Meningen

Mwa.

Een film als The Last Unicorn zie ik uiteraard gewoon veel te laat. Dit soort films moeten waarschijnlijk profiteren van een nostalgische inslag, maar deze film is volledig langs me heen gegaan. Ondanks kreeg ik de film voor de kiezen en heb het toen maar gekeken, zeker omdat er nogal een status rondom deze film hangt.

De animatie is ondertussen sterk verouderd en zelfs wat vreemd te noemen. Vaak zit er ergens nog wel technisch iets leuks verscholen, maar The Last Unicorn is eigenlijk van begin tot eind brak te noemen. Het gebrek aan creatieve elementen en stijloefeningen doen de film de das om, want het is hierdoor nooit echt een beloning om te aanschouwen.

Wel een erg competente stemmencast hier, waardoor elk personage een gezicht krijgt. Niet dat ze verder geweldig worden uitgewerkt, maar de band tussen de eenhoorn en de karakters is wel voelbaar. Het ontbreekt de film ook zeker niet aan schattige momenten, hoe clichématig ook neergezet. Dat hoort er eenmaal bij en daarin weet de film zich wel staande te houden.

Verder maakte het alleen weinig indruk en liet niet veel emotie achter. Wellicht dat het allemaal wat meer binnenkomt als je het als kind hebt gezien en dat kan ik me goed voorstellen, maar eigenlijk kijk ik er nu niet zo veel meer vanop. Omdat het wel een schattig en vermakelijk geheel is ken ik er nog een 2,5* aan toe, maar briljant vond ik het allesbehalve.

Leuk.

Er moet toch iets verkeerd zijn gegaan met de marketing, want de film draait amper en het publiek komt er nauwelijks op af. Eeuwig zonde, want de studio's lijken zich wel bemoeid te hebben met de productie. Øvredal heeft als regisseur genoeg kwaliteiten en die komen ook hier aan bod, maar toch heb je het gevoel dat hij niet helemaal het product heeft geregisseerd dat hij wel hoopte te regisseren.

In ieder geval kent de film meer dan behoorlijk acteerwerk. Hawkins en Franciosi vallen behoorlijk op en Cunningham is qua uiterlijk uitstekend gekozen voor de rol als kapitein. De film kent wel een wat onrustige en incomplete structuur, waardoor geen personage de ruimte en tijd krijgt om te bloeien. Op onderlinge relaties wordt niet ingegaan en achtergrond is er amper. Dat is geen probleem als het een hersenloze horrorfilm is, maar The Last Voyage of the Demeter leek toch op wat meer resultaat te hopen dan enkel als vermaak dienen.

Visueel bijzonder knap. Ietwat haastige editing, maar schitterend kleurgebruik en zelfs nog betere opmaak. Horrorfilms op ouderwetse boten liggen me doorgaans niet, maar Øvredal voert het gegeven vol overgave uit. De film doet lekker mysterieus en spookachtig aan. Het is dan ook niet moeilijk om sfeervolle en spannende scenes te creëren, alleen is het dan zo jammer dat de antagonist zo suf is. Ik snap dat de film een product van Nosferatu is, maar het figuurtje dat hier de boel op stelten zet maakt absoluut geen dreigende indruk.

Ik heb in de bioscoop een leuke avond gehad. Vermakelijk, spookachtig, sfeervol en vlot. Dat zijn de kernbegrippen om The Last Voyage of the Demeter mee te omschrijven. Wel is het ongestructureerd en incompleet, waarmee het zeker een rommelige indruk op inhoudelijk vlak kent. Het is dan ook geen perfecte film, maar het herbevestigd nog altijd de kwaliteiten van Øvredal als regisseur. Ik heb zin in zijn volgende project, al hoop ik dat die wat minder rommelig in elkaar gestoken wordt.

Een concertregistratie die ik vooral wilde afvinken in plaats van dat ik geïnteresseerd was in het bronmateriaal, wellicht dat daar de voornaamste fout ligt. Regisseur Martin Scorsese onderneemt echter weinig moeite om de beelden zo interessant mogelijk te presenteren en toont het op een erg droge en directe manier. In dat opzicht was Stop Making Sense een veel groter feestje om uit te zitten, waar The Last Waltz vooral een regulierdere vormgeving kiest. Dat neemt niet weg dat er leuke nummertjes tussen zitten ('The Weight' was genieten), maar om het simpel uit te drukken: de meeste liederen zijn mijn smaak niet. Het was nergens vermoeiend om door te komen, maar er is weinig materiaal dat me actief bij gaat blijven. Een cijfer precies in het midden lijkt me dus wel eerlijk.

Half.

Het is weer een aardige tijd geleden dat ik een film van Fessenden zag. Typisch een individu die opeens in allerlei soorten films opduikt waarbij je hem meteen herkent, maar als regisseur heb ik nog weinig van zijn pad gezien. Ik meen zelfs dat dit pas de tweede is. Het is duidelijk dat hij binnen indiegebied is gebleven, maar dat maakt de kwaliteit niet minder.

Daarnaast had deze film dan wel weer een paar miljoen tot z'n beschikking en Fessenden neemt het ervan. Als je het resultaat bekijkt lijkt het meeste geïnvesteerd te zijn in de setting. Die weet gelukkig ook naar behoren te werken, want er hangt een koude en mysterieuze sfeer. Fessenden weet lang genoeg te verhullen wat er precies mis is en dat levert genoeg opbouw en spanning op om niet volledig saai te worden.

Toch hadden de eerste 20 minuten wat peper kunnen gebruiken omdat de personages simpelweg niet interessant genoeg zijn om het verhaal te dragen. Bekende en ervaren acteurs, maar allemaal vervagen ze binnen de setting. Zelfs de pogingen van Fessenden om de personages apart te maken vervallen in de strenge winter en dat is een gemis. Je moet het dus doen met de sfeer zelf en die is gelukkig wat beter gelukt.

Het is pas helemaal richting de finale dat de film instort, want de effecten die worden gebruikt houden zeker voor de tijd waarin het is gemaakt geen stand. Misschien maken die scenes ook indirect duidelijk waarom Fessenden het liever bij een praktische werkwijze houdt, van de geanimeerde kant heeft hij namelijk geen kaas gegeten. Gooit toch eigenlijk de opbouw die bijna de gehele film duurt omver en dat is jammer.

Verder heeft The Last Winter zichzelf aardig onder de controle en er zijn genoeg beelden die uitblinken van sfeer. Zeker de camera die de donkere buitenwereld overzichtelijk in beeld brengt valt op. Enkele sterke shots, een aardig gedecoreerde setting, maar alleen een begin dat niet pakt en een einde dat de boel omver blaast. Genoeg potentie, alleen ondersteunende kwaliteit die ontbreekt.

Wel leuk.

Diesel wilde klaarblijkelijk een ander soort karakter spelen in deze film dan zijn gewoonlijke rollen. Dat is dus niet gelukt, wat mij betreft speelt hij hier exact hetzelfde karakter als in elke andere Diesel-film. Alleen dit keer dus in een film met een andere omgeving dan zijn actiefilms.

Dit is mijn tweede kijkervaring met Eisner, maar een grote carrière heeft hij dan ook nog niet. Wat ik moest verwachten van deze film die 90 miljoen heeft gekost wist ik dan ook niet. Gelukkig viel het me niet tegen, het viel me eerlijk gezegd zelfs mee.

Vooral op het visuele gebied weet de film te verrassen. Het ziet er allemaal erg leuk uit. Monster design is in orde, omgevingen zijn mooi geanimeerd en de CGI is zeker bovengemiddeld voor een Hollywood-film. Zo zie je het niet vaak meer. Wel grijpt de film erg snel en makkelijk naar de CGI.

Een ander kritiekpunt is dat de film zo'n bezopen verhaal zo serieus neemt, wat ook de hinder is in de film. Zo'n idioot verhaaltje als dit zo serieus brengen. Geen greintje humor, niet eens een corny one-liner. Het mist wat luchtigheid en frisheid. Hier en daar zitten er namelijk saaiere stukken bij.

Acteerwerk is wel oké. Diesel doet waar hij goed in is, en Leslie doet het ook niet verkeerd. Caine vond ik wat afgedankt, en Wood weet helaas ook niet te overtuigen. De schurkenrol van Engelbrecht verricht ook geen wonderen helaas. In het algemeen valt het allemaal wel te doen, maar briljant is het niet.

De film is ook wat aan de lange kant, aangezien het gewoon een lopende band van clichés bevat. Het is vooral de CGI die de film het kijken waard maakt, want voor de rest valt er niet veel te aanschouwen. Een verhaal dat erg snel gaat, maar niks nieuws brengt. Ik zie liever iets uniekers, en ik neem aan dat het publiek daar liever een vervolg op ziet dan op dit. Maar goed, de producers denken enkel aan geld, dus dat heb je dan weer in je nadeel.

Halfje minder na herziening. Regisseur Tomas Alfredson bouwt nog altijd een atmosferische en interessante vampierenfilm op, die het voornamelijk van de chemie tussen Kåre Hedebrant en Lina Leandersson moet hebben. Het valt op dat er goed gebruik wordt gemaakt van de koude omgeving, waardoor de juiste toonzetting steeds weer behaald wordt. Helaas gaat dat niet samen met een goede dosis van spanning en valt de finale toch wat tegen. Het boekmateriaal zou vast meer originaliteit bevat hebben, deze film laat er in ieder geval niet genoeg van zien.

John Woo.

Zijn grote actiefilm en waarschijnlijk de echte film waar je de man aan kan herkennen. Weinig verhaal, en zeker 120 minuten aan non-stop actie, vormgegeven op een ontzettend ouderwetse manier. Het is ook meteen de reden waarom ik Woo niet echt kan waarderen, ik ben meer een fan van de snelle, luchtigere actie.

Al vanaf het eerste moment vliegen de kogels in het rond, en de actiescenes blijven steeds erg lang doorgaan. Dat weet het nogal matige verhaaltje niet te verhullen, alhoewel het verhaal in Woo-films nooit goed is geweest. Ik heb er niet heel veel over te klagen, maar ik heb genoeg te klagen over de manier van regie die Woo gebruikt, al was zijn stijl voor die tijd wel wat passender.

Ondanks dat deze film behoorlijk spectaculair is, vind ik dat al die slow-motionbeelden en chaotische montages nogal nadelig zijn aan de film zelf. De actie wordt vaak nogal matig in beeld gebracht. Het is gewoon op alles en iedereen schieten met veel ontploffingen tussendoor, maar door de redelijk brakke manier van editen weet het bijna nooit een kick te geven.

De personages zijn aardig, maar raken compleet verloren door het kabaal dat de film maakt. Ze krijgen nooit de ruimte om cool te zijn, en ook namen zoals "Mad Dog" worden gewoon tussendoor geschreeuwd waardoor het nooit de ruimte krijgt om een leuke naam te worden. De onzichtbare personages gaan door de compleet chaotische manier van regisseren gewoon verloren.

Na de zoveelste kerel door een ruit te zien vliegen had ik het wel gezien, maar ik moet zeggen dat de film toch best vlot is geworden. Dat heeft het kabaal dan in zijn voordeel, en de beroemde ziekenhuissequentie heeft ook zeker wat knappe beelden. Het camerawerk is soms sterk, maar de editing belemmert net wat te veel. De film is op deze manier maar een half resultaat. Soms cool, soms chaotisch, maar de spectaculaire aanpak zorgt er wel voor dat de relatief lange speelduur enkel als een uurtje aanvoelt.

Ach.

Late Night is een schoolvoorbeeld van een film die gedragen wordt door 1 actrice. Thompson is een professioneel actrice en dat laat ze hier wederom weer zien. Ik heb alleen wel een bepaald probleem met Thompson. Dat probleem is dat ik haar niet grappig vind, en ook nooit heb gevonden.

Ook in deze film doet ze regelmatig haar best wat grappen te plaatsen maar geen enkele komt echt aan. De volledige eerste helft is vooral komedie waarvan letterlijk geen enkele grap weet te landen. Dit komt tevens omdat Kaling hondsberoerd acteert. Ze leek teruggeschrokken te zijn van de overige bekendere crewleden, want ze loopt er nogal nerveus bij. Dit resulteert in een terughoudende prestatie waarvan veel wordt verwacht maar niks weet waar te maken.

Zo is de eerste helft al snel leeg. Visueel zit er niks bij om over naar huis te schrijven, maar in een komedie is dat dan ook iets minder van toepassing. Toch valt de kaalheid van de film al snel op. Klassiek in elkaar gedraaid en uitgevoerd, het is totaal niet fris of opvallend. Late Night is hierdoor eigenlijk op voorhand al gedoemd niet al te veel kijkers te trekken.

Zodra het meer op drama begint aan te komen kantelt de film weer, vooral omdat Thompson sterk acteert. Enkele scenes zijn plots beter, en zo weet de film toch nog een beetje redelijk op z'n pootjes te landen. Sowieso werkt alles net wat beter in de tweede helft, waardoor de zeer matige eerste helft al snel een beetje te vergeven is.

Toch blijft dit een matige film, waarvan erg weinig grappen weten te landen. Thompson acteert sterk en draagt de film, maar de zeer matige komedie weet de redelijke dramakant van de film of Thompson niet genoeg te compenseren. Een film die je snel weer bent vergeten wat mij betreft, je zal er niet echt wat aan missen.

De nieuwe horrorfilm van de gebroeders Cameron en Colin Cairnes maakte nogal wat geluid los op het internet en dat is zeker niet zonder gegronde reden. Late Night with the Devil profiteert van een vlot opgezet concept dat sterk wordt benut door de makers, ondanks dat het geduld van de kijker lang wordt getest. Het grootste gedeelte van de film bestaat namelijk uit invalshoeken die in het verleden vaker en ruimer betreden zijn, maar na 50 minuten komt de geslaagde spanning dan eindelijk om de hoek kijken. Het acteerwerk van de bijpersonages is beperkt, maar producent en hoofdrolspeler David Dastmalchian schittert als getormenteerde presentator. De langdurige opbouw resulteert uiteindelijk in een redelijk geflipte slotfase die je als kijker moet smaken om het te kunnen waarderen, maar het feit dat de film niet bang is om de originaliteit op te zoeken wist me best te charmeren. Het geheel had best een stap verder mogen gaan met het bloedvergieten en de totale escalatie, maar zoals het nu staat dendert het lekker door en levert een degelijk avondje aan vermaak op.

Het eerste halfuur van deze sciencefictionthriller werkt best aanstekelijk, omdat regisseur James Croke het niet geheel duidelijk maakt waar de film heengaat. Op conceptueel vlak worden er best originele invalshoeken gevonden en het hoofdpersonage van Sasha Luss past perfect in deze wereld. Uitstekend is dat Latency opent met een spectaculair begin, maar het resterende vervolg is daarentegen beduidend leger. De tweede helft moet het te veel hebben van misplaatst sentiment dat het tempo er vooral uithaalt. Uiteindelijk werkt de boel zich toe naar een onthulling die aandoet als een cop-out, vooral omdat het een makkelijke oplossing vormt om je film te laten landen. Het gaat ten koste van goed acteerwerk evenals een bovengemiddeld eerste halfuur en dat blijft binnen dit soort projecten altijd jammer.

Eindelijk.

Daar is ie dan. Een oude klassieker die eindelijk eens wat hoger bij mij scoort. Nadat ik een hoop zwart-wit films met een 3,0* of 2,5* moest wegzetten is hier dan eindelijk eens een filmpje dat me wist te boeien voor een groot deel en echt sfeer heeft.

Normaal kom ik moeilijk door de films heen. Alhoewel ik soms mijn aandacht wel even verloor, is het hier voor een groot deel erg boeiend en soms zelfs spannend. De film is veel beter gebracht dan de algemene "old classic" naar mijn mening met interessante regie.

Het acteerwerk is ook een stuk beter dan het algemene niveau. Verrassend om Price in deze rollen te zien. Ik had het eigenlijk niet verwacht, want de cast had ik van tevoren niet bekeken. Echter wordt hij wel weggespeeld door een Webb die de film lekker luchtig weet te houden.

Voor de rest is de film simpelweg interessant om te volgen. Het mystery is interessant gebracht. Qua sfeer hangt er inderdaad een beetje een spookachtig sfeertje die de film mysterieus en interessant blijft houden. Het blijft eigenlijk gewoon altijd wel boeien.

Voor de rest is het verhaal redelijk. Duidelijk niet al te lang over nagedacht, maar het is best interessant gebracht met een paar interessante twistjes. Het houdt de film interessant genoeg, en bovendien is de film met een speelduur van 88 minuten ook helemaal niet te lang.

Het uiteindelijke resultaat is gewoon een boeiende classic die nergens verveelt en gelukkig ook niet lang duurt. Ik kom er goed doorheen, en dat gebeurd niet zo vaak bij dit soort filmpjes. Des te beter voor deze film dan denk ik zo.

Uh.

Wie had dat nou gedacht. Een film die zich in hetzelfde universum afspeelt als Sharknado. Als je me vooraf had verteld dat Sharknado een extra reeks in hetzelfde universum zou hebben had ik je direct voor gek verklaard. Toch is het zo, alleen is de regie van Mendez net een stukje simpeler, want veel moeite zal er niet in deze film gestoken zijn.

Sowieso is Guttenberg niet opgewassen tegen een Ziering, want Guttenberg speelt een stuk levenlozer en emotielozer. Bij hem krijg ik te veel het gevoel dat hij het enkel en alleen voor de beperkte loonstrook doet en niet voor het plezier. Dat maakt van hem direct een saai personage, maar ook de andere crewleden doen het niet veel beter.

Zo zijn de personages stuk voor stuk saai en vervelend. Allemaal ook weer zo serieus. De grappigere rollen worden beperkt op de achtergrond gehouden en zo krijg je al snel een wat taaie film. Onbegrijpelijk eigenlijk, want als er een film niet serieus genomen dient te worden, dan is het wel een film over vleesetende spinnen die uit een vulkaan komen kruipen.

Visueel lui, en lelijk. Het lelijke valt nog enigszins te vergeven omdat het intentioneel is, maar daarbuiten lijkt er maar weinig moeite te zijn gedaan voor de film. Matig camerawerk, oersaaie settings en ten alle tijden een gevoel alsof de makers gewoon in normaal verkeer zijn gaan filmen, wat zou betekenen dat elke figurant niet weet dat hij/zij in deze film zit.

Mendez doet verder weinig moeite om het allemaal leuk te maken. De fun breekt nooit door en de spinnen zijn erg saai. Nog niet eerder bedacht, maar het blijft een kunst om ook echt leuke monstertjes te maken. Dat zijn deze spinnen dus niet. Ook de hoop voor een gave eindbaas kan je makkelijk laten varen. Veilig materiaal, en bloedeloze kills, dat direct ook de kijkwijzer verklaart.

Nee, dit was een nogal saaie bedoening. Lui geregisseerd en simpel in elkaar gedraaid. Eigenlijk het tamme zusje van Sharknado met spinnen. Niet leuk, ridicuul, over-the-top of grappig genoeg. De extra puntje is nog voor enkele degelijke rollen en een paar korte scenes die even de moeite waard zijn. Verder een film die je gewoon lekker kan overslaan, want veel zal je er niet aan missen. Bijzonder eigenlijk dat Mendez ook Big Ass Spider maakte, want die was toch een stuk leuker.

Regisseur Ed Gass-Donnelly leek een ambitieuze film voor ogen te hebben, maar wordt veelvuldig tegengewerkt door een weinig overtuigende Abbie Cornish. Ze maakt vooral een ongemotiveerde indruk en dat is natuurlijk binnen dit soort sentimentele personages dodelijk. Gass-Donnelly moet het dus extra veel van de sfeerzetting hebben, maar die komt amper los. Tussendoor wel wat aparte beelden en leuke visuele vondsten, maar de spanning wil er niet echt inkomen. Effectief is dat het algemene mysterie voor lange tijd overeind blijft, ondanks dat sommige hintjes iets te vroeg worden weggegeven. De uiteindelijke insteek is ook niet bepaald goed doordacht, maar de opbouw blijft gelukkig boeiend genoeg. De bijrollen van Justin Long en Dermot Mulroney vielen me positief op, zeker de tweede naam heb ik niet vaak zo authentiek zien spelen. Lavender vormt uiteindelijk vooral een typerende net-niet-film met een aantal intrigerende ideeën en concepten, maar een beperkte inhoudelijke uitdieping.

Best leuk.

Niet gedacht eigenlijk. Ik weet dat ik hem meerdere keren op TV heb overgeslagen, maar ooit eens de DVD in handen gekregen. Met de huidige situatie toch maar besloten deze film te kijken, en het bleek nog behoorlijk mee te vallen ook. Altijd leuk zo'n verrassing.

Vooral, zoals meerdere gebruikers al aangeven, is het eerste deel van de film verreweg het beste. Ook het meest onheilspellende stuk gelijk. Je weet totaal niet waar het verhaal heengaat en het tempo ligt erg hoog. Boeiend ten top. Zo moeten thrillers gemaakt worden.

Echter is het verhaal zelf niet bijster intelligent, hoe slim het ook over wil komen. Het is vooral een vlotte thrillerfilm met korte actie en dramamomenten. Maar het tempo in het eerste uur ligt zo hoog dat het nergens verveelt en altijd iets nieuws weet te bieden zodat het boeiend blijft.

Vooral de onvoorspelbaarheid van de film is een goede schakel. Butler doet het ook goed, Foxx wellicht soms iets te theatraal. Over de bijrollen ben ik ook niet zo te spreken, want weinig rollen wisten indruk te maken. Regie van Gray had op bepaalde punten ook wel iets strakker gemogen. Iets meer adrenaline.

Maar dat soort zaken valt altijd wel te vergeven. Echter begint het tempo een stap terug te zetten in de tweede helft van de film en eindigt vervolgens met een erg zwak einde. Zo'n typerende good-guy wins again film. Terwijl het onvoorspelbare eerste deel naar een sterk einde begon toe te werken.

Gemiste kans op dat gebied. Extra credit wel voor het sterke eerste deel, maar het zwakkere tweede deel en het makke einde zorgen ervoor dat het niet verder komt dan een 3,5*.

Hillcoat tussen de gangsters.

Interessante combinatie als je weet dat dit dezelfde man is achter The Road. Waar die film zich echter afspeelde in een apocalyptisch tijdperk, plant Hillcoat de wereld van Lawless juist een aantal generaties terug. Normaal ben ik niet zo'n liefhebber van dit soort tijdperken, maar voor een regisseur als Hillcoat maak ik met alle liefde een uitzondering.

Met succes, want Lawless is een erg boeiende film. Je schopt het natuurlijk ook meteen ver als je drie capabele acteurs bij elkaar hebt weten te krijgen voor de hoofdrollen. Vooral Hardy valt erg op, maar Clarke en LaBeouf doen niet onder. Soms zet de film wat extra focus in om van de heren echt gave personages te maken, maar die is afwisselend geslaagd. Misschien duurt de film ook net wat te kort daarvoor, al is 116 minuten een relatief brede speelduur.

Als kritiekpunt vind ik de romantiek in deze film wat te clichématig en voorspelbaar, zeker voor een verhaal waarvan ik niet wist waar het allemaal heen zou gaan. Een echt spectaculaire finale had het ook niet helaas, maar de aanloop was interessant en enkele scenes tussendoor opvallend grof. Ik moest even wennen aan Pearce als bad guy, maar na enige tijd zet zijn maniakale indruk een goede stempel neer op het eindresultaat.

Ik vond het een erg boeiende, rauwe en harde film. Echt buitenproportioneel gewelddadig is het niet, maar zeker onderscheidend van de normalere verhalen. Het is ook niet zo moeilijk als je dan een boek erbij pakt dat lekker afwijkt, maar het dan vervolgens naar het witte doek vertalen is niet meteen makkelijk. Lawless neemt misschien teveel clichématige zijsporen, maar is verder een meer dan bekwame en buitengewoon intrigerende film.

Beter dan verwacht.

Na het zien van The Bridge on the River Kwai had ik lage verwachtingen van Leans tweede klassieker. TBOTRK viel me namelijk erg tegen en dan is de zin om nog een hele lange klassieker vanuit dezelfde regisseur te bekijken niet al te veel. Gelukkig was LoA een betere film dan verwacht.

De film is inderdaad lang, en er hadden wat dingetjes weggelaten mogen worden. Vooral de wat typerende twijfelgevallen van het hoofdpersonage zelf. Denk maar aan O'Toole nadat deze verkracht is en niet meer mee wil doen. Vermoeiende rekker van de speelduur . Verder weet deze film zijn 210 minuten nog best aardig op te vullen, ook al zijn de beelden wat traag.

Ik had het vooraf niet verwacht, maar O'Toole was best sterk aan het acteren. Toen ik de afbeeldingen zag van deze film met een O'Toole in zo'n wit kleed kon ik de film al niet meer serieus nemen, maar niets is minder waar. Zijn acteerwerk was sterk en pakkend met enkel een paar kleine neigingen naar theatraal acteerwerk.

Verder ziet de film er goed uit. De trage beelden van de woestijn zijn magistraal in beeld gebracht. Erg mooie landschappen die voor zo'n tijd heel goed benut zijn. De bombastische muziek die er in het begin overheen wordt gegooid had niet perse gehoeven van mij, maar verder ziet het er erg fraai uit. Ook de grootse sets zien er goed uit en het is duidelijk dat het budget goed gespendeert is.

Soms valt de boel een beetje dood maar het grote deel van de film weet te boeien. Toch vond ik in tegenstelling tot enkele andere gebruikers het tweede gedeelte waar O'Toole gek aan het worden is boeiender dan het meer avontuurlijke eerste gedeelte. Dat avontuur vond ik wat saai en net wat te zwaar aangezet. O'Toole die zijn weg naar waardering vanuit dat volk aflegt is niet aan mij besteed.

Film is groots opgezet met grootse beelden maar die vond ik niet zo heel speciaal. De bestorming van Akaba zag er apart uit, maar uiteindelijk viel het me allemaal wat tegen. De echte gekte kwam niet echt los en een goed sfeertje ook niet. Vooral een grote stofwolk eigenlijk wat er voor zorgde dat je vooral weinig kan zien.

Personages buiten O'Toole om vond ik ook wat saai en eentonig, maar het voldoet wel. De film zelf is erg boeiend en best afwijkend van de Hollywood-normen. Knap camerawerk en goede timing doen ook z'n werk op een behoorlijke manier. Dit klassiekertje mag lang duren, maar vervelen doet het zelden. Het kakt weleens in, maar die momenten zijn gelukkig relatief schaars.

Minste Vaughn.

Jammer, maar het is zeker geen slechte film van Vaughn. Ik vond het wel allemaal wat simpel en standaard gebracht. Criag speelt best goed, maar de rest laat het afweten en is soms zelfs irritant. Vaughn weet er weleens een leuke draai aan te geven.

De film is wat standaard, maar aan het begin best vlot. Daarna valt de film een beetje dood. Het neigt soms naar het saaie, en het heeft soms ook moeite met een lijn aan te halen. Sommige scenes zijn best leuk ondanks dat allemaal.

Slecht is het zeker niet, en het eerste deel is leuk om te volgen. Soms ook lekker gewelddadig in beeld gebracht, maar dat was het dan ook weer.

Meevaller.

Niet eens zo'n hele slechte film, maar wel eentje die soms verkeerde keuzes maakt waardoor soms goed opgebouwde spanning verloren gaat. De film stond al een tijdje op mijn watchlist vanwege de cast waar ik wel benieuwd naar was. Duplass, Glover en Bolger dan. Wilde geloof ik wel zo'n beetje.

De film neemt een lange aanloop, de echte horror begint pas op de helft van de film. Al blijft het boeiend en het laboratorium is mooi en geloofwaardig ingericht. Acteerwerk is bovengemiddeld, het script is matig maar elke acteur en actrice weet het keurig uit te voeren.

Hij is wel wat voorspelbaar, maar het verhaal is voldoende boeiend en richting het einde zit het qua horror ook wel goed. De toon wordt vrij beklemmend, en er zitten prima schrikmomenten in die je dan toch wel weer even op het puntje van je stoel houden.

De film kent ook een erg leuk horrormoment zodra Glover in de cast tot pulp geknepen wordt. Maar vanaf het moment dat Bolger in de finale het brandende appartement inloopt is de spanning zo goed als weg en is het eigenlijk gewoon flauw. Anders was dit waarschijnlijk nog 3,5* geweest.

Voor de rest wel een prima horrortje eigenlijk, wel heel laag gewaardeerd voor iets dat gewoon van hetzelfde niveau is als de rest van de recentere horrorfilms.

Nog wel leuk.

Maar, zoals verwacht, niet briljant. Echter had ik ook verwacht dat dit nog slechter zou zijn, met slechte special effects etc. Tevens verwachtte ik dat dit 1 van de DC-films zou zijn die zichzelf weer zo serieus ging nemen. Meeste DC-films met een gemiddelde als deze lijken altijd wel zo te zijn.

Maar uiteindelijk was het nog wel een speelse film met snelle actie en beelden. Maar wat vooral de redding is is de humor die toch wel voldoende aanwezig was. Vooral Connery is natuurlijk geschikt in zijn rol in dit geval en zijn humor komt ook het beste van de grond.

Special effects zijn ondertussen wat verouderd, maar niet heel hinderlijk. Natuurlijk mankeert er hier en daar wat aan, maar in het algemeen weet de film zich best staande te houden. Vooral in de opening, waar een tank op een gebouw inrijdt.

Tevens ook een gezond tempo, wat ook wel nodig is om een 110 minuten nog een beetje degelijk op te vullen. Eigenlijk ook net wat te lang, en het kent ook te weinig memorabele scenes om zo'n speelduur te rechtvaardigen. 90 minuten voor een verhaaltje als deze is goed op zijn plaats.

Acteerwerk is niet geweldig, maar het volstaat. Enkel Wilson vond ik ondermaats, maar die krijgt ook een beetje een suffe rol. De humor is voldoende aanwezig, maar heel grappig is het niet en veel verder dan wat seksuele opvattingen en wat woordgrapjes komt het ook niet.

Wel nog vlot genoeg om je vlot door de speelduur heen te leiden. Het meest spectaculaire stuk zit echter in het midden, waardoor je richting het einde wat op je honger zit. Maar wel net een voldoende, vooruit, ik ben in een gulle bui.

De herziening betekende een grote boost in score. Regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury maken er namelijk best een lekker horrorfeestje van, met een sterke en sfeervolle visuele bijdrage. Uiteraard valt er inhoudelijk genoeg op aan te merken, het sluit dan ook niet vlekkeloos aan bij de iconische legende. Toch mag dat een vermakelijk anderhalf uur niet in de weg zitten, want de excentrieke personages, de gezonde dosis gore en de lekker gemene regie weten voor genoeg tempo te zorgen. Het acteerwerk is daarnaast bovengemiddeld en de finale strooit een genietbaar sausje over het geheel heen. Geen moment sloeg de verveling toe en de beelden blijven herhaaldelijk scherp. Ik zie niet in waarom ik het lager zou moeten beoordelen dan mijn huidige cijfer.

Regisseur Jeff Burr mocht het stokje van Tobe Hooper overnemen en kiest ervoor om de toonzetting weer terug te draaien naar het angstaanjagende. Het is de sfeer die ik het liefst binnen dit soort films zie, ook al blijft Leatherface wederom weinig dreiging uitstralen. De personages acteren gelukkig wat beter en de situaties zijn vermakelijk, maar uiteindelijk slaagt Burr er niet in om echt grootse momenten uit de doeken te doen. De moorden zijn opvallend braaf en de spanningsboog wordt beperkt vastgehouden, maar eenmaal de horrorscènes om de hoek komen kijken levert de film wel een onderhoudend gebeuren. Ik krijg het idee dat veel mensen dit deel een beetje vergeten zijn en het gebrek aan eigenzinnigheid verraadt al snel waarom. In dat opzicht heb ik dan ook weinig moeite met het excentrieke vierde deel.

Onbegrijpelijke, maar boeiende romantische thriller met personages die elkaar letterlijk en figuurlijk van het toneel proberen te acteren, waardoor het acteerwerk altijd wel van hoog niveau is. Regisseur John M. Stahl hoeft zelf dan niet zo veel in te brengen en doet dat vervolgens ook niet, waardoor het visuele aspect van Leave Her to Heaven niet heel boeiend is. Het verhaal en specifiek de tweede helft zijn dat vervolgens wel, waarin er slim wordt omgesprongen met bepaalde genreclichés en eindigt met een kundig uitgevoerde finale. Jammerlijk is de ietwat haastige aanloop, waardoor het niet altijd even duidelijk is waarom deze personages eigenlijk zo voor elkaar gevallen zijn.

Tegenvaller.

Met een 3,0* wil dat wel wat zeggen, want ik had toch wel een heel stuk meer van deze geprezen film verwacht. Ik keek de film vanwege McKenzie, die zo'n indruk op me maakte in Last Night in Soho. Alhoewel ik er zeker van was dat het me niet zo zou aanspreken als Soho had ik wel meer gehoopt dan een nipte voldoende.

Toch kan ik het acteerwerk van McKenzie weer prijzen die een goed type weet neer te zetten. Foster doet het ook zeker goed, al had ik op een vreemde manier verwacht veel meer van hem te zien. Ondanks de duidelijke focus op de personages voelt het altijd aan alsof ik ze geen moment beter leer kennen. We volgen ze wel naar hun nieuwe paden, maar ik voelde me nooit betrokken.

Bos wordt ook wat terughoudend in beeld gebracht en maar beperkt gebruikt. Regie haalt maar weinig pracht uit de mooie natuur, en dat is jammer. Hierdoor voelde ik me ook nooit echt betrokken in de film, om deze alinea maar even te linken aan de vorige alinea. Ook als de focus juist op de natuur moest liggen voelde ik dit niet. Het zijn de personages die altijd in beeld zijn, en niet de natuur.

Niettemin een aardig verhaaltje gecombineerd met wat sterke scenes. Het mag duidelijk zijn waar de film zijn status vandaan haalt, alleen vond ik het niet zo briljant als een hoop geluiden wel beweren dat het is. Leave No Trace kent zijn sterktepunten, maar het voelde gewoon niet aan alsof ik op avontuur was met Foster / McKenzie, terwijl dit gevoel wel ervaart moet worden lijkt me. Het is een lullige vorm van kritiek, maar wel de waarheid (voor mij). Jammer.

Uiterst strakke en vooral erg knap geregisseerde film van Sam Esmail, die hiermee zijn tweede speelfilm aflevert. Dat de benadering van een film als Leave the World Behind niet voor iedereen weggelegd is kan op voorhand worden geraden, maar gebrek aan ambitie kan je Esmail niet verwijten. Voordelig is dat de raadselachtige inhoud geen definitief antwoord aan de kijker wil geven en dat je dus gedwongen bent te raden naar de desbetreffende gebeurtenis. Films die je op deze wijze uitnodigen om zelf met de personages mee te denken worden zelden zo subliem uitgevoerd, bijgestaan door een voortreffelijke technische kwaliteit. Zeer strak camerawerk, slimme editing en uitmuntend acteerwerk maken een uiterst professionele productie mogelijk. Over de speciale effecten zijn de meningen klaarblijkelijk verdeeld, maar ik vond het persoonlijk bovengemiddeld. De hele speelduur lang werd ik meegevoerd met de mysterieuze gang van zaken en heb ik in volle toeren genoten van de kleine hintjes die zich omstebeurt onthullen. Wat mij betreft had het einde niet gepaster gekund, maar ik vind het zeker begrijpelijk dat dit niet voor iedereen zal aanslaan.

Bijzondere film met een tragische inhoud, die het vooral moet hebben van de ontwikkeling tussen twee excentrieke figuren. Nicolas Cage en Elisabeth Shue zijn werkelijk geknipt voor hun verschijningen en dragen de film samen met gemak een traptrede naar boven, want vanuit regisseur Mike Figgis komt er minder profijt. Zijn dromerige regie gaat vaak samen met muziekkeuzes die niet lekker combineren en een onvermogen om de kijker onder te dompelen in de neergezette sfeerzetting. De uiteindelijke afloop is vervolgens te absurd om te raken, maar de opbouw is daarentegen boeiend genoeg en het gebeuren blijft voortdurend onvoorspelbaar door de irrationele keuzes. Het is knap om te zien hoe er toch nog een greintje sympathie wordt geperst uit personages die dat eigenlijk helemaal niet zijn en daar wint Leaving Las Vegas een boel kracht mee.

Het eerste halfuur van Das Leben der Anderen is uiterst sterk en origineel, waardoor het vooral een misleidende indruk achterlaat voor wat komen gaat. Daarna besluit de boomlange regisseur Florian Henckel von Donnersmarck namelijk dat zijn film te origineel was en begint daarom aan een eindeloze wisselwerking van oninteressant gezever, romantische ontwikkelingen, karikaturale acteerprestaties en gemiste kansen. Het is uiterst bijzonder om te zien hoe een film die zich afspeelt gedurende de eindfase van de Koude Oorlog er op geen enkele wijze in slaagt om gewoon normale mensen naar het witte doek te dirigeren, waardoor het voor mij als kijker uiterst moeilijk was om enige sympathie voor ze op te bouwen. Ulrich Mühe speelt uitzonderlijk sterk als Wiesler, maar wordt niet geholpen door een kleurloze Sebastian Koch en schrikbarend belabberde Martina Gedeck. De keuze voor een redelijk deprimerende toonzetting op visueel vlak is begrijpelijk, niettemin laat Von Donnersmarck zijn acteurs al het werk doen en lijkt zichzelf als regisseur vooral in het zijvak te plaatsen. Ik kan persoonlijk weinig aanvangen met een film waarvan ik denk dat de personages gewoon op het toneel horen te staan en niet voor een filmcamera. Enige binding met deze figuren (laat staan de ernst van de situatie/tijdsperiode) voel ik simpelweg niet en heb dan ook met moeite de overige 107 minuten uit kunnen zitten. Alle pluspunten gaan daarom uit naar de eerste 30 minuten.

Zeer effectieve thrillerfilm met een uitstekende Brittany Ashworth in de hoofdrol. Zij blijft hoe dan ook wel een actrice die zelfs met de meest ondankbare personages uit de voeten kan, waaronder haar figuur in The Ledge. Ze heeft weinig te doen, maar haalt het meeste uit de spaarzame minuten die ze toebedeeld krijgt. Regisseur Howard J. Ford is verder duidelijk niet uit op originaliteit en zet dan ook vol in op de uitwerking. Dit blijkt gelukkig een effectieve keuze, met een aantal spannende momenten en een boeiend verloop. Het hoogtevrees-aspect wordt goed verkend en ondanks alle voorspelbaarheid voelt deze film nergens al te bekend aan. Een voorbeeld van een geheel dat met weinig centen toch een boel weet te bereiken. Solide vermaak.

Mak.

Zo spectaculair als de poster doet vermoeden wordt deze film bij lange na niet, wat wel jammer was, want rampenfilms zijn 1 van mijn favoriete soort films. Wellicht de tweede plaats, want horror zal voorlopig nog even mijn favoriete genre blijven.

Left Behind voelt erg aan als een TV-film, waarschijnlijk was deze dat ook. Maar rampenfilms kunnen TV-achtige benaderingen beslist niet gebruiken. Die moeten het gewoon bij intens spektakel houden. Dat er dan zoveel drama om de hoek komt kijken is dan ook niet een pluspunt, maar waarschijnlijk zo gedaan vanwege het boek.

Als ik Left Behind zo een beetje opzoek zie ik dat er veel kritiek was op Cage. Dat hij tegenwoordig wat aparte keuzes maakt ligt aan hem. Maar hier komt hij er wel als beste uit. De rest acteert namelijk nogal gemaakt en bij vlagen zelfs behoorlijk bedenkelijk.

De regie is eigenlijk het enige echte dat "Left Behind" was tijdens de film. Hoe had Armstrong toch kunnen denken dat het resultaat geslaagd was hiermee. Het is te softe regie voor dit soort onderwerpen. De CGI is soms erg lelijk, de structuur random en de manier van filmen vaak abominabel.

Nergens is er maar een poging gedaan om het intens te maken. Alles is te duidelijk en te klassiek in beeld gebracht. Dialogen zijn erg zwak en dat creëert ongemakkelijke scenes die nergens op slaan. Het drama is daarmee best gefaald. Van een spanningsopbouw is ook nauwelijks sprake. Actiescènes zijn er vaak heel plots en verdwijnen vaak alsof er niets is gebeurd.

Bovendien duurt de film ook behoorlijk lang helaas. 110 minuten was niet een heel gemakkelijke opgave. Alhoewel een flop notering wellicht iets overdreven is, heeft de film voornamelijk een compleet verkeerde aanpak gekregen door het te laten lijken op een TV-film. Wel kent de film aardige scenes hier en daar zoals een bus die van de brug afdondert. Cage doet het ook nog best redelijk, daarvoor allemaal nog 1,5*.

De moordenaar draagt een spannend masker en een aantal castleden doen het niet onaardig, maar verder is Left for Dead vooral een sfeerloos en zielloos gebeuren. Liefhebbers zullen het leuk vinden dat Steve Byers en Danielle Harris rondlopen in dit verhaal, maar ze worden door regisseur Christopher Harrison in dermate karikaturale rollen gestopt dat ze weinig weten te brengen. De moorden zijn verder ook niet heel opzienbarend en geven vooral de indruk dat er flink bezuinigt moest worden om de achtergronddecoraties te betalen. In principe is het allemaal niet veel meer dan een goedkopere variant van soortgelijk slasherwerk, maar liefhebbers zullen vast wat kunnen vinden om te waarderen.

Vermoeiende actiethriller met een aantal doeltreffende knokpartijen, maar ook een nogal traag tempo en weinig interessante plotinsteken. Regisseur Adrian Bol onderneemt weinig om Legacy of Lies van een greintje originaliteit te voorzien, waardoor de nodeloos serieuze toonzetting alleen maar zwaarder valt op het concentratievermogen van de kijker. Scott Adkins is niettemin altijd geschikt voor een aantal goed neergezette actiescenes en gebruikt zijn vechttechnieken uitstekend om zijn tegenstanders de kop in te drukken, waardoor het extra jammer is dat Bol zijn kwaliteiten zeer beperkt benut. Het camerawerk is modern en de grauwe vormgeving is treffend, maar Legacy of Lies is niettemin saai genrewerk dat zijn auto's op te bekende parkeerplaatsen blijft parkeren.