Meningen

Matige actiefilm.

Net als Parker een tegenvaller in de Statham films. Een acteur die ik eigenlijk wel graag zie door z'n vlotte bewegingen en soms ook redelijke acteerwerk. Of hij nou de beste is, niet echt, maar meestal goed genoeg voor een voldoende.

Deze film krijgt dat echter niet. Het had best een goede cast, Ryder, Griffo, Franco en Bosworth doen allemaal vrolijk mee. Vooral Bosworth overtuigd. Jammer dat de actie saai is en te snel gebeurd. Er zijn geen echte goede scenes waardoor je aandacht afhaakt.

Toch wel jammer, want ik had hier wel zin in.

Geestig.

Voor een Nederlandse komedie, opvallend geestig en vlot in elkaar gestoken. Tuurlijk, een perfecte film is dit absoluut niet, maar het komt toch aardig in de buurt. Het is alleen wel net iets te nutteloos hier en daar en niet altijd even geweldig.

Maar de film gooit opvallend vaak raak met een aantal geslaagde grappen. Vooral de drugsdeal met een aparte drugdealer was hilarisch. En voor de rest een hoop plezier, geschreeuw en geinige momentjes. De film schakelt eigenlijk nagenoeg geen enkel moment over in drama.

Daarbij prima acteerwerk van de heren. De Hoog is soms net iets te kneuzerig om zo'n opvliegend en druk personage te spelen, maar voor de rest heel aardig. Het gaat er best geestig aan toe en ik moest opvallend vaak eventjes lachen.

Voor de rest ook vlotte editing die er goed in gaat. Beetje jammer dat Karthaus als regisseur niet verder lijkt te kijken dan NL komedies, want de regie ziet er hier best aardig uit. Voor de rest zitten er wel een paar iets mindere momentjes in, maar gelukkig niet te veel.

Grappige en vlotte komedie. Opvallend beter dan de algemene Nederlandse komediefilm, en opvallend vlotte montage. Maar voor de rest niet veel meer dan een simpel tussendoortje. Karthaus mag serieus een iets beter project overwegen.

Stelt niet veel voor.

Ook zo'n typische dansfilm. Je ziet ze tegenwoordig wel vaker voorbijkomen. De 1 is wat beter dan de ander. Honey behoort echter tot de groep film waarvan de ander dus beter is. Qua dans blijft de Step Up-reeks wel de betere reeks binnen het genre. Ook geen briljante reeks, maar qua dans wel redelijk spetterend.

Al moet ik zeggen dat Alba wel beter kon dansen dan ik aanvankelijk dacht. Het is wel vaker zo dat de achtergrondartiesten veel beter kunnen dansen dan de acteurs en/of actrices die in de spotlight staan. Maar Alba weet zich nog wel te redden, alhoewel er voor een groot deel weinig spetterende achtergrondartiesten bij komen staan.

Maar qua regie stelt dit gewoon weinig voor. Op veel elementen. Zo begint het eigenlijk al met de dans, die helaas nooit heel spectaculair weet te zijn. We hebben nog wel een leuke einddans, maar voor de rest stelt het allemaal niet zo veel voor helaas. Het is niet slecht, maar filmisch gezien niet zo boeiend.

Camerawerk is ook iets te afstandelijk, en daar leiden voornamelijk de dansscènes onder. Bij vlagen ook wat apart geëdit. Zeker die eerste clip die Alba danst. Alba komt daar namelijk vaker in beeld dan de artiesten zelf. Nu valt dat mij sneller op, maar ik zie dit vrijwel nooit in professionele videoclips.

Maar ook qua plot wil de film nooit afwijken van een nogal standaard dansgebeuren. De goede ziel die weinig kans maakt op een grote carrière, die echter ver buiten handbereik lijkt te zijn. Maar dan krijgt ze natuurlijk wel een kans, waarbij ze er later achterkomt dat de roem toch niet zo leuk blijkt te zijn. Deze film wijkt er geen enkel moment vanaf.

Qua sfeer en detail ontbreekt er hier en daar ook te veel. De aankleding van de decors, die extra dingetjes. Woodruff slaat ze eigenlijk gewoon over, wat wel jammer is, want zo kom je als regisseur niet snel verder. Nu denk ik eigenlijk ook dat de enige reden waarom deze film wat beter is gaan aanslaan bij het grotere publiek, Alba is. En tja, die poster is natuurlijk voor een bepaalde doelgroep erg aantrekkelijk..

Weinig bijzondere film, met wel goed acteerwerk van Alba en een aantal andere karaktertjes. De einddans is nog wel de moeite waard, maar voor de rest kan je dit overslaan zonder een toevoeging aan het dansgenre gemist te hebben.

Een vooruitgang.

Ten opzichte van deel 1 dan. Ik had er mijn twijfels voor, want de speelduur was een aanzienlijk stuk langer en deze regisseur stond ook al aan het roer bij deel 1, maar niets is minder waar. Er zit vooruitgang en verbetering in, maar het verhaal volgt dit keer wat veiliger de formule van andere, soortgelijke dansfilms.

Honey was destijds een film die op een matige wijze een relatief origineel verhaal wilde vertellen, voor die tijd dan. Dit tweede deel heeft weer meer weg van films zoals Step Up en Bring It On. Een danscompetitie is weer aan de orde, en Woodruff blijft zich veilig aan het recept houden van dit soort films. De eigenzinnigheid verdwijnt, maar er komt vermaak voor in de plaats.

Een nadelig onderdeel van deze film is de speelduur, die veel te lang doorratelt zonder echt veel te vertellen. Veel diepgang zit er niet in, en het acteerwerk is ook niet geweldig. Graham doet het nog aardig, maar de brutaliteit die haar karakter voortdurend uitstraalt maakt het de kijker moeilijk om haar sympathiek te vinden. Ik snap dat de harde randen in het begin nog te rechtvaardigen zijn, maar haar grote mond is blijvend, en daarom boek je qua sympathie geen vooruitgang.

Op het visuele niveau is er wel veel vooruitgang geboekt. Woodruff heeft duidelijk wat meer ervaring opgedaan en verandert wat in zijn regie. Honey 2 is ten opzichte van deel 1 iets agressiever en professioneler geregisseerd. Het verhaal kent nog de nodige gaten, maar de beelden zien er cinematografisch beter uit en kijken ook lekkerder weg. De dansbattles zijn vermakelijk en de choreografie mag er best wezen. Ik vond het een prettige verrassing.

Echt geweldig is het helaas nog steeds niet. Het verhaal blijft aan de beperkte kant en de personages zijn matig. Woodruff probeert heel veel personages een vorm te geven, maar slaagt hier nooit in. Het verloop is wat vermakelijker, qua tempo is het ook wat beter, maar in het algemeen kan deze film alsnog niet opvallen tussen de andere dansfilms.

Relatief belachelijke film die enkel het herfstsfeertje nog wel amusant neerzet, maar daar is dan ook alles mee gezegd. In Honeyspider loopt het vooral over van rare ideeën die geen moment met elkaar samengaan, waardoor de climax dan ook bedenkelijk voor de dag komt. Het is allemaal een nogal geforceerde poging om met iets origineels te komen, maar regisseur Josh Hasty zet er een verwarrende en vooral saaie film mee neer. Mariah Brown overtuigt spijtig genoeg niet in de hoofdrol en de lollige setting van de bioscoop wordt veel te snel achterwege gelaten, om met een halfbakken en lelijk geschoten finale te eindigen. Het is wel te begrijpen dat dit geheel de benodigde populariteit mist.

Goedkoop ogende, maar niettemin sfeervolle en goed doordachte mysteriefilm met wat uitstapjes naar zowel dramatiek als horror. Nadelig aan dit soort projecten is dat het acteerwerk niet al te best is en ook Dark Water moet daar wat kracht aan inboeten, maar regisseur Hideo Nakata houdt de sfeer gelukkig goed vast. Zo weet de inhoud best onderhoudend uit de hoek te komen en zitten er een aantal verrassende wendingen in naar de finale toe. Echt spannend willen dit soort films ondertussen niet meer worden, maar er hangt een akelige toon en het ziet er zelfs met betrekkelijk weinig financiële middelen helemaal niet onaardig uit. De laatste 5 minuten hadden van mij niet gehoeven, maar er is met het overige gedeelte weinig mis.

Matig.

Hood of Horror is een bijzonder project waarvan je de ellende al voelt hangen wanneer Snoop Dogg zichzelf redelijk prominent op de poster zet. Als zanger is het uiteraard iemand met een goede status, maar als acteur zie ik hem liever niet. Ik heb nog geen rol van hem gezien die me op andere gedachte kan brengen.

Regisseuse Title mikt met deze film vooral op lol, maar toch spelen heel veel personages alsof ze in een bloedserieuze film zitten. Veel van de verhaaltjes komen met een onderliggende, emotionele boodschap die juist een tegendraadse toon vormen met de lompe, grappige horrortoon. Elk verhaaltje voelt hierdoor erg uit balans, en dat lijkt me niet de bedoeling.

Wat deze film leuk maakt zijn de cheesy effecten en opvallend gruwelijke horrormomenten. Het bloed mag op behoorlijke wijze vloeien in deze film, en daarnaast zijn enkele kills het ook behoorlijk waard. Veel leuke vondsten, veel praktische horror, Title mikt zeker in de juiste hoek maar de afleiding is te prominent aanwezig om het helemaal te laten werken.

Snoop Dogg is een erg misplaatst personage die voor behoorlijk wat ongemak zorgt. Naast zijn slechte acteerwerk voel je gewoon de arrogantie hangen. Het eerste verhaaltje wordt behoorlijk slecht geacteerd en kan enkel profiteren van de kills. Het tweede verhaaltje is zo extreem in funfactor dat het leuk is, maar anderzijds ook erg extreem met de emotionele kant. Het is een heel zielig verhaal met een hoop lompheid eromheen, die dit verhaaltje als een bittere pil laten smaken. Het laatste verhaaltje was eigenlijk gewoon dom, en kan enkel en alleen profiteren van de lompe horror.

Matige anthologie die wel het potentieel had om erg leuk te kunnen zijn, maar vervolgens zo veel doet om dit weer tegen te werken dat het resultaat er doorbaken uitkomt. Het lijkt alsof Snoop Dogg en Title erg veel creatieve meningsverschillen hadden, er niet uit kwamen, en toen besloten allebei hun visies erin te gooien. Dit had beter moeten zijn. Jammer.

Spielberg's speeluurtje.

Hook is absoluut geen verkeerde film, zeker voor Spielberg zijn doen kon ik het net iets beter waarderen, maar echt briljant vond ik het ook niet. Het werd echter de slechtste film van Spielberg genoemd, maar daar ben ik het niet mee eens. Die titel vind ik eerder treffend bij The Terminal, of anders Munich.

Deze film is doorspekt met fantasierijke elementen en Spielberg doet er alles aan om het allemaal zo kinderlijk mogelijk te maken. Het zal dan ook zonder twijfel erg aantrekkelijk zijn voor deze doelgroep, want de toon is volledig gericht op de kids en het sentiment is er dus ook naar. Ik, als niet-kind, kan daar wat minder mee, maar ik vond het minder vervelend dan normaal.

Een factor die me alvast tegenviel was Williams, die ik toch wel beter heb zien spelen. Zijn humor werkt nog steeds, maar dit leek een rol te zijn die toch niet echt voor hem geschikt was. Zeker de meer serieuzere, dramatischere scenes met hem vallen door de mand. Hij komt gewoon niet echt over als iemand die heel subtiel kan acteren.

Hij speelt echter verre van de slechtste rol. Die eer mag namelijk gaan naar Roberts, die volledig naar overactingmodus schakelt. Past zowel qua personage als actrice niet in deze film. Het jammere is dat ik het een andere actrice niet beter zie doen, Spielberg maakt het gewoon onmogelijk om hier een leuk personage van te maken. Dat Roberts het gemaakter probeert op te lossen helpt dan ook niet echt.

De decors zien er leuk uit en Spielberg schenkt veel aandacht aan de decoraties. Het zorgt ervoor dat het allemaal wel degelijk "echt" aanvoelt, al kan het enkele studiogevoelens niet onderdrukken. Spielberg kiest verder voornamelijk voor praktische effecten, wat wel zijn charme heeft, maar de kostuums vond ik dan wel weer serieus matig. Dat het duurder is dan de gemiddelde fantasiefilm uit die tijd is overigens wel merkbaar, gezien er weinig echt slechte effecten te vinden zijn.

Film duurt verder best lang aangezien je 144 minuten op de bank zit, maar echt saai of langdradig is het niet want Spielberg houdt het speelse gevoel er goed in. Het maakt van de film een best vlotte zit en kent enkele leuke rollen. Hamond als Thud Butt bijvoorbeeld. Ik moet wel zeggen dat het vanaf het stuk dat de kinderen erbij komen gas terugneemt, want het eerste uur wist een perfecte sfeer te handhaven. Blijft gelukkig wel vermakelijk verder, maar ook niet hoogstaand. Het voornaamste voordeel is nu vooral dat het genoeg budget had om er goed uit te zien.

Goed.

Hooligans is op sommige scenes erg sterk, en op sommige scenes wat minder. Het leven van een echte DieHard Hooligan wordt hier ook gezien. Met een goede rol van Hunnam die erg goed overkomt. Wood was ook wel ok als een "Yank" die voor het eerst echte vechtpartijen meemaakt.

De film begint een klein beetje saai maar pakt je snel goed beet en laat je niet meer los. Het ziet er allemaal zo makkelijk uit hoe een Hooligan zijn aan de ene kant een wonder lijkt te zijn en aan de andere kant opeens ernstige gevolgen kan hebben.

Ookal pakte hij mij niet met emotioneel gebied, de film laat een harde indruk achter van knokpartijen met een realistisch knipoogje naar het echte leven. Voor voetbalfans is dit wel een goede aanrader. Maar ook daarbuiten een knappe film.

Kan iemand me helpen of de vervolgdelen goed of slecht zijn?

Ach.

The Hoot Owl is een film die pas in het laatste kwartier echt loopt. Problematisch is echter dat er dan nog 50 minuten vooraf aan geplakt zitten. Om zo'n trucage toe te passen in een goedkoop gebeuren dat zich alleen maar focust op het vervelend maken van z'n personages dan houdt het wel snel op.

De personages acteren voor geen meter en de setting is oerlelijk. Echt waanzinnig hoe weinig je kan doen op het visuele vlak. Ik begrijp best dat niet alle financiële fundamenten er zijn, maar het compleet negeren is teveel van het goede. Het zorgt ervoor dat The Hoot Owl eruit ziet als een modderige, saaie, depressieve horrorfilm die alleen wat uit kan halen met effecten.

Die effecten zijn overigens ook niet briljant, maar wel lekker overdreven en duidelijk met liefde gemaakt. Het komt vrijwel out of nowhere, maar voor het eerst sinds een uur zat ik aan de buis gekluisterd. Ik ken er dan ook een hele ster aan toe, want als het op de rest van de film aankomt valt het als horrorpiece makkelijk te vergeten. Leuk als je dit soort films kan waarderen, maar anderzijds makkelijk te skippen.

Bloederige zombiehorrorfilm vanuit regisseursduo Yannick Dahan en Benjamin Rocher, die frequent wordt geassocieerd met de New French Extremity-beweging. De waarom-vraag heerst echter wel, want buiten een aantal expliciete gewelddadigheden is dit vooral gericht op vermaak en minder op het aanjagen van verontrusting. De inhoud is flinterdun en van geslaagde thema's geen sprake, waartussen overigens een aantal onsympathieke maar best boeiende figuren lopen. Het middenstuk van La Horde gaat wat slepen omdat de makers de situatie niet herhaaldelijk boeiend naar voren kunnen krijgen, maar de finale brengt gelukkig een aantal sterke beelden en genoeg geweld.

Simpele en totaal ongeloofwaardig opgezette thrillerfilm over een exotisch koppel dat in een redelijk absurde situatie terechtkomt, maar Allison Williams en Alexander Dreymon zetten alles op alles om dat overtuigend te brengen. Hun chemie komt er goed tussenuit en Horizon Line duurt nergens te lang, maar in de basis wil het niet erg imponeren. Spannend wordt het door de volstrekt onzinnige situaties nergens en er mist een grootse of gedurfde finale om het allemaal memorabel te krijgen. Het kijkt al bij al makkelijk weg, maar vormt popcornvermaak dat je binnen een aantal dagen weer kwijt bent.

Film met een dalende lijn.

Het begin van deze film (eerste 30 minuten vooral) haddenvan mij een 3,5* naar een 4* gekregen, maar als de film in het tweede deel stapt zwakt hij af en neemt hij flink gas terug.

Radcliffe speelt weer een goede rol, en de rest was bij vlagen ook wel lollig. Alleen Minghela viel me een beetje tegen. Juno Temple had ook niet veel overtuiging bij vlagen, alhoewel ze niet veel tekst had, Carpenter (haar als kind) speelde wel beter.

Het Fantasy gedeelte was erg leuk, Horror is er niet erg veel en de drama / zwarte humor is ook wel goed. Jammer van een wat zwakker tweede deel.

Idioot prutswerkje met een goedkope uitstraling en luie invulling. Bijzonder dat regisseur David Zagorski zijn beperkte middelen nergens kan compenseren met goed acteerwerk of gepassioneerde moorden, alles in deze film komt braaf en bekend voor de dag. Er worden een hele hoop personages geïntroduceerd met hun eigen problemen en persoonlijkheden, maar vaak erg slecht geacteerd en weinig vernieuwend gebracht. De slachtpartijen vallen evenzeer tegen en de uiteindelijke onthulling slaat als een tang op een varken, maar het meest schrijnende is dat Zagorski er simpelweg niet in slaagt enige vorm van atmosfeer of dreiging te creëren. Oninteressante filmmakerij met enkel een aantal onderscheidende keuzes als schaars pluspuntje tussen de bagger.

Nee.

Horrible Bosses is een film waarvan het een idee heeft dat mij wel aanspreekt. 3 verschillende gekke bazen op de cover en ik was verkocht. Daarnaast ook nog een flinke cast ( Spacey , Anniston en Farell). Ik dacht dat het daarmee wel een goede film zou worden.

Helaas is het simpelweg niet grappig. De humor wist mij niet te pakken met het vervelende stemmetje van Charlie Day. De humor was grof, maar gewoon niet goed. Sudeikis die redelijk was in We're the Millers komt hier ook niet erg goed uit.

alleen aan het einde moest ik een paar keer snel glimlachen, en dat was hem ook weer. Alleen een aanrader voor luchtige komedie fans.

Eerder hetzelfde.

Kan me het vorige deel, die ik ondertussen weer wat jaren terug heb gezien, maar moeilijk voor de geest halen. Wat wel duidelijk moet worden is dat het enkel de personages zijn die je een beetje moet kennen om dit deel te volgen, en die wist ik gelukkig nog wel. Wat ik wel even vergeten was, dat was hoe vervelend die personages waren.

De leukere stukken komen tot stand vanuit de bijrollen. Foxx, Spacey, Pine, Waltz enzovoort. Dat zijn de gezichten waarvan de film het moet hebben en die weten er ook wat leven in te blazen. Als het namelijk op de drie hoofdpersonages aankomt, wordt de film eerder vervelend. Erg suf om te zien hoe levenloos Bateman en Sudeikis eigenlijk acteren. Day is wel wat energieker en minder irritant dan voorheen, maar nog steeds nergens echt grappig.

Meerdere gemene bazen zijn er niet meer, ze nemen het nu alle drie op tegen een enkel iemand. Maar om diegene draait het verder nauwelijks (althans, dat idee krijg je niet), want we krijgen eerder een soort misdaadfilm te zien die nooit op gang kan komen. Misschien dat het vorige deel er ook zo een beetje uitzag, maar dat ben ik dan weer vergeten. Ik vond het allemaal hier maar makkelijk in elkaar gestoken in ieder geval, niet echt iets dat je meekrijgt.

Soms nog wel leuke visuele trucjes zoals versnelde montages en een aardig vlotte stijl waardoor de film je wel geboeid weet te houden. Maar het is verder de luide, aanwezige humor die me nooit weet te grijpen. Het heeft niettemin wel zijn betere stukken zoals de achtervolging op het einde. Dat buiten beschouwing gelaten moet het vooral je ding zijn, en voor mij is dat gewoon niet het geval.

Regisseur Adam Wingard doet wat hij moet doen om zijn budgettaire beperkingen optimaal te benutten. A Horrible Way to Die is echter wel iets te breed opgezet om de kleinschalige middelen goed te kunnen benutten. Met name de slotfase heeft eronder te lijden, maar gelukkig gaat het met de opbouw lang goed. Het probleem met deze specifieke film is vooral dat de opbloeiende relatie tussen Amy Seimetz en Joe Swanberg niet zo boeiend is. Een redelijk standaard koppeltje met een voorspelbare achtergrond (Seimetz dan), waardoor ik van de ontknoping dus persoonlijk niet zo heel erg stond te kijken. Wingard kan vooral sterk gebruik maken van een uitstekend spelende AJ Bowen, die geweldig kleur kan geven aan zijn gedaante. Met name de opening is dankzij hem een noemenswaardig stuk en vrijwel elke scene met zijn verschijning is raak. De focus ligt echter voornamelijk op relatieopbouw en aangezien dat weinig interessant is vormt deze film regelmatig een kleine taak om uit te zitten. Als het vervolgens allemaal los moet gaan pakt Wingard te beperkt door, waardoor een wat bittere nasmaak A Horrible Way to Die ervan weerhoudt een voldoende te krijgen vanuit mijn kant.

Ok.

Geen slechte film, maar ook geen briljante. In het begin had ik een goed gevoel over de film. Direct werd er duidelijk dat er visueel weer veel werk is ingestoken en dat de look erg gaaf is. Maar uiteindelijk zwakt de film af na een sterke opening.

In ieder geval geweldig gespeeld met de gordijnen. Die rode, lange gordijnen die zorgen voor een sterk, fantasierijk en intrigerend decor tijdens enkele scenes. Het valt in ieder geval gelijk op. Ook geweldig, rustig en intens camerawerk. Dit combineert sterk.

Acteerwerk ook heel degelijk, althans, van de hoofdrolspelers/hoofdrolspeelsters. Pointeaux is een erg schattige verschijning en acteert sterk. Ook MacColl en Head mogen genoemd worden. En ook nog een kleine verschijning van Nahon.

De film weet te boeien door de intrigerende droomscenes in de eerste helft van de film en een mooie sprookjesachtige sfeer. Een verhaal is er nauwelijks. De film volgt wel een lijn, maar het visuele begint na enige tijd wel de overhand te nemen.

Alleen in de slotfase, de laatste 20 minuten, is het visueel plots compleet brak. Leek wel alsof er een andere regisseur het roer even overnam. Lelijk, over-the-top gebruik van irritante slowmotion. Het haalt het gevoel uit de film en laat al het intrigerende wegvagen.

Bovendien laat de film zichzelf te veel gaan. Het normale verhaal begint te veel achtergrond te worden. Sommige houden ervan, maar de vervaging doet in mijn optiek de film absoluut geen goed. Voor de rest wel een bijzondere film, die zeker in de eerste helft intrigerend is. Slotfase was gewoon brak.

Matig.

Een slasher die zich weer in een ziekenhuis afspeelt. We hebben het al vaker gezien, maar toch blijft het voor mij 1 van de engere locaties om zo'n gebeurtenis plaats te laten vinden. Het zijn nou eenmaal niet de meest comfortabele plekken die er zijn in deze wereld.

Het begint allemaal best vermakelijk, maar uiteindelijk begint het steeds iets minder interessant te worden. De locatie zelf verschaft de meeste magie want van de inhoud komt het beslist niet. De film komt traag op gang en het duurt te lang voordat het allemaal een beetje begint te lopen.

Deze film wil graag twee horroronderwerpen combineren eenmaal de bal begint te rollen. Eentje is een moordenaar die in het ziekenhuis rondloopt, en de ander is tegen je wil worden vastgehouden in een ziekenhuisbed. Leuk als afzonderlijke onderwerpen, want ze combineren elkaar niet helemaal perfect in dit geval. Vooral omdat de focus uiteindelijk duidelijk naar de slasherkant gaat wat ten koste van het andere plotje gaat.

Acteerwerk is verrassend genoeg beter dan normaal, maar enkele figuren zijn wel weer behoorlijk slecht. Vooral als er een meer dreigende en intimiderende kant van de cast wordt verwacht vallen ze door de mand. Hierdoor gaat al snel een groot deel van de sfeer verloren.

Moorden zijn redelijk gedetailleerd maar verder ontstijgen ze de slashermoorden niet. Veel off-screen gebeuren en weinig inspanning. Ze worden soms goed opgebouwd maar het punt is dat ze gewoon niet bijzonder willen zijn. Geen unieke invalshoek en geen vernieuwende elementen. Je vraagt je toch af waarom zoveel slashers dan op elkaar moeten lijken.

Het kijkt allemaal redelijk weg, maar gaat ten onder als je het vergelijkt met andere slashers. Zelf doet het gewoon niks vernieuwends en kan de twee horrorconcepten maar moeizaam met elkaar verbinden. Het resultaat is wederom een ongeïnspireerde slasher afkomstig uit de 80s. Jammer.

De herziening brengt geen verandering in de eindbeoordeling. Host blijft een heerlijk kort en bondig horrortussendoortje met genoeg effectieve schrikmomenten. De aanloop neemt inderdaad zowat de helft van de film in, maar eenmaal de remmen worden losgelaten sta je als kijker garant voor goed vermaak. Het acteerwerk is daarnaast overtuigend genoeg en regisseur Rob Savage springt creatief om met het zeer beperkte budget waarover hij beschikt. Ondertussen is het concept van een digitale aanpak niet erg origineel meer, maar dat doet geen afbreuk aan de efficiëntie van deze griezelfilm.

Best leuk.

Echt nachtmerries hiervan krijgen vind ik wel erg bijzonder, maar wel een vrij hard in vergelijking met de andere Willis/Statham/Johnson actiefilms. Alleen hierom ook wat beter dan de meeste Actie/Thriller/Misdaad films en ook meer geslaagd.

Spel van Willis is niet heel bijzonder, maar hij doet het beter dan in bijvoorbeeld Death Wish. Zijn Die Hard spel overtreft hij niet, want uiteindelijk toont hij niet bijzonder veel emoties. Foster is inderdaad een verassing, maar alle 3 de gijzelaars vond ik best overtuigend spelen.

Wat wel jammer was was dat het van die cliche gijzelaars zijn, je hebt natuurlijk de leider die het niet heeft zoals hij wil, zijn familie die eigenlijk tegen het idee is en diegene die hij nog maar net kent die uiteindelijk compleet door het lint gaat. en hier dus ook.

Toch wel een vlot en best sterk filmpje. Krijgt een mooie 7, heb best genoten.

Onovertuigende thrillerfilm met een uitnodigende poster, iets dat niet kan worden bijgebeend door de uiteindelijke inhoud. Hostage presenteert vroeg in het begin al een plotwending waar het hele filmvervolg mee doorwerkt, maar daarbuiten zijn er bitterweinig verrassingen te bekennen in dit geheel. Slecht geacteerd vooral, met een boel castleden die zichzelf veel te veel vastschroeven in overbodige stereotypes. Regisseur Eddie Augustin onderneemt verder meerdere pogingen tot originele karakteruitdieping, maar de weinig imposante beeldvoering en bovenal het matige acteerwerk steken hier herhaaldelijk stokjes voor.

Positief verrast.

Hostel is een horror trilogie waar ik bij mijn eigen verbazing nog niet aan begonnen was. Roth is tot nu toe niet een regisseur die me zo verrast heeft. Knock Knock was helemaal niet goed, Death Wish half. Wel was hij weer leuk in Inglourious Basterds.

Hostel is een film die me dan wel weer heeft verrast. Het duurt wel erg lang voordat de film in z'n genre stapt, maar hij doet het wel goed in zijn genre. De martelingen zijn donker en best spannend bij vlagen. Helaas is het altijd wel snel voorbij.

Een redelijke horrorfilm, maar niet zo schokkend of vies als ik had verwacht. Maarja.

Zelfde als 1.

Een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven na het succes van deel 1, maar Roth maakt wel een wonderlijke keuze door de tweede helft van de film wat tammer te maken. Hierdoor blijven de zogenaamde "tortureporn lovers" inclusief ik een beetje op diens honger zitten.

Het voordeel van deze film blijft wel dat het ondanks een lange inleiding altijd boeiend en vermakelijk blijft. Roth slaagt erin de toon al vroeg te zetten dit keer in plaats van de volledige eerste drie kwartier van de film uit dialoog te laten bestaan. Dat deed hij namelijk bij het vorige deel, maar dat pakte toch wat minder uit.

De dames zijn iets boeiender dan de heren, vooral omdat ze net wat extra's meegeven aan diens personages. Wat precies weet ik niet, maar het voelt iets completer aan. Acteerwerk is verder ook redelijk en de film zit vol met relatief aparte maar tevens boeiende personages die de boel net wat meer omhoog houden.

Tussendoor korte momenten van spanning, maar de echte horror komt pas na 45 minuten om de hoek kijken. Iets wat we wel gewend zijn van Roth. Het punt is dat zo'n lange inleiding vaak niet werkt, maar hier gelukkig wel. Interessante locatie, degelijke uitvoering en sterke cinematografie. Dat laatste pakt wel in het tweede deel van de film een stuk sterker uit.

Tweede deel ziet er qua decoratie namelijk weer heerlijk hard uit, maar deel 1 leefde ook daadwerkelijk op naar die narigheid door enkele zeer confronterende scenes te tonen. Dit deel is stukken tammer en vooral minder genadeloos waardoor het toch wat onbevredigend is. Bovendien lijkt het ook weer snel over te zijn.

Wel nog enkele sterke momenten (scene met het kind die wordt afgeschoten is erg intens) en een goed visueel niveau, maar qua uithalen behoorlijk onbevredigend ten opzichte van deel 1. Het tweede gedeelte voelt ook net wat te kort aan, een risico die je loopt als je voor een hele lange inleiding kiest. Niet slecht, maar dit had veel en veel beter kunnen zijn.

Minder vervolg.

Niet dat de delen van Roth zo hoogstaand waren, maar dit is toch echt een stapje terug. Het fijne aan dit deel is wel dat de inleiding nu niet de helft van de film inneemt. Het is nog steeds aan de lange kant, maar niet meer de helft dit keer wat ik best kan waarderen.

Acteerwerk is zoals je kan verwachten niet al te best, Roth wist dan betere acteurs te vinden. Spiegel verwijderd een hoop trekjes die het vorige deel wel had en stopt daar wat anders voor terug. Nu dus geen kinderen meer, en een andere locatie, maar met wat twistjes. De opening is er al snel een goed voorbeeld van.

Qua gore is het allemaal een treetje lager gezet. Deel II bevatte al minder gore, maar nu hebben ze het algemene niveau toch echt naar standaard bloedvergieten gebracht. Het beperkt zich nu tot 1 sterke scene met smerigheid. De rest is vooral wat tam gemartel, en de technieken zijn daarnaast ook niet bepaald vernieuwend meer.

Ook de look en cinematografie zijn veranderd, wat logisch is gezien de locatie. Alhoewel het er nog steeds prima uitziet kan het zich niet meten met de sterke look van de voorgaande delen. Geen brute uitstraling meer, maar vooral een iets meer opgepoetste look. Beter is het niet, maar gelukkig ook niet dramatisch.

De speelduur is relatief kort, maar dat was die van de voorgaande delen ook. Vlot is het nog steeds en het kijkt best aardig weg, maar beter is het niet nee. De voornaamste verandering is waarschijnlijk dat dit deel zichzelf iets minder serieus neemt, maar toch binnen de horrorgrenzen blijft. Ik heb me best vermaakt, maar dit is wel het minste deel uit de reeks. Ik mis toch die brute uitstraling en staalharde gore.

Het filmdebuut van regisseur Mathieu Turi oogt vooral bijzonder onevenwichtig, mede door de voortdurende afwisseling tussen het heden en verleden. Gelukkig neemt Brittany Ashworth de film grandioos op sleeptouw en praat alle scenes met veel overtuiging aan elkaar, bovendien spelen Grégory Fitoussi en Javier Botet verdienstelijke bijpersonages. Jammerlijk is dat de film eigenlijk nooit stil blijft staan bij een enkele setting, maar het apocalyptische voortdurend onderbreekt met het kitscherige. Beide tijdsbeelden kennen enkele aardige ideeën, maar door het constante geswitch lukt het mij als kijker niet om een binding met deze werelden te krijgen. Het einde is stiekem erg mooi, het acteerwerk sterk en op cinematografisch vlak toont Turi potentie, maar een film als Hostile pakt al bij al veel saaier uit dan nodig is. Misschien dat het geheel zich er beter aan had gedaan om het volledige achtergrondverhaal van Ashworth in de eerste helft te plaatsen zodat de tweede helft meer ruimte biedt aan de horrorkant.

Deze uit het niets verschenen kersthorrorfilm kent genoeg inhoudelijke kwaliteit om net boven de middelmaat te balanceren. Regisseurs Adam Leader en Richard Oakes maken voornamelijk gebruik van de redelijk schokkende geweldsuitbarstingen, die na een relatief lange inleiding van start gaan. Daarvoor wordt de conceptuele gedachte kort ingeleid, maar de sterkte van Hosts ligt 'm niet in de opbouw. Met name het gedrag van het "vreemde koppel" is te duidelijk evil voor de protagonisten om het zogenaamd niet op te merken en Leader & Oakes hadden zich er goed aan gedaan het script op het vlak van logica flink te versterken. Eenmaal de horrortaferelen uit de kast worden getrokken draait de film om en trakteert Hosts de kijker op een redelijk onvoorspelbaar schouwspel. De film kampt overduidelijk met budgettaire beperkingen, maar de geweldsdelicten komen opvallend grafisch uit de hoek en de achterliggende gedachte blijft raadselachtig genoeg om niet compleet uit elkaar te vallen. Op deze manier biedt deze film genoeg aan de kijker om voor de relatief korte speelduur geboeid te blijven staren.

Redelijke Bergman.

Zijn films blijven altijd wel rondom dezelfde ratings bij mij. Geen uitzonderlijke lage, of hoge, beoordelingen voor hem. Ook deze film is geen uitzondering, al leek het er een tijdje op dat dit ook een bovengemiddelde Bergman zou worden. Verder ben ik niet de grootste fan van de beste man, maar zijn films hebben zo'n goede status dat er een aantal wel een eerlijke kans verdienen.

Deze film is wat minder ingewikkeld en makkelijker te volgen dan andere Bergmans, maar alsnog blijft het als geheel, zoals te verwachten, erg sterk op dialoog leunen. Dit is niet mijn favoriete vorm van cinema, want als de dialogen niet sterk of scherp genoeg zijn haak ik vaak snel af. Deze film is een mix, want enkele dialogen zijn sterk, terwijl andere weer zwakjes zijn. Zo blijft het als geheel vaak erg wisselvallend.

Het acteerwerk zit in het algemeen wel goed. (Ingrid) Bergman doet het erg sterk en zet met gemak de beste rol neer in deze film. Ullmann kan niet bijhouden bij Bergman maar doet het ook zeer verdienstelijk. Samen hebben ze een aantal ijzersterke momenten. Wat een hoop van deze scenes in de weg zitten is echter de regie van Bergman zelf.

Want ondanks dat de opbouw soms uitstekend is en het als geheel best weet te boeien, kan Bergman op geen enkele geloofwaardige manier de personages zelf neerzetten. Ik heb er eens op lopen letten, maar ik vind dit totaal geen realistische weergave van een explosieve situatie. Erg filmisch en gemaakt, iedereen zit te diep geworsteld in zijn/haar eigen personage en weten daarmee nooit als echte mensen aan te voelen, waar deze film wel voor lijkt te gaan.

Verder zet Bergman wel een aardig herfstsfeertje neer, die lekker goed door weet te broeien. Huis is ook sfeervol genoeg ingericht en de scenes zelf krijgen net genoeg detail mee om te blijven boeien. Het eerste halfuur is qua scherpe dialogen wat taai, maar daarna wordt het snel beter. Uiteindelijk swingt deze film van een 2,5* naar een 3,5*, maar blijft uiteindelijk haken op een 3,0* omdat ik het als geheel toch echt te theatraal vond. Daarbuiten zit het met deze film wel goed. Tot nu toe geen betere rol van Ingrid Bergman gezien.

Leuk.

The Hot Chick is een typische film die vooral als een soort guilty pleasure dient. Het is de flauwheid zelf. De humor is zo lomp als een koe en de intelligentie van de film zorgt ervoor dat je spontaan last krijgt van afbranding van de hersencel. En toch weet het als doordeweeks vermaak uitstekend te werken.

Dit soort films komen vaak uit het niets opzetten en blijken vervolgens nog daadwerkelijk leuk te zijn ook. Schneider krijgt dan ook de volledige vrijheid en ruimte om van zijn personage een karikatuur te maken. Het is niet bepaald moeilijk als je een rol als deze aangeboden krijgt, maar het vervolgens naar een goed einde brengen is ook een klus. Een klus die door Schneider makkelijk wordt geklaard.

De bijrollen weten niet echt aan te slaan, het zijn vooral de komische sequenties tussendoor die opvallend luchtig zijn. Omdat het er zo hard doorheen wordt gedrukt weet het eigenlijk nog wel te werken, waardoor ik de film regelmatig met een luide lach doorkwam. Wellicht dat dit eerder wat over mijn eigen humor zegt, maar dit soort films zijn absoluut niet vervelend om eens te zien.

Ja, leuk.

Shaun of the Dead vond ik eigenlijk wel tegenvallen, ik kon er niet om lachen. Bij Scott Pilgrim was dit een beetje van hetzelfde niveau, vermakelijk maar geen humor die ik waardeerde. Hier moest ik echter regelmatig wel lachen, ook al is het weer een beetje plat.

Het duurt wel een beetje lang voordat er echt actie is, het is in een vermakelijke stijl gefilmd maar het duurt zolang voordat de Grim Reaper achtige individuen eindelijk in beeld komen. Bij vlagen vond ik ze ook best dreigend overkomen, terwijl dat denk ik ook niet echt de bedoeling was.

Beter dan de meeste Wright dat ik heb gezien, geslaagder, een aanrader.