Holiday Hell (2019)

Echt slecht dit. Slecht geluid, het licht en het scenario, alles is ondermaats aan deze film. Jeffrey Combs kan er niks van maken, nee dit gedrocht laat je liever links liggen.

Ach.

Persoonlijk begin ik altijd op te leven wanneer een acteur als Jeffrey Combs ten tonele verschijnt. Het is niet zo dat hij steeds in indrukwekkende films op komt dagen, maar hij heeft genoeg bijgedragen aan de horrorbusiness en tot op heden moet ik nog steeds een slechte acteerprestatie ontdekken. Zijn rol als The Shopkeeper is dan ook een genot voor het oog en oor, maar spijtig genoeg kan hij op weinig regiehulp rekenen.

Nevertold Casket Co (2,0*). Het segment van Combs vormt het stukje dat elk van de opkomende segmenten aan elkaar moet verbinden. Het leuke eraan is Combs zelf, zoals eerder aangegeven. Een charmante rol die samen met Meagan Karimi-Naser wordt opgeleukt. Jammer genoeg rekent dit segment op weinig visuele meerwaarde en een uiteindelijk nietszeggende ontknoping. De gesprekken tussen de twee hoofdpersonages worden door regisseur Jeff Vigil van weinig flair en tempo voorzien.

Dollface (1,5*). Het concept van Holiday Hell is dat elk segment een bepaalde feestdag moet vormen, maar de suggestie daarvan wordt in Dollface beperkt opgewekt. Valentijnsdag en Kerstmis komen allebei voorbij, maar versterken het geheel amper. Daartegenover wordt wel gebruik gemaakt van een redelijk absurd concept. Regisseur David Burns is niet bang om wat lollige praktische effecten uit de kast te trekken, maar blaast zijn filmpje omver door te leunen op een belachelijke ontknoping. Het belabberde acteerwerk drukt het geheel verder het drijfzand in.

The Hand that Rocks the Dreidel (2,0*). Hanukkah, het Joodse feest van de lichtjes, wordt in dit segment toegepast. Veel wordt er niet mee gedaan, behalve dat het boosaardige popje wordt voorzien van een stereotiepe Joodse look. Regisseur Jeremy Berg kent geen enkele controle over zijn spanningsboog en slaagt er niet in dit segment naar behoren op te bouwen, maar de uiteindelijke finale kent gelukkig een zekere potentie. Het is jammer dat de grootste positieve invalshoek, namelijk de pop, amper wordt gebruikt.

Christmas Carnage (2,0*). Regisseur Daniel Mimura trommelt Joel Murray op om het hoofdpersonage te vertolken en Murray geeft er op zijn beurt lekker veel aan mee. Vergeleken met Dollface en THTRTD is Christmas Carnage een stuk minder serieus en moet het vooral hebben van het geschmier en de lekker grafische afwerking. Het is geen hoogstaand verhaal en de goedkope invulling brengt het geheel naar beneden, maar het tempo ligt hoog en de komische toon slaat geregeld aan.

Room to Let (1,5*) Berg besloot ook dit segment voor zijn rekening te nemen en is net als het voorgaande stukje een variant op Kerstmis. De toon ligt binnen dit specifieke filmpje een aanzienlijk stuk serieuzer en de opbouw is veel trager. Spijtig genoeg laat het acteerwerk gruwelijk te wensen over binnen een gebeuren dat niet goed genoeg kan uithalen met de ontknoping. Na een lange opbouw escaleert de boel plots uit het niets waardoor Room to Let ook op structureel vlak weinig in te brengen heeft.

Gemiddeld komen we op een 1,70* terecht, naar beneden afgerond. De algemeen goedkope indruk gooit roet in het eten en te weinig segmenten komen met echt leuke ideeën. Enkele zeer degelijke acteerprestaties zorgen ervoor dat Holiday Hell niet compleet wegzakt in middelmatigheid, maar al bij al rekent het gebeuren op weinig regiekwaliteit.