Masking Threshold (2021)

Goed experiment.

Grenzfurthner laat eindelijk eens een echt uniek werkje zien, met weinig budget binnen het horrorgenre nog wel. Masking Threshold is een film met een stilering die ik werkelijk nog nooit eerder heb gezien. Ik ben dan ook meteen helemaal wakker geschud en klaar voor het volgende werkje van de regisseur. Kan niet wachten op het moment dat hij een wat ruimer budget weet te bemachtigen.

Het hoofdpersonage blijft eigenlijk altijd buiten beeld. We zien wel wat armen, handen, benen en uiteindelijk een volledig postuur, maar daar moet je het vervolgens ook maar mee doen als kijker. We leren hem namelijk mentaal kennen, vooral door naar zijn gedachtes te luisteren en door close-ups van zijn dagelijks leven te zien. Gaandeweg vervalt de film dan meer en meer in thema's zoals waanzin en paranoia, vanaf daar toont Grenzfurthner zijn echte kwaliteiten.

Finale is erg geslaagd, als kijker wordt je eigenlijk net als het hoofdpersonage langzaam tot waanzin gedreven. Ik benadruk dan wel meteen dat dit geen prettige film is om te kijken. De rust is ver te zoeken (dat is ook de bedoeling) waardoor de zit regelmatig ongemakkelijk en ongeremd aanvoelt. Zeker de eerste helft lijkt er nogal lang mee te duren. Grenzfurthner mag zijn tempo dan wel helemaal onder de controle hebben, de langzaam vorderende descent-to-madness voelde ook voor mij best overweldigend aan terwijl er tijdens de eerste helft nog niet veel aan de hand lijkt te zijn. Niet altijd een meerwaarde, omdat niet alles relevant is voor de introductie van Haslam.

Het verloop van het plot is kleinschalig en langzaam. Het einde laat ook zien dat het allemaal een echt regie-experiment is en dat er niet nog een wereld omheen geschept gaat worden (ik zie het zo gebeuren). Ik vond het wel een zeer degelijke, maar vooral nare en unieke film die me nog even gaat bijblijven. Alleen maar lof voor dit soort projecten, vooral omdat het fijn is om weer echt iets nieuws te zien als je al bijna 4500 films achter de kiezen hebt.