Meningen

Mwa.

Film die erg leuk begint en uiteindelijk te moeilijk wordt voor zichzelf. Waar de eerste 45 minuten echt serieus leuk waren daalt de film daarna af naar een saaie film. Tegen het einde aan geloofde ik het allemaal wel en dan duren die 75 minuten plots veel te lang.

Deed me erg denken aan Haunt, een film die ik geweldig vond. Daarom was deze direct leuk, ook al is dit een veel goedkopere versie van Haunt. Daar had ik nog mee kunnen leven en deze film had bijna een 3,5* gehad, maar zodra de 45ste minuut aanbreekt keert de film plots en daar gaat het helaas mis.

De film switcht namelijk van wat goedbedoelde fun over naar pretentieuze dramahorror waarbij de diepere randjes van de karakters worden uitgediept. Het is alleen dat die randjes totaal niet interessant zijn en de karakters evenmin. Rare keuze ook om uiteindelijk fantasy door de film heen te mengen want het was net zo'n lekker genrewerkje.

Acteerwerk is niet bijzonder maar ook niet hinderlijk. Soms lijken de acteurs en actrices iets te zenuwachtig te zijn, maar in het algemeen is het te doen. De film zelf voelde in het begin goedkoop aan, maar toen ze naar het spookhuis trokken vond ik het eigenlijk heel degelijk.

Spookhuis is leuk versierd en bevat de leukste scenes. De sfeer van Halloween is ook best voelbaar, en de verlichtingen zijn ook best geslaagd. De scenes binnen de fantasy zijn ook redelijk te noemen, maar zijn verder gewoon niet interessant. Het tempo knalt er ook volledig uit eenmaal de film wat dieper wil gaan. Slechte keuze wat mij betreft, belemmert de film volledig om echt leuk te worden.

Laatste 15 minuten waren zelfs vermoeiend. Even dacht ik een erg leuke film te hebben gevonden, maar later bleek dat toch valse hoop te zijn. Als ze het gewoon bij het genre hadden gehouden was dit een heerlijk tussendoortje geweest, en nu is het helaas een iets te pretentieuze horrorfilm die te ver buiten zijn lijnen treedt.

Met Alexander Pfander, Joshua van 't Hoff, Sina Matuscheck en Anthony Straeger achter het stuur zou je denken dat een goed resultaat zeker wel mogelijk moet zijn, maar the more is not always the merrier. House of Rooms gaat vooral met een fijn concept aan de haak, waarin een aantal Duitse castleden de Engelse taal spreken om de film internationaal beter te verkopen. Helaas slaagt zeker de helft er niet in om goed acteerwerk te realiseren en springt de film van de hak op de tak. De plotwendingen gaan nergens over en de kamers zien er nogal kaal uit, maar de redelijk absurd aangezette personages en het hoge tempo zorgen gelukkig voor een dosis aan vermaak. Het is allemaal aan de middelmatige kant, maar je bent er als liefhebber zo doorheen.

Onvoorspelbare, maar nogal brave combinatie tussen horror en dramatiek met erg onsympathieke personages. Regisseursduo Bridget Savage Cole en Danielle Krudy zetten in op een creatief concept en gebruiken een uitgesponnen opbouw om dit in te kleuren, maar kunnen amper verhullen dat de aanloop nogal traag is en niet altijd even interessant verloopt. Ariana DeBose slaagt er niet in om de stress en urgentie van haar situatie mee te geven aan de kijker, waardoor ze uiteindelijk alleen overkomt als een vervelend en onrechtvaardig figuur. Arian Moayed en Barbie Ferreira voegen verder ook niet bijzonder veel toe en alhoewel de film een aantal leuke concepten naar het einde toe kent, blijft het over de grote lijn ietwat saai. Het doordachte camerawerk en de verzorgde cinematografie leveren wat bonuspunten op, maar daar is het meeste wel mee gezegd.

Matig.

Maar niet eens zo vreselijk als het internet zegt dat het is. Er worden soms vreemde keuzes gemaakt en het niveau is inderdaad zeer ondermaats, maar zo ernstig als de score aangeeft is het bij lange na niet. Boll is echt wel het slachtoffer geweest van de negatieve hype.

Boll is zelfs mijn ultieme guilty pleasure, maar dit is natuurlijk niet heel bijzonder. Toch is het duidelijk dat Boll de regisseur was omdat hij toch wel zijn eigen B-stempel op de film weet te drukken. Dat resulteert in een aantal geweldige B-scenes die de film echt wel omhoog houden, anders was dit inderdaad wel heel slecht geweest.

Eerste 45 minuten zijn in ieder geval niet best nee. De dialogen zijn van triest niveau, de cinematografie lijkt afwezig te zijn tijdens de daguren en het bos wordt lelijk in beeld gebracht. Die kostuumpjes van de zombies zijn verder ook wel aan de simpele kant en het heeft ten alle tijden een goedkope look. Zodra de avonduren vallen wordt de film leuker.

House of the Dead kent 1 ronduit geweldige actiescène waarin alle registers open worden gegooid. Erg fout, erg lomp, maar erg grappig. Er wordt flink op los geknald en flink gehakt. Grappig camerawerk ook verder en de decoraties van het huisje en de setting zijn toch best geslaagd te noemen. Ze hebben er wel echt een videogame look aan gegeven.

Over videogames gesproken, de beelden van de echte game die constant door de film heen worden gemonteerd hadden inderdaad niet gemoeten. Voelt erg slordig aan, en het heeft vaak weinig met de beelden te maken. Onnodig. Acteerwerk is verder ook hilarisch slecht en de bad guy suf, maar de effecten en lompheid van de film maken een hoop goed.

Echt geen flop als je het mij vraagt. Niet best inderdaad, maar een aantal actiescènes zijn werkelijk hilarisch. B-film in alle opzichten, maar lomp genoeg om de kijker geboeid te houden tot het einde. Boll kan het wel, maar pakt zijn films net wat te haastig aan. Waarschijnlijk speelde snel geld daarbij een rol. Geniaal zijn trouwens ook de kudde mistmachines in het vijvertje.

Leuke West.

Als regisseur van korte elementen in films zoals The ABCs of Death en V/H/S vond ik hem knap waardeloos. Maar verrassend genoeg kan hij goed overweg met films die boven de 90 minuten uitkomen. Zo verraste hij me eerder al met The Sacrament en nu dus met deze.

Alleen doet hij wel net iets te hard zijn best om hier een jaren 80 sfeertje neer te zetten. In het algemeen ontbreekt het de film niet aan details, maar wel een net iets te sterk aangezette soundtrack die zeker richting het einde te veel aanvoelt als een film die heel hard probeert een jaren 80 film te zijn.

Voor de rest stelt het acteerwerk van hoofdrolspeelster Donahue ook weinig voor. Het is bovendien ook een wat ondankbare rol. Wel een betere rol van Noonan, die wel een lekker eng kereltje speelt en bij vlagen ook een echt origineel karakter.

De film voelt zeker in het eerste deel iets te leeg aan. Donahue die het huis een beetje rondloopt heeft weinig charme en kon wat mij betreft wel iets sneller gaan. Gelukkig gebeurd er net genoeg om te blijven boeien. De onverwachte moord op Gerwig is er eentje om moeilijk te vergeten.

Richting het einde ook behoorlijk sfeervol. Bij vlagen toch wel creepy en dat dat lukt bij dit soort films wil wel wat zeggen. Ook is de slotfase redelijk getikt dus blijft het boeien en eindigt met verve. Het was wel even wachtten, maar de uitwerking is het meer dan waard.

Hier en daar had de leegte iets gevuld mogen worden en de poging om een soort 80's filmpje iets te dimmen, maar dit is een heel degelijk resultaat dat goed weet te boeien. West blijft me toch wel charmeren met zijn langere speelduurfilms. Dat is toch wel een goed teken.

Spanningsloze, maar amusante horrorthriller vanuit het brede arsenaal van SyFy. House of the Witch profiteert van een lekker directe aanpak met een uitgesponnen scala aan fantasierijke en vermakelijke ideeën waartussen prima wordt geacteerd. Nadelig is dat scenarioschrijver Neil Elman de castleden opzadelt met houterige dialogen en gebrekkige personages waar ze simpelweg moeilijk op kunnen inspelen, maar zeker Emily Bader, Darren Mann en Coy Stewart doen het heel aardig. De figuren komen allemaal voortdurend creatief aan hun einde en op cinematografisch vlak ziet House of the Witch er netjes uit. Het is jammer dat de computereffecten echter goedkoop zijn, de spanning nergens sterk wordt opgevoerd en het allemaal een beetje uitdooft eenmaal de onthulling naar buiten komt.

De sterkste momenten in deze gotische horrorfilm vallen allemaal binnen de eerste helft, waarbij een zeer aanstekelijk sfeertje wordt gecreëerd rondom het landhuis. Daarnaast is de keuze van regisseur Roger Corman om Vincent Price een relatief grote rol te geven uiteraard een schot in de roos. Alhoewel dit niet zijn sterkste rol is (melodramatische personages doen toch wat onder aan de ronduit charismatische) speelt hij meer dan verdienstelijk een mysterieuze Roderick Usher. Verder gaat Corman binnen 79 minuten op het vlak van opbouw opvallend traag te werk. Het verhaal, dat uiteindelijk te weinig om handen heeft, is alleen niet waardig aan zo'n lange opbouw. De uiteindelijke slotfase is vooral melig met iets teveel steun op goedkope effecten en mislukte sfeerpogingen. De theatraal aangezette personages die waarschijnlijk vanwege de inspiratie van Edgar Allan Poe allemaal iets te kunstzinnige dialogen kennen nemen de intrigerende aspecten van het geheel weg, waardoor ik als kijker wat op mijn honger bleef zitten. Echter, zeker voor een film uit 1960, werkt de algemene sfeer meer dan degelijk.

Niet verkeerd.

Ik ben niet zo van de oudere horrorfilms, maar omdat deze toch maar genomineerd was voor de Horror K.O. maar eens bekeken. Hij is me eigenlijk nog best bevallen ook, tegelijkertijd liet Hollywood007 me kennis maken met Price, die hier duidelijk de show steelt.

Het ziet er allemaal soms behoorlijk knullig uit, vooral de vuistgevechten hebben een soort komische lading wat mij betreft. Phyllis Kirk speelt werkelijk vreselijk en daar irriteerde ik me de hele film lang aan, maar veel wonder worden genezen door het heerlijke spel van Price.

Een prima horrorfilm met hier en daar lekker mysterieus gebruik van mistmachines en lekkere sets. Acteerwerk is heel wisselvallig, het verhaal had ook wel wat meer de tijd mogen nemen wat mij betreft. Toch is dit wel beter dan de remake van 2005.

Ik heb me wel vermaakt, ik ben niet zo van de oude films, dus dat dit een voldoende krijgt zegt eigenlijk al een hoop.

Redelijke horror.

Nog nooit het origineel gezien, en deze kwam toevallig voorbij op een zender dus heb maar gekeken. Het is allemaal natuurlijk niet erg origineel en de "Bad guys" waren maar saai. Alsnog heb ik doorgekeken en zo slecht was ie uiteindelijk ook weer niet.

De spanning of angst is nergens voelbaar maar er zitten een paar prima kills in en prima momentjes om de film vermakelijk te houden. Met af en toe en lekker goor moment. Dus het is allemaal zo slecht nog niet.

Tja, wat kan ik nog meer zeggen. Als je niks te doen hebt kan je hem wel opzetten. 2,5* Zelfs Hilton viel wel mee

Enige achtergrondkennis is bijna een vereiste om House on Eden volop te kunnen waarderen, want dan kom je er al snel achter dat regisseuse en hoofdrolspeelster Kris Collins in het echte leven ook actief is als paranormaal onderzoekster. In dat opzicht is dit geheel een zelfbewuste horrorfilm die uiteraard naar het einde toe uit de hand loopt. De locatie ziet er verder sfeervol uit, maar Collins komt vervolgens niet veel verder dan de gebruikelijke schrikeffecten en een boel onsympathieke personages die elkaar voortdurend in de weg zitten. Het is al bij al kort genoeg, maar de plotwending is totaal belachelijk en er wordt veel te weinig spanning gehaald uit het eindresultaat.

Leuke spookhuisklassieker.

Toch wel weinig stemmen op MM voor een film die ondertussen wel een bekende status heeft gekregen. Tevens is dit mijn tweede horrorfilm van regisseur Castle. De eerste die ik van hem zag, The Tingler, vond ik ook al leuk. Maar House on Haunted Hill is wel de betere horrorfilm.

Het komt wel wat traag op gang na een erg leuke opening en een introductie van horroricoon Price. Price heeft maar weinig slechte rollen gespeelt in zijn carrière, op horrorgebied dan. Die man is gewoon helemaal geschikt voor horrorfilms, en ook hier heeft hij weer een leuke rol. Alhoewel net wat anders.

De film moet het niet perse hebben van het acteerwerk of personages. Die zijn allebei niet heel bijzonder. Vooral Craig als Nora was maar een vervelende prestatie. Andere rollen zijn vooral onzichtbaar en leveren redelijk standaard prestaties af. Op Price na is er niemand die er echt bovenuit steekt.

De sfeer die door het huis sluipt is de grote schakel van de film. Die werkt namelijk erg goed. Ondanks dat de film gedateerd is, is er niks mis met de sfeer. Het zwart-wit van de film wordt uitstekend gebruikt om de hoekjes te verlichten of juist te verdonkeren. Het niet al te prominent aanwezig zijn van de soundtrack laat ook regelmatig spannende momenten opkomen. Die werken echter alleen als je jezelf een beetje wil overgeven aan de sfeer, want het is wel makkelijk om over een film uit 1959 te roepen dat ie niet eng is.

Huis is voor de rest uitstekend gedecoreerd. Leuke locatie, leuk huis. Het zijn allemaal cruciale ingrediënten die dit een goede film maken. Hier en daar zitten er zelfs een aantal schrikmomenten in, die eigenlijk helemaal niet verkeerd werken. De finale, waarin blijkt dat er een perfect-crime plot achter zit, is wat flauw, maar doet geen grote afbreuk aan de rest van de film.

Charmante en sfeervolle spookhuisklassieker dit. Uitermate goed mee vermaakt. Ik vraag me af of er nog meer van dit soort spookhuishorrors zijn die ook zo goed werken.

Niet bijzonder.

Origineel nog niet gezien, maar ik kan haast al raden dat dit het origineel niet haalt. Het begon nog wel hoopvol met een erg interessant verhaal, maar het is allemaal nogal saai en niet erg sfeervol of effectief uitgewerkt daarna.

Rush is wel leuk als de miljonair, maar al snel kantelt de boel een beetje als de "spanning" moet beginnen. Er ontbreekt namelijk iets, het is niet spannend. Daar helpen een aantal geesten en spoken ook niet bepaald bij, maar aan het huis zijn wel veel details besteed.

Onvoorspelbaar is het zeker, met hier en daar een originele insteek maar het was niet echt genoeg. Dit had veel enger en effectiever moeten zijn, want het eindresultaat is gewoon niet uitdagend, spannend of sfeervol genoeg. Daar helpt de vrij bekende cast ook niet aan mij helaas.

Toch wel extra puntjes voor het acteerwerk en het lekker mooie en creatieve huis.

Tja.

Matige horror dit, maar dat kan je direct verwachten als je naar de poster kijkt van deze film. Deze film is dan ook met een budget van enkel 400 dollar gemaakt, dus veel rondvliegende objecten, enge geesten of practical effects zal je niet tegenkomen. Wel een erg klassieke spookhuisfilm.

Dit soort films behoren een beetje tot het soort film die je ook zelf kan maken. Makkelijk zelfs, want veel moeilijke dingen worden er hier niet gedaan. Erg spannend of eng wordt het ook niet, op een paar redelijk bijzondere scenes richting het einde na. In het algemeen is het alleen niet zo bijzonder, en opnieuw, dat valt te verwachten.

Hunt doet het redelijk en het eerste kwartier is het nog een interessant personage. Jammer dat hij niet bepaald ondersteund wordt door de regie. Aan logica doet de film niet, want dit is weer zo'n film waar het personage zijn camera meeneemt voor de meest onlogische redenen. Gewoon alles filmen wat op je pad komt en tegen jezelf praten zijn nu behoorlijk de norm geworden.

Verder kent de film opvallend genoeg een overvloed aan split-screens en tri-screens maar of het veel toevoegt behalve af en toe een leuke look? Nee, niet echt. Het draagt niks bij aan de spanning of de beelden zelf, behalve dat je nu uit de ogen en naar de ogen van het hoofdpersonage kijkt.

Horror is verder erg simpel en beperkt zich tot de typische glitchy beelden en bonkende geluiden. Spannend wordt het vaak niet neergezet en Hunt loopt zo lomp met de camera rond dat je gelijk al met je ogen begint te rollen van ongeloof. Geest zelf is verder ook maar een luie verschijning helaas.

Enkele leukere ideeën zoals dat lampje en de motion detector, maar verder heeft deze film maar weinig te zijn behalve een ultragoedkope variant op Paranormal Activity, die eigenlijk ook al niet zo duur was. Dit kan menig kijker zelf ook wel in elkaar steken, veel passie zit er ook niet in. Tegen het einde krijgt de film iets meer vaart, en het is met een speelduur van 74 minuten zo voorbij, maar dit soort films kan je als horrorfan met een gerust hart overslaan.

Deze zwakke inspiratie voor de best vermakelijke remake had op voorhand geen lage verwachtingen. Nu zal ik wel bekennen dat een 80s slasher me nooit helemaal zal liggen, maar enkele voorbeelden uit die tijd zijn niettemin vermakelijk en soms zelfs meer dan degelijk. Dat was bij deze film helaas niet het geval. Het was een uiterst vermoeiende film met een hoop onzinnige scenes en een belachelijke uitkomst. Daarnaast, al is dat niet bepaald nieuw, is het acteerwerk van de film compleet brak. Slashers zijn dan wel populair geweest in die tijd, maar in de tijd van tegenwoordig zijn een hoop verouderde elementen amper meer aan te zien. Zo ook hier, al had daarvan een deel vergeven kunnen worden als er ook iets te bieden was qua horror. Ook dat mocht echter niet baten. De moorden zijn saai en de spanningsbogen afwezig. Hierdoor was de best redelijke speelduur van 91 minuten een zware zit.

Goed geacteerde thrillerfilm die zichzelf presenteert als langzaam ontluikende escalatie met een paranormaal tintje, ook al komt dat tweede nogal teleurstellend voor de dag. Het grootste euvel van A House on the Bayou is de verschijning van Jacob Lofland, die simpelweg niet heel intimiderend voor de dag komt als Isaac. Het (en zijn) acteerwerk is zonder meer overtuigend en professioneel, maar de kijker wordt op deze manier weinig angst ingeboeid. Wanneer het op de fantasierijke inslag komt, kan regisseur Alex McAulay met niet veel meer aankomen dan een donker kamertje en wat snelle grapjes. Waar de grootste potentie dus ligt worden geen kansen aangegrepen, maar het blijft wel boeien, ondanks de afwezigheid van stabiele spanning/sfeer.

Herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Lars von Trier levert één van de meest unieke en gestileerde films af binnen het huidige decennium. Matt Dillon doet het uitstekend in de hoofdrol en de opdeling in hoofdstukjes is uitermate interessant, het feit dat er op de achtergrond gedetailleerde onderzoeken zijn gedaan breekt bovendien geregeld door. Tussendoor zijn de interrupties in de vorm van conversaties tussen Dillon en Bruno Ganz iets te prominent aanwezig, maar verder heb ik nog altijd weinig te klagen. De ruime speelduur binnen zo'n mistroostig neergezette wereld nodigt niet bepaald uit voor een gezellige filmavond, maar op cinematisch vlak staat de film als een huis (pun intended).

Redelijke Roth.

Grappig dat ook Roth nu nieuwe paden verkend. Zijn volgende project Borderlands moet ook weer een actiekomedie voorstellen dus het lijkt erop dat zijn horrordagen tot een einde gaan komen. Met deze film blijft hij nog steeds in hetzelfde vaarwater, maar met een andere koers.

Deze film geeft een sterke Goosebumps-vibe. De toon is hetzelfde, alleen met een ander concept. Verwacht in deze film niet dat er een hele stad wordt overgenomen voor monstertjes, Roth bewandelt een iets saaier pad. Niet slecht uitgevoerd per definitie, maar wel een redelijk tamme uitweg.

Visueel ziet deze film er verzorgd uit. Er is werk gemaakt van de details en de sfeer zit er goed in. Dit zorgt ervoor dat deze film nooit moeilijk uit te kijken is. De CGI is ook passend en speels, maar als geheel had het iets meer lol mogen hebben. Er straalt niet zo veel plezier van deze film af, terwijl dit nu juist precies de film is waar dat wel zou moeten.

Acteerwerk is redelijk. Black en Blanchett gunnen Vaccaro geen ruimte om echt goed te acteren. Ze vormen beiden een goed duo. Niemand speelt daarnaast echt matig, maar Vaccaro is wel ietwat underwhelming. Verder is Roth iets te ongeduldig en opdringerig door de achtergrondproblemen er iets te dik op te gooien. Denk maar aan Vacaro die direct in tranen uitbarst als Black zijn moeder tijdens het begin betrekt in de conversatie. Toch een wat ongemakkelijke scene.

Speelduur is redelijk flink, maar de film is best uit te kijken. Ik hoopte eigenlijk op wat meer gekte en plezier, maar deze film gaat wel uiteindelijk richting een saaie uitweg. De boze tovenaar die weer uit de dood op komt staan. Erg jammer aangezien dat huis propvol zit met ideeën waar je leuk mee kan uithalen.

Ik heb me wel vermaakt met deze film, maar Roth is soms iets te ongeduldig met het verhaal. Er straalt net iets te weinig plezier uit, maar als geheel is het verzorgd en kent de juiste toon en sfeer voor de setting. Een paar leuke ideeën met het huis, en that's it. Deze film benut helaas zijn potentie niet genoeg.

Vreemd maar goed.

Dit soort films kijk ik meestal een stuk eerder, maar ik heb voor een tijd even een Netflix-pauze genomen en besloot pas terug te gaan toen ik onderweg was naar Oostenrijk. The House werd tijdens die tocht bekeken en ik kan moeilijk zeggen dat het geen goede film was. Het helpt dan ook dat er sprake is van een aparte stilering.

Deze film verdeelt zichzelf over drie korte verhaaltjes die zich allemaal op dezelfde locatie afspelen. Je zal denken dat dezelfde regisseurs een zelfde soort tonen aanhouden, maar dat is juist wat The House leuk maakt. Elk verhaaltje is een eigen genre. Het begint als een sfeervolle horrorthriller, daarna komt een komisch verhaaltje om te eindigen met een wat sentimenteler en hallucinanter stukje.

Ik moet zeggen dat ik de grootste liefhebber ben van het eerste verhaaltje. Is qua animatie het knapst in elkaar gestoken en blijft door het mysterieuze verloop altijd boeiend. Ietwat ouderwets en de stemmencast is niet zo sterk, maar verder knap in elkaar gestoken en een stukje dat de sfeer perfect weet te hanteren. Het einde ervan verrast compleet. Kan dit verhaaltje makkelijk een 4,0* geven.

De twee andere verhaaltjes vond ik niet zo sterk als de eerste, maar nog steeds top. Ze interesseren iets minder en zijn niet zo gedetailleerd als het eerste stukje, maar de animatie blijft nog altijd knap en zeker het laatste stukje kent een sterk einde. De verhalen passen naar mijn inzien niet helemaal achter elkaar, maar dat neemt niet weg dat elk stukje eigenzinnig en apart genoeg is om niet te vervelen.

Ik vond het een leuke verrassing. Netflix is best lekker bezig de laatste tijd. Weten weer de juiste regisseurs een platform te geven om hun talenten direct te presenteren aan een groot publiek. Wie denkt dat alle verhaaltjes eenzelfde toon aan zullen houden zijn gedoemd bedrogen te worden, maar wel wacht je niettemin een vermakelijke en aparte film op van een aantal talentvolle makers.

Housebound is een prettige genrewisselwerking van regisseur Gerard Johnstone, die hiervoor enkel aan tv-series heeft meegewerkt. In principe is de film moeilijk in een bepaald hoekje te categoriseren, aangezien Johnstone het vertikt om zijn film naar een enkele richting toe te werken. Daarop blijft de toonzetting van de film voortdurend draaien en dat levert een soms taai eerste uur op, maar na enige tijd heeft Housebound z'n draai dan gevonden en loopt het verhaal lekker. Daarbij profiteert het van lekker droge humor en een uitstekend acterende Morgana O'Reilly. Het is jammer dat Johnstone de uiteindelijke spanningsboog niet echt effectief weet uit te werken waardoor het resultaat allesbehalve spannend is, maar de humor en plotwendingen compenseren daar voldoende voor. Op cinematografisch vlak oogt de film iets te braaf, maar zeker niet onverzorgd. Het eindresultaat is een prettige en vermakelijke mix die genoeg te bieden heeft om een speelduur van 109 minuten te rechtvaardigen.

Vermakelijke, wendingrijke romantische thriller en de beste film van regisseur Paul Feig in tijden. The Housemaid moet het vooral hebben van de inhoud, omdat de vormgeving niet al te bijzonder is. De felle filters en de zeer overzichtelijke beeldvoering verraden dat het verhaal alle voorrang krijgt en weerhoudt daarmee gezien te worden als ware ervaring, maar het capabele acteerwerk van Sydney Sweeney, Amanda Seyfried en Brandon Sklenar zorgt voor voldoende afleiding. Alhoewel de grote plottwist snel te verwachten is, blijft de uitgesponnen speelduur altijd onderhoudend en dat levert een fatsoenlijke kijkervaring op, maar zeker niet de film van 2025.

Regisseur Bobby Roe vond op conceptueel vlak met het vorige deel duidelijk zijn eigen kleine succes, want drie jaar later stond het vervolg alweer voor de deur. Sommige regisseurs kiezen ervoor om met een vervolg compleet nieuwe wegen in te slaan, maar voor 70 minuten lang herhaalt Roe hier precies hetzelfde gegeven. Er wordt iets meer achtergrond toegevoegd aan The Houses October Built 2, maar als het eerste deel je al niet zo kon smaken zal je met het vervolg absoluut geen vernieuwing krijgen. De sterkste scenes zijn afkomstig vanuit de momenten met de teamleden die zo'n spookhuisattractie betreden, waarvan de vervloekte hooirit het duidelijke hoogtepunt vormt. Het toeren door Amerika waarbij de haunts één voor één worden bezocht is voor enige tijd leuk, maar Roe neemt wel behoorlijk de tijd om al die stukken door te lopen. Als de boel dan wederom escaleert weet Roe plots weinig meer aan te vangen met het geheel, net zoals in zijn eerste film. Het spookvrouwtje, dat zowel op deze als de poster van het vorige deel afgebeeld staat, roept geen enkele dreiging op en ik vind het dan ook zeer merkwaardig dat de makers haar weer hebben teruggebracht. Aangezien dit uiteindelijke vervolg min of meer precies dezelfde structuur doorloopt als voorheen ga ik ervanuit dat een derde deel er niet meer aankomt. Het algemeen negatieve signaal vanuit het publiek lijkt me meer dan duidelijk.

Mwa.

Geen hoogvlieger in het genre en een lichte teleurstelling. De opzet is best leuk, maar de uitwerking laat regelmatig wat wensen over. Ik had mijn verwachtingen best hoog staan, maar achteraf ben ik wel opgelucht dat ik er geen geld aan heb uitgegeven.

Acteerwerk is best goed. Iedereen speelt keurig naturel ondanks dat elk personage in een wat stereotiepe hoek wordt gedrukt. Elk type zien we eigenlijk in een hoop soortgelijke films ook terug, waardoor het wat uniekheid in het schrijfwerk mist. Gelukkig is het acteerwerk zelf een goede compensatie.

Het duurt lang voordat de film een echte horrorfilm wordt. Het is vooral een tour van 70 minuten door allerlei spookhuizen die dus op een found-footage achtige manier in beeld worden gebracht. De laatste 20 minuten kennen weer "echte" horror maar aangezien dat zo laat in de film tevoorschijn komt zou je denken dat ze het net zo goed bij de spookhuizen hadden kunnen houden.

De spookhuizen zijn best interessant en daar houdt de film voornamelijk zijn kracht uit. Veel pogingen tot echte horror vallen wat plat en komen vooral met een aantal suffe ideeën. Een voorbeeld is het figuurtje dat op de poster staat afgebeeld. Wat een dwaze verschijning was dat.

De film duurt niet al te lang en het tempo ligt aardig hoog. De leukste stukken zitten hem toch in de spookhuizen zelf, want de echte horror is gewoon niet zo interessant. De film weet er nergens mee op te vallen. Ik mis ook een beetje een Halloween-sfeertje. Dat zou geen probleem moeten zijn in dit soort omgevingen, en toch merkte ik er vrij weinig van. Een gemiste kans.

Erg suf.

How High bevat een ideale les voor aanstormend filmtalent op het vlak van regie. Die les is namelijk: hoe kan je een film met een degelijk concept en redelijk wat middelen tot z'n beschikking toch ruineren? Deze film is toch wel 1 van de grootste tegenvallers van de huidige maand. Ik had een vlotte film verwacht, maar kreeg een dubieus resultaat.

Om te beginnen kent How High een cast die nergens een komische noot kan raken. Method Man en Redman vervullen de hoofdrollen. Jammer dat hun artiestennamen grappiger zijn dan hun acteerwerk hier. Er zit eigenlijk geen enkele leuke grap bij, eerder vermoeiende grappen. Het gaat maar door en door, maar de leukere grappen komen nooit van hen. Dat geldt overigens ook voor de andere castleden.

De beste humor zit vaak in wat brute beelden tussendoor met het gebruik van drugs. Deze film kent soms foute humor die best lomp om de hoek komt, en die vormen de beste scenes. Deze scenes zijn echter schaars, en How High bestaat uiteindelijk vooral uit vervelende humor met oersaaie personages en een ontzettend voorspelbaar verhaal. Pijnlijk om te bedenken omdat het verhaal juist onvoorspelbaar en fout wil zijn.

Het tempo zit er nauwelijks in en het verhaaltje is redelijk vermoeiend. Het concept moet voor een hoop leuke ideeën zorgen, maar regisseur Dylan komt niet verder dan wat lawaaierige typetjes, heel veel drugsverwijzingen en wat geschreeuw. Het kan misschien werken voor enkele mensen, maar ik vind het vooral lui en vermoeiend, en daarnaast doen al zoveel andere films precies hetzelfde.

Nee, dit was hem niet. Vervelende en behoorlijk flauwe film. Veel humor leunt op het gebruik van drugs, maar ondertussen zijn deze grappen volledig uitgemolken en deze film weet er geen enkele keer een vernieuwend element aan toe te voegen. Vermoeiende film die uiteindelijk maar niet over leek te gaan. Een bombastische finale brengt daar helaas te weinig verandering in. Erg jammer.

Degelijk.

Doet qua verhaal inderdaad een beetje denken aan The Road maar qua setting staat er tussen deze 2 titels een wereld van verschil. Moet ook zeggen dat The Road er uiteindelijk wel als winnaar uitkomt, omdat die redelijk op zichzelf was en How It Ends toch wel iets meer richting mainstreamkijkers gericht lijkt te zijn.

Maar qua uitvoering is het best degelijk, al had de regie wel wat pit kunnen gebruiken. Het oogt allemaal redelijk braaf terwijl zo'n setting eigenlijk wel wat hardheid nodig heeft. Maar heel bruut of gek tref je het hier niet, meer een braaf avonturenfilmpje.

Het helpt ook niet helemaal dat Theo James tegenwoordig een reputatie lijkt te hebben om in simpele mainstreamfilms mee te spelen dus dan trekt zo'n film als deze het verkeerde publiek. Ondanks dat de opzet nog wel mainstream is, is de aanpak toch wel iets anders en lijkt op een ander soort publiek te mikken.

Maar James doet het wel naar behoren. Maar Whitaker overklast hem wel degelijk. Wel 1 van zijn betere rollen die hij recent heeft gespeeld. Dove maakt als derde wiel iets minder indruk. Maar op acteerwerk valt er uiteindelijk toch weinig te klagen.

Het ziet er allemaal netjes uit. Het kent zo zijn spannende, maar wel een beetje typerende apocalypse-momenten. Maar het mag allemaal wel iets harder en bruter. The Road was destijds bijvoorbeeld een behoorlijke hap, maar deze film lijkt het allemaal iets minder aan te durven.

Desondanks nog wel een degelijke film. Duidelijk met een redelijk budget, maar wellicht verkeerde gepromoot.

Matig.

Carrey doet het doorgaans goed bij mij, maar dagenlang nadat ik deze film zag twijfelde ik of hij nou echt in deze film hoorde of niet. Het is zo'n bizarre verschijning dat je je direct eventjes afvraagt wat er mis is gegaan bij de casting, maar uiteindelijk werkt het dan wel.

Een budget van 123 miljoen, maar ik kan niet zeggen dat het erg te merken is. Ik vond alles er bijzonder goedkoop uitzien, van de weinig fantasievolle kostuums naar de setting zelf. Ik zou niet hebben gedacht dat het budget boven de 40 miljoen uit zou komen, maar blijkbaar is het dat budget nog keer 3.

Carrey is een bijzondere verschijning, zoals ik al eerder aangaf. In het begin denk je dat hij totaal niet in het plaatje past, en ik moet zeggen dat ik nog nooit een prestatie heb gezien waarbij een acteur zo goed in het plaatje past, terwijl dezelfde acteur ook totaal niet in het plaatje past. Carrey eist alle ruimte op waardoor de andere acteurs geen ruimte krijgen, maar is regelmatig best grappig.

Vooral omdat Carrey zo opgaat in zijn rol. Zijn gekke bekken en bewegingen zijn af en toe gewoon zo gek dat het voor een lach zorgt. Hij is ook geen moment subtiel hier, wat de subtielere momenten doet vernietigen. De gehele finale, die wat sentimenteler is, heeft hierdoor geen effect. Ook wanneer de stad de grinch voor paal zet doet Carrey alles zo over-the-top dat het uiteindelijk geen effect meer heeft.

Verder vond ik het visueel niet heel bijzonder. Het is duidelijk dat dit een eigen wereld moet voorstellen, maar veel verder dan een toneelstukje vond ik het niet komen. Genoeg details, maar de look ziet er gewoon te lomp uit. Ik ben normaal niet zo'n fan van CGI, maar hier had het af en toe wat meer mogen zijn. Nu lijkt het te veel op een wandelende poppenkast.

De speelduur is ook relatief lang en clichés volgen elkaar snel op, maar heel ernstig is het allemaal ook weer niet. Hier en daar wat irritaties omdat het verhaal zo veilig is geschreven, maar Carrey zorgt regelmatig voor een lach. Het is te doen, maar dit is een film die ik snel weer ben vergeten, buiten Carrey zelf dan.

Beanie Feldstein doet het uitstekend in de hoofdrol en toont dat ze talent heeft wanneer het aankomt op komische timing, maar in principe is de gehele cast erg charmant. Regisseur Coky Giedroyc ondersteunt het op visueel vlak onvoldoende, maar weet niettemin een aardig tempo te creëren zodat het wel blijft boeien. Met het sfeertje zit het evenzeer goed, waar de acteurs en actrices zich duidelijk prettig in voelen. De droge humor is bovendien fijn, alhoewel de film zichzelf weleens vertilt eenmaal het neerkomt op de drukkere scenes. Uiteindelijk is het jammer dat het best lollige verhaal na enige tijd het veld moet ruimen voor moraal en dramatiek, want die komen beduidend minder sterk voor de dag. Uiteraard noodzakelijk om het gebeuren een beetje te sturen, maar toch wat saai uitgewerkt door het scenario van Caitlin Moran. Verder vormt How to Build a Girl makkelijk en vlot vermaak dat me geen moment echt heeft verveeld.

Schattige ode aan kosmische horror met een overtuigende drang om praktische effecten neer te zetten. Het is in een hoop opzichten te merken dat regisseur Stewart Sparke nog een hoop dingen te leren heeft, maar hij straalt effectief plezier uit binnen How to Kill Monsters. Het acteerwerk van Lyndsey Craine en de twee agenten is daarbinnen aardig en de effecten zijn best gedetailleerd in elkaar gezet, maar de digitale effecten (waar er ook genoeg van zijn) overtuigen spijtig genoeg minder. Op het vlak van grafisch bloedvergieten is de boel bovendien te braaf en het camerawerk te afstandelijk om een filmische ervaring goed neer te zetten, maar het vermaakt allemaal zeer degelijk en vormt daarmee een eindgeheel waar zo langzamerhand echt wel een groot budget voor mag worden uitgetrokken in cinemaland.

Schattig.

Aanvankelijk geen film die ik snel had opgezet, maar toen ik de film op een dag toch eens heb aangezet bleek het in bijna elk opzicht behoorlijk mee te vallen. Vaak zie je dit soort romantiekfilms in het water vallen met conceptjes die iets te flauw zijn, maar deze film weet er nog wel erg leuk mee om te springen.

Vooral omdat de verhouding tussen Hudson en McConaughey ook echt werkt. Twee gezichten die totaal niets met elkaar hebben en waarvan er eentje de ander zelfs voor de gek houdt, maar apart van elkaar zijn het twee goede rollen die vooral het maximale uit hunzelf weten te halen om het verhaal op de rails te helpen. Regelmatig zorgt het voor dolkomische situaties.

Het is wat flauw aan de kant van humor en het duurt allemaal ook wat lang, maar dat mag de pret weinig drukken. De naam verraadt misschien een film die erg simpel te werk gaat en dat is dan ook wel zo, maar toch heeft dat in dit geval wat meer om het lijf. Niet omdat het verhaal zelf veel sterker wordt gemaakt dan dat het is, wel omdat de chemie gewoon werkt waardoor de film zelden verveelt. Ik heb er weinig op aan te merken, leuk vertier van 2 uur.

Flauwe Pegg.

Als acteur ontbreekt het hem niet aan acteertalent. Hij weet van de meeste rollen wel wat te maken en doet daarin vrijwel altijd wat hij moet doen. Hij kan zich ook een aardig charme veroorloven die hem in bijna elke film vooruit weet te helpen. Het jammere is dat hij alleen weleens moeite heeft om de juiste films uit te kiezen.

Dit keer kiest hij voor een film met een lange en ambitieuze titel, maar vervolgens ook met een inhoud die erg simpel te noemen is eenmaal deze volledig wordt onthuld. Eigenlijk is het vooral nog een toevoeging aan het soort film die belicht dat succes qua rijke banen niet rooskleurig is, maar wie bekend is met Pegg zal wel weten dat daaraan de nodige excentriekheden worden toegevoegd.

Het acteerwerk is niet briljant van de overige rollen, alhoewel ook niet zozeer slecht. Het personage van Fox wordt erg geslaagd geïntroduceerd maar vervolgens ook wat van het doek verwijderd. Dunst komt ook niet helemaal uit de verf door een vooral gebrekkig script die haar in een erg eentonige prestatie dwingt. Het is dus al moeilijk om een band te zien ontstaan tussen haar en Pegg, en dat lukt dan ook niet helemaal.

De soms grappige situaties, redelijke decoraties en een verloop dat zichzelf lang genoeg inleidt om niet meteen voorspelbaar te zijn worden helaas wat tegengewerkt door een grotere hoeveelheid suffe grappen, weinig geslaagde personages en een te lang verloop. Fans van Pegg zullen er vast wel wat vermaak uithalen, maar wie er niet zoveel mee heeft zal waarschijnlijk z'n schouders ophalen voor deze film.

Vermakelijke film die natuurlijk meteen doet denken aan Kind Hearts and Coronets. Een concept dat vlekkeloos wordt uitgevoerd met dank aan een gebalanceerde, keurige hoofdrol van Glen Powell. Zijn postuur leent zich niet altijd voor dit wat sullige personage, maar toch gaat hij goed op in het verhaal. Vanaf dat punt brengt regisseur John Patton Ford een gezellig vlotte, onderhoudende komediethriller die helaas vaak te lang stilstaat bij randzaken. De volledige verschijning van Margaret Qualley is daartussen ook onnodig. Weinig toevoeging en vooral te clichématig met de excentrieke vormgeving. Dankzij de vlotte montage blijft het allemaal wel boeien, maar na enige tijd besloop mij als kijker wel een gevoel van veiligheid, een gevoel dat verraadt dat de makers niet bepaald op zoek waren naar risico's en altijd braaf de voorgetekende lijntjes hebben gevolgd.