Masking Threshold (2021)

Goed experiment.

Grenzfurthner laat eindelijk eens een echt uniek werkje zien, met weinig budget binnen het horrorgenre nog wel. Masking Threshold is een film met een stilering die ik werkelijk nog nooit eerder heb gezien. Ik ben dan ook meteen helemaal wakker geschud en klaar voor het volgende werkje van de regisseur. Kan niet wachten op het moment dat hij een wat ruimer budget weet te bemachtigen.

Het hoofdpersonage blijft eigenlijk altijd buiten beeld. We zien wel wat armen, handen, benen en uiteindelijk een volledig postuur, maar daar moet je het vervolgens ook maar mee doen als kijker. We leren hem namelijk mentaal kennen, vooral door naar zijn gedachtes te luisteren en door close-ups van zijn dagelijks leven te zien. Gaandeweg vervalt de film dan meer en meer in thema's zoals waanzin en paranoia, vanaf daar toont Grenzfurthner zijn echte kwaliteiten.

Finale is erg geslaagd, als kijker wordt je eigenlijk net als het hoofdpersonage langzaam tot waanzin gedreven. Ik benadruk dan wel meteen dat dit geen prettige film is om te kijken. De rust is ver te zoeken (dat is ook de bedoeling) waardoor de zit regelmatig ongemakkelijk en ongeremd aanvoelt. Zeker de eerste helft lijkt er nogal lang mee te duren. Grenzfurthner mag zijn tempo dan wel helemaal onder de controle hebben, de langzaam vorderende descent-to-madness voelde ook voor mij best overweldigend aan terwijl er tijdens de eerste helft nog niet veel aan de hand lijkt te zijn. Niet altijd een meerwaarde, omdat niet alles relevant is voor de introductie van Haslam.

Het verloop van het plot is kleinschalig en langzaam. Het einde laat ook zien dat het allemaal een echt regie-experiment is en dat er niet nog een wereld omheen geschept gaat worden (ik zie het zo gebeuren). Ik vond het wel een zeer degelijke, maar vooral nare en unieke film die me nog even gaat bijblijven. Alleen maar lof voor dit soort projecten, vooral omdat het fijn is om weer echt iets nieuws te zien als je al bijna 4500 films achter de kiezen hebt.

Gezien de manier waarop dit werd gepresenteerd met beelden van een soort videodagboeken waar een pseudowetenschapper door middel van voice-over in een doorlopende stroom over zijn bevindingen verteld. Wat het een tijdje lastig maakt om hier echt om te geven...maar ik ben blij dat ik heb doorgekeken want hoe verder naar het einde hoe smeriger het werd!

Het start met een citaat uit Genesis 1:27 God created humans in His own image, waarna het woord Recursive op het scherm verschijnt. Een woord dat ik maar opgezocht heb en wat een algoritme of procedure die in zijn definitie naar zichzelf verwijst of zichzelf in zijn uitvoering noemt of een herhalend proces waarvan de output in elke fase wordt toegepast als input in de volgende fase. Yup duidelijk...dat dit een vreemde film gaat worden...

Het gaat over een IT-medewerker die probeert zijn schrijnende gehoorstoornis te genezen door een reeks experimenten uit te voeren in zijn geïmproviseerde thuislaboratorium. Hoe dieper hij in zijn onderzoek duikt, hoe meer hij afdwaalt in waanzin. Onderzoeken worden afgewisseld met tirades waarin hij het kwaad van psychotherapie, internettrollen politiek, religie en iedereen die zijn bedachte opvattingen niet bevestigen.

Het is technisch gezien een film met gevonden beelden, je ziet namelijk de persoonlijke videodagboeken van de hoofdpersoon. (fysiek is dat de regisseur Grenzfurthner-hemzelf) Echter zijn er geen shaky-beelden want de film speelt zich volledig af in het huis van de losgeslagen hoofdpersoon. Met close-ups en macrofotografie voor de claustrofobische aard. En aangevuld met een verscheidenheid aan beelden van grafieken, boeken, social-media filmpjes en uiteraard de onderzoeken. Dit alles geeft de kijker het gevoel alsof ook zij in het konijnenhol vallen.

Nu valt dit onder het horrorgenre...dus mag je verwachten dat er scènes zijn die weten te choqueren, nou dat komt zeker goed. Teennagels, oorsmeer en vervolgens mieren, naaktslakken en een muis. Tja en daarna het grotere werk. Het centrale mysterie, dat van gehoorstoornis, en de manier waarop het zich ontvouwt is op zichzelf ook behoorlijk overtuigend en boeiend. Al was dat aan het begin wel erg taai. Maar eerlijk is eerlijk uiteindelijk werd een fijne experimentele onafhankelijke horror.