Meningen

Gelijkwaardig vervolg aan het eerste deel, met soortgelijke kritieken en onderlagen. Regisseur Galder Gaztelu-Urrutia dirigeert overduidelijk met een bepaald doel voor ogen en brengt deze bij vlagen overtuigend tot uiting in El Hoyo 2, maar verspeelt zijn kaarten behoorlijk in de finale. Deze nogal vage uitwerking van allerlei ideeën en concepten komt namelijk niet erg boeiend voor de dag, terwijl de opbouw best aardig uit de voeten kwam. Het acteerwerk is verder nogal sterk aangezet en niet alle ideeën werken even goed, maar de "Harmonie tussen lagen" is best entertainend.

Spaanse degelijkheid.

Maar de Spaanse cinema blijft voor mij ook altijd een tikje te traag op momenten waar dat niet nodig is. The Platform heeft bijvoorbeeld erg weinig tempo terwijl zo'n concept zelf voor genoeg tempo moet zorgen. En toch weet de regie van Gaztelu-Urrutia deze niet vast te houden.

Hoofdpersonage is ook niet al te boeiend en weet niet bepaald de aandacht vast te houden. Beste acteerwerk komt van Eguileor. Voor de rest is er weinig om echt te noemen. Het is vooral het verhaal zelf dat spreekt en niet de acteurs.

Visueel wel weer goed, wat we van Spaanse cinema gewend zijn. Kille, meedogenloze look. Het is allemaal tip top in orde. Ook de gore-effecten zien er rauw uit en de verlichting is op niveau. Bij vlagen lekker wat experimenteren, het is gewoon goed op visueel gebied.

Toch verliest de film zichzelf in dromerigheid dat het tempo vooral wegneemt. Het drama-aspect van de film maakt weinig indruk. Het horror-aspect ook niet, op een aantal aardige gore-momenten na. Sciencefiction-aspect voelde ook wat onvolledig aan, als ik zeggen mag.

Want het hele concept is interessant genoeg. Jammer dat de creativiteit die met het concept mee moet gaan dat tekort doet. Je hebt nu gewoon een zwevend platform met eten daarop en de inrichting. Dat is het eigenlijk. Had wel iets meer ideeën willen zien eigenlijk. Voelde nogal incompleet aan.

Ook is de finale te traag om echt interessant te zijn. De boodschap drong wel door, maar echt indruk maken deed het niet. Want het gehele concept zelf neemt zoveel van de aandacht dat er weinig rust is om überhaupt over het onderwerp na te denken. Maarja, dat was dan vooral bij mij als kijker.

Degelijk resultaat, maar toch met een onvolledig gevoel. Wat mij betreft schiet het vrijwel op elk gebied net wat te kort. Niet spannend genoeg, niet creatief genoeg, niet interessant genoeg. Maar het geheel is nog wel redelijk gelukkig. Bovendien is het leuk als er weer eens wat nieuws voortkomt in de cinema.

Deze Halloweenfilm van komedieregisseur Steven Brill valt op genoeg punten te bekritiseren, maar dit studioproject van Happy Madison zet één van de effectiefste sfeertjes binnen deze feestdag ooit gemaakt neer. Spookachtige beelden, fraaie decoraties en moderne invalshoeken verlichten het scherm overtuigend, wat verraadt dat de makers er zelf wel plezier in hadden om all-out te gaan met de productie. De humor is verder uiteraard aan de flauwe kant, alhoewel het droge karakter soms best aanstekelijk weet te werken. Adam Sandler had wat minder een specifiek typetje hoeven spelen, maar doet het verder gelukkig best prima. Heel spannend is Hubie Halloween nergens en in bepaalde opzichten mist het schrijfwerk de benodigde ambitie, maar het vermaakt uiteindelijk uitstekend en is met liefde in elkaar gezet.

Wel leuk.

Scorsese wilde eventjes iets anders doen dan zijn oh zo bekende rise and fall misdaadfilms. Helaas vond ik ook dit niet heel bijzonder. Leuk dat de beste man iets anders wil proberen, maar echt uitblinken doet deze film echt nergens.

Cohen is wel leuk gekozen, maar zoals verwacht speelt hij een nogal geforceerd flauw karakter. Butterfield is vaak wat irritant als de kleine Hugo, al doet hij behoorlijk zijn best. De film is voor een groot deel vrij saai, al ziet het er visueel behoorlijk mooi uit.

Een verhaal dat niet altijd weet te boeien, een beetje flauw humor maar een mooi visueel vormgegeven film. Moretz is ook altijd leuk om te zien, ook als kind doet ze het niet verkeerd. Deze film had wat minder saai gemogen van mij. Ook had Kingsley wat meer in beeld gemogen.

Apart.

Hukkle is zo'n film waarvan het publiek alleen maar in een enkele hoek zit. De ene kant ziet er vooral leegte in, die op een niet al te interessante manier wordt uitgewerkt. De andere kant ziet het als een briljante vormgeving van het mysterygenre. Beide kanten kan ik snappen, maar persoonlijk leun ik toch dichter tegen de eerste kant aan.

Ondanks dat de film audiovisueel erg knap wordt vormgegeven was het voor mij een moeilijke film om in te komen. Als de beelden intrigerend genoeg zijn is dat geen probleem, maar het stijltje van deze film ligt me niet zo. Alles komt haarscherp in beeld te staan en de kleuren mogen er zijn, maar je merkt er weinig van. Regisseur Pálfi besluit namelijk zijn camera zo dicht mogelijk tegen vrijwel alles aan te houden.

Door de vele close-ups krijg je als kijker niet veel mee van het beeld zelf. Ik vind het een erg nerveuse en vervelende manier van regisseren. Ik ben meer van het brede plaatje. Laat de mooie vlaktes in alle glorie lekker zien, in plaats van de kin van een hikkende man. De kansen laten ze op deze manier liggen, want de film kent zeker een aantal gave plaatjes.

Acteerwerk is moeilijk te beoordelen. Er wordt namelijk geen woord gesproken hier. Het verhaaltje is zeer dun, en je moet er zelf een beetje achter komen tot de finale aan. Het is een originele manier van mystery invullen, zonder twijfel, maar het is niet aan mij besteed. Ik zat de 75 minuten in pure verveling uit, en weinig scenes wisten me nog terug te trekken naar de film.

Ondanks dat Hukkle best goed vormgegeven is verder en redelijk origineel wordt ingericht is het gewoon geen film die overheen komt met mijn smaak. De regiestijl ligt me niet helemaal en wat de mensen daar in het dorpje dagelijks doen boeide me simpelweg niet. Deze film had waarschijnlijk beter gewerkt als kortfilm, en niet als een film die meer dan een uur duurt.

Mwa.

Film die zichzelf inderdaad gewoon te serieus neemt waardoor het misschien iets sneller kan vervelen. Bana vond ik doorgaans een prima acteur, maar dit soort rollen kan hij totaal niet. En daardoor, ondanks de serieuze toon, was het sneller komisch door Bana.

Het meest komische is misschien wel wanneer Bana boos moet worden. Toen moest ik eigenlijk al heel snel lachen. Ook wanneer Bana heel stoer "boem boem boem" zegt kon ik mijn lachen gewoon neit inhouden. Hij pakt gewoon de verkeerde toon aan die de film niet bepaald goed doet.

Met een budget van 137 miljoen verwacht je toch wel spectaculaire effecten, maar de hulk leek regelrecht uit Sharknado te komen soms. Wel gek, want met zo'n budget had het toch wel beter kunnen zijn dat dit. Dan lijkt het budget eerder op te zijn gegaan in stunts, want die waren een stuk beter gelukt. Vooral de neerstortende helikopters zagen er leuk uit.

Het eerste deel is eigenlijk gewoon een beetje afwachten. Veel actie zit er niet in, waarmee je meer zit te kijken naar een drama rondom Bana en ook nog wat afstandelijke romantiek die nergens heel goed uit de verf komt. De stripboek achtige, vlotte montage valt in het begin op, maar Lee maakt er te vaak gebruik van waardoor het toch wat simpel en klungelig aan begint te voelen. Soms zelfs storend omdat je soms naar 5 beelden tegelijk zit te kijken.

Connelly, was tot mijn grote verbazing, best goed bezig. Hier had ze de schattige charme nog een beetje te pakken, die verdween niet gek lang hierna. Nolte was vervelend en zo overdreven dat ik als kijker geen idee had wat ik hem hem aanmoest.

De slotfase is gelukkig wat actievoller, dus ook wat boeiender. Het gaat wat verder over-the-top, al lijkt de actie nergens echt los te willen barsten. Zo'n scene als in San Francisco had echt compleet los moeten gaan, maar Lee trekt veel te vroeg aan de rem.

Uiteindelijk kwam ik er makkelijker doorheen dan gedacht, maar dat helpt de film nog niet aan een voldoende. Lee lijkt niets te willen met zijn film, de actie is te kort, maar de drama is niet geloofwaardig genoeg. Met zo'n karakter als de Hulk en zo'n budget kan je heel wat mee doen, maar Lee heeft het niet echt optimaal weten te benutten.

Matig.

Met redelijk hoge verwachtingen opgezet, maar ik wist wel dat de film niet bepaald hoog scoorde. Regisseur van Nederlandse bodem, dus daardoor was ik alleen maar nieuwsgieriger. Het idee is best origineel en huiveringwekkend, helaas werd hier niet veel mee gedaan.

Dr. Heiter (Dieter Laser) heeft zeker een slechte kop, maar geen uitstraling van een griezelige doctor. Evenmin zijn slachtoffers, waarbij de Japanner het nog wel redelijk deed. Hij was ook gelijk de beste, want de agenten waren niet beter.

Slecht acteerwerk, te weinig gore en te weinig gedaan met het idee zelf, jammer, want dit had zeker veel huiveringwekkender kunnen zijn. Zelfs jezelf in de situatie uitbeelden hielp hier niet, wat wel bij The Belko Experiment lukte.

Het vervolg van de Nederlandse regisseur Tom Six op zijn eigen beginfilm is een stuk vuiler, gemener en stijlvoller dan de voorganger. Alhoewel de gebeurtenissen in de eerste helft zeker niet tot de interessantste toebehoren, is The Human Centipede II daarmee iets boeiender geworden. Laurence R. Harvey is daarnaast passend smerig om een film als deze op sleeptouw te nemen, ondanks dat hij weinig ondersteuning krijgt van zijn medecollega's. De zwart-witfotografie kent verder vooral impact naarmate het laatste halfuur vordert, het eerste uur komt ietwat geforceerd over. Gelukkig gaat Six ver op het vlak van praktische effecten en dat levert wat ongeremde beelden op gedurende de finale, waarin alle grenzen worden opengebroken. Het tempo oogt onevenwichtig en het moet allemaal even opgang komen, maar uiteindelijk leveren de makers hier een betere en doeltreffendere film mee af dan twee jaar eerder.

Voor de grote finale kiest regisseur Tom Six een komische benadering, wat eigenlijk de perfecte manier is om zo'n grote hoeveelheid aan nonsens goed op beeld te krijgen. De poster geeft namelijk al weg waar de plot heen wil gaan, al krijgt dat idee eigenlijk veel te weinig ademruimte om écht indruk te maken. In plaats daarvan twee schmierende hoofdrollen van Dieter Laser en Laurence R. Harvey, waarvan zeker de eerste werkelijk onuitstaanbaar is door aan te nemen dat constant geschreeuw een garantie biedt voor goede komedie. Dat wil niet zeggen dat de hele film ontdaan is van humor (want er zitten een aantal goede, droogkomische momenten tussen), maar het merendeel gaat op aan vertragende beelden van Laser die vooral zijn eigen ding blijft doen. Six is verder zijn drang naar het tonen van verontrustende ideeën niet verloren (die zijn er genoeg), maar liefhebbers van het basisconcept zullen veel meer kunnen halen uit de voorgaande hoofdstukken.

Te veel.

The Human Race leunt op een leuk concept dat ik nog nooit eerder heb gezien, maar dat komt dan ook vooral door het feit dat het idee van deze film behoorlijk vergezocht is. Aan logica behoorlijk wat gebrek binnen deze film, maar ondanks dat kon ik er nog best wel van genieten eigenlijk.

Deze film zoekt de grenzen op, in kader van ideeën dan, want het geweld beperkt zich tot steeds hetzelfde trucje waarbij iemand explodeert. Dat levert genoeg bloederige beelden op die de film wat opfleuren, alhoewel je nooit je ogen zal kunnen uitkijken op het gebied van praktische effecten. Die worden helaas voor een groot deel buiten beeld gehouden.

Het acteerwerk is niet slecht te noemen binnen deze film, buiten Robinson, en omdat er veel personages met een eigen smoel rondrennen kan je ook nog eens een leuk "wie gaat er winnen" spelletje spelen met jezelf. Niet dat de film onvoorspelbaar is, in tegendeel het mag erg duidelijk zijn wie er waarschijnlijk naar de finale gaan, maar dat maakt het tempo of de genietbare natuur niet minder effectief.

Visueel is de film best rauw opgezet. Er hangt een nogal sombere filter over de film heen, maar het bewijst zich wel effectief en de camera holt overal vrolijk achteraan. Dat maakt The Human Race geen saaie film, maar aan de andere kant weet het concept niet lang genoeg staande te houden. De regie op het visuele vlak blijf namelijk erg eentonig, in het kader van dat het uiteindelijk lijkt alsof je constant tegen hetzelfde aankijkt.

Het gebrek aan echt uitbundige horror en gore maakt de film niet altijd even effectief, maar het is vooral dat enkele personages richting het einde volledig uit hun karakter stappen en iets heel anders worden, terwijl dat niet perse had gehoeven. De groots stijgende irritatie zorgde ervoor dat deze film geen voldoende kon bemachtigen vanuit mijn kant. The Human Race is geen slechte film, die helaas zijn kruit wat verschiet in het laatste halfuur waar het niveau eigenlijk juist moest stijgen.

In de basis is het gegeven van Humane bijzonder interessant en geweldig bedacht, maar de uitwerking van regisseuse Caitlin Cronenberg laat toch te veel steken liggen. Met name de veel te prominente aanwezigheid van humor zorgt ervoor dat de ernst van de situatie verdwijnt, waardoor er nooit een bepaalde vorm van dreiging of verstikking heerst. De personages zijn niet onaardig geacteerd (specifiek Enrico Colantoni doet het erg goed), maar de acteurs gaan te stevig op in karikaturale typetjes die eerder vervelend dan realistisch zijn. Ondanks dat de boel een aantal goede punten aan te halen heeft, voelt het daardoor nooit als een situatie die in de toekomst voor mogelijk gehouden kan worden. Tegen de finale aan wint de film weer kracht bij, maar gooit al die potentie overboord voor een slap geschreven einde. Uiteindelijk biedt het geheel vooral te weinig bijtkracht en lef om enige vorm van impact na te laten, maar vanwege de inhoudelijke vormgeving blijft het wel onvoorspelbaar en intrigerend. Hopelijk durft dochter Cronenberg wat harder uit te halen met haar volgende film.

Mwa.

Geen slechte, maar ook geen goede film. Humanoids from the Deep is een film die zomaar tot klassieker had kunnen uitdraaien, maar daarvoor missen toch wel te veel elementen die net dat duwtje konden geven. Had ik het dan leuker gevonden? Ik denk het niet. Maar een kans op een klassiekerstatus was wellicht hoger geweest.

Wat opvalt aan deze film is dat het er niet zo goedkoop uitziet dan dat ik vooraf wel had gedacht. Er zit serieus wat geld in deze film, wat vooral tot uiting komt in de kostuums en effecten. Echt episch of groots is de film niet, wel redelijk geproduceerd en ingevuld. Geweldig is het niet, maar wel net dat tikkie beter dan de andere B-films.

Het acteerwerk is bedroevend en de personages lijken bijna niet te bestaan, zo weinig geeft regisseuse Peeters ze mee. Daar lijkt Peeters overigens niet veel aan te kunnen doen, gezien ze behoorlijk werd gehinderd. Zo is deze film overduidelijk weer een afdankertje geworden van de studio's. Het verhaal is uitermate rommelig, de echt geweldige moorden missen en ook de spanning is ver te zoeken.

Voor nu is het gewoon te opvallend dat deze film voor het geld is gemaakt, helaas. Er zit gewoon totaal geen inhoud in de film. Normaal kan ik er wel omheen kijken, hier is het net te duidelijk. Daartegenover staat gelukkig wel wat degelijke horror en toch wel een toffe finale die net een klein duwtje in de rug geeft van het eindresultaat.

Verder is de film op bepaalde stukken ook best ruig, waardoor het zichzelf wel kan onderscheiden van andere films, het probleem is alleen dat het ze niet kan overstijgen. Humanoids from the Deep is een aardige film geworden die gewoon inhoud mist, anders was het zeker een stuk beter geweest. Maar goed, dat is eigenlijk zo met de meeste films.

Hummingbird is een redelijk typerende film waar weinig andere acteurs beter in passen dan Jason Statham. Regisseur Steven Knight regisseert een erg plat en voorspelbaar verhaal en laat dan ook (gelukkig) de beeldspeling zelf het voornaamste woord doen. Zo wordt de film voorzien van enkele doeltreffende knokscenes en fraai ingekleurde achtergronden. Regelmatig voelt het aan alsof Knight de film vooral erg modern wil laten ogen, maar daarvoor is de uiteindelijke inhoud pakweg veel te ouderwets. De relatie tussen Statham en Buzek is daarnaast vervelend en uitgekauwd, waardoor je als kijker vooral wacht op het volgende actiethrillermoment. Eenmaal dat ten tonele verschijnt loopt de film wel heel lekker en is het vooral 't uiteindelijke tempo dat de hak definitief over de sloot plaatst. Wellicht dat Hummingbird te dramatisch wordt ingevuld om te classificeren als no-brainer, maar de film kijkt uitzonderlijk makkelijk weg en duurt nergens te lang.

Hallström doet z'n ding.

Het blijft altijd een beetje afwachten met een regisseur als hij, vooral omdat hij altijd de neiging heeft zich in de meest sentimentele verhalen te storten. Soms knalt hij daarbij tegen de lamp aan, andere keren heeft hij wel iets magisch te pakken. Hier doet hij zijn eigen ding wederom, maar het weet wat minder te werken.

In principe vormt de opening van de film het interessantste stuk. Merkwaardig eigenlijk, want dit zijn de enige paar scenes die zich niet in Frankrijk afspelen. Wat er verder mee gedaan wordt, ondanks de grote schaal van het gebeuren erin, is eigenlijk niet van toepassing. De film doet namelijk gewoon zijn eigen vrolijke ding eenmaal de biezen zijn gepakt en naar Frankrijk zijn gesmeten.

Het acteerwerk vond ik flauwtjes. Iedereen zit wel in zijn of haar rol, maar imponerend of echt memorabel is het niet. Hiervoor geef ik dan ook eerder Hallström de schuld, die van elk personage een soort uitknipsel maakt. Een aantal vaste persoonlijkheden uit een ton gegrabbeld en daarmee het verhaal ontworpen, het is toch wel bijzonder hoe weinig eigenheid deze film kent.

Verder wel naar behoren. Alleen extreem voorspelbaar en absoluut nergens vernieuwend waardoor een echte impact uitblijft. Ook de oorlog tussen cultuur wordt met wat fluwelen strikjes opgeleukt, maar de omgeving blijft prachtig en het verhaal loopt prima. Het gebrek aan verrassing is wat jammerlijk, maar als je bekend bent met de desbetreffende omgeving is het extra genietbaar.

Niet heel speciaal.

Er zijn genoeg mensen die zichzelf prijzen tot "kunstenaar". Vaak neem ik zo'n titel absoluut niet serieus vanwege de ruime interpretatie van het woordje kunst. Je kan allerlei dingen doen en er zal altijd wel een haan naar kraaien. Een heel bord vol voorgekauwde kauwgompjes of stront tegen de muur gooien bijvoorbeeld zal al als kunst gewaardeerd kunnen worden.

Hunger voelt aan als een film die door zo'n zelf getitelde kunstenaar gemaakt is. Niet dat McQueen daarmee een slechte film aflevert of uit zijn nek kletst, maar ik ben na het zien van Hunger toch wel blij dat hij besloot een wat meer mainstream pad op te gaan met de regie. Zeker het eerste halfuur van de film is compleet verwaarloosbaar. Onbegrijpelijke keuze om in een film die over Bobby Sands gaat compleet willekeurige mensen naar voren te schuiven voordat hij zelf ten tonele verschijnt.

Als Fassbender dan eindelijk zijn intrede doet wordt de film niet meteen beter. Ik had nauwelijks door dat de film eigenlijk om hem moest gaan, maar dat wordt in het tweede deel (gelukkig) duidelijker. Dan heeft McQueen ook gelijk een betere film voor ogen. Rauw, kil en aardig indrukwekkend. Dat moment dat Fassbender zijn ouders nog een laatste keer aankijkt is best sterk. Jammer genoeg is de rest van de film dusdanig afstandelijk dat het moeilijk is om echt volledig mee te leven.

Daarnaast een hoop arrogante scenes, als ik het zo mag noemen. Minutenlang laten zien hoe de gang wordt geveegd is totaal oninteressant en irrelevant. Je kan er vanuit een kunstzinnig perspectief veel in zien, je kan er ook zoals ik helemaal niets in zien. De befaamde dialoogsequentie is natuurlijk erg knap geacteerd, maar kon me ook niet bekoren. Dan rest er nog een hoop statische regie, iets waar ik een ontzettende aversie tegen heb. Als een scene als een schilderij kijkt kan ik het nog wel begrijpen, maar in deze film draagt het absoluut niets bij. Een schilderijgevoel had ik nergens.

Ik kan het moeilijk een slechte film noemen. Erg knap geacteerd en de sfeer in de tweede helft is precies goed. Jammer genoeg krijgt Fassbender weinig introductie en "verschijnt" hij opeens na 25 minuten. In plaats daarvan krijgen we eerst twee volstrekt oninteressante leden in het begin van de film, gecombineerd met een film die lang te statisch is om te boeien. Om niet te vergeten dat diezelfde twee leden uiteindelijk gewoon verdwijnen. Waarom dan alsnog die moeite? Alle kracht wordt opgedaan vanuit de tweede helft van de film. Nogmaals, ik kan de keuze van McQueen om zijn volgende films wat toegankelijker op te zetten alleen maar waarderen.

De Thaise regisseur Sitisiri Mongkolsiri neemt de culinaire wereld vrolijk op de hak in deze thrillerfilm met wat drama-elementen. Je zult als kijker enige achtergrond moeten hebben binnen deze omgeving om de spanning daadwerkelijk te voelen, anders zullen de verwijzingen naar stress en interpersoonlijke spanning wellicht over je hoofd gaan. Jammerlijk is dat een film met 146 minuten op de teller er eigenlijk amper in slaagt om de psychologische voortzetting evenals de afgang van het hoofdpersonage treffend te verwoorden, enigszins omdat Chutimon Chuengcharoensukying niet bepaald overtuigend acteert. Haar stijgende arrogantie gaat wel heel vluchtig en de opvolgende carrièreboost oogt zelfs compleet ongeloofwaardig. Mongkolsiri houdt zich meer bezig met de visuele kwaliteit van de film dan de onderliggende potentie en dat levert mooie plaatjes op, maar ook een ietwat inspiratieloos geheel. Het eerste uur is erg vermakelijk en de wisselwerking tussen Chuengcharoensukying en een uitstekend acterende Nopachai Chaiyanam is goed, maar daarna is de voortzetting vooral rommelig en weinig realistisch.

Herzien en het blijft een nostalgische film, ondanks dat ik The Hunger Games vroeger beduidend perfecter voor de dag vond komen. Regisseur Gary Ross doet het niettemin beter dan Francis Lawrence wanneer het aankomt op wereldschepping, met meer aandacht voor de omgeving en minder naar sensationele actiescenes. Een aanzienlijk gedeelte van deze film wordt dan ook besteed aan opbouw en minder aan de hongerspelen, gelukkig dragen Josh Hutcherson en Jennifer Lawrence een sterke chemie en de rauwe spanning blijft voelbaar. Eenmaal in de arena hangt er een aardig tempo door het gebeuren en Ross brengt het goed in beeld, maar toch ontbreekt er een zekere intensiteit en lef. Met een speelduur van 142 minuten is het ook allemaal net aan de (te) lange kant, maar het blijft zonder meer oerdegelijke kwaliteit.

Cijfer blijft staan na herziening. Regisseur Francis Lawrence kiest vooral de kant van het budget (dat ongeveer verdubbelde voor de productie van dit vervolg), waardoor de setpieces groter worden en de actiescenes meer uitgesponnen raken. De totale hoeveelheid bombast overschreeuwt echter het acteerwerk en de wereldschepping, waardoor een boel personages niet van de grond komen. Figuren zoals die van Jena Malone en Amanda Plummer zijn bovendien te theatraal en passen beslist niet in het gebeuren dat hier wordt neergezet. Daartegenover staat dat de film geen minuut verveelt, spectaculair genoeg is en voldoende tempo kent om een speelduur van 146 minuten te rechtvaardigen. De inhoud is daarnaast netjes genoeg, ondanks dat de hongerspelen rommeliger worden neergezet in vergelijking met de voorganger.

Met een halfje verhoogd na herziening. Deze film van regisseur Francis Lawrence had ik tamelijk recent nog gezien, maar als je de reeksdelen vlak achter elkaar kijkt, is een gebeuren als Mockingjay - Part 1 een stuk logischer te noemen. De volledige film vormt min of meer opbouw en kent dan ook weinig echte hoogtepunten, maar de inhoud zit goed in elkaar en wanneer de schaal wordt vergroot komt het spannend en overtuigend voor de dag. Het opvolgende deel pakte de zaken écht groots aan, maar dat neemt niet weg dat de basis prima wordt ingeleid met deze film. Toch had de speelduur wat korter gemogen en raken een aantal personages ondersneeuwt, iets dat een hoger cijfer in de weg staat.

Herzien.

En hij blijkt stukken en stukken beter te bevallen dan destijds. Toegegeven, toen ik de vorige review schreef, die op deze pagina te vinden is, wist ik niet al te veel meer van de film. Nu de film vers in het geheugen zit, kom ik nu tot de conclusie dat ik het een zeer waardige afsluiter vind.

Jammer dat dit deel het minst wordt ontvangen, maar dat is een kwestie van smaak en daar zal ik niet tegenin gaan. Persoonlijk vind ik het na deel 1 de beste uit de reeks. Het stille van deel 3 is in ieder geval omgewisseld voor meer bombast en een toevoeging van een aantal andere genres, waardoor het als geheel wat voller aanvoelt.

Lawrence speelt overtuigend. Beter dan ik in deel 3 van haar zag, maar haar personage kampt dit keer met iets minder dramatiek. Haar charme past in ieder geval perfect. Bijrollen bevallen me nu ook wat beter, behalve Moore en Malone, die ik nog steeds de minste rollen vind uit de reeks.

Meer genres passeren de revue. Er komen wat stukjes sciencefiction, horror en avontuur in voorbij. In deel 3 is van allen minder te merken. Ik voelde me als kijker in ieder geval betrokken in het verhaal. Ik voelde weer spanning en inlevingsvermogen. Die miste ik een beetje in deel 3 en een hoop andere films. Aan entertainment heeft de film in ieder geval genoeg te bieden. Als verhaal ook iets knapper geschreven, al is het vooral het boek dat spreekt denk ik zo.

Er zit iets meer uitdieping in de film, maar als verhaal slaat de film net wat te veel over. Zeker in de laatste 15 minuten. De romantiek voelt vaak net wat te geforceerd aan en de drama wordt bij vlagen afgeraffeld. Maar als geheel is het kloppend genoeg voor een degelijk resultaat. En in deze film staat uiteindelijk entertainment centraal dus kan ik er een deel van vergeven.

Visueel een stuk voller dan voorgaande delen. De sets zien er wederom knap uit, de effecten zien er ook iets beter uit. Nog steeds iets te speels, maar in het algemeen weinig om je druk over te maken. Fijn dat de film soms iets gedurfder uit de hoek komt met wat zwaardere en hardere beelden. Soms zelfs abrupt, waardoor de impact zelfs beter binnenkomt hier en daar.

Qua beleving ook wat beter dan Part 1, ik voelde de hele film lang een dreiging en een spanning. De vaart zit er ook gewoon goed in om de 137 minuten volledig in te vullen. Een opgave was het verre van in ieder geval. Op een late, luie avond ben ik daar als kijker uiteraard blij mee.

Uiteindelijk voelde ik na afloop van de film gewoon impact. Zeker de laatste minuten van de film voelen gewoon zwaar aan. Het betekent in ieder geval dat er genoeg inleving en avontuur is geboden om met de karakters mee te leven. Dat enkele karakters ook gewoon zonder te veel poeha af worden gemaakt zal er aan meegeholpen hebben.

Ik vind het een gepaste afsluiter van de reeks. Dit maakt mijn vorige review wat minder duidelijk, maar laat ik het nu wat duidelijker maken. Ik heb er van genoten. En daar lijkt het dan ook om te gaan, niet?

Net zoals in vrijwel elk van haar andere films overklast Rachel Zegler de overige castleden op acteerkracht, al krijgt ze hier stevige concurrentie van Tom Blyth en Peter Dinklage. Ondanks de controverses ben ik er ten zeerste van overtuigd dat Zegler de huidige positie verdient waarin ze zich momenteel bevindt en weet zelfs van de meest clichématige rollen nog mooie personages te maken. Overige leden zoals Viola Davis, Jason Schwartzman en Hunter Schafer mogen zich echter onder de middelmaat neerpennen, met totaal onovertuigende karikaturen waar dit soort Young Adult-films wel vaker mee kampen. Regisseur Francis Lawrence heeft duidelijk een speciaal plekje voor deze desbetreffende reeks, want dit is ondertussen zijn vierde project binnen de serie. Verder steekt dit vijfde deel van The Hunger Games anders in elkaar dan de voorgaande toevoegingen, maar volgt niettemin ongeveer dezelfde structuur (Opbouw, arena, conclusie). Liefhebbers van de spelen zullen wellicht net zoals ikzelf teleurgesteld zijn in de kleinschaligere en beperktere arenascenes, maar de invulling van Lawrence is verder vermakelijk en de muzikale nummers onderbreken het tempo amper. De ietwat platte apocalyptische invulling is niet altijd even overtuigend, maar een film als deze boeit met gemak zonder ergens ver bovenuit te steken.

Vroege Scott.

Ik zie hem toch liever actiefilms maken, al klonk een horrorfilm gemaakt door een van de betere regisseurs van tevoren als muziek in mijn oren. Helaas is dit een kunstzinnige horrorfilm geworden zonder een echte lijn. Vaak is dit geen probleem, maar in dit geval is het dat helaas wel.

Sowieso vind ik het een vervelende zet om Bowie zo prominent mogelijk in de marketing te zetten terwijl zijn rol eigenlijk voor een groot deel van de film niet te zien is. Van hem zelf krijg je bijna niets te zien, enkel zijn gezicht onder een bons make-up. De personages die wel in beeld komen zijn alles behalve interessant. Deneuve doet het slecht en Sarandon wil gewoon niet intrigerend worden.

De stijl is uiteraard interessant en er wordt veel aandacht in het visuele gedeelte gestopt. Helaas laat Scott alles op een zo traag mogelijke manier voorbijschieten. Elk shot moet zo lang mogelijk doorgaan waardoor het tempo er volledig uitschiet. Het wordt op deze manier ook snel taai, waardoor ik niet geniet van de beelden maar in plaats daarvan hoop dat ze gewoon overgaan.

Verder is het acteerwerk niets om over naar huis te schrijven, buiten de beperkte screentime van Bowie. Het verhaal klinkt pretentieus, maar buiten een aantal visueel aantrekkelijke beelden heeft het niet al te veel om te prijzen. Veel diepere betekenissen die me uiteraard zijn ontglipt, maar dit soort films hoeven ook niet al te complex van mij te zijn.

Ik had er van tevoren zin in, het resultaat zelf stelt me teleur. The Hunger zit niet zonder zijn mooie plaatjes, en Bowie. Die twee factoren zijn echter de enige factoren die me positief hebben verrast. Verder vond ik het een nogal taaie zit waar ik moeizaam doorheen kwam. Ik was dan ook erg blij dat deze film niet te lang heeft geduurd qua speelduur.

De net wat betere SyFy.

Vooral omdat Casson ervoor kiest zijn film in found footage stijl te maken, waardoor de brakke CGI effecten niet optimaal in beeld gebracht worden. Hierdoor is er wat meer ruimte voor spanning en chaos, al zijn die eigenlijk niet goed gebracht.

Wat deze film ook heeft, is verrassend goed acteerwerk. Al zijn de dialogen soms behoorlijk cliché, de acteurs doen goed hun best en weten er vaak het maximale wel een beetje uit te halen. Bradley bijvoorbeeld in de rol van 'Phil' steekt erbovenuit en mag weleens ontdekt worden.

Helaas zijn de effecten vrij brak en valt de spanning vaak door de mand. Soms is er geprobeerd wat chaos te creëren maar deze zijn eigenlijk dom in beeld gebracht en vooral heel minimaal. De keuze om het meeste uit beeld te houden was ook dom, maar waarschijnlijk had dat te maken met budget.

Die insecten zijn er wel grappig uit eigenlijk en de tactiek om ze aan te pakken is leuk gedaan, en gelukkig blijven ze voor een groot deel wat uit beeld waardoor er minder ruimte is om door de mand te vallen. De found footage is leuk bedacht, maar de bewegingen met de camera zijn te 'goed', hoe ze de camera soms nog zo recht kunnen krijgen en de beelden zo duidelijk in beeld kunnen krijgen is opmerkelijk. Casson had eigenlijk een First-Person-View moeten kiezen, dat had hier heel goed kunnen werken.

Duidelijk door het budget, maar het is uiteindelijk zo slecht nog niet. Misschien mist het de spanning, chaos en dreiging en had er meer aandacht naar het verhaal moeten gaan (Het komt niet in het nieuws, maar brillenmans krijgt wel het leger mee, sowieso dat dit niet bekend werd is opmerkelijk), maar eerlijk is eerlijk, dit had veel minder gekund. Het goede acteerwerk helpt het ook allemaal wel wat omhoog.

Ben wel benieuwd, misschien ooit nog eens het vervolg opzetten. Al had Casson gewoon de FPV moeten toepassen.

Pijnlijk.

Vrij zwakke parodie op The Hunger Games en The Hangover. Alhoewel het wel lollig was dat er verschillende filmpersonages in The Hunger Games waren gestopt is het natuurlijk weer uiterst flauw en zeer pijnlijk ongrappig uitgewerkt.

Nergens was een goed grapje te vinden, alleen maar suf gebrabbel. Dan hoop je tenminste op wat gore, maar natuurlijk is dit niet bepaald de film om dat hierin te vinden. Het zag er allemaal weer zo simpel uit dat je je gaat afvragen waarom hier een budget aan uitgegeven is.

Zwakke en totaal niet grappige parodie. Inderdaad, De Scary Movies lijken wel The Shawshank Redemption in vergelijking hiermee. 1,0* voor het idee.

Regisseur James Nunn gaat met een moeilijk idee aan de haal. Dit soort vergezochte, onwerkelijke concepten zijn namelijk niet eenvoudig te realiseren. Toch vermengt hij er een mate van kwaliteit in, met aardige effecten en een redelijke omgeving. Daartegenover staat dat de castleden weinig ruimte toebedeeld krijgen om op te vallen. Personages die vooral een sterk aangezet, stereotiep karakter meekrijgen en vervolgens om de beurt worden opgepeuzeld. Opvallend is dat het nijlpaard best lang uit beeld blijft, terwijl de poster al ruimschoots heeft weggegeven wat hier voor het gevaar gaat moeten zorgen. Het vermaakt allemaal prima en kent genoeg sensatie en vaart, maar de finale is toch echt te goedkoop en het verloop oogt te bekend en ondoordacht.

Vond het niet al te bijzonder.

Jammer, want dit soort films kunnen best spannend zijn, maar van de psychologische spanning voelde ik echter weinig. Vooral omdat de meeste onderwerpen best saai zijn gebracht, en dat is het vooral de cast die het leuk maakt om tegenaan te kijken.

Connery is prima, wel echt een leuk type. Jammer dat hij niet echt een Rus is, Curry en Neill evenmin. Wel leuk om Curry weer te zien trouwens. Baldwin heeft een goed koppie voor zijn rol, maar zijn karakter lijkt wel wat op de achtergrond te blijven.

In plaats daarvan krijgen we meer de situatie op de boot van Connery te zien. Dat kan best interessant zijn, echter is het dat niet. Er zitten behoorlijk saaie stukken in waar geen enkele spanning te bekennen is. Spanning is ook dan juist hetgene waar de film op had moeten scoren, maar deze was er nauwelijks.

CGI faalt ook. Sommige onderwaterbeelden zijn knap, maar de onderwateractie is dat absoluut niet. CGI faalt behoorlijk, waardoor het er allemaal wat klunzig uitziet. Jammer, want de eerste onderwaterbeelden zijn behoorlijk spectaculair om te zien.

Humor was ook wat misplaatst, vooral omdat de toon van de film heel serieus is. En dan voelen een paar 'lollige' uitspraken van Baldwin wat verkeerd aan. Het botst wat met de behoorlijk serieuze toon van de situatie van Connery, waardoor het een vreemd gevoel geeft.

Finale stelt ook wat teleur. Vooral omdat de opbouw ernaartoe goed had kunnen zijn, maar dan stelt de finale wederom opnieuw in spanning behoorlijk teleur. Het was allemaal gewoon niet uitdagend of spannend genoeg om je hoofd er dan ook echt bij te houden.

Was me ook nergens duidelijk wie nu ook de hoofdrol had, of die er überhaupt wel was. Voor de rest enkele goede momenten, sterk spelende cast en mooie aankleding van de boot. Cameragebruik was ook behoorlijk opvallend, enkele toffe bewegingen. Maar allemaal net niet genoeg om er nog een voldoende van te maken.

Ok Waititi.

Ergens vind ik het wel een beetje jammer. Ik denk namelijk dat zo'n regisseur als Waititi echt tot geniale dingen in staat is op het grote scherm, maar dit nooit doet. Inplaats daarvan maakt hij vooral komedies die net iets te flauw worden om grappig te zijn.

Zo ook hier, al begon deze komedie heel leuk. Regelmatig moeten lachen om de rare humor, die op een gekke manier wel zijn ding doet op een gegeven moment. Vooral het soort van, hoe langer je erover nadenkt, hoe grappiger de humor is. Dat was allemaal leuk.

Leuke locaties, en perfect in beeld gebracht door Waititi. Dit zijn precies de punten waarvan ik nu precies denk, Waititi, zal je niet een stapje verder willen gaan? Prima cameragebruik daarbij, had soms wel iets opvallender gemogen i.v.b. locaties.

Neill is leuk, maar ik vind het toch wel moeilijk om Dennison te beoordelen. Hij lijkt het heel graag te willen, maar vaak komen de dialogen er niet helemaal lekker uit. Jammer dat Waititi soms hele stomme types erin gooien die de humor er een beetje uit trekken. 'Psycho Sam' of die vrouwelijke kinderbescherming vrouw waren niet te harden.

De drama lukt deels, veel kan je eigenlijk niet serieus nemen. Vooral omdat de toon van de film daarvoor gewoon verkeerd is. Veel scenes die niet zo veel toevoegen, en op een gegeven moment, als de typetjes iets meer de overhand krijgen is de film ook gewoon niet heel leuk meer.

Veel verwijzingen, maar die komen allemaal niet heel lekker uit de verf. Vrij lui ook vaak, want gewoon een quote oplezen is wel heel makkelijk. Voor de rest mooi kleurgebruik en de film vermaakt, maar veel meer niet. Cijfer zal dus ook niet overdreven hoog worden.

Natalie Terrazzino speelt een overtuigende hoofdrol binnen een nogal ondankbaar geschreven personage, dat iets te veel binnen stereotype final girl-perikelen opereert. Gelukkig is de aanloop binnen Hunt her, Kill her relatief kort, waardoor de spanning snel kan beginnen met de ontvouwing. Regisseursduo Greg Swinson en Ryan Thiessen moet het vooral van het simplisme hebben en zet dan ook vol in op een schouwspel dat zich binnen één enkele locatie afspeelt. Dat levert degelijk opgezet vermaak op tijdens de eerste akte van de film, maar de dreiging is na een relatief snelle tijd niet al te intimiderend meer. De context wordt daarnaast niet geheel overtuigend uitgewerkt en de spanningsboog daalt te snel, maar gelukkig duurt het nergens te lang en komt 't met genoeg snelheid. Het repetitieve karakter van deze horrorthriller zorgt echter voor een nipte onvoldoende.

De herziening rechtvaardigt vooralsnog hetzelfde cijfer. Regisseur Craig Zobel opent zijn film geweldig en zet daarmee meteen een onvoorspelbare toon. The Hunt vormt een aanstekelijke combinatie tussen actie en komedie waarin bruut geweld niet wordt geschuwd, alhoewel de echt expliciete vleeswonden buiten beeld worden gehouden. Betty Gilpin doet het goed in de hoofdrol en krijgt prima tegenspel vanuit haar medecollega's, maar trekt de film uiteindelijk vooral in haar eentje. Met een speelduur van enkel 90 minuten duurt The Hunt verder nergens te lang en ervaart als schaars minpuntje iets te eenvoudige satirische vormgeving.

Regisseur William Friedkin heeft veel kwaliteiten getoond in zijn loopbaan binnen de filmindustrie, maar The Hunted mist toch een hoop om boven zijn betere werk uit te komen. Tommy Lee Jones en Benicio del Toro zijn niettemin goed op dreef als tegenpolen en bereiken samen een innemende finale, maar de opbouw daarnaartoe mist te veel spanning en/of sfeer om gepast te beklijven. The Hunted oogt bovendien ongebalanceerd, aangezien de tweede helft aanzienlijk minder explosief voor de dag komt dan de eerste helft. Van alles vliegt bijvoorbeeld de lucht in tijdens de opening, maar soortgelijke beelden krijg je daarna niet meer te zien. Friedkin wekt daarmee de indruk dat zijn budget tijdens de productie was opgeraakt, maar gelukkig duurt het allemaal niet te lang. Zeker niet zijn beste werk, aan de andere kant niet zijn slechtste werk.