Meningen

Ach.

Vermakelijke film die goed wegkijkt inderdaad, maar veel meer heeft deze film niet echt om uit z'n agenda te trekken. Dit keer weer een thriller die zich op highschoolgebied afspeelt, maar uiteindelijk redelijk zijn eigen ding doet. Het wisselt elkaar een beetje af, maar de scenes in het gat/de bunker zijn wel een stuk interessanter.

Om dit keer maar even op een negatieve manier af te trappen, het is jammer dat deze film weinig uit het acteerwerk kan trekken. Vooral Birch is echt ontzettend vervelend in deze film. Het lollige is dat ze de kans krijgt om twee verschillende soorten personages te spelen en in beiden faalt. Dat heeft dan weinig te maken met het personage, maar gewoon met haarzelf.

Verder kan de film visueel wat knappe scenes neerzetten. Hier en daar opvallend creepy gefilmd en van de donkere bunker wordt goed gebruikt gemaakt, al had ik de camera graag net wat meer zien willen zweven met het verhaal. Maar eenmaal de wat mysterieuzere elementen hun aftrap doen kijkt het allemaal goed weg en blijf je aan de buis gekluisterd om uit te vogelen hoe de vork eigenlijk in de steel steekt.

Uiteindelijk wordt het wel wat afgeremd omdat de uiteindelijke conclusie niet zo slim als je wel hoopt dat het is, maar als vermaak weet het te doen wat het moet doen. Toch jammer dat het veel van de ondersteunende attributen blijft missen. Het acteerwerk, de soundtrack, het camerawerk, ze willen allemaal niet echt meewerken. Daartegenover staat wel een film die enkele uitzonderlijk sterke beelden kent door knappe belichting.

Aardig.

Joe Dante heeft als regisseur best diverse dingen gedaan zolang ze binnen het fantasierijke, bovennatuurlijke genre zaten. The Hole is daar niet echt anders in, maar voor een regisseur die over een dergelijke status als Dante beschikt voelt het best wel dun aan. Denk dat het voor zijn doen ook eerder een tussendoortje was.

Voor de kijker is dat overigens niet echt anders, dit is een echt tussendoortje geworden. Veel inhoudelijke meerwaarde heeft het niet en de doelstelling lijkt ook niet veel meer te zijn dan vermaken. Dat doet deze film dan ook wel, en als jeugdige horrorfilm weet het goed te werken. Het vermaakt en kijkt vlot weg dankzij de vlotte toon die Dante meegeeft aan zijn film.

Verder is het alleen wel inspiratieloos dat vooral in het gebrek aan variatie te wijten valt. Er moeten geweldige dingen te doen zijn met dat gat waar monsters uit kruipen, maar het blijft erg beperkt hier. Weinig dreigingen en diegene die dan wel in beeld komen vallen tegen. Ze staan er wel met een doel, maar films als deze kunnen veel beter uithalen met dit soort concepten.

Visueel aardig ingericht. Degelijk kleurgebruik en versiering van de scenes. Had wel gehoopt op een iets vlotter regiesausje, want het camerawerk en de montage zitten de film niet altijd mee. Het lijkt me dat als je de film op tieners richt dat het vanzelfsprekend wat energieker en sneller geregisseerd is, maar op dat vlak blijft Dante redelijk achter helaas.

Had ook wel gehoopt dat het iets spannender was geweest, maar verder is het aardig vermaak. Duurt ook niet te lang en de finale ziet er goed genoeg uit om een voldoende uit me te trekken. The Hole heeft zijn voordeel voornamelijk uit het feit dat het allemaal goed wegkijkt, maar ik krijg wel het idee dat Dante er niet altijd evenveel zin in had.

Te doen.

Prima avondvullende romcom die niet al te veel om het lijf heeft behalve snel vermaak. Misschien duurt het voor een heel snel tussendoortje te lang maar het weet genoeg te brengen in zijn speelduur van 103 minuten. Al zijn alle fundamenten weleens eerder gedaan.

Acteerwerk is prima, zowel van Roberts als Bracey. Roberts is toch wel echt een stukje beter geworden sinds dat ze een tiener was. Hier en daar zijn er iets te geforceerde momenten maar het was prima. Bracey is een logische keuze maar daarom niet veel minder. Het is in ieder geval meteen duidelijk welk type hij voor moet stellen.

Het verhaaltje stelt niet veel voor al had ik enkel daten tijdens de vakantiedagen nog niet vaak eerder gezien. Met elke feestdag, behalve Halloween, is er ook een leuk sfeertje voelbaar en de sets zijn voldoende ingekleurd. Het was prima om zo tegenaan te kijken, al zullen het nooit hoogtepunten van cinema worden.

Visueel is het verder naar behoren. Genoeg emotie en tempo in het verhaal om niet saai te worden en gelukkig ook niet al te veel sentimentele scenes. Deze film blijft ten alle tijden luchtig en dat heeft zo'n film als deze wel echt nodig. Voelbaar of herkenbaar was het verder niet voor mij maar dat kan per persoon verschillen.

Als avondfilmpje best te doen. Voorspelbaar tot de laatste minuut maar het doet wat het moet doen. Die kijkwijzer is een beetje vreemd, er zit volgens mij maar 1 scene in die met drugs te maken heeft. Je kan deze film gewoon met de kinders kijken. Vermakelijk en simpel, typische film in zijn soort.

Ach.

Persoonlijk begin ik altijd op te leven wanneer een acteur als Jeffrey Combs ten tonele verschijnt. Het is niet zo dat hij steeds in indrukwekkende films op komt dagen, maar hij heeft genoeg bijgedragen aan de horrorbusiness en tot op heden moet ik nog steeds een slechte acteerprestatie ontdekken. Zijn rol als The Shopkeeper is dan ook een genot voor het oog en oor, maar spijtig genoeg kan hij op weinig regiehulp rekenen.

Nevertold Casket Co (2,0*). Het segment van Combs vormt het stukje dat elk van de opkomende segmenten aan elkaar moet verbinden. Het leuke eraan is Combs zelf, zoals eerder aangegeven. Een charmante rol die samen met Meagan Karimi-Naser wordt opgeleukt. Jammer genoeg rekent dit segment op weinig visuele meerwaarde en een uiteindelijk nietszeggende ontknoping. De gesprekken tussen de twee hoofdpersonages worden door regisseur Jeff Vigil van weinig flair en tempo voorzien.

Dollface (1,5*). Het concept van Holiday Hell is dat elk segment een bepaalde feestdag moet vormen, maar de suggestie daarvan wordt in Dollface beperkt opgewekt. Valentijnsdag en Kerstmis komen allebei voorbij, maar versterken het geheel amper. Daartegenover wordt wel gebruik gemaakt van een redelijk absurd concept. Regisseur David Burns is niet bang om wat lollige praktische effecten uit de kast te trekken, maar blaast zijn filmpje omver door te leunen op een belachelijke ontknoping. Het belabberde acteerwerk drukt het geheel verder het drijfzand in.

The Hand that Rocks the Dreidel (2,0*). Hanukkah, het Joodse feest van de lichtjes, wordt in dit segment toegepast. Veel wordt er niet mee gedaan, behalve dat het boosaardige popje wordt voorzien van een stereotiepe Joodse look. Regisseur Jeremy Berg kent geen enkele controle over zijn spanningsboog en slaagt er niet in dit segment naar behoren op te bouwen, maar de uiteindelijke finale kent gelukkig een zekere potentie. Het is jammer dat de grootste positieve invalshoek, namelijk de pop, amper wordt gebruikt.

Christmas Carnage (2,0*). Regisseur Daniel Mimura trommelt Joel Murray op om het hoofdpersonage te vertolken en Murray geeft er op zijn beurt lekker veel aan mee. Vergeleken met Dollface en THTRTD is Christmas Carnage een stuk minder serieus en moet het vooral hebben van het geschmier en de lekker grafische afwerking. Het is geen hoogstaand verhaal en de goedkope invulling brengt het geheel naar beneden, maar het tempo ligt hoog en de komische toon slaat geregeld aan.

Room to Let (1,5*) Berg besloot ook dit segment voor zijn rekening te nemen en is net als het voorgaande stukje een variant op Kerstmis. De toon ligt binnen dit specifieke filmpje een aanzienlijk stuk serieuzer en de opbouw is veel trager. Spijtig genoeg laat het acteerwerk gruwelijk te wensen over binnen een gebeuren dat niet goed genoeg kan uithalen met de ontknoping. Na een lange opbouw escaleert de boel plots uit het niets waardoor Room to Let ook op structureel vlak weinig in te brengen heeft.

Gemiddeld komen we op een 1,70* terecht, naar beneden afgerond. De algemeen goedkope indruk gooit roet in het eten en te weinig segmenten komen met echt leuke ideeën. Enkele zeer degelijke acteerprestaties zorgen ervoor dat Holiday Hell niet compleet wegzakt in middelmatigheid, maar al bij al rekent het gebeuren op weinig regiekwaliteit.

Toch een van de betere anthology.

Valentine's Day 2,5* Wel lollig in het concept, maar toch wel wat matig. Veel dingen waar je je simpelweg niet prettig bij voelt.

St Patrick's Day 2,0* Veel te vreemd om er echt van te kunnen genieten.

Easter 2,5* Basic Story, maar het konijn ziet er gaaf uit.

Mother's Day 1,0* Zeer trieste en vage film. Heb me hier het gehele kwartier aan gestoord.

Father's Day 3,0* Was wel goed. Zit een goede opbouw in.

Halloween 3,5* Ja! De beste van de film naar mijn mening. Heb hier echt om kunnen lachen.

Christmas 3,0* Ook wel lollig, vermakelijke nonsense.

New Year's Eve 3,5* Lollig stukje over 2 gekken. Ook een van de betere.

Absurdistische film die zichzelf niet in een hoekje laat plaatsen. Regisseur Alex Keledjian kiest namelijk voor meerdere genres en uitgangspunten, waardoor Hollow Body toch vooral een mengelmoes vormt. Allie Gonino speelt daarbinnen het meest opvallende figuur, dat zichzelf zonder moeite kan aanpassen aan haar persoonlijke transformatie van verlegen bandlid naar bovennatuurlijke diva. Ryan Donowho en David Arquette doen het evenzeer aardig, maar spelen toch iets te kleurloze figuren. Daar is echter het script voor aan te kijken, dat de excentrieke trekjes van de inhoud en de figuren niet sterk kan balanceren. Uiteindelijk slaat Keledjian vooral de plank mis met de visuele kracht. Specifiek de computereffecten zijn houterig en de atmosfeer is niet absorberend genoeg, maar gelukkig blijft de boel onvoorspelbaar en vermaken de personages met gemak. Naar mijn inzien is Hollow Body dan ook veel beter dan het gemiddelde cijfer doet vermoeden.

Niet best.

Een horrorfilm die ergens wel wat potentie toont, maar bij lange na niet genoeg om nog gemiddeld genoemd te worden. De regisseur weet wel redelijk wat hij soms aanmoet, maar mist een hoop elementen waardoor de film nooit echt van de grond komt.

Ten eerste mist het toch wel echt de spanning en dreiging. De scenes in het bos zijn bijvoorbeeld bovengemiddeld in elkaar gestoken. Knap, spookachtig en soms bijna sprookjesachtig in beeld gebracht. Hier kan je zo veel mee doen, maar er wordt niet veel mee gedaan.

Acteerwerk is ook best slecht. De tieners zijn duidelijk nog onervaren, en dat maakt niet uit, maar laat ze dan nog niet in dit soort projecten opdagen. Cheramy doet zeker haar best, maar haar verschijning is veel te simpel gebracht en te simpel opgezet. Het is nog veel te duidelijk een kind en geen paranormale verschijning.

Film is ook soms pittig saai. Vele gebeurtenissen slaan als een tang op een varken. Nu is het altijd wel een beetje dat bij horrorfilms niet alles logisch hoeft te zijn, maar hier was het soms wel heel ernstig. Je moet wel je grenzen een beetje kennen in geloofwaardigheid.

De film is absoluut niet best, maar er zitten wel een paar dingetjes in die het wat omhoog helpen. Onder andere de bossen, maar ook het snijden van McLeod. We zien het niet zo vaak, en daarom is het hier alleen maar beter.

Jammer dat de film niet veel weet te bieden. De horror is niet eng en zelfs een beetje ongemakkelijk qua opzet. En niet in de goede manier. Bovendien is de film niet al te vermakelijk. Met een betere cast, script en make-up was dit ongetwijfeld beter geweest. Maar daarvoor lijkt niet te veel moeite genomen te zijn.

Zeer goedkope Halloweenfilm met een beperkte, maar niettemin enthousiaste aanpak vanuit regisseur Ray Di Zazzo. Hij beschikte duidelijk over weinig middelen en omringt zich dan ook niet met de meest noemenswaardige acteurs. Zeker de antagonisten spelen zeldzaam slechte rollen en jagen geen moment enige vorm van spanning aan, maar Di Zazzo leukt dat aardig op met energiek camerawerk en een speelse sfeerzetting. Er wordt van alles uit de kast getrokken om deze bijzonder korte film zo vermakelijk mogelijk te houden en dat kan ik persoonlijk waarderen, maar vanuit een objectief vlak zul je er niet bijzonder veel punten aan kwijt kunnen.

Mwa.

Nogal een typische film voor Verhoeven, zijn Hollandse neus voor seks mengen met Hollywood spektakel. Al blijft het spektakel nog wel beperkt, het gaat hier meer richting de Sciencefiction. Wat Verhoeven doet is voornamelijk net iets te veel borsten, billen en seks. Het lijkt alsof hij het gewoon niet kan laten.

Eerste Verhoeven die ik zag was Starship Troopers en die vond ik geweldig. Maar wat ik tegenwoordig van mijnheer Verhoeven zie is niet zo heel bijzonder meer. Ik keek best uit op deze Hollow Man, maar uiteindelijk was het best een teleurstelling geworden eigenlijk. Ik verwachtte minder borsten en meer horror.

Acteerwerk is ok. Bacon is nergens heel bijzonder maar heeft wel een paar lollige one-liners. Shue en Brolin lopen er voornamelijk wat bij. Lab is leuk aangekleed, effecten wisselen. De onzichtbare Bacon in zijn pakje ziet er overtuigend uit, maar de CGI valt genadeloos door de mand.

Het is ook best saai eigenlijk, terwijl zo'n idee als dit normaal erg leuk kan zijn. De effecten zijn te onrealistisch, maar zullen in die tijd best revolutionair geweest zijn. Daarbij is de actie niet bepaald opwindend en is de slotfase toch iets waar je honger dan niet echt van stilt.

Ik verwachtte, na het zien van ST, meer bloed en ledematen, vooral in de slotfase waar Bacon geen controle meer heeft over zijn gave. Sowieso wel vreemd dat nadat hij onzichtbaar wordt gelijk een switch in zijn karakter krijgt eigenlijk, terwijl hij daarvoor gewoon altijd een sympathieke kerel was.

Uiteindelijk een filmpje dat dus te saai was ondanks zijn ontelbaar veel mogelijkheden om echt leuk te kunnen zijn. De slotfase had gedurfder moeten zijn, kijkwijzer was toch al 16+, en het middenstuk had wat interessanter kunnen zijn. Qua cameragebruik is er behalve de first-person-view ook niet al te veel te beleven.

Tsja, ik hoop dat Verhoeven nog wel enkele leuke dingen gaat maken of heeft gemaakt en nog gezien moeten worden. Soldaat van Oranje moet bijvoorbeeld nog gezien worden.

Niet best.

Ik keek The Hollow voornamelijk omdat ik wel zin had in een film die een Halloween-gevoel uitademt. Deze periode is nog steeds, en zal waarschijnlijk ook altijd, mijn favoriete periode van het jaar zijn. Ik probeer uit alle macht films te zoeken die in deze periode passen, en The Hollow is uiteindelijk aardig in de buurt gekomen.

Al is het maar omdat deze film zich volpompt met passende decoraties. Van die pompoenen alleen al word ik meteen blij. Des te leuker dat de bedreiging die in deze film rondspookt ook een pompoen als hoofd draagt. Ondanks dat het figuurtje op een matige manier geanimeerd wordt, vond ik de speelse verschijning voordelig aan de beleving.

Jammer genoeg eindigt daar de pret van de film ook weer een beetje. Het verhaal is simpel, het acteerwerk slecht en op het gebied van horror terughoudend. Ik dacht zelfs op enig moment dat ik een Disneyfilm aan het kijken was, maar de soms seksueel getinte dialogen brachten twijfel in deze conclusie. Toch is het allemaal erg tam te noemen, en moet je het als horrorfan doen met wat afgehakte hoofden.

Ik vond het ook jammer dat de film niet wilde uithalen met het stuk waar het juist mee kon uithalen, namelijk de attractie. Die wordt erg kort en snel door de bocht in beeld gebracht, waardoor de ideeën die de film dan naar een echt leuk niveau kunnen tillen niet weten door te schemeren. De pompoenman kan de film namelijk niet voor de volledige duur dragen.

Op het gebied van horror veel te tam om het als geheel te laten werken. Wat deze film nog kijkbaar houdt zijn wat speelse effecten en het veelvuldige gebruik van decoraties binnen het thema. Als dat alle positieve punten zijn houdt het snel op, maar ik wens er een hoger cijfer aan te geven omdat ik me wel heb vermaakt en blij werd van het sfeertje. Verder gewoon een matige film.

Regisseur Sheldon Wilson heeft echt wel talent wanneer het aankomt op simplistische monsterfilms, maar de visuele versiering had in het geval van The Hollow best een boost mogen krijgen. Op het gebied van animatie wint de film wat punten en het acteerwerk kan ermee door, maar uiteindelijk weet het inhoudelijke verhaaltje (voor zover dat aanwezig is) geen stand meer te houden. Fijn is dat het gebeuren weinig meer probeert te zijn dan een gefocust genrewerkje, maar zonder een effectieve spanningsboog is dat slechts tot op zekere hoogte effectief. Wellicht dat het monster voor een langere tijd buiten beeld had moeten blijven om wat meer dreiging te creëren, maar uiteindelijk weet Wilson zich best raad met entertainment en duurt The Hollow nergens te lang. Toch is het jammer om dit eindresultaat te zien van een regisseur die duidelijk beter kan en wellicht teveel werd gehinderd door budgettaire beperkingen en een script met ietwat te weinig ambitie.

Grappig opgezette, maar nogal veilig uitgewerkte found footage-horror die het gebeuren van geestenseries op de hak probeert te nemen. Erg goed komen de satirische elementen alleen niet van de dag, aangezien het al relatief snel duidelijk wordt dat regisseur Craig Efros voorkeur geeft aan de reguliere humor en de horror. De groepsleden die elkaar in de haren vliegen en grapjes uithalen werkt nog redelijk aanstekelijk, eenmaal in het verlaten weeshuis aangekomen stort Hollows Grove echter in. Vooral met het opbouwen en vasthouden van spanning heeft Efros moeite, bovendien komen de bedreigingen beslist niet goed uit de verf. Geen schimmen of schaduwen, maar volledige gedaantes van bijvoorbeeld spookkinderen. Erg intimiderend of griezelig is het niet, gelukkig wordt er door de protagonisten goed genoeg geacteerd om enige afleiding te bieden.

Tienerhorror.

De opening doet echter een hele andere film beloven, en die film had ik stiekem liever gezien dan wat uiteindelijk volgt. Lekker bloederig en direct geopend, wel off-screen alleen. Daarmee wordt al duidelijk gemaakt dat de fundamenten voor lelijke wonden er niet waren. Dat maakt de rest van de film net zo duidelijk.

Alleen blijft de film na de opening vooral een komedie. Vampieren spelen in de achtergrond een bijrol, maar toch lijkt het eerder te gaan om de relatie tussen de hoofdpersonages. De rode draad is een soort moordmysterie, maar veel focus ligt er niet op. Pas richting het laatste halfuur komt de film op het vlak van horror weer langzaam tot leven.

Ondanks dat de toonzetting vlot is en de setting entertainend genoeg weet te zijn, slaat het gewoon niet al te best aan. De horror is serieus zwak en de personages niet echt grappig genoeg om te werken. Er wordt veel met armpjes gemaaid en de stembanden klinken regelmatig luid, maar uiteindelijk blijft HollyBlood een ietwat tamme film die best vermaakt maar weinig indruk achterlaat.

Het publiek is het er geregeld over eens dat regisseur Roland Emmerich zich te veel bekommert om spectaculaire bombast en te weinig met inhoudelijk verhaal, maar binnen Hollywood-Monster is het precies andersom. Voor een te lange tijd is er simpelweg niets aan de hand en weet het concept tussendoor amper te onderhouden. Het acteerwerk is niettemin aardig en de jaren 80 sfeer hangt er optimaal overheen, maar uiteindelijk vult Emmerich het simpelweg te weinig op qua visuele vondsten. De opbouw is tot op zekere hoogte best charmant te noemen, maar de finale is dermate overbelicht en chaotisch dat Hollywood-Monster het wachten niet bepaald beloond. Punten omdat de makers zich met de detaillering wel raad wisten, maar je moet echt van dit soort omgevingen houden om alle minpunten te kunnen negeren.

Aardig.

Een regisseur als Tykwer wekt altijd een bepaalde nieuwsgierigheid in me op, maar hoe hij een budget van maar het liefst 35 miljoen kreeg voor deze film is me een groot raadsel. Misschien had Hollywood heel wat vertrouwen in hem om voor zo'n niemendalletje een budget als deze uit te lenen. Van de geflopte status sta ik niet te kijken.

In ieder geval ziet de film er goed uit. Een mooie, zonnige sfeer valt meteen op. Knappe kleurtjes, een goed oog voor de juiste locaties en vooral mooie focus op de cultuur. De film mag dan in Marokko zijn opgenomen, Tykwer laat het de kijker altijd aanvoelen dat ze gewoon in Saoedi-Arabië zitten. Veel films hebben de neiging om die cultuur een beetje aan de schandpaal te nagelen, waardoor zo'n zachtaardige film als deze ook wel eens fijn is. Ik vind die mensen erg sterk en alhoewel ik het niet overal mee eens ben bewonder ik genoeg aan het desbetreffende land. Fijn dat Tykwer dat ook doet.

Hanks speelt één van zijn zwakkere rollen, maar is dan ook niet zo geschikt voor dit soort personages. Hij maakt een terughoudende en soms zelfs angstige indruk. Zijn komische timing is best off, waardoor de humor van het dumb American typetje nauwelijks overkomt. Wat mij betreft is Elba de echte ster van de film. De overige crewleden ben ik om heel eerlijk te zijn alweer vergeten, en dan schrijf ik deze review vlak nadat ik de film heb afgesloten.

Wat mij betreft had Tykwer de focus wat meer op de cultuur mogen leggen, want na enige tijd wordt het nadrukkelijk kiezen voor clichématige sporen vervelend. Na de speech begint Hanks bijvoorbeeld een romance met Choudhury, maar waarom? Rare keuzes die een film als deze absoluut niet ten goede komen. Het kijkt gelukkig wel aardig weg. 98 minuten duren voor zo'n dun plot te lang, maar Tykwer bewijst zich links en rechts wederom als een kundig regisseur. Hopelijk zal hij zijn oude niveau met het volgende project weer behalen.

Wel een lieve film.

In de tijd voordat de regisseur aan Harry Potter 1 en 2 begon en Culkin nog niet door de verslaving periode ging was er Home Alone. Ik wou deze al veel eerder zien maar het lukte maar niet. Het is voor mij een beetje te lief en te langdradig soms voordat het stuk echt begint waar de meeste mensen hem kijken, de boobytraps.

De boobytraps blijven voor mij erg leuk. Hoe hard ik ook probeer niet te lachen gebeurd het toch weer steeds. Erg lollige stukken. Voor de rest kan hij ook een beetje saai zijn op sommige stukken maar het is wel een leuke feel good film. Prima door te komen

Prima vervolg, iets minder.

Home Alone vond ik een prima film, en ik heb toch wel moeten lachen om de boobytraps. En dit deel kreeg nog redelijke recensies dan de delen 3,4 en 5 (ik denk ook dat ik die maar oversla) dus begon hier nog aan.

Ik herkende veel mensen die ik erg goed vind, zoals Tim Curry, Joe Pesci en zelfs Donald Trump. Pesci zat al in het eerste deel maar dat maakt niet uit

Opnieuw gaat het in dezelfde feelgood stijl en Kevin die dit keer in New York beland. Het duurt opnieuw naar mijn mening ietsjes te lang voordat de traps gaan beginnen en ik vond hem soms nog wat saai. Maar door Curry was ie wel goed.

En als de traps komen moest ik opnieuw weer een paar keer lachen, maar sommige traps zijn weer hetzelfde. Maar opnieuw een prima film. Weet iemand nog of de delen 3,4 en 5 zo slecht zijn?

Je kan de debuutfilm van regisseur Adam Wingard geen gebrek aan ambitie verwijten, want deze microproductie pakt lekker breed uit met de praktische effecten. Zeker de finale gaat best ver qua bloedvergieten en veel soortgelijke makers durven dat gokje eigenlijk niet te wagen, waardoor Home Sick meteen positief opvalt. Helaas komt dat wel met slechte acteerprestaties en amateuristisch camerawerk. Wingard kiest zelden voor een audiovisueel pad en duwt de camera altijd te dicht in het gezicht van de castleden. Met een gebrek aan overtuigende personages gaat dat na enige tijd storen, enkel Bill Moseley weet zich een beetje te redden vanwege de excentrieke randjes van zijn rol. Naarmate de tweede helft vordert springt de film van de rails af en verzandt in een rommelig geheel, maar de redelijk enthousiast uitgewerkte horrorelementen weten er een hele boel van te verbloemen.

Matig.

Homebound kwam ik tegen toen ik eens op de nieuwspagina van horrorgerelateerde onderwerpen zat te scrollen. Vaak zijn die films op z'n minst een beetje onderhoudend, maar vrijwel altijd matig. Tenzij het natuurlijk een echt grote productie betreft. Homebound stond er ook op, maar na afloop voelde dat eerder aan als snelle promotie.

Het is namelijk allesbehalve een briljante film. Wel duurt de film een heel stuk korter dan je zou denken. Zo had ik de hele avond lang eigenlijk al te maken met films die korter duurde dan ik vooraf had gedacht. De opzet is aardig simpel. Een koppel bezoeken een huis en de kinderen die daarin wonen, waarvan die laatste nogal vreemd zijn. Het mysterieuze sfeertje van het geheel, aangesterkt met een redelijke visuele look weet daarbij nog voor het nodige vermaak te zorgen.

Na enige tijd, als we ongeveer 45 minuten verder zijn, wordt het alleen duidelijk dat de benzine van de film op begint te raken. Zelfs voor een geheel dat zo kort duurt voelt het namelijk uitgerekt aan. De verhouding tussen de vrouw en die kinderen weet nooit echt stand te houden. Dat valt vooral te danken aan de kinderen zelf, die niet echt dreigend of apart genoeg over weten te komen.

De film draait plots als we de laatste 10 minuten binnenwandelen. Er worden wel hintjes gegeven, maar de onthulling voelt toch niet helemaal passend bij de rest van de film. Ik snap volledig waar ze op uit waren, maar het is gewoon niet zo effectief. Daarvoor had de voorafgaande inleiding gewoon beter moeten zijn, maar dat was het niet helaas.

Acteerwerk is half, het is vooral de charme en dreiging die hier ontbreekt om de film echt verder te tillen. Ik waardeer de soms vuile en lege look van de film. Hier weet je dat ze er voor zijn gegaan qua detaillering, en voor mij maakt dat al snel veel verschil. Homebound is een snelle thriller. Horror kan je het niet echt noemen, maar mysterieus wel. Ondanks het matige verloop zijn er slechtere films binnen z'n soort.

Een gewaagde keuze om deze serie een aflevering toe te kennen met een zware politieke lading, maar gelukkig verbloemt regisseur Joe Dante het een en ander met een flinke dosis praktische effecten. Zeker de eerste helft loopt fijn over van kogelregens en dode lichamen, die overigens ook met de eerste scène een fijne aftrap kent. Eenmaal de tweede helft aanbreekt moet de inhoud voorrang krijgen en door het nogal trage verloop is dat spijtig genoeg minder effectief. Heel verbijsterend goed wordt er bovendien niet geacteerd, dus van een meeslepende finale is ook geen sprake.

Flawed.

Film die ik al voor een langere tijd op het oog had, maar het kwam er nooit van. Ik heb er meerdere keren naar gezocht, maar ik wist de film uiteindelijk nooit te vinden. Toen ik laatst toch de kans kreeg om mijn handen eraan te plakken direct gekeken, maar het viel tegen.

Ik keek hem dan ook vooral voor de cast, in dit geval Barton. In haar iets jongere rollen zie ik haar graag, en ze heeft ook wel de perfecte uitstraling voor een rol zoals deze. Ze draagt de film met gemak, maar de tegenvallende elementen wegen helaas te zwaar, waardoor Homecoming uiteindelijk neerkomt op een matig resultaat.

Nu ben ik van nature wel dol op zowel het highschoolgenre als het horrorgenre, en wanneer er dan een combinatie zit tussen de twee ben ik snel verkocht. Het jammere is alleen dat deze film geen van beide is, omdat het zich niet echt perse in een highschoolsetting afspeelt, maar ook weinig horror kent. Dit is vooral een tam thrillertje.

Eentje die best aardig wegkijkt, maar weinig vernieuwends onder de horizon brengt. Barton doet het aardig, maar ondersteunende rollen zoals die van Stroup en Long zijn best middelmatig te noemen. Andere ondersteunende elementen zoals spanningsopbouw vallen ook door de mand. Tel daar nog een brakke visuele look bij op en je hebt een gebrekkig resultaat voor je ogen.

Het krabbelt wat stuurloos door de speelduur van 88 minuten, en ondanks dat het aardig vermakelijk is, is Homecoming niet veel meer dan een crazy Barton show. Het vermaakt, maar veel meer dan dat weet deze film niet te bieden. Dit is dan ook een film die in de categorie van makkelijk overslaan valt, veel zal je er niet aan missen helaas.

Matige actiefilm.

Net als Parker een tegenvaller in de Statham films. Een acteur die ik eigenlijk wel graag zie door z'n vlotte bewegingen en soms ook redelijke acteerwerk. Of hij nou de beste is, niet echt, maar meestal goed genoeg voor een voldoende.

Deze film krijgt dat echter niet. Het had best een goede cast, Ryder, Griffo, Franco en Bosworth doen allemaal vrolijk mee. Vooral Bosworth overtuigd. Jammer dat de actie saai is en te snel gebeurd. Er zijn geen echte goede scenes waardoor je aandacht afhaakt.

Toch wel jammer, want ik had hier wel zin in.

Geestig.

Voor een Nederlandse komedie, opvallend geestig en vlot in elkaar gestoken. Tuurlijk, een perfecte film is dit absoluut niet, maar het komt toch aardig in de buurt. Het is alleen wel net iets te nutteloos hier en daar en niet altijd even geweldig.

Maar de film gooit opvallend vaak raak met een aantal geslaagde grappen. Vooral de drugsdeal met een aparte drugdealer was hilarisch. En voor de rest een hoop plezier, geschreeuw en geinige momentjes. De film schakelt eigenlijk nagenoeg geen enkel moment over in drama.

Daarbij prima acteerwerk van de heren. De Hoog is soms net iets te kneuzerig om zo'n opvliegend en druk personage te spelen, maar voor de rest heel aardig. Het gaat er best geestig aan toe en ik moest opvallend vaak eventjes lachen.

Voor de rest ook vlotte editing die er goed in gaat. Beetje jammer dat Karthaus als regisseur niet verder lijkt te kijken dan NL komedies, want de regie ziet er hier best aardig uit. Voor de rest zitten er wel een paar iets mindere momentjes in, maar gelukkig niet te veel.

Grappige en vlotte komedie. Opvallend beter dan de algemene Nederlandse komediefilm, en opvallend vlotte montage. Maar voor de rest niet veel meer dan een simpel tussendoortje. Karthaus mag serieus een iets beter project overwegen.

Stelt niet veel voor.

Ook zo'n typische dansfilm. Je ziet ze tegenwoordig wel vaker voorbijkomen. De 1 is wat beter dan de ander. Honey behoort echter tot de groep film waarvan de ander dus beter is. Qua dans blijft de Step Up-reeks wel de betere reeks binnen het genre. Ook geen briljante reeks, maar qua dans wel redelijk spetterend.

Al moet ik zeggen dat Alba wel beter kon dansen dan ik aanvankelijk dacht. Het is wel vaker zo dat de achtergrondartiesten veel beter kunnen dansen dan de acteurs en/of actrices die in de spotlight staan. Maar Alba weet zich nog wel te redden, alhoewel er voor een groot deel weinig spetterende achtergrondartiesten bij komen staan.

Maar qua regie stelt dit gewoon weinig voor. Op veel elementen. Zo begint het eigenlijk al met de dans, die helaas nooit heel spectaculair weet te zijn. We hebben nog wel een leuke einddans, maar voor de rest stelt het allemaal niet zo veel voor helaas. Het is niet slecht, maar filmisch gezien niet zo boeiend.

Camerawerk is ook iets te afstandelijk, en daar leiden voornamelijk de dansscènes onder. Bij vlagen ook wat apart geëdit. Zeker die eerste clip die Alba danst. Alba komt daar namelijk vaker in beeld dan de artiesten zelf. Nu valt dat mij sneller op, maar ik zie dit vrijwel nooit in professionele videoclips.

Maar ook qua plot wil de film nooit afwijken van een nogal standaard dansgebeuren. De goede ziel die weinig kans maakt op een grote carrière, die echter ver buiten handbereik lijkt te zijn. Maar dan krijgt ze natuurlijk wel een kans, waarbij ze er later achterkomt dat de roem toch niet zo leuk blijkt te zijn. Deze film wijkt er geen enkel moment vanaf.

Qua sfeer en detail ontbreekt er hier en daar ook te veel. De aankleding van de decors, die extra dingetjes. Woodruff slaat ze eigenlijk gewoon over, wat wel jammer is, want zo kom je als regisseur niet snel verder. Nu denk ik eigenlijk ook dat de enige reden waarom deze film wat beter is gaan aanslaan bij het grotere publiek, Alba is. En tja, die poster is natuurlijk voor een bepaalde doelgroep erg aantrekkelijk..

Weinig bijzondere film, met wel goed acteerwerk van Alba en een aantal andere karaktertjes. De einddans is nog wel de moeite waard, maar voor de rest kan je dit overslaan zonder een toevoeging aan het dansgenre gemist te hebben.

Een vooruitgang.

Ten opzichte van deel 1 dan. Ik had er mijn twijfels voor, want de speelduur was een aanzienlijk stuk langer en deze regisseur stond ook al aan het roer bij deel 1, maar niets is minder waar. Er zit vooruitgang en verbetering in, maar het verhaal volgt dit keer wat veiliger de formule van andere, soortgelijke dansfilms.

Honey was destijds een film die op een matige wijze een relatief origineel verhaal wilde vertellen, voor die tijd dan. Dit tweede deel heeft weer meer weg van films zoals Step Up en Bring It On. Een danscompetitie is weer aan de orde, en Woodruff blijft zich veilig aan het recept houden van dit soort films. De eigenzinnigheid verdwijnt, maar er komt vermaak voor in de plaats.

Een nadelig onderdeel van deze film is de speelduur, die veel te lang doorratelt zonder echt veel te vertellen. Veel diepgang zit er niet in, en het acteerwerk is ook niet geweldig. Graham doet het nog aardig, maar de brutaliteit die haar karakter voortdurend uitstraalt maakt het de kijker moeilijk om haar sympathiek te vinden. Ik snap dat de harde randen in het begin nog te rechtvaardigen zijn, maar haar grote mond is blijvend, en daarom boek je qua sympathie geen vooruitgang.

Op het visuele niveau is er wel veel vooruitgang geboekt. Woodruff heeft duidelijk wat meer ervaring opgedaan en verandert wat in zijn regie. Honey 2 is ten opzichte van deel 1 iets agressiever en professioneler geregisseerd. Het verhaal kent nog de nodige gaten, maar de beelden zien er cinematografisch beter uit en kijken ook lekkerder weg. De dansbattles zijn vermakelijk en de choreografie mag er best wezen. Ik vond het een prettige verrassing.

Echt geweldig is het helaas nog steeds niet. Het verhaal blijft aan de beperkte kant en de personages zijn matig. Woodruff probeert heel veel personages een vorm te geven, maar slaagt hier nooit in. Het verloop is wat vermakelijker, qua tempo is het ook wat beter, maar in het algemeen kan deze film alsnog niet opvallen tussen de andere dansfilms.

Relatief belachelijke film die enkel het herfstsfeertje nog wel amusant neerzet, maar daar is dan ook alles mee gezegd. In Honeyspider loopt het vooral over van rare ideeën die geen moment met elkaar samengaan, waardoor de climax dan ook bedenkelijk voor de dag komt. Het is allemaal een nogal geforceerde poging om met iets origineels te komen, maar regisseur Josh Hasty zet er een verwarrende en vooral saaie film mee neer. Mariah Brown overtuigt spijtig genoeg niet in de hoofdrol en de lollige setting van de bioscoop wordt veel te snel achterwege gelaten, om met een halfbakken en lelijk geschoten finale te eindigen. Het is wel te begrijpen dat dit geheel de benodigde populariteit mist.

Goedkoop ogende, maar niettemin sfeervolle en goed doordachte mysteriefilm met wat uitstapjes naar zowel dramatiek als horror. Nadelig aan dit soort projecten is dat het acteerwerk niet al te best is en ook Dark Water moet daar wat kracht aan inboeten, maar regisseur Hideo Nakata houdt de sfeer gelukkig goed vast. Zo weet de inhoud best onderhoudend uit de hoek te komen en zitten er een aantal verrassende wendingen in naar de finale toe. Echt spannend willen dit soort films ondertussen niet meer worden, maar er hangt een akelige toon en het ziet er zelfs met betrekkelijk weinig financiële middelen helemaal niet onaardig uit. De laatste 5 minuten hadden van mij niet gehoeven, maar er is met het overige gedeelte weinig mis.

Matig.

Hood of Horror is een bijzonder project waarvan je de ellende al voelt hangen wanneer Snoop Dogg zichzelf redelijk prominent op de poster zet. Als zanger is het uiteraard iemand met een goede status, maar als acteur zie ik hem liever niet. Ik heb nog geen rol van hem gezien die me op andere gedachte kan brengen.

Regisseuse Title mikt met deze film vooral op lol, maar toch spelen heel veel personages alsof ze in een bloedserieuze film zitten. Veel van de verhaaltjes komen met een onderliggende, emotionele boodschap die juist een tegendraadse toon vormen met de lompe, grappige horrortoon. Elk verhaaltje voelt hierdoor erg uit balans, en dat lijkt me niet de bedoeling.

Wat deze film leuk maakt zijn de cheesy effecten en opvallend gruwelijke horrormomenten. Het bloed mag op behoorlijke wijze vloeien in deze film, en daarnaast zijn enkele kills het ook behoorlijk waard. Veel leuke vondsten, veel praktische horror, Title mikt zeker in de juiste hoek maar de afleiding is te prominent aanwezig om het helemaal te laten werken.

Snoop Dogg is een erg misplaatst personage die voor behoorlijk wat ongemak zorgt. Naast zijn slechte acteerwerk voel je gewoon de arrogantie hangen. Het eerste verhaaltje wordt behoorlijk slecht geacteerd en kan enkel profiteren van de kills. Het tweede verhaaltje is zo extreem in funfactor dat het leuk is, maar anderzijds ook erg extreem met de emotionele kant. Het is een heel zielig verhaal met een hoop lompheid eromheen, die dit verhaaltje als een bittere pil laten smaken. Het laatste verhaaltje was eigenlijk gewoon dom, en kan enkel en alleen profiteren van de lompe horror.

Matige anthologie die wel het potentieel had om erg leuk te kunnen zijn, maar vervolgens zo veel doet om dit weer tegen te werken dat het resultaat er doorbaken uitkomt. Het lijkt alsof Snoop Dogg en Title erg veel creatieve meningsverschillen hadden, er niet uit kwamen, en toen besloten allebei hun visies erin te gooien. Dit had beter moeten zijn. Jammer.

Spielberg's speeluurtje.

Hook is absoluut geen verkeerde film, zeker voor Spielberg zijn doen kon ik het net iets beter waarderen, maar echt briljant vond ik het ook niet. Het werd echter de slechtste film van Spielberg genoemd, maar daar ben ik het niet mee eens. Die titel vind ik eerder treffend bij The Terminal, of anders Munich.

Deze film is doorspekt met fantasierijke elementen en Spielberg doet er alles aan om het allemaal zo kinderlijk mogelijk te maken. Het zal dan ook zonder twijfel erg aantrekkelijk zijn voor deze doelgroep, want de toon is volledig gericht op de kids en het sentiment is er dus ook naar. Ik, als niet-kind, kan daar wat minder mee, maar ik vond het minder vervelend dan normaal.

Een factor die me alvast tegenviel was Williams, die ik toch wel beter heb zien spelen. Zijn humor werkt nog steeds, maar dit leek een rol te zijn die toch niet echt voor hem geschikt was. Zeker de meer serieuzere, dramatischere scenes met hem vallen door de mand. Hij komt gewoon niet echt over als iemand die heel subtiel kan acteren.

Hij speelt echter verre van de slechtste rol. Die eer mag namelijk gaan naar Roberts, die volledig naar overactingmodus schakelt. Past zowel qua personage als actrice niet in deze film. Het jammere is dat ik het een andere actrice niet beter zie doen, Spielberg maakt het gewoon onmogelijk om hier een leuk personage van te maken. Dat Roberts het gemaakter probeert op te lossen helpt dan ook niet echt.

De decors zien er leuk uit en Spielberg schenkt veel aandacht aan de decoraties. Het zorgt ervoor dat het allemaal wel degelijk "echt" aanvoelt, al kan het enkele studiogevoelens niet onderdrukken. Spielberg kiest verder voornamelijk voor praktische effecten, wat wel zijn charme heeft, maar de kostuums vond ik dan wel weer serieus matig. Dat het duurder is dan de gemiddelde fantasiefilm uit die tijd is overigens wel merkbaar, gezien er weinig echt slechte effecten te vinden zijn.

Film duurt verder best lang aangezien je 144 minuten op de bank zit, maar echt saai of langdradig is het niet want Spielberg houdt het speelse gevoel er goed in. Het maakt van de film een best vlotte zit en kent enkele leuke rollen. Hamond als Thud Butt bijvoorbeeld. Ik moet wel zeggen dat het vanaf het stuk dat de kinderen erbij komen gas terugneemt, want het eerste uur wist een perfecte sfeer te handhaven. Blijft gelukkig wel vermakelijk verder, maar ook niet hoogstaand. Het voornaamste voordeel is nu vooral dat het genoeg budget had om er goed uit te zien.

Goed.

Hooligans is op sommige scenes erg sterk, en op sommige scenes wat minder. Het leven van een echte DieHard Hooligan wordt hier ook gezien. Met een goede rol van Hunnam die erg goed overkomt. Wood was ook wel ok als een "Yank" die voor het eerst echte vechtpartijen meemaakt.

De film begint een klein beetje saai maar pakt je snel goed beet en laat je niet meer los. Het ziet er allemaal zo makkelijk uit hoe een Hooligan zijn aan de ene kant een wonder lijkt te zijn en aan de andere kant opeens ernstige gevolgen kan hebben.

Ookal pakte hij mij niet met emotioneel gebied, de film laat een harde indruk achter van knokpartijen met een realistisch knipoogje naar het echte leven. Voor voetbalfans is dit wel een goede aanrader. Maar ook daarbuiten een knappe film.

Kan iemand me helpen of de vervolgdelen goed of slecht zijn?