Meningen

Makjes.

Op voorhand leek het me vooral een man vs. wolf-film. Dat is het op zekere hoogte wel in de eerste 20 minuten, maar daarna kantelt de film opvallend genoeg. Ik kon er niet minder om malen. Een wolf opjagen of worden opgejaagd door een wolf is een gegeven dat ik al jarenlang amper interessant meer vind.

Dat Linden geen eindeloos budget had, schemert best door. Vooral omdat er veel acteurs worden ingezet die na 25 jaar nooit op de voorgrond van Hollywood hebben weten te staan, maar wel degelijk kunnen acteren. Iemand als Sawa is daar een goed voorbeeld van. Absoluut geen slecht acteur, maar wel afgedankt en gedegradeerd naar B-films. Met Stahl is dat hetzelfde verhaal.

Wat me vooral tegenviel was dat ik het nooit erg scherp geschoten vond. De bossen worden lelijk in beeld gebracht en enkel het hutje zelf kent schaarse sfeer. Er gebeurt eigenlijk gewoon niets dat echt spannend is, waardoor de eerste 75 minuten van de film vooral een partijtje afwachten zijn. Daarna komen we terecht in een behoorlijk harde finale, maar eigenlijk komt die te laat.

Het is geen slechte film, maar het kon me niet erg boeien. Tempo ligt vooral te laag, maar ook het traag toewerken naar onthullingen die alles behalve bijzonder zijn is teleurstellend. Degelijk geacteerd en een sterke finale zoals andere gebruikers terecht aankaarten, maar het was verder vooral een lange zit. En dat met een film die maar 93 minuten duurt.

Actieregisseur Jonathan Mostow is ondertussen uit de spotlights van Hollywood verdwenen (voor zover hij erin mocht staan) en heeft zich tegenwoordig beperkt tot dit soort kleine thrillerfilms. Je merkt aan The Hunter's Prayer meteen hoe moeilijk het eigenlijk is om je regieniveau hoog te houden met 190 miljoen euro minder aan budget. Toch wordt erin geslaagd tussendoor wat aardige actiemomenten erin te dirigeren en Sam Worthington doet het binnen zijn ingedamde rol niet onaardig, maar toch ontbreekt het de film als geheel aan hoogtepunten. Met name de slotfase is eigenlijk te tam en soft om nog ergens bovenuit te komen. Mostow houdt het tempo er redelijk in, maar als de film dan moet uitpakken gebeurt dit vrijwel nergens. Gelukkig duurt de film ook maar enkel 91 minuten, dit soort verhalen hoeven echt niet nodeloos lang uitgerekt te worden.

Voorheen assisteerde regisseur Cedric Nicolas-Troyan enkel de hoofdregisseurs binnen grote producties, maar dit vervolgdeel betekent dan eindelijk zijn filmdebuut waarbij hij zelf aan het langste eind trekt. Spijtig genoeg wordt dat niet op de meest sterke wijze verricht, want The Huntsman: Winter's War is een redelijk onopvallende en vooral clichématige spektakelfilm. Niettemin doet Chris Hemsworth het verdienstelijk, evenals Emily Blunt als de absolute ijskoningin. De typerende komische noten worden opgeleukt door Nick Frost en de overige dwergen, maar zeer effectief zijn die grapjes nooit. Ondanks de uitstekende sfeerschepping van de fantasierijke wereld lijkt Nicolas-Troyan zich geen raad te weten met de actiescenes. De finale oogt underwhelming en de Goblin-sequentie is uitgesproken lelijk vormgegeven, waarbij deze zware wezens als springveren in het rond slingeren. Wat rest is een aardig tempo en een gedetailleerde benadering om de wereld tot leven te brengen, maar ik betwijfel of men deze film überhaupt nog zal aanklikken over 10 jaar tijd.

Mwa.

Vond het eigenlijk niet zo heel denderend allemaal. Ben sowieso geen grote fan van Aziatische cinema en deze film is letterlijk de definitie van waarom. Toch vind ik die vechtkunstjes wel leuk, en Jet Li is ook geen onbekende in het genre. Aangezien de film dan ook maar 103 minuten duurde heb ik het toch maar aangezet.

Li doet het zoals verwacht behoorlijk goed. Vooral qua vechten dan, qua acteren krijgt hij zo'n oppervlakkig personage dat het bijna niet mogelijk is om jezelf te kunnen bewijzen met acteren. Maar zijn snelheid en kunstjes blijven uiteraard indruk maken. Het is ook zeker niet onverdiend dat Li is doorgebroken naar Amerika.

Ik zal beginnen met het visuele aspect van de film, want die is erg goed gelukt. Erg mooie, frisse kleuren en mooie plaatjes van de landschappen en natuur. Knappe cinematografie ook, vooral tijdens de gevechten. Ook de sets krijgen genoeg details en zien er voortreffelijk uit.

Gevechten zelf zijn met name door Li best goed gelukt. De regie is snel, maar eigenlijk niet snel genoeg. De snelheid van Li zelf eist de aandacht op, niet de regie. Uiteindelijk beginnen de gevechtjes wat op elkaar te lijken maar in een andere omgeving. Maarja, dat kan je ook verwachtten met dit soort films.

Wat me wat minder ligt aan de film is vooral een kwestie van smaak. Ik vind het theatrale gedoe van dit soort films altijd erg irritant. Het sentiment ligt er weer behoorlijk dik bovenop en de film lijkt er geen schaamte voor te kennen. Ook de dialogen zijn weer fantastisch slecht geschreven. Alsof je literatuur aan het voorlezen bent.

De drama is behoorlijk corny, zo ook het verloop van de film. Ze slagen er elke keer weer erg in om dit soort films heel en heel erg op elkaar te laten lijken. Het voelt aan alsof ik dit soort biografieën al tig keer eerder heb gezien, en ik heb geen stortvloed aan Aziatische vechtfilms gezien.

Het sentiment ligt er vaak zo dik bovenop en de humor is zo buitengewoon irritant dat het effect van de snelle vechtbewegingen en kleurrijke sets vaak een beetje verbloemt voor mij. Gelukkig zijn er genoeg gevechten om dat op zijn beurt ook weer te verbloemen. De 103 minuten zijn zo behoorlijk actievol en druk, waardoor het nooit echt vermoeiend wordt. Maar het blijft toch niet echt mijn ding dit. Buiten de gevechten om.

Regisseur Kenji Tanigaki ontsnapt niet aan de bekende genreclichés die dit soort vechtfilms aan elkaar praten, maar The Furious bevat een aantal van de beste actiescènes in recente jaren. Zeker de finale van wel bijna een kwartier lang is een sequentie om je vingers bij af te likken, aangevuld door uitstekende choreografie. Alhoewel de liefhebber dit soort verhalen keer op keer ziet, maakt het geweld daarmee toch een hoop goed. Daartegenover een aantal melodramatische, hopeloze dialogen die toch wat te kinderlijk aanvoelen voor de soms behoorlijk bloederige taferelen. Onevenwichtig is de film dus zeker, maar eenmaal de vuisten in de lucht worden geheven is dat snel vergeten.

Niet nadenken.

Ja, er zitten een heleboel onlogische dingen in deze film. Voorbeelden: Als je niet wil opvallen na een roof van 600 miljoen dollar ga je natuurlijk in 3 felgekleurde vrachtwagens rijden. Auto's vliegen weg, maar stoplichten en verkeersborden blijven ongedeerd. Bij het oog van een orkaan droogt een hele tsunami op.

Absoluut niet eens dat de cast volledig onbekend is. Grace verscheen in meerdere delen van Twilight en Taken. Ryan Kwanten kennen we van Dead Silence. Kebbell verscheen laatst in Kong: Skull Island en Ineson heeft in de Harry Potter, Star Wars en Guardians of the Galaxy films gespeeld. Geen onbekende mensen lijken me.

Zoals ik al zei, verhaal klopt niet, maar blijft vermakelijk. Effecten zijn redelijk, soms wat houterig. Acteerwerk kan er best mee door, maar niet perfect. Ineson steekt er bovenuit. Gewoon goed popcornvoer. Nog een vraag, hoe is het afgelopen met de gijzelaars?

Regisseur Trey Edward Shults maakt indruk met zijn thrillerelementen en toont een aantal opvallend ijzingwekkende scenes binnen een geheel waar je het niet direct van zou verwachten. Op het vlak van visuele beelden scoort Hurry Up Tomorrow dan ook een ruim voldoende, met aandacht naar treffend camerawerk en oogstrelende belichting. Helaas boeit het inhoudelijke verhaal aanzienlijk minder, met een finale die eigenlijk te lang doorgaat en twee personages die niet voldoende worden uitgewerkt. In principe is de volledige eerste helft inwisselbaar en rechtvaardigt zichzelf onvoldoende, maar genoeg kwaliteit wordt niettemin afgeleverd voor een voldoende.

Matig.

Wordt nu besproken als de volgende vernieuwende horrorfilm, maar het cijfer van IMDb liegt er niet om. Zoveel heeft deze Hurt niet echt om het lijf. Klaarblijkelijk als project al bestaand in 2018, maar het komt nu in 2021 pas uit. Wat de redenering daarvoor is weet ik niet, maar het lijkt me niet aan de productie te liggen. Onmogelijk dat iemand 3 jaar over deze film doet.

Wat nog begint als een redelijk eigenzinnig dingetje verandert uiteindelijk in generiek horrorgebeuren. Regisseur Mallhi lijkt wanhopig carrière te willen maken in de industrie maar het komt er nooit heel goed uit. De potentie is er niettemin wel, want de interacties tussen Van Raay & co hebben wel een bepaalde, aparte sfeer tot hun beschikking. Dat soort momenten onderscheiden Hurt net genoeg om niet compleet brak te zijn.

Jammer is dat waar de film op kan (en moet) scoren niet benut wordt. Ik heb het dan ook over dat attractiepark gebeuren. Als dit de hooirit is was ik overigens ook in slaap gevallen. Lijkt me niet dat je naar dit soort festivals trekt om naar wat neppe grafstenen en mensen in maskers die af en toe naar de kar springen te kijken. Dat zal echter wel met de budgettaire beperkingen te maken hebben gehad.

Film die uiteindelijk verder integraal instort bij de finale die te saai voor woorden is. Ik kan de pogingen om iets nieuws neer te zetten best waarderen, maar deze ook interessant neerzetten is weer een ander verhaal. Ik kan Mallhi nog wel zien groeien binnen zijn vak want de basis is er wel, de uitvoering moet echter nog komen. Hurt valt tegen.

Redelijk.

Film met grote hoogtepunten, maar ook een aantal pijnlijke dieptepunten. Het is allemaal weer veels te pro-Amerikaans. Het blijft toch altijd wel een beetje terugkomen in dit soort films, en daarmee helpt het een aantal grootse momenten hier om zeep.

Het grootste pijnpunt in deze film is duidelijk de rol van Renner. Hij is veels te "Amerikaans". Altijd weer de held uithangen en daarmee zichzelf ook nog ontpopt tot een soort beeld. Het is allemaal afbreuk aan enig realisme dat er echt wel is.

Zo krijg je een aantal momenten in het begin die spannend kunnen zijn, maar de manier van aanpak is zo raar en heldhaftig dat je het nauwelijks echt serieus kan nemen. De handcam draagt wel bij aan enige intense beelden, maar worden in het eerste deel voornamelijk om zeep geholpen.

Voor de rest is het niet veel verhaal. Het zijn vooral fragmenten uit wat er allemaal zowat kan gebeuren op vijandelijk gebied in Irak. Daarbij werken er enkele heel erg goed, en enkele wat minder. Maar de film kent wel een aantal hele sterke momenten.

Het snipergevecht en de mislukking in het helpen van de man zijn pijnlijke momenten. Vooral dat tweede. Daar had ook echt een soort schok door m'n lichaam vanwege de aart. Dat zijn de momenten waar de film het dan ook een beetje van moet hebben.

Nergens heel saai, en het tempo zit er vaak wel goed in. Bigelow laat vaak genoeg gebeuren om de film enig interessant te houden en stopt enkele pijnlijke momenten erin die het allemaal net dat rauwe tantje geven die het buiten dat pro-Amerikaanse gedoe echt nodig heeft.

Tegenvaller.

Flanagan wist me ook niet te overtuigen met Oculus en Ouija 2. Maar met Hush zet hij toch wel echt zijn zwakste werkje neer wat ik tot nu toe van hem gezien heb. En dat is jammer, want Hush was zeker een film die best hoog in mijn verlanglijstje stond.

Verhaal hebben we al vaker gezien, maar daar kunnen meer dingen mee gedaan worden. Flanagan maakt een paar gewaagde keuzes, en dat is hier dat hij het zo realistisch mogelijk over wil laten komen. Hij faalt hier alleen voor een deel in, waarbij de psychopaat die zogenaamd dreigend over moet komen meer overkomt als domme student die niks beters te doen heeft. Komt ook nergens dreigend over.

Acteerwerk niet boeiend, film is ook nog te donker belicht. Spanning is het grootste punt waar de film op achterblijft, want het is niet spannend. Locatie is dan wel weer goed gekozen, en is de film gelukkig met 80 minuten geen lange zit.

Flanagan zal geen favoriet van me worden, dat is nu wel duidelijk.

Regisseur Brett Simmons is prima in staat om vermakelijke horrorfilms in elkaar te boksen, maar zijn herbewerkingsfilm Husk is van mindere kwaliteit. Aan de castleden ligt dat gelukkig niet, want iedereen doet zijn best om vorm te geven aan zijn of haar figuur. Dat het script ze vervolgens weinig ruimte geeft om de onderscheiding op te zoeken is eerder een beperking van Simmons zelf, die ook instond voor het scenario. Husk biedt verder wat smerigheid en behendige cameravoering, maar weinig effectieve spanningsopbouw en een achtergrond die op potentieel vlak volledig onbenut blijft. Hierdoor gaat de film na enige tijd vervelen, maar het duurt gelukkig niet al te lang om zijn taak te vervullen als tussendoortje.

Aardig.

Adam Sandler is al voor enige tijd bezig om zijn acteercarrière een wat andere richting op te sturen. Uiteraard kan hij een komedie hier en daar niet laten, maar films als Hustle bewijzen wel dat hij ook het serieuzere werk wil gaan oppakken. Tegen de verwachtingen in van zowat iedereen weet hij daarin ook serieus goede rollen te spelen.

Hustle is als film eigenlijk erg binnen de lijntjes en openkaart. Alles wordt op een zo realistisch mogelijke manier gepresenteerd. Dat maakt van deze film wel een erg voorspelbare film, zeker eenmaal wordt aangetoond dat het allemaal neer gaat komen op de ontwikkeling van de relatie tussen Sandler en Hernangómez. Die tweede weet als personage alleen nergens echt knap los te komen.

Als sportfilm zal je er maar weinig van kunnen verwachten, want veel basketbal wordt hier niet gespeeld. Uiteraard vormt het wel een centraal thema binnen de film, maar uiteindelijk is het de dramatiek van de film die voorrang krijgt. Echt hoogtepunten daarin heeft de film niet, maar het niveau ervan blijft niettemin consistent netjes. Geen echt slechte momenten te bekennen en een flow die best lekker loopt.

Misschien dat als het verhaal echte verrassingen had gekend dat het beter had kunnen werken. Voor nu is het wat mij betreft een erg veilige film, maar een film die wel erg goed doet in wat het moet doen. Sandler zie ik dit soort rollen graag nog een keer aannemen, dan kan hij het vervelende anti-Sandler publiek ook weer eens wat meer het zwijgen opleggen.

Dramafilm met goed acteerwerk van Paul Newman, maar een oeverloos breed uitgesmeerd verhaal vol met oninteressante dramatiek. Specifiek de relatieopbouw tussen Newman en Piper Laurie duurt eindeloos lang en vertraagt het tempo nodeloos vaak. The Hustler is namelijk op z'n best wanneer de grimmige poolscenes naar voren komen, die opvallend geduldig in beeld worden gebracht. Het inhoudelijke moraal kan ik tot op zekere hoogte ook waarderen, maar om daar nu zo'n speelduur voor te nemen lijkt me onnodig. Een aantal onverwachte wendingen richting de finale zorgen voor bonuspunten, maar deze klassieker van Robert Rossen is geen film die me lang zal gaan bijblijven. Meer valt er voor mij dan ook niet over te zeggen.

Saai.

Ze krijgen het tegenwoordig wel vaak voor elkaar om van de minst aantrekkelijke misdaadzaken een film te maken. De basis van de film lijkt nogal dun te zijn. Niet dat ik geen vrouwelijke criminelen wil zien overigens. Doe wat je niet laten kan op het witte doek, maar pak er dan wel een zaakje bij die wat meer de moeite is.

Overigens ook jammer dat de cast momenteel bestaat uit weinig imposante figuren. Dat ze er allemaal eerder om looks lijken te staan wordt aardig snel bekend. Deze film moet het hebben van wat kleurrijke omgevingen en grappige scenes. Soms komen er ook redelijk interessante vraagstukken om de hoek kijken zoals de harde wereld van prostitutie, maar die worden toch al aardig snel teruggedrongen naar de achtergrond.

Veel poeha en bombarie om weinig, zo heb ik deze film voornamelijk ervaren. Een verhaal zit er op zekere hoogte wel in, maar ik krijg nergens de indruk dat de film kan kiezen tussen het zijn van een vriendschapsfilm of een misdaadgebeuren. Beide kanten vind ik hoe dan ook niet werken, en in dit geval al helemaal niet bij elkaar. Het kostte me dus aardig wat moeite om er doorheen te komen.

Uiteraard is het subjectief aan de kijker of deze verhalen een film nodig hebben. Misschien dat ik met de wat grotere misdaadzaken verwend ben geraakt, maar ik vind het vooral iets ophemelen terwijl het niet erg complex overkomt. Had het een wat pakkendere regie gehad had ik het uiteraard wat beter kunnen slikken, maar dit was vooral tegen oninteressante figuren aankijken die hun zeggetje doen voor 110 minuten lang.

Zwakjes.

Siegel blijft zich storten op interessante maar mak uitgevoerde projecten. Haar toevoegingen in Flanagan-films vond ik ook al niet zo bijzonder, maar met Hypnotic bewijst ze dat ze ook niet zo charmant is in films die Flanagan imiteren. Het is al niet per definitie mijn favoriete regisseur, maar hij doet het wel beter dan dit.

Film kent nog wel een redelijk keurig stijltje. Degelijke architectuur en een aardig gevoel voor timing. Het is zeker professioneel in elkaar gestoken en in dat opzicht valt er weinig te klagen. Wel krijgen regisseurs Angel en Coote er niet echt een spannend of mysterieus sfeertje in. Hypnotic blijft erg tegen de oppervlakte hangen en ondanks dat het concept genoeg ruimte biedt tot innovatie worden de kansen nooit met beide handen aangegrepen.

Verhaaltje wordt verteld in een redelijk rustig opbouwend tempo dat nooit versnelt of vertraagd. In deze redelijk eentonige lijn zet Hypnotic zijn pad voort. Onderweg kennen we wat korte verrassingen, mysteries en antwoorden, verder is het vooral wat saai en terughoudend. Soms gestileerd, maar voornamelijk oninteressant. Als kijker voel je je door een gebrek aan sfeer nooit echt betrokken in het verhaal, en dat is jammer.

Tot slot zijn de personages niet van het soort die de kijker uitnodigen verder te kijken. Ze missen allemaal wat charme en eigenzinnigheid. Zelfs de rollen die bijzonder uit de hoek moeten komen stellen teleur. Voor Netflix is dit best een typerende film. Braafjes geregisseerd en zweverig verteld, maar ik hoop dat ze ondertussen wat meer toezicht gaan houden op hun nieuwe films. Soms zitten er leuke dingen bij, vaak niet.

Een groot aandeel van de familie van regisseur Robert Rodriguez hebben functies vertolkt achter de productie om dit project in elkaar te zetten, maar geen lid weet iets te bieden dat echt opvalt. Fijn is dat Hypnotic profijt heeft van een degelijk tempo en er altijd wel genoeg aan de hand is om niet te vervelen. William Fichtner speelt bovendien een charismatisch personage en de scenaristen doen het goede poging om de boel onvoorspelbaar te houden. Jammerlijk is dat er weinig extra's wordt geleverd vanuit de productie, specifiek de finale gaat allerlei kanten op zonder dat er een bepaalde richting echt doordacht oogt. Het voelt aan alsof de makers gewoon allerlei losstaande ideeën probeerden te verbinden en dit niet optimaal samen kregen, maar het uit verveling onafgemaakt hebben gelaten. Vreemd is dat niet, want Hypnotic maakt een erg brave indruk en dat is niet meteen een begrip om het oeuvre van Rodriguez mee te omschrijven. Het is een vermakelijke film die niet te lang duurt, maar ondanks de originaliteit geen blijvende indruk zal achterlaten.

Mwa.

Opzicht nog wel een horrorfilm met interessant uitgangspunt, maar datzelfde uitgangspunt zorgt er wel voor dat de weg ernaartoe daardoor wordt ontdaan van vrijwel alle horrorelementen. Via hallucinaties krijgen we deze concepten en ideeën heel vaag te zien, maar uiteindelijk is het vooral een surrealistisch drama.

Het concept van langzaam gek worden is al eerder verkend, en daardoor lijkt Heimann het wat dieper te zoeken. Iets meer achtergrond, vooral wat meer uitdieping van de personages. Soms werkt het best aardig, maar uiteindelijk is het een uitrekkend gebeuren van een film die veel eerder afgesloten had kunnen worden. Niettemin worden we als kijker wel aardig verward en dat vat ik persoonlijk positief op.

Acteerwerk is degelijk, Villa doet vooral wat hij kan. Ik denk dat ze tijdens het maken van de film hadden gedacht dat ze met deze film een schot in de roos hadden, want zo lijkt de film zichzelf ook te zien. Als een soort heruitvinding. Er hangt een wat arrogante toon. Iets te veel focus op elementen die slim lijken maar niet heel bijzonder zijn bijvoorbeeld. Soms werkt dit al bij al binnen een film, het probleem hier is vooral dat het er nog niet was.

Omdat de film een vermakelijk pad volgt gedurende de afdaling naar het krankzinnige hoef ik hier geen al te laag cijfer aan te geven, maar wel wil ik gezegd hebben dat de film wat makjes is op het visuele vlak en dat het allemaal toch niet heel bevredigend op z'n plekje weet te eindigen. Een soort halve film, waar uiteindelijk misschien vooral de horror zelf een beetje mist.