Meningen

Best oké.

Hocus Pocus is een melige en energieke film met een vergezocht maar passend concept om de minuten mee vol te maken. Ik vond Parker als één van de hoofdheksen een aparte keuze. Begrijpelijk dat haar uitstraling haar een goede kandidaat maakt, maar tussen de andere twee heksen valt ze buiten de boot. Ik denk dat het vooral door komisch gebrek komt.

Niet dat er niks qua komedie geslaagd is overigens. Ik vond alle heksen wel degelijk, dus ook Parker, maar je ziet duidelijk wie hier de winnaars zijn. Ortega heeft met deze film wel een primewerkje afgeleverd, je ziet dat zijn meer hedendaagse projecten een stuk kaler zijn opgezet. Hocus Pocus kent daadwerkelijk energie en dat zorgt voor een best aanstekelijk sfeertje, dat al helemaal tijdens de Halloweenfeestdagen tot z'n recht komt.

Jammerlijk is dat alle plezierige elementen enkel en alleen afkomstig zijn van de antagonisten. De hoofdpersonages zijn vooral oninteressant, niet meer dan logisch dus dat de heksen volop vooraan staan op enige vorm van marketing. Het is wel zonde dat je dan als kijker alleen maar wacht op wat geschmier, want als het op de good guys aankomt is er weinig te beleven. Dat maakt de film voor mij persoonlijk erg wisselvallig, maar ik denk dat de target audience daar weinig last van zal hebben.

Regisseuse Anne Fletcher heeft voornamelijk ervaring met pure komediefilms en de transitie naar wat sprookjesachtiger vertier is dan ook zichtbaar gematigd. Het bronmateriaal is daarnaast beslist niet van het soort dat eenvoudig uit te melken valt en de scenaristen lijken er binnen dit vervolgdeel überhaupt geen moeite voor te hebben gedaan. De inhoud is min of meer een complete replica en de nieuwe tienermeiden spelen niet bepaald overtuigend, maar Fletcher krijgt het tempo er meer dan voldoende in. De decors op de achtergrond ogen verder gedetailleerd waardoor er wel degelijk sprake is van een fijn sfeertje en de finale is best prima, maar het gebrek aan vernieuwing en overtuigende computereffecten zorgen ervoor dat deze film het onderspit moet delven ten opzichte van de voorganger. Niettemin heb ik me prima weten te vermaken en dat lijkt de voornaamste doelstelling te zijn van deze film.

Prima.

Toch wel 1 van de betere producties rondom Nederland. Van de Velde lijkt goed te weten dat het zo-praat-niemand gehalte te vaak in Nederlandse films zit en heeft dit gelukkig minimaal in beeld gebracht. Al zat Jansen vaak op het randje.

Dit tijdperk blijft natuurlijk een gitzwarte pagina in de Nederlandse geschiedenis, en dit wordt zo soms dus ook goed in beeld gebracht. Dat was ook wel nodig, want dit mag nooit meer gebeuren en kan dus niet zo langs de kijker gegooid worden.

Zo is dit een dramafilm met romantiek vooral. Een soort wie-ben-ik verhaal vermengt met een stevige achtergrond. Zo zijn er enkele zeer verontrustende beelden in vermengt die je toch wel even met open ogen doen kijken. Niet elke Nederlander is echter als een wrede man afgebeeld, maar ze zitten er wel tussen.

Jansen doet het redelijk als kreng. Dat laatste woord kan ze wel goed trouwens, want daarin was ze uitstekend. Echter valt ze soms plots volledig door de mand met goede tijden, slechte tijden niveau. Gelukkig is dit niet de hele film lang, maar omdat ze juist soms zo goed in haar rol zit valt het gelijk op.

Ook Van der Velden speelt prima in zijn wat korte, maar prima rol. Maar diegene die ongelooflijk ver boven de rest uitsteekt, is natuurlijk Kees Boot. Ik snap niet waarom hij altijd de bijrol heeft, hij is 1 van allerbeste Nederlandse acteurs die er momenteel zijn. Hij is grappig, terwijl hij de drama ook volledig onder de controle heeft.

Het verhaal duurt net wat te lang, waarbij de slotfase een beetje suf is. Zo'n geval waar Boot achter zijn liefje gaat voelt wat geforceerd aan. Visueel is het ook niet heel bijzonder. De locatie is prachtig, maar te weinig mee gedaan. Je hoort altijd een warme sfeer te krijgen alsof de hitte echt aanwezig lijkt te zijn, maar dit was niet echt het geval.

Daarbuiten lijken de slaven het ook niet altijd zwaar te hebben. Dat kan aan de omgeving liggen, maar ik zag nergens dat ze enorm toegetakeld waren en het zo zwaar hadden. Maarja, daar moet je als kijker maar mee leven.

Uiteindelijk toch echt wel 1 van de betere NL films, daarvoor mijn complimenten.

Ghibli.

Niet de eerste Ghibli-film die me teleurstelt, en ik denk ook niet dat het mijn laatste gaat worden. Toch moet ik wel zeggen dat deze specifieke film anders is dan de meeste Ghiblis die ik heb gezien. Geen fantasiewezens die hier de primaire focus krijgen, maar een gestoorde familie waarvan ieder lid op z'n eigen manier uniek is.

Ik vond dat de film nog best aardig opende en direct een redelijk aparte manier kent van animeren. Op het eerste gezicht ziet het er namelijk niet uit, maar regisseur Takahata laat op een goede manier zien dat schijn bedriegt. Er zitten een hoop prachtige beelden in deze film, met getekende details waar hedendaagse animatoren u tegen mogen zeggen.

De stemmencast is dan weer heel vervelend, en maakt de boel wat mij betreft alleen maar ongemakkelijker. Nu heb ik van nature ook weinig met dit soort personages. Drukke, energieke verschijningen die door dwaas te doen een reactie van de kijker proberen te trekken. Uiteraard dolkomisch bedoeld allemaal, maar ik heb er gewoon helemaal niets mee.

Ondanks dat het voor een tijdje aardig wegkijkt begon ik me erg te vervelen nadat de eerste 30 minuten voorbij waren gegaan. Een duidelijk verhaal zit er niet in, veel wordt via animatie een betekenis gegeven. Dat werkt voor een halfuur, maar ik zie uiteindelijk toch liever een wat duidelijkere lijn. Het mag deze film wel onderscheiden van andere animaties, mij overtuigt het gewoon niet.

Geen slechte film, die enkel en alleen voor de animatie deze score krijgt. Ik heb gewoon niks met de studio, en ik zie vanaf nu ook weinig reden om mijn tripjes door Ghibliland voort te zetten. Had misschien ook al eerder moeten gebeuren, maar nu is echt alles van de lijst. Voorlopig. Ik denk dat ik mijn hoop er gewoon voor moet opgeven.

Zeer overtuigende, uiterst sfeervolle horrorthriller die vooral duidelijk maakt dat regisseur Damian McCarthy zonder meer in het juiste genre zit. Hokum blinkt echter niet alleen uit in de vormgeving, maar ook de inhoud heeft daadwerkelijk wat om handen en geeft McCarthy veel gelegenheid om te experimenteren met spanning en overig gegriezel. Adam Scott in de hoofdrol is een bonus en hoewel de ultieme tegenstander weinig angst aanjaagt, is het toch vaak de opbouw en aanloop waarin Hokum excelleert. Niet bepaald een verrassing gezien de naam die achter het project staat, maar wel een serieuze uitdager in beste horrorfilm van 2026. Helaas voor McCarthy heeft Curry Barker de lat al erg hoog gelegd.

Het mag nu wel duidelijk zijn dat ik en regisseur Saulnier geen vriendjes zullen worden als we het hebben over films. Het is wat mij betreft iemand die heel graag meer wil vertellen dan enkel een simpel genrewerkje, iets waar in principe weinig mis mee is, maar wel als je het amper interessant naar voren kan communiceren. Geslaagd aan Hold the Dark zijn de overtuigende acteerprestaties en het uitgesponnen vuurgevecht in de sneeuw. Alles wat daarnaast komt kijken kon me nauwelijks interesseren. Zo vond ik het subplot met Skarsgård werkelijk te zot voor woorden, maar eigenlijk kon ik elke toevoeging van Saulnier uit het script van Macon Blair en het boek van William Giraldi niet bepaald waarderen. Specifiek op het vlak van regie deden het langzame camerawerk en de trage focus op alles en nog wat me erg weinig. Voor mij was het vooral 125 minuten lang ploeteren door een uiterst spanningsloze thriller met een grote scheut aan dramatiek. Ik had regelmatig de neiging om gewoon lekker te gaan pitten, met in wetenschap dat ik de film later zou moeten afkijken. De gedachte dat ik deze film op een ander moment zou moeten gaan doorzetten deden me echter meer rillen dan de koude omgeving van Hold the Dark, dus ik heb de film uiteindelijk toch maar dapper in één zit uitgekeken.

Goedkoop, maar charmant werkje dat laat zien dat lage budgetten echt wel kunnen worden gecompenseerd met leuke ideeën, hoge snelheden en veel humor. Regisseur William Bagley is af en toe te enthousiast wanneer het aankomt op speciale effecten en de soms infantiele humor past niet overal even goed, maar Hold the Fort heeft weinig tijd nodig om uit de startblokken te schieten. Veel sterk aangezette, maar aanstekelijk geacteerde personages die zich in noodvaart bevinden tegenover creatief bedachte dreigingen. Soms wat te eenvoudig, maar over de grote lijn amusant en luchtig uitgewerkt. Dit soort dingetjes gaan er eens in de zoveel tijd goed in, Bagley heeft wat mij betreft meer centjes verdiend voor zijn volgende werk.

Visueel knap gemaakte westernfilm met zowel een beetje dramatiek als gegriezel op de zijlijn, al laat regisseursduo Karrie Crouse en Will Joines tamelijk vroeg merken dat Hold Your Breath een dubbele laag bevat. Als kijker wacht je dus de hele film lang op een plotwending die toch wel komen gaat en daardoor enigszins teleurstellend uit de hoek komt. Gelukkig ziet het er allemaal op atmosferisch vlak redelijk uit en wordt er leuk omgesprongen met de verzonnen legende. Het jammerlijke is dat er te weinig nadruk is op de uiteindelijke spanning, ondanks dat zowel de castleden als de middelen er waren om dit wel te doen. Hierdoor is het gebeuren een teleurstellend weerzien met een basishoeveelheid aan kwaliteit.

De humane benadering van regisseur Alexander Payne past spijtig genoeg niet bij de sterk aangezette personages, maar The Holdovers is niettemin een boeiend eindresultaat geworden. Van de mistroostige cinematografie naar de goed uitgewerkte relatieontwikkeling tussen Paul Giamatti en Dominic Sessa, Payne laat je voortdurend het gevoel besluipen dat deze film compleet is. Tot echte emotionele impact komt het spijtig genoeg niet, maar de soms scherpe dialogen en de herkenbare problematiek bieden genoeg voldoening. Het einde is wat zoet en daarmee tamelijk voorspelbaar, maar gelukkig houden de makers het allemaal open genoeg voor interpretatie.

Ach.

Vermakelijke film die goed wegkijkt inderdaad, maar veel meer heeft deze film niet echt om uit z'n agenda te trekken. Dit keer weer een thriller die zich op highschoolgebied afspeelt, maar uiteindelijk redelijk zijn eigen ding doet. Het wisselt elkaar een beetje af, maar de scenes in het gat/de bunker zijn wel een stuk interessanter.

Om dit keer maar even op een negatieve manier af te trappen, het is jammer dat deze film weinig uit het acteerwerk kan trekken. Vooral Birch is echt ontzettend vervelend in deze film. Het lollige is dat ze de kans krijgt om twee verschillende soorten personages te spelen en in beiden faalt. Dat heeft dan weinig te maken met het personage, maar gewoon met haarzelf.

Verder kan de film visueel wat knappe scenes neerzetten. Hier en daar opvallend creepy gefilmd en van de donkere bunker wordt goed gebruikt gemaakt, al had ik de camera graag net wat meer zien willen zweven met het verhaal. Maar eenmaal de wat mysterieuzere elementen hun aftrap doen kijkt het allemaal goed weg en blijf je aan de buis gekluisterd om uit te vogelen hoe de vork eigenlijk in de steel steekt.

Uiteindelijk wordt het wel wat afgeremd omdat de uiteindelijke conclusie niet zo slim als je wel hoopt dat het is, maar als vermaak weet het te doen wat het moet doen. Toch jammer dat het veel van de ondersteunende attributen blijft missen. Het acteerwerk, de soundtrack, het camerawerk, ze willen allemaal niet echt meewerken. Daartegenover staat wel een film die enkele uitzonderlijk sterke beelden kent door knappe belichting.

Aardig.

Joe Dante heeft als regisseur best diverse dingen gedaan zolang ze binnen het fantasierijke, bovennatuurlijke genre zaten. The Hole is daar niet echt anders in, maar voor een regisseur die over een dergelijke status als Dante beschikt voelt het best wel dun aan. Denk dat het voor zijn doen ook eerder een tussendoortje was.

Voor de kijker is dat overigens niet echt anders, dit is een echt tussendoortje geworden. Veel inhoudelijke meerwaarde heeft het niet en de doelstelling lijkt ook niet veel meer te zijn dan vermaken. Dat doet deze film dan ook wel, en als jeugdige horrorfilm weet het goed te werken. Het vermaakt en kijkt vlot weg dankzij de vlotte toon die Dante meegeeft aan zijn film.

Verder is het alleen wel inspiratieloos dat vooral in het gebrek aan variatie te wijten valt. Er moeten geweldige dingen te doen zijn met dat gat waar monsters uit kruipen, maar het blijft erg beperkt hier. Weinig dreigingen en diegene die dan wel in beeld komen vallen tegen. Ze staan er wel met een doel, maar films als deze kunnen veel beter uithalen met dit soort concepten.

Visueel aardig ingericht. Degelijk kleurgebruik en versiering van de scenes. Had wel gehoopt op een iets vlotter regiesausje, want het camerawerk en de montage zitten de film niet altijd mee. Het lijkt me dat als je de film op tieners richt dat het vanzelfsprekend wat energieker en sneller geregisseerd is, maar op dat vlak blijft Dante redelijk achter helaas.

Had ook wel gehoopt dat het iets spannender was geweest, maar verder is het aardig vermaak. Duurt ook niet te lang en de finale ziet er goed genoeg uit om een voldoende uit me te trekken. The Hole heeft zijn voordeel voornamelijk uit het feit dat het allemaal goed wegkijkt, maar ik krijg wel het idee dat Dante er niet altijd evenveel zin in had.

Te doen.

Prima avondvullende romcom die niet al te veel om het lijf heeft behalve snel vermaak. Misschien duurt het voor een heel snel tussendoortje te lang maar het weet genoeg te brengen in zijn speelduur van 103 minuten. Al zijn alle fundamenten weleens eerder gedaan.

Acteerwerk is prima, zowel van Roberts als Bracey. Roberts is toch wel echt een stukje beter geworden sinds dat ze een tiener was. Hier en daar zijn er iets te geforceerde momenten maar het was prima. Bracey is een logische keuze maar daarom niet veel minder. Het is in ieder geval meteen duidelijk welk type hij voor moet stellen.

Het verhaaltje stelt niet veel voor al had ik enkel daten tijdens de vakantiedagen nog niet vaak eerder gezien. Met elke feestdag, behalve Halloween, is er ook een leuk sfeertje voelbaar en de sets zijn voldoende ingekleurd. Het was prima om zo tegenaan te kijken, al zullen het nooit hoogtepunten van cinema worden.

Visueel is het verder naar behoren. Genoeg emotie en tempo in het verhaal om niet saai te worden en gelukkig ook niet al te veel sentimentele scenes. Deze film blijft ten alle tijden luchtig en dat heeft zo'n film als deze wel echt nodig. Voelbaar of herkenbaar was het verder niet voor mij maar dat kan per persoon verschillen.

Als avondfilmpje best te doen. Voorspelbaar tot de laatste minuut maar het doet wat het moet doen. Die kijkwijzer is een beetje vreemd, er zit volgens mij maar 1 scene in die met drugs te maken heeft. Je kan deze film gewoon met de kinders kijken. Vermakelijk en simpel, typische film in zijn soort.

Ach.

Persoonlijk begin ik altijd op te leven wanneer een acteur als Jeffrey Combs ten tonele verschijnt. Het is niet zo dat hij steeds in indrukwekkende films op komt dagen, maar hij heeft genoeg bijgedragen aan de horrorbusiness en tot op heden moet ik nog steeds een slechte acteerprestatie ontdekken. Zijn rol als The Shopkeeper is dan ook een genot voor het oog en oor, maar spijtig genoeg kan hij op weinig regiehulp rekenen.

Nevertold Casket Co (2,0*). Het segment van Combs vormt het stukje dat elk van de opkomende segmenten aan elkaar moet verbinden. Het leuke eraan is Combs zelf, zoals eerder aangegeven. Een charmante rol die samen met Meagan Karimi-Naser wordt opgeleukt. Jammer genoeg rekent dit segment op weinig visuele meerwaarde en een uiteindelijk nietszeggende ontknoping. De gesprekken tussen de twee hoofdpersonages worden door regisseur Jeff Vigil van weinig flair en tempo voorzien.

Dollface (1,5*). Het concept van Holiday Hell is dat elk segment een bepaalde feestdag moet vormen, maar de suggestie daarvan wordt in Dollface beperkt opgewekt. Valentijnsdag en Kerstmis komen allebei voorbij, maar versterken het geheel amper. Daartegenover wordt wel gebruik gemaakt van een redelijk absurd concept. Regisseur David Burns is niet bang om wat lollige praktische effecten uit de kast te trekken, maar blaast zijn filmpje omver door te leunen op een belachelijke ontknoping. Het belabberde acteerwerk drukt het geheel verder het drijfzand in.

The Hand that Rocks the Dreidel (2,0*). Hanukkah, het Joodse feest van de lichtjes, wordt in dit segment toegepast. Veel wordt er niet mee gedaan, behalve dat het boosaardige popje wordt voorzien van een stereotiepe Joodse look. Regisseur Jeremy Berg kent geen enkele controle over zijn spanningsboog en slaagt er niet in dit segment naar behoren op te bouwen, maar de uiteindelijke finale kent gelukkig een zekere potentie. Het is jammer dat de grootste positieve invalshoek, namelijk de pop, amper wordt gebruikt.

Christmas Carnage (2,0*). Regisseur Daniel Mimura trommelt Joel Murray op om het hoofdpersonage te vertolken en Murray geeft er op zijn beurt lekker veel aan mee. Vergeleken met Dollface en THTRTD is Christmas Carnage een stuk minder serieus en moet het vooral hebben van het geschmier en de lekker grafische afwerking. Het is geen hoogstaand verhaal en de goedkope invulling brengt het geheel naar beneden, maar het tempo ligt hoog en de komische toon slaat geregeld aan.

Room to Let (1,5*) Berg besloot ook dit segment voor zijn rekening te nemen en is net als het voorgaande stukje een variant op Kerstmis. De toon ligt binnen dit specifieke filmpje een aanzienlijk stuk serieuzer en de opbouw is veel trager. Spijtig genoeg laat het acteerwerk gruwelijk te wensen over binnen een gebeuren dat niet goed genoeg kan uithalen met de ontknoping. Na een lange opbouw escaleert de boel plots uit het niets waardoor Room to Let ook op structureel vlak weinig in te brengen heeft.

Gemiddeld komen we op een 1,70* terecht, naar beneden afgerond. De algemeen goedkope indruk gooit roet in het eten en te weinig segmenten komen met echt leuke ideeën. Enkele zeer degelijke acteerprestaties zorgen ervoor dat Holiday Hell niet compleet wegzakt in middelmatigheid, maar al bij al rekent het gebeuren op weinig regiekwaliteit.

Toch een van de betere anthology.

Valentine's Day 2,5* Wel lollig in het concept, maar toch wel wat matig. Veel dingen waar je je simpelweg niet prettig bij voelt.

St Patrick's Day 2,0* Veel te vreemd om er echt van te kunnen genieten.

Easter 2,5* Basic Story, maar het konijn ziet er gaaf uit.

Mother's Day 1,0* Zeer trieste en vage film. Heb me hier het gehele kwartier aan gestoord.

Father's Day 3,0* Was wel goed. Zit een goede opbouw in.

Halloween 3,5* Ja! De beste van de film naar mijn mening. Heb hier echt om kunnen lachen.

Christmas 3,0* Ook wel lollig, vermakelijke nonsense.

New Year's Eve 3,5* Lollig stukje over 2 gekken. Ook een van de betere.

Absurdistische film die zichzelf niet in een hoekje laat plaatsen. Regisseur Alex Keledjian kiest namelijk voor meerdere genres en uitgangspunten, waardoor Hollow Body toch vooral een mengelmoes vormt. Allie Gonino speelt daarbinnen het meest opvallende figuur, dat zichzelf zonder moeite kan aanpassen aan haar persoonlijke transformatie van verlegen bandlid naar bovennatuurlijke diva. Ryan Donowho en David Arquette doen het evenzeer aardig, maar spelen toch iets te kleurloze figuren. Daar is echter het script voor aan te kijken, dat de excentrieke trekjes van de inhoud en de figuren niet sterk kan balanceren. Uiteindelijk slaat Keledjian vooral de plank mis met de visuele kracht. Specifiek de computereffecten zijn houterig en de atmosfeer is niet absorberend genoeg, maar gelukkig blijft de boel onvoorspelbaar en vermaken de personages met gemak. Naar mijn inzien is Hollow Body dan ook veel beter dan het gemiddelde cijfer doet vermoeden.

Niet best.

Een horrorfilm die ergens wel wat potentie toont, maar bij lange na niet genoeg om nog gemiddeld genoemd te worden. De regisseur weet wel redelijk wat hij soms aanmoet, maar mist een hoop elementen waardoor de film nooit echt van de grond komt.

Ten eerste mist het toch wel echt de spanning en dreiging. De scenes in het bos zijn bijvoorbeeld bovengemiddeld in elkaar gestoken. Knap, spookachtig en soms bijna sprookjesachtig in beeld gebracht. Hier kan je zo veel mee doen, maar er wordt niet veel mee gedaan.

Acteerwerk is ook best slecht. De tieners zijn duidelijk nog onervaren, en dat maakt niet uit, maar laat ze dan nog niet in dit soort projecten opdagen. Cheramy doet zeker haar best, maar haar verschijning is veel te simpel gebracht en te simpel opgezet. Het is nog veel te duidelijk een kind en geen paranormale verschijning.

Film is ook soms pittig saai. Vele gebeurtenissen slaan als een tang op een varken. Nu is het altijd wel een beetje dat bij horrorfilms niet alles logisch hoeft te zijn, maar hier was het soms wel heel ernstig. Je moet wel je grenzen een beetje kennen in geloofwaardigheid.

De film is absoluut niet best, maar er zitten wel een paar dingetjes in die het wat omhoog helpen. Onder andere de bossen, maar ook het snijden van McLeod. We zien het niet zo vaak, en daarom is het hier alleen maar beter.

Jammer dat de film niet veel weet te bieden. De horror is niet eng en zelfs een beetje ongemakkelijk qua opzet. En niet in de goede manier. Bovendien is de film niet al te vermakelijk. Met een betere cast, script en make-up was dit ongetwijfeld beter geweest. Maar daarvoor lijkt niet te veel moeite genomen te zijn.

Zeer goedkope Halloweenfilm met een beperkte, maar niettemin enthousiaste aanpak vanuit regisseur Ray Di Zazzo. Hij beschikte duidelijk over weinig middelen en omringt zich dan ook niet met de meest noemenswaardige acteurs. Zeker de antagonisten spelen zeldzaam slechte rollen en jagen geen moment enige vorm van spanning aan, maar Di Zazzo leukt dat aardig op met energiek camerawerk en een speelse sfeerzetting. Er wordt van alles uit de kast getrokken om deze bijzonder korte film zo vermakelijk mogelijk te houden en dat kan ik persoonlijk waarderen, maar vanuit een objectief vlak zul je er niet bijzonder veel punten aan kwijt kunnen.

Mwa.

Nogal een typische film voor Verhoeven, zijn Hollandse neus voor seks mengen met Hollywood spektakel. Al blijft het spektakel nog wel beperkt, het gaat hier meer richting de Sciencefiction. Wat Verhoeven doet is voornamelijk net iets te veel borsten, billen en seks. Het lijkt alsof hij het gewoon niet kan laten.

Eerste Verhoeven die ik zag was Starship Troopers en die vond ik geweldig. Maar wat ik tegenwoordig van mijnheer Verhoeven zie is niet zo heel bijzonder meer. Ik keek best uit op deze Hollow Man, maar uiteindelijk was het best een teleurstelling geworden eigenlijk. Ik verwachtte minder borsten en meer horror.

Acteerwerk is ok. Bacon is nergens heel bijzonder maar heeft wel een paar lollige one-liners. Shue en Brolin lopen er voornamelijk wat bij. Lab is leuk aangekleed, effecten wisselen. De onzichtbare Bacon in zijn pakje ziet er overtuigend uit, maar de CGI valt genadeloos door de mand.

Het is ook best saai eigenlijk, terwijl zo'n idee als dit normaal erg leuk kan zijn. De effecten zijn te onrealistisch, maar zullen in die tijd best revolutionair geweest zijn. Daarbij is de actie niet bepaald opwindend en is de slotfase toch iets waar je honger dan niet echt van stilt.

Ik verwachtte, na het zien van ST, meer bloed en ledematen, vooral in de slotfase waar Bacon geen controle meer heeft over zijn gave. Sowieso wel vreemd dat nadat hij onzichtbaar wordt gelijk een switch in zijn karakter krijgt eigenlijk, terwijl hij daarvoor gewoon altijd een sympathieke kerel was.

Uiteindelijk een filmpje dat dus te saai was ondanks zijn ontelbaar veel mogelijkheden om echt leuk te kunnen zijn. De slotfase had gedurfder moeten zijn, kijkwijzer was toch al 16+, en het middenstuk had wat interessanter kunnen zijn. Qua cameragebruik is er behalve de first-person-view ook niet al te veel te beleven.

Tsja, ik hoop dat Verhoeven nog wel enkele leuke dingen gaat maken of heeft gemaakt en nog gezien moeten worden. Soldaat van Oranje moet bijvoorbeeld nog gezien worden.

Niet best.

Ik keek The Hollow voornamelijk omdat ik wel zin had in een film die een Halloween-gevoel uitademt. Deze periode is nog steeds, en zal waarschijnlijk ook altijd, mijn favoriete periode van het jaar zijn. Ik probeer uit alle macht films te zoeken die in deze periode passen, en The Hollow is uiteindelijk aardig in de buurt gekomen.

Al is het maar omdat deze film zich volpompt met passende decoraties. Van die pompoenen alleen al word ik meteen blij. Des te leuker dat de bedreiging die in deze film rondspookt ook een pompoen als hoofd draagt. Ondanks dat het figuurtje op een matige manier geanimeerd wordt, vond ik de speelse verschijning voordelig aan de beleving.

Jammer genoeg eindigt daar de pret van de film ook weer een beetje. Het verhaal is simpel, het acteerwerk slecht en op het gebied van horror terughoudend. Ik dacht zelfs op enig moment dat ik een Disneyfilm aan het kijken was, maar de soms seksueel getinte dialogen brachten twijfel in deze conclusie. Toch is het allemaal erg tam te noemen, en moet je het als horrorfan doen met wat afgehakte hoofden.

Ik vond het ook jammer dat de film niet wilde uithalen met het stuk waar het juist mee kon uithalen, namelijk de attractie. Die wordt erg kort en snel door de bocht in beeld gebracht, waardoor de ideeën die de film dan naar een echt leuk niveau kunnen tillen niet weten door te schemeren. De pompoenman kan de film namelijk niet voor de volledige duur dragen.

Op het gebied van horror veel te tam om het als geheel te laten werken. Wat deze film nog kijkbaar houdt zijn wat speelse effecten en het veelvuldige gebruik van decoraties binnen het thema. Als dat alle positieve punten zijn houdt het snel op, maar ik wens er een hoger cijfer aan te geven omdat ik me wel heb vermaakt en blij werd van het sfeertje. Verder gewoon een matige film.

Regisseur Sheldon Wilson heeft echt wel talent wanneer het aankomt op simplistische monsterfilms, maar de visuele versiering had in het geval van The Hollow best een boost mogen krijgen. Op het gebied van animatie wint de film wat punten en het acteerwerk kan ermee door, maar uiteindelijk weet het inhoudelijke verhaaltje (voor zover dat aanwezig is) geen stand meer te houden. Fijn is dat het gebeuren weinig meer probeert te zijn dan een gefocust genrewerkje, maar zonder een effectieve spanningsboog is dat slechts tot op zekere hoogte effectief. Wellicht dat het monster voor een langere tijd buiten beeld had moeten blijven om wat meer dreiging te creëren, maar uiteindelijk weet Wilson zich best raad met entertainment en duurt The Hollow nergens te lang. Toch is het jammer om dit eindresultaat te zien van een regisseur die duidelijk beter kan en wellicht teveel werd gehinderd door budgettaire beperkingen en een script met ietwat te weinig ambitie.

Grappig opgezette, maar nogal veilig uitgewerkte found footage-horror die het gebeuren van geestenseries op de hak probeert te nemen. Erg goed komen de satirische elementen alleen niet van de dag, aangezien het al relatief snel duidelijk wordt dat regisseur Craig Efros voorkeur geeft aan de reguliere humor en de horror. De groepsleden die elkaar in de haren vliegen en grapjes uithalen werkt nog redelijk aanstekelijk, eenmaal in het verlaten weeshuis aangekomen stort Hollows Grove echter in. Vooral met het opbouwen en vasthouden van spanning heeft Efros moeite, bovendien komen de bedreigingen beslist niet goed uit de verf. Geen schimmen of schaduwen, maar volledige gedaantes van bijvoorbeeld spookkinderen. Erg intimiderend of griezelig is het niet, gelukkig wordt er door de protagonisten goed genoeg geacteerd om enige afleiding te bieden.

Tienerhorror.

De opening doet echter een hele andere film beloven, en die film had ik stiekem liever gezien dan wat uiteindelijk volgt. Lekker bloederig en direct geopend, wel off-screen alleen. Daarmee wordt al duidelijk gemaakt dat de fundamenten voor lelijke wonden er niet waren. Dat maakt de rest van de film net zo duidelijk.

Alleen blijft de film na de opening vooral een komedie. Vampieren spelen in de achtergrond een bijrol, maar toch lijkt het eerder te gaan om de relatie tussen de hoofdpersonages. De rode draad is een soort moordmysterie, maar veel focus ligt er niet op. Pas richting het laatste halfuur komt de film op het vlak van horror weer langzaam tot leven.

Ondanks dat de toonzetting vlot is en de setting entertainend genoeg weet te zijn, slaat het gewoon niet al te best aan. De horror is serieus zwak en de personages niet echt grappig genoeg om te werken. Er wordt veel met armpjes gemaaid en de stembanden klinken regelmatig luid, maar uiteindelijk blijft HollyBlood een ietwat tamme film die best vermaakt maar weinig indruk achterlaat.

Het publiek is het er geregeld over eens dat regisseur Roland Emmerich zich te veel bekommert om spectaculaire bombast en te weinig met inhoudelijk verhaal, maar binnen Hollywood-Monster is het precies andersom. Voor een te lange tijd is er simpelweg niets aan de hand en weet het concept tussendoor amper te onderhouden. Het acteerwerk is niettemin aardig en de jaren 80 sfeer hangt er optimaal overheen, maar uiteindelijk vult Emmerich het simpelweg te weinig op qua visuele vondsten. De opbouw is tot op zekere hoogte best charmant te noemen, maar de finale is dermate overbelicht en chaotisch dat Hollywood-Monster het wachten niet bepaald beloond. Punten omdat de makers zich met de detaillering wel raad wisten, maar je moet echt van dit soort omgevingen houden om alle minpunten te kunnen negeren.

Aardig.

Een regisseur als Tykwer wekt altijd een bepaalde nieuwsgierigheid in me op, maar hoe hij een budget van maar het liefst 35 miljoen kreeg voor deze film is me een groot raadsel. Misschien had Hollywood heel wat vertrouwen in hem om voor zo'n niemendalletje een budget als deze uit te lenen. Van de geflopte status sta ik niet te kijken.

In ieder geval ziet de film er goed uit. Een mooie, zonnige sfeer valt meteen op. Knappe kleurtjes, een goed oog voor de juiste locaties en vooral mooie focus op de cultuur. De film mag dan in Marokko zijn opgenomen, Tykwer laat het de kijker altijd aanvoelen dat ze gewoon in Saoedi-Arabië zitten. Veel films hebben de neiging om die cultuur een beetje aan de schandpaal te nagelen, waardoor zo'n zachtaardige film als deze ook wel eens fijn is. Ik vind die mensen erg sterk en alhoewel ik het niet overal mee eens ben bewonder ik genoeg aan het desbetreffende land. Fijn dat Tykwer dat ook doet.

Hanks speelt één van zijn zwakkere rollen, maar is dan ook niet zo geschikt voor dit soort personages. Hij maakt een terughoudende en soms zelfs angstige indruk. Zijn komische timing is best off, waardoor de humor van het dumb American typetje nauwelijks overkomt. Wat mij betreft is Elba de echte ster van de film. De overige crewleden ben ik om heel eerlijk te zijn alweer vergeten, en dan schrijf ik deze review vlak nadat ik de film heb afgesloten.

Wat mij betreft had Tykwer de focus wat meer op de cultuur mogen leggen, want na enige tijd wordt het nadrukkelijk kiezen voor clichématige sporen vervelend. Na de speech begint Hanks bijvoorbeeld een romance met Choudhury, maar waarom? Rare keuzes die een film als deze absoluut niet ten goede komen. Het kijkt gelukkig wel aardig weg. 98 minuten duren voor zo'n dun plot te lang, maar Tykwer bewijst zich links en rechts wederom als een kundig regisseur. Hopelijk zal hij zijn oude niveau met het volgende project weer behalen.

Wel een lieve film.

In de tijd voordat de regisseur aan Harry Potter 1 en 2 begon en Culkin nog niet door de verslaving periode ging was er Home Alone. Ik wou deze al veel eerder zien maar het lukte maar niet. Het is voor mij een beetje te lief en te langdradig soms voordat het stuk echt begint waar de meeste mensen hem kijken, de boobytraps.

De boobytraps blijven voor mij erg leuk. Hoe hard ik ook probeer niet te lachen gebeurd het toch weer steeds. Erg lollige stukken. Voor de rest kan hij ook een beetje saai zijn op sommige stukken maar het is wel een leuke feel good film. Prima door te komen

Prima vervolg, iets minder.

Home Alone vond ik een prima film, en ik heb toch wel moeten lachen om de boobytraps. En dit deel kreeg nog redelijke recensies dan de delen 3,4 en 5 (ik denk ook dat ik die maar oversla) dus begon hier nog aan.

Ik herkende veel mensen die ik erg goed vind, zoals Tim Curry, Joe Pesci en zelfs Donald Trump. Pesci zat al in het eerste deel maar dat maakt niet uit

Opnieuw gaat het in dezelfde feelgood stijl en Kevin die dit keer in New York beland. Het duurt opnieuw naar mijn mening ietsjes te lang voordat de traps gaan beginnen en ik vond hem soms nog wat saai. Maar door Curry was ie wel goed.

En als de traps komen moest ik opnieuw weer een paar keer lachen, maar sommige traps zijn weer hetzelfde. Maar opnieuw een prima film. Weet iemand nog of de delen 3,4 en 5 zo slecht zijn?

Je kan de debuutfilm van regisseur Adam Wingard geen gebrek aan ambitie verwijten, want deze microproductie pakt lekker breed uit met de praktische effecten. Zeker de finale gaat best ver qua bloedvergieten en veel soortgelijke makers durven dat gokje eigenlijk niet te wagen, waardoor Home Sick meteen positief opvalt. Helaas komt dat wel met slechte acteerprestaties en amateuristisch camerawerk. Wingard kiest zelden voor een audiovisueel pad en duwt de camera altijd te dicht in het gezicht van de castleden. Met een gebrek aan overtuigende personages gaat dat na enige tijd storen, enkel Bill Moseley weet zich een beetje te redden vanwege de excentrieke randjes van zijn rol. Naarmate de tweede helft vordert springt de film van de rails af en verzandt in een rommelig geheel, maar de redelijk enthousiast uitgewerkte horrorelementen weten er een hele boel van te verbloemen.

Matig.

Homebound kwam ik tegen toen ik eens op de nieuwspagina van horrorgerelateerde onderwerpen zat te scrollen. Vaak zijn die films op z'n minst een beetje onderhoudend, maar vrijwel altijd matig. Tenzij het natuurlijk een echt grote productie betreft. Homebound stond er ook op, maar na afloop voelde dat eerder aan als snelle promotie.

Het is namelijk allesbehalve een briljante film. Wel duurt de film een heel stuk korter dan je zou denken. Zo had ik de hele avond lang eigenlijk al te maken met films die korter duurde dan ik vooraf had gedacht. De opzet is aardig simpel. Een koppel bezoeken een huis en de kinderen die daarin wonen, waarvan die laatste nogal vreemd zijn. Het mysterieuze sfeertje van het geheel, aangesterkt met een redelijke visuele look weet daarbij nog voor het nodige vermaak te zorgen.

Na enige tijd, als we ongeveer 45 minuten verder zijn, wordt het alleen duidelijk dat de benzine van de film op begint te raken. Zelfs voor een geheel dat zo kort duurt voelt het namelijk uitgerekt aan. De verhouding tussen de vrouw en die kinderen weet nooit echt stand te houden. Dat valt vooral te danken aan de kinderen zelf, die niet echt dreigend of apart genoeg over weten te komen.

De film draait plots als we de laatste 10 minuten binnenwandelen. Er worden wel hintjes gegeven, maar de onthulling voelt toch niet helemaal passend bij de rest van de film. Ik snap volledig waar ze op uit waren, maar het is gewoon niet zo effectief. Daarvoor had de voorafgaande inleiding gewoon beter moeten zijn, maar dat was het niet helaas.

Acteerwerk is half, het is vooral de charme en dreiging die hier ontbreekt om de film echt verder te tillen. Ik waardeer de soms vuile en lege look van de film. Hier weet je dat ze er voor zijn gegaan qua detaillering, en voor mij maakt dat al snel veel verschil. Homebound is een snelle thriller. Horror kan je het niet echt noemen, maar mysterieus wel. Ondanks het matige verloop zijn er slechtere films binnen z'n soort.

Een gewaagde keuze om deze serie een aflevering toe te kennen met een zware politieke lading, maar gelukkig verbloemt regisseur Joe Dante het een en ander met een flinke dosis praktische effecten. Zeker de eerste helft loopt fijn over van kogelregens en dode lichamen, die overigens ook met de eerste scène een fijne aftrap kent. Eenmaal de tweede helft aanbreekt moet de inhoud voorrang krijgen en door het nogal trage verloop is dat spijtig genoeg minder effectief. Heel verbijsterend goed wordt er bovendien niet geacteerd, dus van een meeslepende finale is ook geen sprake.

Flawed.

Film die ik al voor een langere tijd op het oog had, maar het kwam er nooit van. Ik heb er meerdere keren naar gezocht, maar ik wist de film uiteindelijk nooit te vinden. Toen ik laatst toch de kans kreeg om mijn handen eraan te plakken direct gekeken, maar het viel tegen.

Ik keek hem dan ook vooral voor de cast, in dit geval Barton. In haar iets jongere rollen zie ik haar graag, en ze heeft ook wel de perfecte uitstraling voor een rol zoals deze. Ze draagt de film met gemak, maar de tegenvallende elementen wegen helaas te zwaar, waardoor Homecoming uiteindelijk neerkomt op een matig resultaat.

Nu ben ik van nature wel dol op zowel het highschoolgenre als het horrorgenre, en wanneer er dan een combinatie zit tussen de twee ben ik snel verkocht. Het jammere is alleen dat deze film geen van beide is, omdat het zich niet echt perse in een highschoolsetting afspeelt, maar ook weinig horror kent. Dit is vooral een tam thrillertje.

Eentje die best aardig wegkijkt, maar weinig vernieuwends onder de horizon brengt. Barton doet het aardig, maar ondersteunende rollen zoals die van Stroup en Long zijn best middelmatig te noemen. Andere ondersteunende elementen zoals spanningsopbouw vallen ook door de mand. Tel daar nog een brakke visuele look bij op en je hebt een gebrekkig resultaat voor je ogen.

Het krabbelt wat stuurloos door de speelduur van 88 minuten, en ondanks dat het aardig vermakelijk is, is Homecoming niet veel meer dan een crazy Barton show. Het vermaakt, maar veel meer dan dat weet deze film niet te bieden. Dit is dan ook een film die in de categorie van makkelijk overslaan valt, veel zal je er niet aan missen helaas.