisseur en hoofdrolspeler Curry Barker, die hiermee een goede voetnoot zette voor zijn kwaliteit. Enigszins gehinderd door het budget, waardoor het allemaal qua spanning niet echt van de grond komt. De doorgedrevenheid van Barker en Cooper Tomlinson om een origineel, onvoorspelbaar verhaal op papier te zetten gelukkig wel. Het eerste halfuur knalt goed door, maar eenmaal alle verrassingen uit de hoed zijn getoverd neemt Milk & Serial spijtig genoeg weer gas terug. Alsof er geen tijd meer was om de klus te klaren. Goed acteerwerk trouwens, zeer doelbewuste personages. Altijd een plus.

In de basis vangt regisseur Sean King O'Grady genoeg aan met zijn budgettaire beperkingen, maar neemt iets te veel ruimte om dat op het witte doek te krijgen. Zo kent het inhoudelijke concept best wel wat diepere lagen, maar is niet onderscheidend of spannend genoeg om een speelduur van 106 minuten te rechtvaardigen. Het mist ook wat extra's op het visuele vlak, de regie van O'Grady is daarin niet energiek genoeg om overeind te blijven staan. De algemene invulling oogt niettemin professioneel en het acteerwerk van Lil Rel Howery is zeer degelijk, maar uiteindelijk had ik het allemaal wel gezien en toen ontdekte ik dat er nog 45 minuten op de klok stonden. Gevoelsmatig duurt het simpelweg veel te lang, maar echt door het ijs zakken doet de film nergens. De uiteindelijke insteek vond ik verder wat braafjes, maar wel passend.

Nog een Coen.

Uit de carrière van deze twee moet ik uit de oudere periode wat meer films zien. Dat erken ik al voor een langere periode, maar iets eraan doen deed ik niet. Toen ik plots Miller's Crossing op schoot geworpen kreeg had ik eindelijk een excuus om een stapje voorwaarts te zetten, al vond ik het resultaat niet briljant.

Wat mij betreft is dit een film die in z'n geheel niet denderend is, maar kan profiteren van wat enorm sterke scenes tussendoor. Steeds stopt Coen er tussendoor een scene in die goed werkt en de aandacht optimaal versterkt, maar alles wat ertussen zit juist niet. Dat heeft ermee te maken dat ik Byrne saai vond, en de andere personages ook. Miller's Crossing voelt erg correct en serieus aan, maar de omgeving hier kon juist wat zwier gebruiken.

Gelukkig zorgen dus wat lekkere scenes tussendoor voor wat leven in de brouwerij, maar ik vraag me ten zeerste af waarom de andere Coen er hier niet bijzat. Had misschien dat duwtje in de goede richting kunnen geven, want nu heb je een film die kan profiteren van wat geweldige momenten tussendoor en niet veel meer. Zowel het verhaal als de personages trokken me namelijk totaal niet, en visueel misschien enkele omgevingen wat eigenzinnigheid.

Veel meer hoef ik er niet over kwijt. Ik vond het een aardige film, maar het zal niet een film zijn die ik snel of binnenkort nog een keer zal zien. Misschien als ik ouder wordt en mijn interessevlak wat draait dat ik het nog een kans geef, voor nu vond ik het echter een duffe maar competente bedoening. Ik weet dat de gebroeders Coen in staat zijn tot mooie dingen, maar dit vond ik toch wat achterblijven. Jammer.

Krachtige boksfilm.

Ik ben niet de grootste Eastwood fan, al heeft hij me nog niet laten zien dat hij nou zo'n slechte regisseur / acteur is. Bij mij komt altijd de irritatie op als regisseurs zichzelf een grote rol geven in hun eigen film, maar omdat Eastwood meestal wel met enige overtuiging speelt is hij een uitzondering.

Hij speelt weer een beetje een nors mannetje, zoals in Gran Torino. Ik vond dit echter beter dan Gran Torino, de film grijpt je beter en vermaakt je beter. 132 minuten is een redelijke speeltijd, maar gelukkig is het niet saai.

Op emotie gebied faalt de film een beetje, maar de twist aan het einde was wel leuk. Goede Rise - Fall film.

Mwa.

Filmpje dat wat mij betreft niet al te veel in zijn mars heeft, opgezet vanwege de titel en de regie van MacFarlane, van wie ik regelmatig weleens Family Guy opzet. American Dad / The Cleveland Show halen dat niveau niet meer, maargoed, de film.

Hoe leuk MacFarlane kan zijn met zijn stemmetjes, in persoon is hij een stuk minder leuk en weet een stuk minder grappig zijn. Hij doet zijn best het allemaal met genoeg gevoel over te brengen, maar de grappen zijn gewoon niet leuk gebracht en simpelweg niet grappig.

Ook Theron viel me tegen, sowieso niet helemaal de rol waar ze zin in leek te hebben. Zelden heb ik iemand zo geforceerd op iemand zijn grappen zien lachen. Neeson was een stuk leuker als schurk, dat verhaal rondom zijn Ierse accent was ook wel leuk. Maar erg grappig is hij dan ook weer niet.

Enige acteur waar ik wel om kon lachen is eigenlijk Patrick Harris, hij weet de grappen echt leuk over te brengen. Dat zie ik de andere acteurs niet zo snel doen. De locaties zijn mooi en soms ook erg knap in beeld gebracht. MacFarlane heeft soms echt verrassend mooi cameragebruik.

Ook altijd wel lachen om die heel abrupte manieren waarop bepaalde karakters sterven, de slapstick daarvan is goed gelukt, alleen de overdreven reacties van MacFarlane daarop stompen de humor daar direct weer een beetje vanaf.

Leuk dat MacFarlane wel grappige cameo's heeft gebruikt. Reynolds, McGregor, Lloyd en Foxx doen allemaal eventjes mee. Sommige zelfs als een bekende rol, (Doc Brown & Django). Altijd wel leuk om dat te zien. Maar verder.

Heb wel kunnen lachen, alleen niet om MacFarlane, en dat valt me eigenlijk wel een beetje tegen, want normaal vind ik zijn shows en stemmetjes erg lollig. De titel is ook een beetje gekozen om kijkers te trekken, want de carnage hier gaat niet boven de 50. Maar ja. Uiteindelijk wel mee vermaakt, het is geen heel vervelende zit geworden.

Bonuspunten voor de schietoefeningen van MacFarlane & Theron, daar heb ik echt om kunnen lachen. Ergens toch een beetje jammer dat MacFarlane net iets te veel steunt op de typische Amerikaanse seksgrappen.