Hypochondriac (2022)

Mwa.

Opzicht nog wel een horrorfilm met interessant uitgangspunt, maar datzelfde uitgangspunt zorgt er wel voor dat de weg ernaartoe daardoor wordt ontdaan van vrijwel alle horrorelementen. Via hallucinaties krijgen we deze concepten en ideeën heel vaag te zien, maar uiteindelijk is het vooral een surrealistisch drama.

Het concept van langzaam gek worden is al eerder verkend, en daardoor lijkt Heimann het wat dieper te zoeken. Iets meer achtergrond, vooral wat meer uitdieping van de personages. Soms werkt het best aardig, maar uiteindelijk is het een uitrekkend gebeuren van een film die veel eerder afgesloten had kunnen worden. Niettemin worden we als kijker wel aardig verward en dat vat ik persoonlijk positief op.

Acteerwerk is degelijk, Villa doet vooral wat hij kan. Ik denk dat ze tijdens het maken van de film hadden gedacht dat ze met deze film een schot in de roos hadden, want zo lijkt de film zichzelf ook te zien. Als een soort heruitvinding. Er hangt een wat arrogante toon. Iets te veel focus op elementen die slim lijken maar niet heel bijzonder zijn bijvoorbeeld. Soms werkt dit al bij al binnen een film, het probleem hier is vooral dat het er nog niet was.

Omdat de film een vermakelijk pad volgt gedurende de afdaling naar het krankzinnige hoef ik hier geen al te laag cijfer aan te geven, maar wel wil ik gezegd hebben dat de film wat makjes is op het visuele vlak en dat het allemaal toch niet heel bevredigend op z'n plekje weet te eindigen. Een soort halve film, waar uiteindelijk misschien vooral de horror zelf een beetje mist.