Meningen

Zeer matig.

Ik had het eigenlijk al kunnen verwachten. Ondanks dat deze Disneyfilm een behoorlijke status heeft gekregen vond ik het maar een bijzondere en soms ronduit slechte film. Niettemin moet je de status van de film respecteren, want niet elke film krijgt zo'n status als deze. Ik kan alleen niet zeggen waarom deze film de status heeft gekregen.

Want de uitwerking van de film is ronduit pover. Er lopen een hoop acteurs en actrices in rond die later erg bekend zouden worden, maar ze zijn duidelijk te nerveus tijdens deze film. Ik heb eigenlijk niet echt een goede prestatie gezien, en ik vermoed ook dat de meeste castleden zijn gekozen vanwege hun dans en zangvermogen. Qua acteertalent betwijfel ik het namelijk.

Visueel ziet deze film er braaf uit. Ortega lijkt nooit echt geïnteresseerd te zijn in een degelijke afwerking en focust zich eerder op hoe catchy z'n liedjes zijn. Ik moet eerlijk zeggen, dat weet aardig te lukken. Ik kon het hier en daar niet laten om even mee te bewegen. Dat is dan ook het voornaamste voordeel dat de film kent. De liedjes pakken gewoon, maar daar blijven de voornaamste pluspunten bij.

Het acteerwerk is slecht. Ik schrok behoorlijk van de nerveuze houdingen van Efron en Hudgens, twee namen die later toch wel wat meer aandurfden. De dialogen worden matig opgetrommeld, maar zo zijn ze ook geschreven. Het script van Barsocchini is uitermate beperkt, braaf en ongemakkelijk. De dialogen voelen vaak aan alsof ze al in andere films zijn voorgekomen, maar ook de clichés die dit soort films met zich meebrengen worden nooit ontweken.

Het resulteert allemaal in een geheel waar ik soms met verbazing naar zat te kijken. Vreemde acties, matig verhaal en een oerlelijke look. Ze lijken niet eens te hebben geprobeerd om er een aantal mooie decoraties aan vast te maken. Ik vind het wel jammer, want ondanks dat deze film bekend is, staat het onder de filmliefhebbers nu bekend als een grap.

Meer van hetzelfde.

Vond het eerste deel destijds ook al niet veel soeps, maar toch motiveerde ik mezelf om dit tweede deel eens op te zoeken. Wellicht dat het derde deel ook nog komt, maar dat zien we wel. Waarschijnlijk als de films die ik wil zien een beetje opraken. Je moet uiteraard wat als je over de 4400 films bent gegaan.

In ieder geval was dit de Efron voordat hij daadwerkelijk kon acteren, want eerlijk is eerlijk, dit lijkt nergens op. Klaarblijkelijk kreeg hij genoeg liefhebbers door dit soort rollen, maar eigenlijk is het niet om aan te zien. Het gehuppel van de overige leden zoals Hudgens gaat er ook niet echt lekker in. Het blijven ongemakkelijke prestaties, die je wenkbrauwen regelmatig laten fronzen.

Het gedans en gezing gaat in dit tweede deel van een school naar een verblijf, maar wat een verfrissende verandering moest zijn loopt vooral uit in precies dezelfde formule in een iets zonnigere omgeving. Van een cinematograaf heeft regisseur Ortega nog nooit gehoord, en de cameraman stond waarschijnlijk koffiepauzes te houden gedurende het filmen, want visueel raakt de film kant noch wal.

Nummertjes zijn soms wel pakkend, verder is het voornamelijk een film die menig filmliefhebber waarschijnlijk maar wat makkelijk over kan slaan. Het is me ook een kolossaal raadsel waarom deze film zo'n enorme status heeft gekregen. Denk dat vrijwel iedereen het er wel over eens kan zijn dat het Disney is in z'n meest brave vorm. Punten voor de nummertjes, verder tamelijk triest.

Het beste deel binnen de reeks, maar dat zegt vooral een hoop over de kwaliteit van de overige delen. Het blijft allemaal een nogal dwaas gebeuren met slecht acteerwerk en liedjes die nergens in het geheel passen, maar regisseur Kenny Ortega boekt vooruitgang op het visuele niveau. Je moet natuurlijk enigszins houden van de wereld die hier geschept wordt, want ik gok dat het voor veel kijkers snel te kinderachtig wordt. Geregeld had ik moeite om de zeer uitgekauwde romantiek en weinig doeltreffende humor te slikken, maar de variatie aan locaties en setpieces maakt het gelukkig net wat draaglijker in vergelijking met de voorgangers. Het blijft een erg povere reeks en toonaangevend voor het inhoudelijke simplisme van Disney.

High-Rise deed me erg denken aan een Pornstar Martini, maar dan zonder de Martini en heel veel Pornstar. Regisseur Ben Wheatley gaat gretig te werk met allerlei genres en weigert zich bij een specifieke categorie neer te leggen, maar eenmaal de boel loskomt in de tweede helft is het als geheel amper meer te volgen. Het helpt ook niet dat een film als deze last heeft van de oubollige vormgeving qua inhoud, het boekmateriaal werd tenslotte in het jaar 1975 geschreven. De personages voelen nogal karikaturaal en gespeeld aan, waardoor de onderliggende maatschappijkritiek amper serieus te nemen is. Met het acteerwerk is niettemin weinig mis en op visueel vlak heeft Wheatley de touwtjes stevig in handen, maar ik kon de wat rustigere eerste helft een stuk beter waarderen dan de ongeremde tweede helft. Vanwege de onvoorspelbare en originele inhoud nog wat extra punten, maar de opgave om deze film door te komen bleek achteraf een stuk moeilijker dan verwacht.

Plezier.

Had er maar weinig van verwacht, maar het bleek echt reuze mee te vallen. De score is wel echt absurd laag voor een project dat soms nog overdonderend veel in zijn mars heeft. Maar een meesterwerk is het inderdaad niet, daarvoor kleurt de film nog regelmatig te veel binnen de lijntjes.

Had vooraf vooral een soort Sharknado-achtige film verwacht. Zo'n film met belabberde special effects, ondermaats acteerwerk en een dom plot. Deze heeft ook wel een dom plot en niet al te best acteerwerk, maar de special effects tillen de film echt wel op. Dat is ook gelijk de redding van de film.

Het is ook geen verrassing dat regisseur Santoro bij meerdere grote budgetfilms heeft gestaan, onder andere bij DC en Marvel. Nog grappige dat de visuele effecten nog beter uitpakken in deze film dan in die, terwijl het budget waarschijnlijk een stuk lager was. Daar is echter weinif van te merken.

Film begint echter niet al te sterk. Het is vooral een nogal standaardverhaaltje dat wat vreemd oogt. Eldard was ook een wat slappe keuze en speelt niet sterk. Hinson doet het wel degelijk als dochter, maar die kiest telkens de verkeerde projecten. Mag wel eens in wat grotere projecten verschijnen of een hoofdrol krijgen.

Wat vooral opvalt is dat de film heel erg energiek is, er lijkt een team achter te zitten die er heel veel zin in had. Dat is zeker te merken aan het resultaat. Energiek camerawerk, sterke special effects en een enthousiast verhaaltje dat met veel tempo volgt.

En nog mooier dat de film ook een soort Chronicle slotfase heeft. Die film staat op nummer 11 in mijn top 125, dus dat is nog leuker. Alleen is het hier geen schurk die door het lint gaat maar een goedzak. Dat voorkomt wat meer boosaardige en woeste destructie maar het maakt het er niet veel minder leuk om.

Die bombastische finale pakt dan ook echter groots uit. Waarschijnlijk was er een beperkt budget, maar het gaat er toch groots aan toe hier. De actie en sci-fi weten elkaar aardig te combineren en het drama in de film zit dit echter nooit compleet in de weg.

Jammer dat het verhaaltje buiten de leuke effecten best slap en standaard is. Pas zodra de film de remmen loslaat begint het wat buiten de lijntjes te gaan, maar alles daarvoor is ook wat te braaf. Verbaas me ook over die 16+. Zover ik weet werd er maar 1x met bloed gespat.

Ja, leuk filmpje dit. Veel beter dan ik had verwacht maar de energieke loop maakt het allemaal erg leuk in ieder geval. Nu nog zo'n film met leukere karakters i.p.v. saaie zoals hier.

Mwa.

Best een degelijke titel, waarschijnlijk zelfs het bekendste werk van regisseur Mulcahy. Ik zou het geen klassieker willen noemen, maar een naam zoals Highlander zal waarschijnlijk bij de meeste filmfanaten wel bekend voorkomen. Highlander kwam eens voorbij op TV, en toen heb ik de film maar meegepakt.

Ik had een nogal ouderwetse en vermoeiende film verwacht, maar dat bleek al snel mee te vallen. Mulcahy combineert namelijk een ouderwets tijdperk met een hedendaags tijdperk (voor die tijd). Beide tijdperken krijgen ongeveer dezelfde focus. Het probleem daarmee is echter dat het oude tijdperk niet boeit, en het nieuwe tijdperk wel.

De tweede helft bestaat dan ook voornamelijk uit beelden van het nieuwe tijdperk, maar dan moet je jezelf eerst door beelden van het oude tijdperk zien te worstelen. Eigenlijk een onbegrijpelijke keuze om zoveel te focus te leggen op het oude tijdperk, want het weet nooit te boeien. Vervelende romantiek, matig acteerwerk en lelijke kostuums vullen het op, die wat aardige actiescenes in de weg zitten.

Het hedendaagse tijdperk is dan wat leuker, vooral door de opvallende manier van filmen. Mulcahy maakt erg fraaie tracking shots die ons vlot door de gangen en gebieden laten meewandelen. Hier en daar leuke filtertjes en animaties om de boel verder op te vullen, en wat explosieve actiescenes. Brown doet het erg geestig als 'The Kurgan' en alhoewel Lambert iets saaier is, zet hij niettemin een degelijk personage neer.

Maar ook het hedendaagse tijdperk zit niet zonder problemen, want die verschijnen vooral in de vorm van zwaardgevechten. Veel rotjes, maar het is duidelijk dat er niet bijzonder veel training in zwaardvechten is geweest. Ze zien er nogal lomp uit, en zijn ook nooit echt leuk. De leukste actiebeelden zijn vooral de wat explicietere beelden van geweld zoals rollende hoofden.

Niettemin kijkt het aardig weg, en 116 minuten is een logische speelduur, al was ik er persoonlijk meer een voorstander van geweest als alle romantische zijplotjes eruit waren geknipt. Die vullen alleen maar tijd en zijn vooral saai. De lompe toon is dankzij een degelijk staaltje camerawerk nog te vergeven. Highlander is niet de beste in zijn genre, maar leunt op een geestig concept waarbij de vele flashbacks optimaal plezier in de weg zitten. Helaas.

Goed.

Stukken beter dan dat ik vooraf dacht en daar ben ik blij mee want ik slik oudere films nou eenmaal net wat moeilijker. Dat Connery hierin zat deed ook niet bepaald de meest positieve verwachtingen oplaaien. Gelukkig viel The Hill in een hoop opzichten goed mee.

Vooral de rauwe regiestijl wist me positief te verrassen. Het eerste uur is wel wat traag en daarmee niet altijd even interessant. Het tweede uur is weer stukken beter en daar komt de rauwe regie veel beter tot zijn recht. Verder is deze film ook unieker qua regiestijl dan zijn leeftijdsgenoten en dat viel me positief op.

Zo worden er genoeg trucjes gebruikt om het als geheel interessant te houden. De close-ups en de plakkende camera pakken goed uit. De locatie is geheel in zwart-wit dus heel erg tot leven komen doet het niet maar het voldoet zeker. De gevangenis zelf is wel wat kaal helaas maar dat zou misschien ook zo moeten.

Acteerwerk is best oké. Het neigt regelmatig naar het theatrale en Connery viel me niet perse erg op maar het is verder best keurig. Sommige leden lijken plezier te hebben in diens rollen en dat mag soms duidelijk zijn. Zeker in het tweede uur waar alles een beetje een boost krijgt is dit te merken.

Verder is het tweede uur een stukje intenser en vooral beter dan het wat tragere eerste uur. Het eerste uur biedt ook genoeg om het als geheel niet saai te laten worden maar het tweede uur is toch wat overweldigender. Het ontbreekt de film alleen wel aan goede personages en misschien had een iets beter einde mogen hebben qua afwerking. Verder is er niet te veel te klagen, behalve dat het ook wel een tikkie te lang duurt. Goede film ja.

Prima vervolg.

Deel 1 was vooral opvallend vanwege zijn best gedurfde aanpak. Lekker vies en smerig in beeld gebracht. Dit deel weet ook wel een paar opvallend smerige scenes op het doek te toveren, waarmee het eigenlijk nooit saai werd.

Van familie naar leger in opleiding, de overgang beviel me wel. Enkele lekker vieze momenten mogen er zeker zijn. Leuke make-up voor de kannibalen weer, al was het acteerwerk in het algemeen wat slechter. Ook meerdere beslissingen van "doe dat nou niet" en is de film vrij voorspelbaar.

Haalt het niet bij het origineel op de remake. Qua horror is er genoeg te beleven, maar het is allemaal wat meer standaard en voorspelbaar gebracht. Daarvoor wat punten aftrek, dit had best wel een geslaagde reeks kunnen zijn.

Waardeloos in elkaar gedraaid vervolg op een evenzeer waardeloos origineel. Vooral de absolute dwaasheid qua inhoud zorgt ervoor dat The Hills Have Eyes Part II geen moment weet te bekoren. Een voorbeeld is inderdaad het overtollig inzetten van flashbacks (zelfs eentje voor de hond) en het nog altijd kaal aankleden van de kannibalen. Het gaat allemaal volkomen nergens meer over en zelfs het schokeffect van het eerste deel is hier compleet zoek. Je moet echt om allerlei elementen (acteerwerk, cinematografie, aankleding) heen kijken om hier nog enigszins van te kunnen genieten, of überhaupt uit te kunnen zitten. Enkel Michael Berryman vormt een aparte verschijning en natuurlijk het gezicht van de reeks, maar daarmee zijn de meeste positieve punten alweer benoemd. Fijn dat regisseur Wes Craven hierna toch beduidend betere films wist af te leveren.

Enkele ruwe scenes en een interessante setting vormen de schaarse hoogtepunten van The Hills Have Eyes, ondertussen een bekende horrorklassieker met een vervolg, een remake en een vervolg op diezelfde remake. Het acteerwerk is voorspelbaar slecht en dat geldt ook voor de mutanten, met enkel Michael Berryman als kleine uitzondering. Regisseur Wes Craven zal vast te kampen hebben gehad met budgettaire beperkingen, maar niettemin wordt er wel erg weinig aangevangen met de aankleding van de mutanten. De levenloze invulling van de speciale effecten en beperkte uitwisselingen van geweld maken van The Hills Have Eyes een bijzonder middelmatig geheel, eentje die de tand des tijds absoluut niet heeft doorstaan. Het duurt even voordat de film uit de remblokken schiet, maar eenmaal de twee ploegen het dan tegen elkaar opnemen komt er weinig spanning en/of sfeer vanaf. Het feit dat Berryman eenmaal het tempo wordt opgevoerd nagenoeg meteen buitenspel wordt gezet door een hond getuigd dat Craven zelf ook niet helemaal zijn eigen kansen inzag. Blij om te zien dat ik de film na 89 minuten weer kon afsluiten, want het had niet veel langer door hoeven gaan.

Aja eens herzien.

Als regisseur leek er vroeger wel een overeenkomst tussen zijn films te zijn, maar tegenwoordig is hij zijn kwaliteiten aan het uitbreiden. Zijn vroegere films, die wat ruwer en gemener waren, liggen me echter veel beter. The Hills Have Eyes was daarbij zijn eerste cadeautje aan Amerikaanse horror en het mag er nog altijd zeker wezen.

Opvallend aan de film is dat het na een lekkere opening even de tijd neemt om ons een beter beeld te geven van de hoofdpersonages. De familie wil nooit bijzonder interessant worden, maar de variatie mag er zijn. Zo is het niet het standaardgezin met ma, pa en kids, maar loopt er nu ook een baby en vriendje mee van één van de kids. Origineel? Niet bepaald, maar wel extra voer om af te maken natuurlijk.

Make-up en omgeving zijn sterk in beeld gebracht, alleen vond ik dat het geweld weer net wat harder kon zijn. Gemeen is het zeker, soms ook aardig genadeloos, maar als het echt op de kills zelf aankomt knipt Aja iets te snel weg. De smerigheid die wordt getoond is zonder meer intrigerend, maar er wordt nooit de tijd en focus genomen om deze ook passend in beeld te brengen. Zeker gedurende de wraakscenes is dat een gemiste kans.

Acteerwerk is ook niet bijzonder, maar verder weet Aja ons zonder moeite geboeid te houden voor een speelduur die niet te lang door kwakt. De horror wordt ons ook lekker rauw in-the-face getoond, een directe aanpak die ik van Aja altijd goed kan waarderen. De tweede helft kent op deze manier ook een tempo die ons vlot door het verhaal kan leiden.

Tussen de horrorfilms is dit wat mij betreft één van de betere. Is ook niet zo moeilijk aangezien nogal veel films tegenwoordig niet van de hoogste kwaliteit zijn. Zo'n luguber sausje als deze film kent wordt niet zo snel meer overgedaan, inclusief door Aja zelf. Toch blijf ik graag kijken naar hoe hij zich als regisseur gaat ontwikkelen, want hij moet vast nog wel een klein meesterwerkje uit z'n mauw kunnen schudden.

Uh.

Wat een knotsgekke zit joh. Bruut is het zeker wel, maar het duurt lang voordat ze echt door het documentaire geknoei heen zijn. Eigenlijk duurde het te lang, het filmpje komt soms wel origineel aan, maarja. Alsnog.

De killer zelf zag er redelijk dreigend uit, vooral aan het begin daarna zag ik hem wel weer. Die blonde was vanaf het begin al super irritant. Sandler was best goed en voor de rest was het ok. De kills zijn idd best bruut en hard in beeld gebracht.

Uiteindelijk goed te doen, maar duurt te lang aan het begin.

Intense en unieke combinatie tussen sport- en horrorfilm en daarmee meteen zowat het enige exemplaar dat deze totaal verschillende uitgangspunten daadwerkelijk bij elkaar weet te krijgen. Him schiet in de finale onmiskenbaar uit de bocht en zit daarmee vooral tegen het belachelijke aan, maar het acteerwerk van Marlon Wayans is gelukkig erg overtuigend en regisseur Justin Tipping beheerst zijn film op visueel vlak uitstekend. Een aantal griezelmomenten tussendoor worden bijzonder confronterend en onbehaaglijk in beeld gebracht en het kleurgebruik evenals de structuurindeling zijn bovengemiddeld. Het is daardoor extra jammer dat er een nogal afgehaspelde en slordige verklaring wordt gegeven die klaarblijkelijk voor origineel moet doorgaan.

Mwa.

Het is wel duidelijk waarom deze film wordt geprezen. His House vermengt namelijk maatschappelijke en vooral actuele onderwerpen in zijn verhaal die op het eerste gezicht een normale haunted house thriller lijkt te zijn. Dat doet het altijd wel goed bij de critics, en blijkbaar dus ook hier.

Mij overtuig je er alleen niet snel mee. His House had wel potentie, maar ik vond die onderwerpen niet echt tot hun recht komen. Een beetje makkelijk vooral en daarnaast te obvious. Al binnen een kwartier is de onthulling duidelijk als Mosaku een kastdeur opentrekt en een recreatie ziet van de pick-up met allemaal kinderen. Duidelijker kan je de clou bijna niet weggeven.

Toch blijft de film zich hardhandig aan de mysterie vastklampen door de clou erg laat uit de doeken te doen. Te laat als je het mij vraagt aangezien erg duidelijk was. Alles wat je daartussen krijgt is een relatief trage thriller met drama en horrorinvloeden. Uiteindelijk overlapt de drama de horror wat ook de reden is voor het drama/thriller genre op MM.

Sfeervol is het allemaal wel, visueel zitten er genoeg mooie beelden bij. Het huis is wat kaal ingericht, wat volgens mij ook de bedoeling was, maar de cinematografie is erg geslaagd. Jammer dat de scenes die meer richting horror/thriller gaan niet erg spannend zijn. Paar flauwe schrikmomenten die elkaar plots rap opvolgen om dan net als een rage als sneeuw onder de horizon te verdwijnen.

Acteerwerk is niet heel erg briljant. Sowieso erg storend wanneer er Engels wordt gesproken door de vluchtelingen maar zich wel vastklampen aan hun accent. Hele slechte acteerprestaties zitten er niet bij, maar ook te weinig goede waardoor je sowieso een element dat hard nodig is tekortkomt.

Als geheel had de film een voldoende bij mij gescoord vanwege de sfeervolle beelden hier en daar, maar de finale is wel een beetje teleurstellend. Flauw als Mosaku haar man te hulp schiet en die demon de keel doorsnijdt. Het is wat mij betreft vooral een brave uitweg die een verrassende uitkomst in de weg zit.

Enkele droom- en hallucinatiebeelden verraden een redelijk budget, maar als geheel is het toch wat matig. Sfeervol op bepaalde momenten, maar een clou die veel te duidelijk weggegeven wordt en te weinig spanning. De traagheid van de film gecombineerd met CGI-beelden gaat ook niet erg lekker. Daarom het nadeel van de twijfel en een 2,5* als score.

De Iraans-Amerikaanse filmmaker Bo Mirosseni levert een wisselwerking af tussen dystopie en horror, maar deze gaan weinig treffend samen. Het is dan ook vooral de combinatie tussen beide genres die niet zo lekker werkt, omdat History of Evil ze eerder afwisselt dan vermengd. De acteurs en actrices spelen ook niet onderscheidend of intrigerend genoeg om het geheel doorlopend boeiend te houden, maar Mirosseni weet zijn weg wel te vinden met de cinematografische invulling. Leuke versiering, strakke belichting en een toepasselijke soundtrack zorgen voor een redelijk eigenzinnige sfeerzetting, maar de film sleept niettemin te lang aan om effectief spanning op te roepen. Specifiek de neerwaartse spiraal van Paul Wesley is dermate oninteressant (en uitgesponnen) dat ik me als kijker afvroeg waarom de film hier zo lang op focust. Punten voor de originele ambities, maar als horrorfilm is het weinig geslaagd en als dystopische film vooral niet gefocust genoeg.

Zoveel potentie.

Een film die ik door de geluiden en vanwege de regisseur wilde kijken. Cronenberg is een regisseur die me altijd wel ergens nieuwsgierig maakt en ik moet sowieso nog meer van de man ontdekken. Toen deze eens op TV kwam heb ik hem dus maar meegepakt.

Het is duidelijk dat het meeste gebrek in de vorm komt van acteerkracht. Alhoewel Harris heel leuk is in zijn rol, is de rest erg matig. Mortensen weet zijn rol niet al te veel charme te geven en alhoewel hij het best probeert geloof je hem ergens gewoon niet.

Bello was nog de grootste miscast. Ze kwam totaal niet van de grond en viel compleet door de mand tijdens emotionele scenes. Goede karakterontwikkeling zelf stond ook niet hoog in Cronenberg's boekje, want de karakters waren pijnlijk "perfect" en standaard.

Voor de rest ziet de film er ook erg oud uit. Het had net zo goed uit 1995 kunnen komen en het tempo ligt veel te traag. Het drama lukt niet, mede door het acteerwerk, en qua thriller is er weinig ingestopt wat heel spannend is eigenlijk.

Het goede in de film komt dan vooral in de vorm van geweld. Dat was erg hard en erg goed in beeld gebracht. Cronenberg trok nergens op de rem en dat resulteert in enkele harde scenes, de actie was dus veel beter dan de drama en thriller.

Jammer dat de rest van de film tekort schiet op een hoop vlakken. Cronenberg is de juiste man voor hard en bruut geweld, maar de verkeerde hier als het op drama neerkomt.

Lomp, maar vermakelijk vervolg op de actieklassieker uit 1986. Regisseur Louis Morneau doet geen enkele moeite om boven het eerste deel uit te komen, maar zorgt er wel voor dat dit vervolg lekker weg blijft kijken. Op die manier kent de film een boel entertainende actiemomenten, waartussen de finale er zeker mag zijn in termen van bombastische onzin. Kari Wuhrer en Jake Busey doen het bovendien goed, al had Morneau wat meer in mogen zetten op een onderscheidende persoonlijkheid. Beide leden vervullen hun rol op een iets te veilige en bekende manier, maar gelukkig drukt het de pret verder niet. Jammerlijk is dat de eerste helft redelijk droog en kaal in beeld wordt gebracht en de romantiek totaal niet van de grond komt. Eigenlijk slaat de film volkomen nergens op en brengt 't weinig waar je het actief voor moet opzetten, maar de speelduur is zo om.

Aardig.

Maar wat mij betreft niet echt een perfecte film, ondanks dat deze film verfrissend simplistisch is. De regisseur ging hierna meerdere richtingen op, maar zo te zien heeft zijn The Hitcher de grootste status gekregen. Begrijpelijk, maar of het verdiend is, dat is een subjectieve vraag waarbij ik middenin zit.

Dat de film weinig tijd verspilt en vrijwel direct in het verhaal stort is fijn. Al vanaf het begin krijg je Hauer al in beeld te zien. Ik vond dit persoonlijk ook leuk, want zo zit er niet de zoveelste onbekende of anonieme bedreiging achter je aan. Nee, gewoon een persoon met een gezicht en persoonlijkheid, en dat maakt van The Hitcher al vroeg een leuke film.

Hauer speelt zijn rol ook best goed, al vond ik niet elke scene charismatisch. Voor mij mist hij en bepaalde dreiging en is de apartheid die zijn verschijning met zich meebrengt het voornaamste voordeel. Hij is niet bepaald eng, gewoon vermakelijk. Veel plus of minpunten levert dit niet op, maar ik benoem het wel even in ieder geval.

Geslaagd vond ik hoe achtervolgingen in beeld werden gebracht. Overzichtelijk geschoten waarbij er weinig aan de verbeelding wordt overgelaten. Het lawaai staat op de maximale volume en de ervaring is lekker. De stilte die de minder snelle beelden met zich meebrengen hebben ook zeker een voordelig effect. Gezien regisseur Harmon ook voor een overzichtelijke manier van filmen kiest krijgen we de landschappen en natuur ook mooi in beeld te zien. Gecombineerd met eerder benoemde stilte krijg je zo al snel een goede look.

Minder geslaagd vond ik het acteerwerk van de personages buiten Ryder. Aangezien de film losgaat in de eerste 15 minuten hebben de minder wilde sequenties weinig zin, als kijker blijf je vooral wachten op de actie maar het duurt soms te lang voordat deze van start gaat. Het acteerwerk weet daarbij niet mee te helpen, want Leigh en Howell zijn beide niet interessant genoeg om de film te dragen en de conversaties tussen deze twee hebben weinig meerwaarde.

Film is met 97 minuten bediscussieerbaar te lang, omdat de opzet nogal simplistisch is en de focus nadrukkelijk op actie wordt gelegd met wat kleine verwijzingen tussendoor. Het kan altijd zijn dat ik wat inhoud heb gemist, maar voor wat het nu is geef ik er een zesje aan, omdat het me niet echt met een adrenalinestoot achterliet, ondanks de degelijk geschoten achtervolgingen en sfeervolle manier van details regisseren.

Relatief lege herbewerking van de actieklassieker uit 1986. De personages en een aantal spectaculaire scenes brengen hier het voornaamste leven in de brouwerij, maar het verhaal zelf is vooral een leeg omhulsel en de spanningsopbouw is slordig. Sean Bean is een degelijke opvolger van Rutger Hauer, maar straalt weinig dreiging uit en vormt daardoor niet bepaald een intimiderende antagonist. Het koppeltje profiteert daarentegen van een charismatische Sophia Bush, maar Zachary Knighton is echter nogal saai vormgegeven. Verder is The Hitcher vooral een genrefilm en doet weinig om het bronmateriaal aan te vullen, maar het vermaakt prima en doet uiteindelijk wat het moet doen. Leuk voor een keertje, duurt bovendien niet te lang.

Niet verkeerd.

Gens heeft me 2x overtuigt, zowel met Frontiere(s) als zijn korte filmpje in The ABCs of Death. Helaas kon ik zijn Cold Skin film minder waarderen, maar heb me toch maar gewaagd aan zijn Hitman. Hiermee maakte hij ook een redelijk Amerikaans debuut.

Olyphant spreekt soms wat houterig, maar de uitstraling vond ik wel ok. Mede door het sterke camerawerk, goede belichting en kleurgebruik. De rest van de cast vond ik wat zwak, sommige mensen komen totaal niet als Russen over.

Actie scenes vielen me soms ook wat tegen, alhoewel het bloed tegen de muren spat waren de scenes snel over en hadden er ook wel wat meer mogen zijn. Uiteindelijk een redelijk filmpje geworden.

Lollig.

Ondanks dat ik duidelijk in de minderheid ben, vond ik dit deel van de Hitman-reeks veel beter te behappen dan de versie van Gans die 8 jaar terug werd uitgebracht. Ondanks dat die film er misschien inhoudelijk wat beter mee omging, besluit dit deel om zich echt op de actie te richten. Het gekke is dat ze er een best leuke film mee uitpoppen ook.

Ik had het vooraf niet gedacht, Friend in de rol van Hitman. Ziet er niet echt uit als iemand die zich makkelijk kan identificeren met de rol. Daarin zat ik al snel verkeerd, en zo bleek toen de eerste actiemomenten over het scherm begonnen te rollen. Ware is als tegenspeelster ietwat levenloos maar als actieheldin best stoer, en Quinto maakt het prima af. Geen van allen leveren briljante acteerprestaties af, maar het is wel lollig.

Qua actie weet de film goed uit te halen. Verfrissend bloederig en creatief. Meerdere setpieces heb ik nog niet eerder zien voorkomen in soortgelijke actiefilms. Fijn ook dat de film dus blijkbaar de centen had om er iets leuks van te maken. Het zorgt voor best wel wat innovatieve momenten waarbij er allerlei soorten gadgets worden gebruikt gecombineerd met leuke manieren om elkaar om zeep te helpen.

Het verhaal is wat zwakjes en over meerdere punten wordt simpel nagedacht, verder heb ik fijn kunnen genieten van een film die alle domme stukken weggooit en de domheid zelf wordt. Het ziet er mooi uit, kijkt lekker weg en duurt ook nog eens niet te lang. Eigenlijk hoef ik niet veel meer te vragen van een simpele, maar spectaculaire actiefilm als deze. Een beetje jammer dat de ietwat jolige CGI niet zo goed bij de inhoud past, verder best genietbaar. Een energiekere camera had er echt een feest van kunnen maken.

Lollig.

Ik mag deze films vaak wel, de chemie tussen Jackson en Reynolds mag er zeker zijn. Sowieso echt wel een leuk duo, ik mag beide acteurs namelijk wel. Dit soort ook wel redelijk vaak voor goed komisch vermaak hier en daar.

De actie had wat lomper gemogen, al zet de kennismaking met Oldman wel een goede toon. De film leunt eigenlijk meer op komedie dan echte actie, waardoor dat een beetje tegenvalt. Het verhaal is niet bijster origineel, maar daar let je weinig op door het duo.

Vermakelijk onzin, kijkt lekker weg, maar is nergens echt briljant. Redelijk acteerwerk, visueel prima maar net iets te onvoldoende qua actie. Ook leuk dat sommige scenes in ons eigen land zijn opgenomen en zelfs Atsma mocht even opdraven. Typisch voorbeeld van popcornvermaak.

Minder.

Ik moest al slikken toen het einde van het eerste deel de intrede verklapte van Hayek. Tot mijn grote schrik schopte ze het zelfs tot hoofdrol in het vervolg. Het eerste deel was helemaal geen groot kassucces, dus waarom ze dan alsnog een tweede deel regisseren gaat mijn petje te boven. Het resultaat is ook geen verbetering maar een downgrade.

Toch zit Hughes als regisseur op de juiste plek. Misschien dat hij kan overwegen om in de toekomst een pure actiefilm zonder komedie te regisseren met hetzelfde budget, want het knip- en plakwerk van deze film is indrukwekkend. De actie kent een geweldige flow. Snel gemonteerd, bloederig genoeg en vooral met een sneltreinvaart achter elkaar. Hughes begrijpt maar al te goed waar een film zoals deze voor moet dienen en dat is vermaak. De focus ligt daar dan ook dubbel en dik op. De enige minpuntjes waren de wat opzichtige CGI-explosies die zeker zo'n snelwegsequentie wat bitter laat eindigen.

Problematisch binnen dit vervolg is de toevoeging van Hayek. Mijn god, wat is zij een ongelooflijk vervelende actrice. Niet dat ze slecht acteert, maar wel is ze duidelijk beperkt in haar kwaliteiten. De hele film lang is de enige humor die ze vertoont het schreeuwen van haar dialogen en het constant verwijzen naar haar lichaamsdelen. De voortdurende focus op boobs en pussies (want dat is natuurlijk geweldig grappig) is bijzonder kinderachtig. Niet dat de film verder zo ongelooflijk volwassen is, maar er zit duidelijk een R-rating aan dus de ha-ha-seks-is-grappig-kids doelgroep zal hier niet snel op af komen in de bios vrees ik.

Wat rest is nog altijd goede chemie tussen Jackson en Reynolds. Fijne acteurs. Banderas als schurk was ook absoluut de juiste keuze, alleen krijgt hij net iets te weinig screentime om te stralen. De film is in ieder geval nooit saai vanwege het hoge tempo en bijna non-stop actie. Ik verwacht geen derde deel, maar als ze eraan beginnen laat dan alstublieft Hayek achterwege.

Halfje eraf na herziening, maar het blijft een heerlijk energiek debuut van regisseur David Yarovesky. Een origineel concept wordt op mysterieuze wijze uitgewerkt en profiteert van bovengemiddeld acteerwerk. De visuele stijl mag daarnaast absoluut benoemd worden, waartussen specifiek het kleurgebruik en de praktische effecten indruk maken. Uiteraard kent The Hive geen eindeloos budget en dat komt duidelijk naar voren wanneer de film van de computer gebruik maakt, maar verder was het zonder twijfel erg genietbaar. Inhoudelijk had het overigens zeker wat minder hectisch en slimmer in elkaar gezet kunnen worden, maar ik kon het in ieder geval zonder moeite blijven volgen. Het briljante einde verdient daarnaast nog altijd bonuspunten.

Het eerste kwartier behoort tot het leukste stuk van The Hoard, daarna herhalen de makers elke grap tot in de treurigheid en wordt de film per minuut minder aantrekkelijk om door te komen. De satirische ondertoon is namelijk best geslaagd en het concept is leuk gevonden, maar je kan het tot zover uitrekken voordat het begint te vervallen in flauwheid. Helaas ziet het regisseursduo Jesse Thomas Cook en Matt Wiele dat zelf niet in, waardoor de film vooral veel te lang duurt en flink wat saaie momenten kent. Een aantal grappige acteerprestaties ten spijt, maar je wacht als kijker vooral totdat de film zijn horrorlabel rechtvaardigt. Deze komt in de finale opeens naar voren, waar het echter dusdanig goedkoop en ongeïnspireerd wordt vormgegeven dat het vooral uitloopt op een ware domper. Flink teleurstellend, want deze film had geweldig kunnen werken in een aanzienlijk korter formaat.

Verdienstelijke, maar over de grote lijn ietwat zwakke horrorthriller met een sterke basis. Regisseur Matt Winn spendeert vooral verfrissend weinig tijd aan een inleiding die, afgaand op het algehele schrijfniveau, waarschijnlijk zeer weinig om handen zou hebben. The Hoarder stapt van de rem af na ongeveer een kwartier en alhoewel de spanning zelden effectief wordt verhoogd, zit er toch aardig entertainment in. De locatie wordt spijtig genoeg door weinig enerverend camerawerk en een gebrek aan focus nogal verwaarloosd, terwijl Winn er wel genoeg mee zou kunnen aanvangen. The Hoarder moet het eerder hebben van een aantal spaarzame momenten die visueel opvallen en een sterk einde, verder ontstijgt dit de middelmaat niet.

Leuk.

Het LOTR niveau is in deze films niet meer behaald. Dit deel is weer een introductie en het begin van een avontuur van Bilbo, vader van Iconisch personage Frodo. Freeman maakt hiermee wel zijn naam een beetje waar, als hobbit.

Freeman vind ik persoonlijk goed gevonden, hij heeft de sullige uitstraling maar ook arrogante uitstraling. De rest is wat over the top, vooral die dwergen. De effecten zijn een verbetering in vergelijking met LOTR maar dat komt waarschijnlijk door het budget.

Een film die weet te vermaken, maar niet ontzettend veel toevoegt aan aanvoelt als een pure cash in voor Jackson.

Leuke afsluiter.

Daar eindigt de tweede cash-in van Jackson weer. Waarschijnlijk rollen de centen bij hem wel binnen met zijn experiment in het fantasy genre. Hij zet hier opnieuw weer voortreffelijke veldslagen neer, maar tot mijn grote verbazing ziet de CGI er niet altijd even overtuigend uit.

Tweede deeltje blijft hier voor mij het best. De cast doet het nog steeds leuk maar verloor wat sympathie bij vlagen. De effecten zien er voor een groot deel nog steeds goed uit en is dit toch wel een waardige afsluiter op de reeks geworden.

LOTR is het niet, maar een slechte reeks wil ik dit beslist niet noemen. Opnieuw lange speelduren maar het blijft vermakelijk.

Ook leuk.

Deze trilogie voorgaand op LOTR heeft met dit deel nog steeds bewezen dat het origineel gewoon niet meer overtroffen kan worden. Freeman keert weer terug als Bilbo, en doet dat nog steeds prima en blijft leuk om naar te kijken. Een icoon is het dan weer niet geworden.

Cumberbatch neemt de voice-over van Smaug op zich, en is daarvoor ook perfect gevonden. Die stem, is gewoon erg passend. De effecten zien er goed uit, de spinnen scene was ook leuk en zijn er zelfs veldslagen in gemaakt.

Het ziet er wat beter uit, maar de magie van de echte LOTR ontbreekt ergens een beetje. Vreemd. Blijft toch wel een vlotte reeks.

Herzien.

Hobo with a Shotgun was een film waar ik vroeger erg naar uitkeek, en toen ik de film daadwerkelijk zag viel het eigenlijk tegen. Nog steeds ben ik van mening dat er niet echt een sterke flow door de film hangt. Het is een film die direct een publiek aanspreekt die van bloederige en gestoorde films houden zonder veel structuur, en daar slaagt het wel goed in.

Vrijwel alles van de film staat in het kader van lompheid, gestoordheid en gekte. Er loopt geloof ik geen normaal personage rond in deze film. Hauer komt nog wel in de buurt van iemand die normaal is, maar uiteindelijk is ook zijn verschijning een soort stripfiguurtje. Al dat lawaai levert enkele geweldige personages op (Slick & Ivan, Rip & Grinder) en wat minder leuke (De hobo, The Drake).

Visueel ziet het er niet altijd even mooi uit. Soms mikt Eisener iets te makkelijk. Het feit dat je film een ode is aan de jaren 80 betekent niet dat sommige scenes er lelijk uit hoeven te zien. Dit veranderde toch in de tweede helft die wat betere sets neer kan zetten met mooiere kleurtjes en leuke scenes. Het helpt dan ook dat de film zo luid is dat het moeilijk is om niet even op te kijken naar wat er nu weer gebeurt.

Wat de film vooral erg goed weet te doen is het tonen van ronduit buitensporig geweld. Met enorme hoeveelheden bloed kogelt Eisener zich door zijn verhaal heen. Dat verhaal heeft inhoudelijk niet zoveel om het lijf, maar de grote hoeveelheid geweldsuitspattingen, brute taferelen en gestoorde verschijningen weten dit meer dan voldoende te compenseren.

Heb nog lang over de film nagedacht, en kwam tot de conclusie dat het me een stuk beter is bevallen dan de eerste keer. Veel beter zelfs. Beetje jammer dat er nergens een goede flow bij komt kijken en dat de voornaamste kracht vooral uit de gekte komt en niet uit de regie, maar verder een lekker lompe, vermakelijke en uiterst gewelddadige film waar ik me geen moment mee heb verveelt.