Meningen

Regisseur Brett Simmons is prima in staat om vermakelijke horrorfilms in elkaar te boksen, maar zijn herbewerkingsfilm Husk is van mindere kwaliteit. Aan de castleden ligt dat gelukkig niet, want iedereen doet zijn best om vorm te geven aan zijn of haar figuur. Dat het script ze vervolgens weinig ruimte geeft om de onderscheiding op te zoeken is eerder een beperking van Simmons zelf, die ook instond voor het scenario. Husk biedt verder wat smerigheid en behendige cameravoering, maar weinig effectieve spanningsopbouw en een achtergrond die op potentieel vlak volledig onbenut blijft. Hierdoor gaat de film na enige tijd vervelen, maar het duurt gelukkig niet al te lang om zijn taak te vervullen als tussendoortje.

Aardig.

Adam Sandler is al voor enige tijd bezig om zijn acteercarrière een wat andere richting op te sturen. Uiteraard kan hij een komedie hier en daar niet laten, maar films als Hustle bewijzen wel dat hij ook het serieuzere werk wil gaan oppakken. Tegen de verwachtingen in van zowat iedereen weet hij daarin ook serieus goede rollen te spelen.

Hustle is als film eigenlijk erg binnen de lijntjes en openkaart. Alles wordt op een zo realistisch mogelijke manier gepresenteerd. Dat maakt van deze film wel een erg voorspelbare film, zeker eenmaal wordt aangetoond dat het allemaal neer gaat komen op de ontwikkeling van de relatie tussen Sandler en Hernangómez. Die tweede weet als personage alleen nergens echt knap los te komen.

Als sportfilm zal je er maar weinig van kunnen verwachten, want veel basketbal wordt hier niet gespeeld. Uiteraard vormt het wel een centraal thema binnen de film, maar uiteindelijk is het de dramatiek van de film die voorrang krijgt. Echt hoogtepunten daarin heeft de film niet, maar het niveau ervan blijft niettemin consistent netjes. Geen echt slechte momenten te bekennen en een flow die best lekker loopt.

Misschien dat als het verhaal echte verrassingen had gekend dat het beter had kunnen werken. Voor nu is het wat mij betreft een erg veilige film, maar een film die wel erg goed doet in wat het moet doen. Sandler zie ik dit soort rollen graag nog een keer aannemen, dan kan hij het vervelende anti-Sandler publiek ook weer eens wat meer het zwijgen opleggen.

Dramafilm met goed acteerwerk van Paul Newman, maar een oeverloos breed uitgesmeerd verhaal vol met oninteressante dramatiek. Specifiek de relatieopbouw tussen Newman en Piper Laurie duurt eindeloos lang en vertraagt het tempo nodeloos vaak. The Hustler is namelijk op z'n best wanneer de grimmige poolscenes naar voren komen, die opvallend geduldig in beeld worden gebracht. Het inhoudelijke moraal kan ik tot op zekere hoogte ook waarderen, maar om daar nu zo'n speelduur voor te nemen lijkt me onnodig. Een aantal onverwachte wendingen richting de finale zorgen voor bonuspunten, maar deze klassieker van Robert Rossen is geen film die me lang zal gaan bijblijven. Meer valt er voor mij dan ook niet over te zeggen.

Saai.

Ze krijgen het tegenwoordig wel vaak voor elkaar om van de minst aantrekkelijke misdaadzaken een film te maken. De basis van de film lijkt nogal dun te zijn. Niet dat ik geen vrouwelijke criminelen wil zien overigens. Doe wat je niet laten kan op het witte doek, maar pak er dan wel een zaakje bij die wat meer de moeite is.

Overigens ook jammer dat de cast momenteel bestaat uit weinig imposante figuren. Dat ze er allemaal eerder om looks lijken te staan wordt aardig snel bekend. Deze film moet het hebben van wat kleurrijke omgevingen en grappige scenes. Soms komen er ook redelijk interessante vraagstukken om de hoek kijken zoals de harde wereld van prostitutie, maar die worden toch al aardig snel teruggedrongen naar de achtergrond.

Veel poeha en bombarie om weinig, zo heb ik deze film voornamelijk ervaren. Een verhaal zit er op zekere hoogte wel in, maar ik krijg nergens de indruk dat de film kan kiezen tussen het zijn van een vriendschapsfilm of een misdaadgebeuren. Beide kanten vind ik hoe dan ook niet werken, en in dit geval al helemaal niet bij elkaar. Het kostte me dus aardig wat moeite om er doorheen te komen.

Uiteraard is het subjectief aan de kijker of deze verhalen een film nodig hebben. Misschien dat ik met de wat grotere misdaadzaken verwend ben geraakt, maar ik vind het vooral iets ophemelen terwijl het niet erg complex overkomt. Had het een wat pakkendere regie gehad had ik het uiteraard wat beter kunnen slikken, maar dit was vooral tegen oninteressante figuren aankijken die hun zeggetje doen voor 110 minuten lang.

Zwakjes.

Siegel blijft zich storten op interessante maar mak uitgevoerde projecten. Haar toevoegingen in Flanagan-films vond ik ook al niet zo bijzonder, maar met Hypnotic bewijst ze dat ze ook niet zo charmant is in films die Flanagan imiteren. Het is al niet per definitie mijn favoriete regisseur, maar hij doet het wel beter dan dit.

Film kent nog wel een redelijk keurig stijltje. Degelijke architectuur en een aardig gevoel voor timing. Het is zeker professioneel in elkaar gestoken en in dat opzicht valt er weinig te klagen. Wel krijgen regisseurs Angel en Coote er niet echt een spannend of mysterieus sfeertje in. Hypnotic blijft erg tegen de oppervlakte hangen en ondanks dat het concept genoeg ruimte biedt tot innovatie worden de kansen nooit met beide handen aangegrepen.

Verhaaltje wordt verteld in een redelijk rustig opbouwend tempo dat nooit versnelt of vertraagd. In deze redelijk eentonige lijn zet Hypnotic zijn pad voort. Onderweg kennen we wat korte verrassingen, mysteries en antwoorden, verder is het vooral wat saai en terughoudend. Soms gestileerd, maar voornamelijk oninteressant. Als kijker voel je je door een gebrek aan sfeer nooit echt betrokken in het verhaal, en dat is jammer.

Tot slot zijn de personages niet van het soort die de kijker uitnodigen verder te kijken. Ze missen allemaal wat charme en eigenzinnigheid. Zelfs de rollen die bijzonder uit de hoek moeten komen stellen teleur. Voor Netflix is dit best een typerende film. Braafjes geregisseerd en zweverig verteld, maar ik hoop dat ze ondertussen wat meer toezicht gaan houden op hun nieuwe films. Soms zitten er leuke dingen bij, vaak niet.

Een groot aandeel van de familie van regisseur Robert Rodriguez hebben functies vertolkt achter de productie om dit project in elkaar te zetten, maar geen lid weet iets te bieden dat echt opvalt. Fijn is dat Hypnotic profijt heeft van een degelijk tempo en er altijd wel genoeg aan de hand is om niet te vervelen. William Fichtner speelt bovendien een charismatisch personage en de scenaristen doen het goede poging om de boel onvoorspelbaar te houden. Jammerlijk is dat er weinig extra's wordt geleverd vanuit de productie, specifiek de finale gaat allerlei kanten op zonder dat er een bepaalde richting echt doordacht oogt. Het voelt aan alsof de makers gewoon allerlei losstaande ideeën probeerden te verbinden en dit niet optimaal samen kregen, maar het uit verveling onafgemaakt hebben gelaten. Vreemd is dat niet, want Hypnotic maakt een erg brave indruk en dat is niet meteen een begrip om het oeuvre van Rodriguez mee te omschrijven. Het is een vermakelijke film die niet te lang duurt, maar ondanks de originaliteit geen blijvende indruk zal achterlaten.

Mwa.

Opzicht nog wel een horrorfilm met interessant uitgangspunt, maar datzelfde uitgangspunt zorgt er wel voor dat de weg ernaartoe daardoor wordt ontdaan van vrijwel alle horrorelementen. Via hallucinaties krijgen we deze concepten en ideeën heel vaag te zien, maar uiteindelijk is het vooral een surrealistisch drama.

Het concept van langzaam gek worden is al eerder verkend, en daardoor lijkt Heimann het wat dieper te zoeken. Iets meer achtergrond, vooral wat meer uitdieping van de personages. Soms werkt het best aardig, maar uiteindelijk is het een uitrekkend gebeuren van een film die veel eerder afgesloten had kunnen worden. Niettemin worden we als kijker wel aardig verward en dat vat ik persoonlijk positief op.

Acteerwerk is degelijk, Villa doet vooral wat hij kan. Ik denk dat ze tijdens het maken van de film hadden gedacht dat ze met deze film een schot in de roos hadden, want zo lijkt de film zichzelf ook te zien. Als een soort heruitvinding. Er hangt een wat arrogante toon. Iets te veel focus op elementen die slim lijken maar niet heel bijzonder zijn bijvoorbeeld. Soms werkt dit al bij al binnen een film, het probleem hier is vooral dat het er nog niet was.

Omdat de film een vermakelijk pad volgt gedurende de afdaling naar het krankzinnige hoef ik hier geen al te laag cijfer aan te geven, maar wel wil ik gezegd hebben dat de film wat makjes is op het visuele vlak en dat het allemaal toch niet heel bevredigend op z'n plekje weet te eindigen. Een soort halve film, waar uiteindelijk misschien vooral de horror zelf een beetje mist.