Meningen

Horrorregisseur David Bruckner levert met zijn herinterpretatie van de genreklassieker Hellraiser een bijzonder teleurstellend geheel af. Het levert voor mij persoonlijk in ieder geval ideaal bewijs op dat bepaalde sfeerzettingen uit de jaren '80 simpelweg niet overgenomen kunnen worden. Bruckner gaat vooral het serieuze en nodeloos zwaar aangezette pad op om de personages kleur te geven, maar uiteindelijk resulteert het vooral in een film die veel te lang uitgesponnen raakt. De keuze is begrijpelijk, maar de uiteindelijke drama-uitwerking is clichématig en oninteressant. Als kijker wacht je eerder op de intrede van de Cenobites zelf. Juist daarom is het bijzonder spijtig te noemen dat er maar weinig leden van die groep echt indrukwekkend zijn. Ze vormen hooguit originele verschijningen, maar echt innemend is de nieuwe brigade nergens. Met name Jamie Clayton als de nieuwe Pinhead stelt teleur. Niet vanwege het omdraaien van het geslacht (het zou me aan m'n reet roesten), maar simpelweg door de acteerkracht, die nergens het niveau haalt van Doug Bradley's zware stem en dreigende gestalte. In principe worden er inhoudelijk genoeg originele vondsten toegevoegd en het acteerwerk van met name A'zion valt op, maar iemand als David Bruckner was simpelweg te sterk bezig de laatste tijd om nu met dit soort onbenulligheden op de proppen te komen.

Leuk.

Maar kwalitatief weer een treetje terug van de eerste twee delen. Hellraiser III heeft vooral een deel van zijn charme verloren waardoor de gore en fantasy iets minder indruk maken. Toch heeft het nog steeds zijn momenten en doet het niet heel veel onder aan de rest van de reeks.

Een grote fout is Bradley minder screentime geven. Hij heeft in dit deel toch wel een hoop van zijn charme verloren. In de voorgaande delen was het een dreigende en dominante verschijning, hier neemt hij een iets meer typerende villain aan. Met de kwaadaardige lachjes dus, het komt zijn personage niet echt ten goede.

Daarnaast is dit deel trager en duurt het lang voordat het echt op gang komt. Het lijkt op een gegeven moment een exacte herhaling te worden van de voorgaande twee delen maar dan iets minder charmant. Ik was daarom ook blij dat er flink uitgehaald wordt in het laatste half uur wat mijn cijfer een flinke boost geeft.

Daar wordt het een beetje Hellraiser, maar dan gemaakt door Michael Bay. De actie wordt groots uitgevoerd en we krijgen een hoop apart spektakel en lawaai, toewerkend naar een prima finale. Het is een gevaarlijk pad om te kiezen voor zo'n reeks als deze, maar het werkt wel dankzij een aantal lekker weirde cenobites en sterke gore.

Acteerwerk is slecht, Bradley viel ook tegen al blijft hij zeker de beste van de film. De good guys waren allemaal maar wat saai, het is echt wachten tot de gore een beetje begint te verschijnen. Wanneer deze dan daadwerkelijk verschijnt trapt het ook meteen lekker door. Het hoogtepunt was voor mij absoluut de slachting op het feest.

Eerste helft is meh, maar de tweede helft is apart op zijn eigen manier. Hellraiser III is gewoon een leuk derde deel geworden van de reeks. Bradley maakt iets minder indruk, de film is soms wat minder interessant en van de trilogie absoluut de minste maar nog steeds een solide deel in de reeks. Best genoten.

Dwaas.

En een hele grote stap terug in de reeks. Ik wist al dat de reeks steeds minder ging worden maar ik had niet verwacht dat het plots zo snel zou gaan. Prima dat ze Hellraiser een volledig nieuw jasje willen aantrekken, maar als dit dan het alternatief is hadden ze er prima mee op mogen houden van mij.

De hele setting naar de ruimte verplaatsen is al een beetje geforceerd, maar kan opzicht nog wel werken. Na 10 minuten zitten we echter weer 400 jaar terug naar 1 of ander oorsprongsverhaaltje te kijken. Ik ben niet zo'n fan van die tijdsperiode (kostuumfilms), maar het zou nog kunnen werken. In deze film werkt het alleen absoluut niet.

Sowieso is de oorsprong van dat puzzeldoosje oersaai te noemen. Ik snakte gewoon naar Pinhead zelf, want wat we hier te zien kregen was een goed voorbeeld van creatieve armoede. Gewoon willekeurige getallen in de tijdslijn pakken, wat cliché ideetjes daarbij gooien en vooral Bradley minder screentime geven en Hellraiser 4 is geboren. Ik kan niet geloven dat ze nog serieus aan het script hebben gewerkt, wat mij betreft hadden ze er gelijk een komedie van mogen maken.

Bradley doet het wel weer iets beter in vergelijking met het vorige deel, maar zijn screentime is beperkt en het duurt ongeveer 45 minuten voordat we hem mogen zien. Hij maakt zijn entree vervolgens wel op een degelijke manier, maar hij mag niet meer in de schijn staan van zijn eerste twee films.

Verder is het acteerwerk nog slechter in vergelijking met voorgaande delen. Maar dit keer komt het op het niveau terecht waarbij bepaalde crewleden eigenhandig de volledige film weten te ruïneren. In dit geval was dat Vargas, veruit 1 van de slechtste acteerprestaties die ik heb gezien. Ik was blij als we haar eindelijk een scene niet te zien kregen. Ik kon dan ook wel janken toen ze terugkeerde als cenobite.

Verder slaat het verhaal nergens op en maken enkele gore scenes, Bradley zelf en wat leuke settings als enige elementen een beetje indruk. De rest van deze film kon me gestolen worden. Tijdens de finale in het ruimteschip komt de film iets meer tot leven maar eigenlijk veel te laat en op een te lege manier. Slecht deel in de reeks dit, was tevens ook de reden waarom ik mijn Hellraiser-marathon weer stopte. Hellraiser 5 komt dan later wel.

Ondanks dat regisseur Rick Bota geregeld een excentrieke sfeerzetting weet op te roepen en kan profiteren van degelijke hoofdpersonages, overheerst de inhoudelijke dwaasheid uiteindelijk. Met name de finale slaat volkomen nergens op en doet de naam van Doug Bradley absoluut geen eer aan. Pinhead en zijn medeplichtigen moeten het veld zelfs aanzienlijk ruimen voor één of andere flauwe sekte. Het maakt een abrupt einde aan het mysterieuze karakter van de film. Deze begint namelijk leuk, maar door de onnozelheid van de inhoud maakte het me als kijker na enige tijd simpelweg niet meer uit welke insteek ze uiteindelijk wilde introduceren. Evenzeer jammerlijk is dat er telkens gekozen wordt om het verhaal te centreren rond detectives en hun onopgeloste zaak.

Regisseur Rick Bota nam dit zesde deel voor zijn rekening en bracht een oude bekende met zich mee, namelijk Ashley Laurence als Kristy. Veel heeft ze echter niet te doen, want het merendeel van Hellseeker bestaat uit Dean Winters die tegen allerlei hallucinaties en nachtmerries aanloopt. Bota en zijn scenaristen herhalen dit trucje tot in de treurigheid waardoor de tweede helft geregeld vermoeiend is om uit te zitten, maar de pogingen tot gore zijn effectief en het verhaal blijft voortdurend onvoorspelbaar. De uiteindelijke insteek is zelfs uitermate sterk, maar de veelvuldige herhaling van inhoudelijke zetten vraagt te veel van de kijker om een positief gevoel na afloop te laten overheersen.

Voor de derde keer neemt regisseur Rick Bota het roer aan om nog een deel binnen deze uitgemolken reeks te dirigeren. Dit keer wordt er (eindelijk) een andere setting gekozen, maar betreedt daardoor wel eerder de paden van een platgetreden slasher dan een originele Hellraiser-film. Opnieuw is er weinig ruimte voor Doug Bradley als Pinhead en wordt Lance Henriksen dit keer naar voren geschoven als de primaire antagonist. Het gebeuren profiteert van wat bloederige slachtpartijen en schaarse momenten van doeltreffende sfeer, maar met de fantasierijke oorsprong heeft het nog weinig te maken en inhoudelijk grijpen de makers naar alles wat er maar te rapen valt. Hierdoor pakt Hellworld uiteindelijk vooral dwaas uit en onderstreept dat er met weinig liefde en passie aan deze productie begonnen is.

Alhoewel ik het persoonlijk een vooruitgang ten opzichte van het vierde deel vind, mag het duidelijk zijn dat regisseur Scott Derrickson toen nog een hoop te ontwikkelen had. Inferno betekende de eerste Hellraiser-film binnen een aanstormende reeks die Pinhead gewoon aan een willekeurig en niet-gebruikt script hadden toegevoegd. Het verklaart meteen de teruggeschaalde aanwezigheid van Doug Bradley en dat komt het vermaak niet ten goede. Het acteerwerk is namelijk verder slecht, de speelduur is veel te lang en Derrickson roept slechts sporadisch een effectieve sfeer op. De slotfase is echter ambitieus en elke scene met de iconische Pinhead is meteen raak, maar liefhebbers zullen al bij al erg op hun honger blijven zitten met dit vijfde deel.

Een doordachte of verzorgde productie is Judgment in geen enkel opzicht, maar het kijkt aanzienlijk makkelijker weg dan zijn voorgangers. De eerste 10 minuten zijn direct eigenzinnig (ondanks de iets te opzettelijke poging om weird te zijn) en de voortzetting van het verhaal kan genieten van degelijke personages. Echt bovengemiddeld goed is het acteerwerk niet, maar de karakters hebben in ieder geval een onderscheidende persoonlijkheid. De aanwezigheid van Pinhead is weer teruggeschroefd ten opzichte van het negende deel, maar met een ietwat matige (nieuwe) acteur is dat helemaal niet erg. Het verhaal is ondertussen ver afgedwaald van het basisconcept, maar regisseur Gary J. Tunnicliffe zorgt in ieder geval weer voor een fantasierijke en excentrieke toonzetting. Ietwat onnozele antagonisten, een onrustige verhaalopbouw en het gebrek aan doeltreffende gore weerhouden een hoger cijfer.

Naar verluidt werd de productie van Revelations binnen drie weken afgerond. Ik durf te wedden dat daarvan 15 minuten naar het volledige castingproces zijn gegaan, want dit acteerniveau was wel heel bedroevend. Natuurlijk staan horrorreeksen nooit bekend om het hoogstaande acteerwerk, maar dat praat de uitermate belabberde inspanning van Nick Eversman in geen enkel opzicht goed. Positief aan deze bijdrage van regisseur Víctor García is dat het weer wat meer te maken heeft met de originele film, waardoor je dus ook meer van Pinhead te zien krijgt. Spijtig genoeg is Stephan Smith Collins een parodie-variant van Doug Bradley en valt in geen enkel opzicht serieus te nemen, waardoor een hoop van die heropleving weer verloren gaat. De horror kent verder ondermaatse effecten, het verhaal lijkt tijdens de productie door elkaar gehusseld te zijn en de slotfase slaat als een tang op een varken. Terecht bestempelt als de grootste flater binnen de reeks.

Ok.

Inderdaad een erg interessant thema en nog steeds iets waar een groot deel van de wereld over na moet denken. Het feit dat dit echt gebeurd is is natuurlijk zwaar, alleen de manier waarop het hier weergegeven wordt kan ik niet altijd serieus nemen.

Vooral omdat de film rare dingen doet, soms lijkt het wel de kant van een klucht op te gaan. Dallas Howard speelt eindelijk een goede rol, maar haar karakter is zo overdreven en haar gedrag is zo vreemd dat je het allemaal niet meer erg serieus kan nemen. Sommige grappen die hier gemaakt worden slaan de plank volledig mis poepcake en toiletpotten in de tuin passen hier gewoon niet in.

Stone weet de film niet te dragen, maar doet het voor de rest best ok. Ik vraag me alleen af waarom ze haar hier zo lelijk hebben gemaakt (dat kapsel staat haar absoluut niet). David en Spencer doen het ook naar behoren, alleen wederom opnieuw (vooral Spencer) hebben ze een karakter dat soms zo overdreven is dat het niet meer serieus genomen kan worden.

Vooral Chastain en Spacek vielen me eigenlijk op. Chastain speelt zowat de eerste rol die ik daadwerkelijk uit kan staan. Daarmee voor mij persoonlijk de beste rol die ze heeft gespeeld. Spacek heeft heel veel vooruitgang geboekt na Carrie .

Sommige scenes zijn sterk, erg sterk zelfs. Ontslaan van Constantine (vooral dit kwam binnen), de aanslag van de KKK verderop en het openbare geweld van de politie op de zwarte vrouw. Dit soort scenes zijn absoluut nodig voor een film zoals dit en dat tilt het allemaal nog wat omhoog.

Het sfeertje zit er ook goed in, lekker zonnig sfeertje en oud sfeertje zit er ook goed in. 146 minuten gingen best vlot om, al moet ik wel zeggen dat dit absurd hoog gewaardeerd is. De mix tussen flauwe klucht en discriminatie gaat gewoon niet zo, en wederom hier ook niet.

Wisselend.

Het is geen slechte film geworden, maar ook niet het meesterwerk wat sommige mensen zeggen dat het is. Het is duidelijk wel een rauwere horrorfilm, maar niet bepaalde de beste. Maar meestal weten deze ultieme low-budget films me ook niet te overtuigen.

Rooker speelt een leuke rol en doet het veruit het beste. Ook Towles doet het nog redelijk, en daarmee is het acteerwerk wel gezegd. Een hoop matig acteerwerk dat nergens weet te overtuigen buiten Rooker en Towles om dus.

De film opent al redelijk grimmig en probeert alvast de toon te zetten, maar zet gelijk ook de toon dat het een goedkoop filmpje is. Voor mij voelt het dan ook al snel aan als een regisseur die op een goedkope manier indruk wilde maken bij het publiek. En deze film is dan wel een manier om aandacht te krijgen.

Visueel niet al te best. De soundtrack is wel redelijk, en de moorden zijn soms wel rauw. Het is vooral de sadistische aard van de moorden die aanslaan. Maar veel meer dan dat toontje weet de film dan ook weer niet echt te bieden.

Je zou zeggen dat de boodschap van deze film is dat moorden slecht is, maar ik kan dat eerlijk gezegd moeilijk opmaken. Soms lijkt het gewoon eigenlijk als een goed iets neergezet te worden, al kan ik dat wellicht gewoon verkeerd gezien hebben. Voor mij heeft dat niet perse een meerwaarde.

Film duurt voor de rest niet lang en is wel vlot. Het is een rauwere film geworden met slecht acteerwerk van de meeste acteurs en actrices. Soms denkt het wat te makkelijk, maar in het algemeen is het niet slecht geworden. Soms voelde het gewoon wat nutteloos aan.

Ok.

Film met een interessant onderwerp, alleen niet helemaal lekker uit de verf komt uiteindelijk. Dat ligt niet aan Phoenix trouwens, die de film echt wel wat kleur weet te geven met zijn type. Alles in hem straalt depressie uit, terwijl het maar schijn is.

De film is erg traag, wat eigenlijk een echte binding met de karakters teniet doet gaan. Doodzonde, want dit had erg goed kunnen zijn op emotioneel gebied. Nu is het eigenlijk al riskant om een romantische film over de liefde tussen een man en besturingssysteem goed te weergeven. Het is al moeilijk om er sympathie voor te hebben.

Knappe prestatie wel van Phoenix. Hij draagt de film met zijn type en geeft de film wel degelijk de emotionele ondersteuning die het nodig heeft. De rest is wel redelijk inwisselbaar, en Johansson daarbij dus ook. Sowieso hadden dat soort rollen wel door meerdere acteurs gedaan kunnen worden.

Visueel is het ok. Het ziet er allemaal behoorlijk schattig en knuffelig uit, met veel felle kleurtjes en een soort warme, liefdevolle uitstraling daarbij. Echter zitten er wel heel veel stukken bij waarop het visuele vervalt als Phoenix ellendig lang tegen de telefoon blijft praten, waarbij de camera flink ingezoomd is.

Dat soort beelden maken de film wel wat saaier, omdat het nergens voelt of intrigerend is. De regie van Jonze is in dat opzicht niet bepaald geslaagd. Het mist toch de binding om dat te doen, en dat bied de film dus niet bepaald.

Maar het kijkt goed weg en het idee is toch wel bizar genoeg om te blijven boeien. Uiteindelijk heeft het pas diep in het einde de goede snaar te pakken bij de kijker. Dit had wel eerder gemoeten, maar ja. Ik geef hem het voordeel van de twijfel.

Een aantal keer maakte regisseur Anthony DiBlasi een uitstapje naar TV-achtige films, maar met Her Last Will is de draai naar dergelijk materiaal volledig volbracht. Het resultaat is dan ook wat je ervan kan verwachten: de inspanning is minimaal, het verhaal zal wel weer voorzien zijn van enkele bedenkelijke wendingen en het acteerwerk is algemeen matig te noemen. Echter mag gezegd worden dat Patrick Fischler opvallend goed op dreef is en straalt als enig lid een behoorlijk charisma uit. De overige castleden falen vooral hopeloos in het spelen van een echt personage, waardoor met name de slotfase verzandt in pure idioterie. Het verhaal heeft wel wat om handen en het scenario probeert er wel degelijk wat van te maken, maar de vooral ongeïnteresseerde regie van DiBlasi zorgt voor weinig hoogtepunten in deze middelmatige film. Hopelijk was dit dus voor hem gewoon een financiële bijdrage zodat z'n volgende project wel optimaal kan uithalen.

Stevige miskleun van regisseur Nicolas Winding Refn, die met Her Private Hell overtuigend bezweken lijkt te zijn aan eigen arrogantie. Een totaal onlogisch, rommelig product waarin veel verschillende invloeden worden gebruikt die vervolgens geen moment bij elkaar komen en met eindeloze dialogen evenals monologen die nergens over gaan. Refn zijn doorgedreven pogingen om alle personages zo excentriek mogelijk neer te zetten pakken rampzalig uit, met heel veel noemenswaardige namen die simpelweg niet op kunnen tegen de stortvloed aan onzinnige, theatrale aanwijzingen die ze toebedeeld krijgen. Zoals je kan verwachten van Refn ziet de omgeving er op visueel vlak kleurrijk en doordacht uit, maar toch wordt er qua licht en geluid stevig misgegrepen. Actiescènes worden dermate donker belicht dat ze niet te volgen zijn en de verwoede intenties om deze wereld zo uniek mogelijk te maken zijn geforceerd. Sophie Thatcher doet haar best om er nog wat van te maken, maar moet het doen met kansloos materiaal. Kristine Froseth levert zelfs haar slechtste acteerprestatie tot nu toe af en doet zich er beter aan volgende projecten van Refn totaal te mijden.

Matig gebeuren.

Bizarre uitglijder van een regisseur die in zijn loopbaan nog wel verdienstelijk Hollywood-materiaal heeft gemaakt. Vooral X-Men: The Last Stand zag een duidelijke vooruitgang als we over visueel praten in vergelijking met de delen die daaraan vooraf gingen. Wat er dan in deze film mis is gegaan weet ik ook niet.

Het komt in ieder geval allemaal behoorlijk klunzig over. Het slaat echt volkomen nergens op. Niet dat dat altijd zo is bij Hollywood-films, maar het is bijzonder waar die 100 miljoen dan in is gegaan, gezien de lelijke visuele kwaliteit van de film. Er gaat een hoop fout daar achter de schermen.

Het is vooral dat er zo'n monsterbudget in rook opgegaan lijkt te zijn. De film pakt bij vlagen nog wel groots uit, maar de meest spectaculaire en pakkende scenes zie je eigenlijk in de eerste minuten bij het oorsprongsverhaal van Johnson. Alles wat daarna komt is vooral saai en droog spektakel.

De gevechten zijn erg levenloos in beeld gebracht. Erg saai camerawerk en weinig materiaal dat intrigerend is. Saai kleurgebruik en saaie locaties vooral. Iets dergelijks als hitte is nooit voelbaar en adrenaline blijft ver weg. Had vooraf op iets meer fantasy gehoopt maar deze film mikt vrijwel alleen maar op wat neutraal spektakel.

Ik zie ook erg weinig visuele pluspunten. CGI is ronduit lelijk. Veldslagen zijn kort, futloos en saai. Alhoewel de formaties van de ridders die vanaf de lucht wordt gefilmd er nog wel leuk uitzien, is dat eigenlijk al het positieve wat ik kan noemen. Ik kreeg echt nooit een betrokken gevoel ergens.

Johnson is een logische, maar niet al te beste keuze. Als hij serieuzer moet gaan acteren valt hij echt door de mand. Bijrollen als McShane en Hurt doen het nog wel aardig, maar de rest van de Hercules-vriendjes zijn nogal slap. Het is ook regelmatig duidelijk dat de acteurs eigenlijk helemaal niet kunnen vechten.

Nee, dit was slappe hap van een regisseur die het blijkbaar zelf ook allemaal niet meer wist. Wat mij betreft hoeft hij ook niet meer in Hollywood te werken, tenzij hij weer echt groots durft uit te pakken en met unieker materiaal kan komen.

Aardig.

Kevin James. Het blijf een wat halve acteur voor mij. Typisch iemand die wel goed kan acteren, maar zichzelf vooral beperkt tot het trappen van lol met vrienden maar dan voor de camera. Ik denk dat hij oprecht sterke rollen kan spelen, en in deze film mag hij dan eindelijk wat sentimentelere kanten laten zien.

Coraci is een aparte regisseur. Zijn hart ligt toch overduidelijk bij het maken van simpele komedies, maar vaak zit er toch wat meer in. Zo haalt hij er ook weleens wat sentiment bij. De glimlachjes moeten het blijven overheersen, maar zijn films vereisen toch net wat meer vanuit de cast en dat kan ik waarderen. Niet dat Here Comes the Boom een sentimenteel meesterwerk is, maar het is toch net wat kwalitatiever.

De film begint als een zeer typische James-komedie. Na ongeveer 30 minuten beginnen de sympathieke trekjes echter wat meer in te haken en draait de film langzaam. Daar komen nog wel een hele hoop personages bij kijken die zich achterlijk gedragen en sentiment wegnemen, maar tevens wordt er tijd gestopt in het behandelen van wat achtergrond. Hierdoor krijg je uiteindelijk toch wel empathie voor James, en dat is fijn.

Verder een film die helaas soms te bang is om echt een dramatische kant op te gaan, dus wanneer het te zwaar dreigt te worden stuurt Coraci snel bij. Het is uiteindelijk een vermakelijke film geworden. Wel een mierzoete, voorspelbare film, maar het valt goed te kijken. Echt hilarisch is het niet, wel een betere film dan ik vooraf had kunnen dromen.

Snap het gezeur niet, maar de "engste film" is het dan ook weer niet.

Maar Aster levert hier dan toch wel een best bijzonder debuut af. Al vanaf minuut 1 zit de sfeer er goed in die soms zelfs zeer beklemmend is. De hele film lang is deze sfeer dan ook aanwezig, jammer dat het einde de film dan een beetje verpest heeft.

Decors en details zien er gelikt uit, belichting helemaal top (Perfect de donkere hoekjes verlicht) en de locatie kon er nog wel mee door. Ook het acteerwerk (Vooral door Colette) is dik in orde en was het dan voor mij soms nog wel spannend.

Maar het is wel een film die een bepaald publiek dan ook aanspreekt. Mensen die de zoveelste schrik film verwachtten hebben dan ook de neiging om deze film met 0,5* te beoordelen. Ik vind het een half geslaagd en best beklemmend werkje.

Redelijke aanrader, ik ga niet mee met het idee dat dit de beste horror is sinds tijden maar al helemaal niet bij de mensen die 0,5* geven. Nog een pluspunt, ik had een keurige zaal!

Fijne thrillerfilm met een aantal griezelinsteken, die erg goed wordt opgebouwd door regisseursduo Scott Beck en Bryan Woods. Hugh Grant speelt in Heretic wellicht één van zijn beste personages tot op de dag van vandaag, aangezien hij zowel de charmante als de gevaarlijke kanten van zijn figuur perfect weet te balanceren en beheersen. Sophie Thatcher en Chloe East maken evenzeer indruk, al schiet laatstgenoemde tekort wanneer de film richting het laatste halfuur gaat. Uiteindelijk ontbreekt het Heretic aan de benodigde spanning om de tweede helft te rechtvaardigen, waardoor de film je uiteindelijk wel met een onvoldaan gevoel achterlaat. Gelukkig stoppen de makers er wat fijne humor tussen samen met een relatief onvoorspelbaar verloop. In de basis schiet het alleen net te kort voor een hoger cijfer.

Regisseur Paco Plaza dirigeert een voorganger op Verónica, die evenzeer op Netflix werd uitgebracht. Al snel stond die film bekend als een uiterst spannend gebeuren, maar rond Hermana Muerte bleef het beduidend stiller. Niet geheel zonder reden, want Plaza besloot het roer enigszins om te gooien. Nog altijd blijft het gebeuren binnen de horrorgrenzen vallen, maar met een behoorlijke stoot aan dramatiek en een trager tempo. Het duurt dan ook erg lang voordat de boel enigszins loskomt en dat gaat spijtig genoeg ten koste van het aardige acteerwerk van Aria Bedmar. De opbouw is verder eerder kunstzinnig dan effectief en dat levert weinig noemenswaardige momenten op gedurende de eerste helft, maar uiteindelijk introduceert Plaza langzamerhand de hoogtepunten naarmate de tweede helft vordert. De afhandeling van de expliciete horror is kundig, de finale alleraardigst en het acteerwerk niet verkeerd, maar toch levert de film al bij al te weinig om doorlopend boeiend te blijven. Je zult waarschijnlijk echt moeten worden gegrepen door de sfeerzetting om hier een effectieve griezelfilm in te zien, anders stuit je al snel op een overdaad aan dramatiek.

Visueel verzorgde en redelijk unieke dramafilm van regisseuse Mika Ninagawa, waarvan diens kleurrijke fotografie me erg trekt en dan ook goed van toepassing is op de invulling van Helter Skelter. De inhoudelijke aanvulling deed me echter niets en dat is vervelend, want gebruikers die ik doorgaans hoog heb zitten zijn laaiend enthousiast over deze film. Met het acteerwerk is overigens weinig mis, buiten dat de typetjes zelf me simpelweg niet trekken. De psychologische transformatie van Erika Sawajiri oogt daarnaast relatief willekeurig (ondanks dat de context eromheen duidelijk wordt uitgespeld), waarvan ik de druk/drang simpelweg niet kan plaatsen. Tussendoor pakt Ninagawa uit met opdringerige seksscènes die vooral ellenlang doorgaan, maar verder weinig te vertellen hebben en ik denk dat mijn algemene teleurstelling 'm daarin zit. Films die het sterk moeten hebben van bewust (seksueel) ongemak slaan bij mij zelden aan binnen dit soort visuele omgevingen, waardoor ook Helter Skelter daarin het onderspit moet delven. Dat neemt niet weg dat er behoorlijk sterke, naargeestige scenes in het geheel zitten die haast onmogelijk van je netvlies afdwalen.

Overigens zelden zo'n lelijke lyrische invulling van Canon in D gehoord.

Best geinig.

Deed me een beetje denken aan een Finse metal-versie van New Kids Turbo. Dezelfde droge humor en random gebeurtenissen gaan hier ook rond. Al is New Kids Turbo echt nog een stuk droger en meer random. Hier zit dan wat meer verhaal in moet ik zeggen.

Maar het is best grappig voor een keertje. Dit is zo'n film die vooral wil vermaken en weet dat ook wel te doen. Het richt een lollige blik op Metal. Een genre waar ik doorgaans niet echt van hou, maar je merkt dat er toch wel wat Metal-liefde in de film gestopt zit.

Wel een beetje jammer dat er is gekozen voor een wat luie aanpak van de film. Die pruiken zijn bijvoorbeeld iets te overdreven en de film weet regelmatig wat geforceerde grappen erin te stoppen. Soms werkt het, maar regelmatig ook weer niet.

Duurde ook wel iets te lang voordat de trip begon en als het eenmaal is aangekomen is het toch wel wat sneller voorbij dan ik had gedacht. Wel leuk dat de film voor de rest wat gewaagde humor kent en dat vermaakt nog weleens. Niet erg origineel, maar wel lollig gelukkig.

Acteerwerk is redelijk. Niet echt heel bijzonder. Types zijn wat theatraal en niemand is echt indrukwekkend, maar het blijft allemaal best vermaken. Het is duidelijk dat de film echt alleen maar wilde vermaken, maar toch streeft het soms naar een verhaal. Dat had niet gehoeven, gezien de uitstraling van de film.

Leuk voor een keertje, maar deze film ga ik ook weer snel vergeten.

Middelmatige horrorthriller met een interessante opzet via een concept dat draait rondom freediven. Het noodzaakt regisseursduo Chris Johnston en Andy Malchiodi om het stuntwerk actief op te zoeken en dat levert een aantal imposante beelden op. De manier waarop de sprongen zelf in beeld worden gebracht zijn tamelijk spectaculair en best fijn, helaas beschikken de makers niet over de beste cast of de geschikte financiële middelen. Wanneer het namelijk op de horrorkant van het verhaal aankomt heerst er weinig sfeer en/of spanning en zijn de moorden geregeld niet opvallend genoeg. Hex blijft daardoor, buiten een aantal originele insteken, vooral tegen de middelmaat aanzitten.

Mwa.

Eigenlijk wel bijzonder hoe deze film zo onder de radar is gebleven. Misschien dat Martini heel goed is in het inpraten op bekende namen, of gewoon de film heeft vergeten te promoten, maar van een film als Hick zou ik persoonlijk denken dat het meer stemmen moet hebben dan enkel 100. Kwalitatief is het ook niet heel slecht.

Maar dat gezegd te hebben is het op z'n beurt ook niet erg goed. Voor een roadmovie heerst er namelijk wel erg weinig avontuur binnen de film. We volgen vooral Moretz die haar eigen ding een beetje doet. Soms hopt er een interessant figuurtje voorbij en krijgen we een aardig aparte scene te zien, maar verder is het een film die vooral consistent op hetzelfde niveau blijft hangen.

Het acteerwerk van Redmayne en Lively is best oké. Moretz lijkt zich echter totaal niet thuis te voelen in deze film. Het is dan ook niet een rol die makkelijk is, maar Martini legt veel druk op haar personage die ze duidelijk niet aankan. Later werd ze gelukkig wat beter in haar vak, of koos ze geschiktere personages uit, want dit was zeker niet de rol die voor haar geknipt was.

Hick is een film waarin diverse onderwerpen worden aangeraakt die kritiek uiten op de maatschappij, maar verder staat eigenlijk eerder de onderlinge verhouding tussen de personages centraal. De finale is verrassend en het verloop is nergens vermoeiend, maar daarmee zijn ook alle complimenten weer zo'n beetje gezegd. Ik denk dat ik de film binnen een dag of 2 weer helemaal vergeten ben.

Hidden profiteert van doordacht en modern camerawerk, aangezien de gebroeders Matt en Ross Duffer actief op zoek gaan naar een moderne manier van filmmaken. Alexander Skarsgård en Andrea Riseborough tonen zich bovendien meer dan capabel om een film als deze te dragen, wat de situatie in de ondergrondse bunker toch beduidend boeiender maakt om doorheen te komen. Emily Alyn Lind doet het evenzeer niet verkeerd, maar gebruikt toch te veel theater en onwerkelijke dialogen om actief dezelfde indruk te maken als haar volwassen tegenspelers. Ze is zich toch wat te duidelijk bewust als actrice dat het allemaal fictief is, waardoor het gevaar niet bepaald dreigender naar voren komt. Eenmaal de finale aanbreekt wordt deze goed opgebouwd, maar de uiteindelijke insteek is echter wat flauwtjes en daardoor flink teleurstellend. Daarbij komt kijken dat de makers veel te veel sentiment gebruiken om de relatieontwikkeling vorm te geven, waardoor Hidden zeker naar het einde toe vooral een belachelijke indruk maakt.

Regisseur Terrence Malick keert met A Hidden Life terug naar meer gestructureerd en overzichtelijker werk, ondanks dat hij zijn eigen stempel nog altijd stevig op de film drukt. Dit keer een waargebeurd oorlogsverhaal waarin religie, zoals wel vaker binnen een film van Malick, een hoofdthema inneemt. Zowel August Diehl als Valerie Pachner leveren daarbinnen uiterst verdienstelijke prestaties, ondanks dat de kunstzinnige regiebenadering van Malick ervoor zorgt dat ik als kijker geen gevoel van binding met ze kan opbouwen. Verder is A Hidden Life vooral een erg traag verhaal waarin de Oostenrijkse St. Radegund-landschappen uiterst beheerst en tastbaar in beeld worden gebracht. Een ervaring die best boeiend uitpakt, maar nogal wat van je vraagt met een speelduur van 174 minuten. Als de film naar een emotieopwekkend en indrukwekkend crescendo toewerkt is zo'n duur nog enigszins te begrijpen, maar de finale bereikt amper het effect waar Malick op leek te hopen. Het is uiteindelijk niet gelukt om me te sympathiseren met een enkel figuur en dan blijf je als kijker met een enigszins leeg gevoel achter. Bovendien vond ik het erg moeilijk om begrip te tonen voor de keuzes van Diehl, maar dat kan liggen aan het tijdsbeeld van toen.

Deze actiefilm met een samenwerking tussen Jackie Chan en John Cena leek voor regisseur Waugh een beetje de sollicitatie te zijn om het vierde Expendables-deel te regisseren. Veel hoop geeft deze film me echter niet, maar ergens mag het duidelijk zijn dat Waugh op de juiste plek zit. In ieder geval pakt Hidden Strike een aantal keer uit met best grote actiescenes. De belegering van de bussen evenals de jetvrachtwagen zijn best aardig uitgevoerde ideeën en het zeepsopgevecht van Chan heeft ook wel wat. Het zijn echter de schaarse momenten waar een film als Hidden Strike het van moet hebben. Over de komische opvulling van Chan en Cena was ik minder over te spreken. Twee acteurs met een behoorlijke charme, maar in een nogal voorspelbare en beperkte hoek gedrukt door het scenario van de film. Daarnaast mag Waugh ook werken aan zijn regieflow, want nadat er best grote momenten zijn geweest heeft Hidden Strike veelvuldig de neiging om daarna voor een lange periode gas terug te nemen. Omdat naar mijn inzien de rustigere momenten in deze film amper werken laat dat toch zien dat er wel degelijk ruimte voor verbetering is met betrekking tot het team achter deze film. De ideeën zijn er echter wel, dus wie weet krijgen we een beter toekomstig project van Waugh.

Leuk.

The Hidden bleek een andere film te zijn dan ik vooraf dacht, want waar ik vooral een mysterieuze en intieme film had verwacht kreeg ik een veel lompere en opvallend spectaculaire film voor de kiezen. Die opening alleen al is geweldig, en zet meteen de toon. The Hidden gaat daar alleen niet meer overheen helaas.

Dat neemt niet weg dat regisseur Sholder de snelheid er goed in weet te houden. Al vanaf de eerste minuut wordt het gaspedaal ingetrapt en de film haalt zijn voet er ook nooit echt meer vanaf, waardoor je niet echt de kans krijgt om het als geheel saai te vinden. Gecombineerd met aardige weirdness en wat cheesy effecten komt de film al een heel eind.

Helaas is het zo dat hoe verder de film vordert hoe meer het tempo eruit sluipt. De echt leuke scenes houden op als Boyett zijn laatste scene heeft gespeeld. Niet dat de film direct instort, in tegendeel zelfs, de actie wordt er nog steeds sterk ingehouden, maar de humor gecombineerd met gekte werkt steeds minder totdat je eigenlijk tegen een droge film aankijkt.

Het acteerwerk van de agenten is niet geweldig maar diegene die wat meer ruimte krijgen om iets geks te doen zijn erg leuk. Enkele acteurs weten geweldig een creep neer te zetten en geven daarmee een aardige sfeer mee aan de film. Niet dat de sfeer er ten alle tijden inblijft, maar lang genoeg om de film een verdienstelijk cijfer te geven vanuit mijn kant.

Jammer dat de film na een goed uur wat minder losgaat en enkel de luide actiescenes het nog rechtop weten te houden. Het tempo blijft erin gehouden worden, maar de film kan op steeds minder leunen waardoor het uiteindelijk wat begint te knagen. Verder is dit een best originele film met veel vaart en een knetterende opening. Zo lomp als deze film op enkele momenten is zie je ze niet meer, en dat maakt The Hidden soms erg leuk. Een welverdiende 3,5*.

Goed.

Hide and Seek lijkt een beetje verschillende genres te mengen, zoals de spookhuis horror,
enge kelders en enge dochters. En dat kan zijn momenten hebben. Fanning speelt beter dan de Niro in mijn mening hier. Kwam gewoon iets meer overtuigend over.

De film heeft een heel naar sfeertje, moet het niet zo van schrikmomenten hebben maar gewoon van sfeer. Dus voor mensen die van zo veel schrikmomenten mogelijk houden is dit niet echt een aanrader. De film is een beetje saai op z'n momentjes maar af en toe zit er dan opeens een hele goede scene in. Met als hoogtepunt de badkamerscenes.

Na de twist lijkt de film in een te harde vaart te gaan waardoor alle spanning wegvalt. Ook de twist zelf was een beetje voorspelbaar. Maarja, uiteindelijk is hij me wel bevallen. Prima.

Mwa.

Geen film die me lang zal bijblijven denk ik zo. Het behoort tot een soort film die best onschuldig is en waarbij centraal een Cusack staat waarvan zijn personage op z'n eigen manier met het concept van liefde probeert om te gaan. Het is een behoorlijk uitgekauwd gegeven dat moeilijk gerecycled kan worden.

Toch weet Frears een redelijk eind te komen door de vierde muur regelmatig te verbreken. Niet dat het verder geweldig veel toevoegt, maar het maakt de film toch net wat interessanter. Dat is ook behoorlijk nodig omdat het overige gedeelte van de film te weinig interessant is. Het valt toch op hoe saai sommige bijpersonages kunnen zijn, zoals de meeste liefdesinteresses van Cusack.

Verder was ik niet al te veel te spreken over het acteerwerk. Cusack wordt vooral geholpen door de regie, want zijn rol draagt weinig moeite met zich mee. Het is niet dat hij het niet probeert, het is gewoon zo dat hij van Rob Gordon geen memorabel figuurtje kan maken. De enige die ik waarschijnlijk na afloop goed zal kunnen herinneren is Jack Black.

Een film met een diepere laag en een goed lopend verhaal, maar weinig elementen die je als kijker echt bij zullen blijven. Omdat het tempo ook redelijk onstabiel is denk ik niet dat ik de film met een voldoende kan beoordelen. Leuk om gezien te hebben vanwege de status, maar ook een film die ik ondanks wat vernieuwende elementen binnen enkele dagen weer vergeten ben.

De variatie in soorten personages en de uitgesponnen actiescenes zorgen ervoor dat deze B-film van regisseur Kristoffer Tabori nog enigszins door te komen valt, anders had het zich gemakkelijk kunnen aansluiten bij de rest van de soortgelijke rommel. De scenaristen doen geen enkele moeite om origineel te zijn met de inhoud en dachten al genoeg op papier te hebben door western met sciencefiction te combineren, waardoor de film al heel snel in voorspelbare taferelen vervalt. Voor de effecten hoef je High Plains Invaders ook niet op te zetten, want de animaties zijn (uiteraard) onder de maat. Het acteerwerk is verder wisselvallig, het ligt vooral aan de persoonlijkheden zelf. De een krijgt wat meer eigenzinnigheid dan de ander en die presteert dan ook beter, maar over de grote lijn is het duidelijk dat het echt uitzonderlijke acteertalent niet aanwezig was op de set. Het is geen lange zit, maar ik kan niet zeggen dat de volledige film ontdaan is van saaie momenten.