Logboek

Hoewel het een low-budget indie-productie is, is het onrechtvaardigheid om dit een B-film te noemen. De film boeit vanaf het begin en neemt de kijker mee naar wanhoop en ellende. Hoewel het praktisch gezien valt onder de post-apocalyptische film, bezit het ook een klein beetje van surrealisme. De film draait om de familie Enck, die geluk heeft gehad ?? Ze wonen in hun kelder, met nog maar weinig voedselvoorraad. Vader trekt van tijd tot tijd de woestenij in om op zoek te gaan naar voorraden en als deze niet meer naar 'huis' terugkeert en de conserven beginnen op te raken, besluit moeder Kelly (Hope Bikle) op pad te gaan om haar zoon, Riley (Reeve Blazi) een ​​onvergetelijke kerst te bezorgen.

De set van de gehele film is fantastisch! De sfeer is ziekelijk, koud en zenuwslopend (zoals een dode wereld hoort zijn). De scènes zijn meesterlijk vormgegeven en passen extreem goed om de apocalyps weer te geven. De film neemt er rustig tijd voor om zijn verhaal te vertellen en geef een gevoel van constant onbehagen. Dat trok me naar binnen, verontrustend en intrigerend me. Dit is dan ook geen vrolijke film. De film geef je een gevoel, maar dat is niet een heel goed gevoel.

Dit is pas de eerste lange productie van regisseur Mike Lombardo maar hij weet met een laag budget, iets gedenkwaardig neer te zetten. Dit is een goede horrorfilm! En uiteraard wordt dit dan ook afgezeikt want tja...dit is niet wat men op dit moment als een horrorfilm zien. Erg jammer! Want het is een zeer fijne en boeiende film met een aantal plotpunten die aan je eigen interpretatie worden overgelaten. En geef je een prima gevoel van angst voor de gecreëerde buitenwereld en de vreemde conclusie zorgt ervoor dat deze film nog een tijdje blijft hangen nadat je hem hebt gezien.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Wat hebben Dr Watson, Friday (van Robinson Crusoë), Alexei Fyodorovich Karamazov (uit de roman The Brothers Karamazov (1880), verschillende personages uit James Bond (Moneypenny, M, 007), Android Hadaly (uit de Franse SF-roman The Future Eve (1886), en echt bestaande bekende figuren als Charles Babbage, Frederick Burnaby, Thomas Edison, Nicola Tesla en de Amerikaanse president Ulysses S. Grant met elkaar gemeen?

Ze spelen allen een rol in deze steampunk-anime, waar de wederopstandingsexperimenten van Dr. Frankenstein hebben geleid tot een wereldwijd gebruik van deze wetenschap. Resulterend in nieuwe soorten oorlogvoering en slavenarbeiders. Dit wordt gecombineerd met een epische achtervolging over verschillende continenten en een zoektocht naar de aantekeningen van Frankenstein, (the one) waarmee een dode kan worden herenigd met zijn ziel.

Deze anime is gebaseerd op een roman van Project Itoh. Die schreef een concept van 30 pagina's voordat hij op 34-jarige leeftijd overleed. En dat is ook een beetje de reden dat deze film voelt als onvoltooid. Het plot wankelt in de tweede helft. Ook staan ​​de hoofdpersonages te vaak aan de zijlijn van de actie. Het teleurstellende van film is dan ook dat het een veel betere film had kunnen zijn dan het is. Het heeft een fascinerende wereld, competente actie, mooi design, fijne animatie, maar tja... het plot? Al is het door de vindingrijkheid van het bronmateriaal en ondanks die gebreken, nog steeds fijn om naar te kijken!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Oei, de eerste speelfilm geregisseerd door Jennifer Lynch, dochter van David Lynch, was regelrecht een tegenvaller. De film begint al niet erg veelbelovend, de opbouw is traag. De dialoog valt plat en de camera-instellingen zijn maar erg saai. De regisseuse is ook helemaal niet geïnteresseerd in de thriller-aspecten. En ondanks dat het plot zich er uitermate voor leent, is er geen verwrongen seksuele obsessie of enig andere perversiteit. De film probeert soms intellectueel te zijn door met metaforen (de Venus De Milo, een gekooide vogel, enz.) te strooien maar slaagt nergens om maar iets meer te zijn. Wat rest is futloos acteerwerk tussen een niet overtuigende Sherilyn Fenn en een wanhopig houterige Julian Sands. Ook de beëindiging van de film was een aanfluiting en gemakzuchtig door; - het was-al-een-droom-einde - Het is dat ik een zwak heb voor Sherilyn Fenn (bekend van Twin Peaks) en dat er heel wat onbedekte lichaamsdelen van haar langs komen , want echt goed vond ik dit niet.

Erg Fijne Sciencefiction-Thriller! De wereld is vergaan door een nucleaire oorlog, veranderd in een radioactieve woestenij, de post-apocalyptische wereld is overbevolkt, en robots en cyborgs zijn onderdeel van het leven. Elke hoop van de mensheid is weg...

En waar veel andere Sf vaak alleen maar een ontheemde wereld gebruiken als achtergrond voor spektakel, bouwt deze film in de eerste drie kwartier, zijn wereld. Maar wel veelal op één locatie, een donker appartement, want de film is duidelijk voor een laag-budget gemaakt. De confrontatie met M.A.R.K. 13 waarvan je weet dat die er gaat komen laat dan ook even op zich wachten. Ook niet heel verwonderlijk want voor het plot is, het bronmateriaal gebruikt van een strip van 7 pagina's.

Daarom zijn er wat neven-plotjes bedacht; zoals een seksscène die eerst vrij standaard lijkt totdat een spionerende geilaard, het van commentaar begint te voorzien. Vrienden van de regisseur Lemmy van Motörhead en Iggy Pop kwamen even langs; de eerste om als taxichauffeur, zonder andere reden, zijn eigen muziek even te promoten, de andere om soms met zijn stem als een radio-dj te fungeren. En er zijn een paar stilistische hoogstandjes (zoals de trippy bijna-dood-hallucinaties van Mozes).

Hoofdattractie is Stacey Travis, die prachtig werk levert met haar stoere persoonlijkheid. Bijna mannelijk in haar rol als techneut maar eveneens zet ze zich neer als een krachtig vrouwelijk karakter. Tja... en dan weet het robothoofd zich volledig te repareren. En gaat de film compleet los in een bloederig gevecht om leven en dood.

Wat op papier misschien leek op een lompe simpel rechtaan, rechttoe actiefilm was in de praktijk sfeervol smullen geblazen. Het camerawerk was sterk en het decor werd volledig uitgebuit. Er is genoeg gore om van te genieten en de beelden zijn boeiend op de cyberpunk-manier.

stem geplaatst

Qua verhaal is dit natuurlijk niet bijster origineel, dit is niet veel anders dan er loert een wezen in het donker-filmformule, maar de film weet er nog best goed gebruik van te maken! De groep bestaat uit een overbekend standaard gemêleerd gezelschap met onder andere een stoere meid en de altijd aanwezig etnische minderheden.

Wel is het enorm ondergronds doolhof van grotten in de Karpaten en het vinden van een nieuw ecosysteem, (toen) nog enigszins nieuw. Al was erin 2005, ook een mini-rage met films over ondergrondse wezens. Waarbij Neil Marshall's The Descent (die het overigens deed met een veel kleiner budget) de onbetwiste winnaar is.

Het mag de pret echter niet drukken. Binnen de basis van de formule creëert regisseur Bruce Hunt een redelijke spanning en een aantal verrassende schokken. Het was dan ook een aardige formulefilm. Waarvan de focus voor een groot gedeelte ligt bij avontuurlijke sporten als duiken, abseilen en rots -klimmen. Uiteraard met bijkomstig haantjes gedrag door de voornamelijk mannelijke cast. Het acteerwerk is ook niet echt diepgaand, maar dat kan je ook niet verwachten van een redelijk onbekende cast

Gelukkig komen de monsters, zeker in het begin, niet al te veel in beeld, wat de spanning alleen maar ten goede komt.Want de scene met de stroomversnelling, de daaropvolgende scene van het gezelschap in het water terwijl iets hen van onder water benadert en scene waar Piper Perabo een rotswand beklimt, zijn de fijnste sequenties van de film. Amusant is ook de verklaring van de oorsprong van de gedrochten, dit geeft een leuke twist aan het verhaal, evenals het einde, zeer vermakelijk.

De film is geen hoogvlieger maar als erg leuk tussendoortje was het zeker niet verkeerd!

Best een vreemde eend deze slasher-film want waar in de meeste genregenoten seksuele activiteit juist wordt afgestraft, heeft hier een seriemoordenaar het voorzien op de tienermaagden. Maar voor dat wat originelere concept is de film verder nagenoeg ook net als elke andere slasher van eind jaren 90 / begin 00 vol veel met voorspelbare plotpunten. (of eigenlijk slashers in het algemeen) De identiteit van de moordenaar is gemakkelijk te achterhalen. Er is bloed te zien bij de moorden, maar de meeste gebeuren wel buiten beeld, dus het wordt nooit te gek. En er is een High School- orgie in deze film, maar die bevat dan weer geen naaktheid. Nu begrijp ik dat de MPAA (post-Columbine) tienerfilms dwong om veel van hun inhoud te knippen en te veranderen, en dat zodoende bijna alle bloederige sterfscènes ontbreken. Maar het is ook duidelijk in de film te zien dat de scriptschrijver Ken Selden (satire en komische elementen) en regisseur Geoffrey Wright (serieuzere slasher) beide een andere visie hadden van hoe scenes eruit moesten zien. De film is daardoor net iets te onevenwichtig, zeker niet geweldig maar wel aardig genoeg om niet in hetzelfde kamp te vallen als de horde films die uitkwam na de Scream- hype. En daardoor denk ik dat dit toch wel één van de leukere Scream- copycats is. Zeker als het vermiste beeldmateriaal met de Grafische moorden ooit nog eens opduiken!

Sfeervolle horrorfilm, die diep in zijn hart vertrouwt op de verhalen van HP Lovecraft. Want ook al bezit de film geen tentakels of vismannen, het zijn wel alle kenmerken van hem die hier aanwezig zijn. De geheimzinnige cultus van aanbidders, (hier de "de Weavers ”), oude,monsterlijke goden, de academicus die gek wordt van zijn eigen bevindingen, en een ongelukkig einde.

De film speelt zich af in Boedapest en in een langzaam tempo zie je een Amerikaanse professor verstrikt raken in een samenzweerderig mysterieus web. Helaas bezit de film veel onnodige vulstof; rondrijden, rondlopen, rondhangen, routekaart bekijken, het verhaal was dus nogal karig. Afgezien van die problemen met het tempo, krijg je wel steeds het gevoel alsof dat de film bouwt naar iets groots. En opbouwen naar iets groters is inderdaad precies wat het deed! De special effecten van Sergio Stivaletti (deed ook veel werk voor Dario Argento, Michele Soavi, Lamberto Bava), hoe weinig ze er ook zijn, zijn ongelooflijke goed, en brengen de film tot zijn gekke hoogtepunt.

Als je geduldig bent en de vele dingen die niet direct met het verhaal te maken, aankan, word je beloond met een vreemde film met stop-motion-effecten, en enkele stijlvolle kill-scènes.

“J’ai perdu mon marteau.”

Een film welke zich volledig afspeelt op een nudistencamping zal zeker niet de meest toegankelijke film zijn maar na een wat ongemakkelijk begin en dankzij de goede en natuurlijke vertolkingen kijkt deze droogkomische tragedie van regisseur Tim Mielants, eigenlijk heel makkelijk weg. En er lig ook nergens de nadruk op dat het nudisten zijn.

Dat de personages in hun blootje rondlopen, is eigenlijk ook het minst vreemde aan de film. Dat een stuk gereedschap de volledige leefwereld van Patrick (met onooglijk bloempotkapsel) beheerst en er zo absurde toestanden en onvervalste kolder ontstaan. Of de nudistencamping zelf, die een soort microkosmos is, met zijn eigen wetten, tradities en vaste gasten, bestaan zelf uit evenveel vreemd en eigenzinnigheid.

Dit was best een aardig geslaagde film van Vlaams-Nederlandse bodem. Regisseur Tim Mielants is dan ook internationaal geen onbekende en als tv-regisseur met series als Peaky Blinders en Legion (Marvel) al heel wat ervaring op zij naam staan. Oh, en het antwoord op bovenstaande vraag is even rigoureus als mooi en simpel.

"Some say, when you leave this world, you go to a dark place, a purgatory, before you leave it for good… never to return
Some say that death cannot be cheated.
Once you die, you cannot come back.
For the reaper will claim your soul."

Als de marketing van je film bestaat om mensen te verwarren met die andere film uit 2019, (Goh, wat zal de naam van die zijn? ..) dan betekent dat niet veel goed. En inderdaad want afgezien dat er een haarloze kat (Sphynx) is die soms rondloopt, en een kerkhof in één scène, is de titel verder gewoon waardeloos. De film is qua concept ook maar eenvoudig in zijn uitvoering, het voelt meer als een lange aflevering van een tv-show. Het verhaal volgt broer Jeff en zus Lily, terwijl ze een Flatliners- achtige experiment uitproberen. Het is geen grote mysterie dat dit mis zal gaan. Alles is vooral een beetje fantasieloos. Het is onschadelijk en bevat ook niet genoeg om je echt te vermaken. En voor een film die zich duidelijk als een 'mockbuster' wil voordoen, zou je toch iets leukers verwachten.

Fijne cinema-nonsens. Na een meningsverschil, vernietigt de mensheid zichzelf bijna met uitsterven.In een poging om de menselijke voorraden weer op te bouwen, gebruikt de regering een fokprogramma waarbij vruchtbare mannetjes worden gecontracteerd om vruchtbare vrouwtjes te impregneren, want vruchtbare mannetjes zijn zeldzaam. Dat plot kan natuurlijk alleen maar in de 80's

Verder is het plot, gewoon een eenvoudige reddingsmissie, waar zoveel aan de hand is dat je geen tijd hebt om lang over de film na te denken. Je hebt grapjes, interessante schurken, vuurgevechten, heel veel seksuele toespelingen, sympathieke personages, mooie vrouwen, mutanten en verrassend genoeg... wat naaktheid.

Het openingsschot opent speels met wat de ruïnes van het Vrijheidsbeeld lijken te zijn en doet denken aan hommage aan of parodie op Planet of the Apes (1968) Ja... de film heeft een duidelijk oog voor de absurditeiten van zijn eigen plot. De enorme hoeveelheid grappen over Sam Hell's elektronische kuisheidsgordel of het gevolg van het dansje van de hoofdrolspeelster, die dus vaker haar kleren uit dan aan heeft. Sowieso zijn er trouwens meerdere leuke momenten van Roddy Piper (They Live (1988) en Sandahl Bergman (Conan the Barbarian,Red Sonja en She) samen.

De film is heel goedkoop gemaakt. De titulaire Frogtown is bijvoorbeeld slechts een serie golfplaten schuren en de buitenkant van een fabriekscomplex. De ambulance is een Morris Minor-busje dat eenvoudigweg roze is geverfd. Toch over het geheel genomen doet de film opmerkelijk goed werk, ondanks deze budgettaire tekortkomingen, met de muziekscore, de goede regie en montage van de acties en in de redelijk overtuigende effecten en kikker make-up. Met de aanwezigheid van een stel prima scènes maakte dat de film voor mij best wel moeite waard was om te kijken! Alhoewel de film is wel vooral voor de liefhebber van pulp.

Tja dit was een goedkope B-monsterfilm. Maar ondanks dat het tien jaar na de eerste Biohazard (1985) -film, werd uitgebracht, dacht ik dus niet dat dit zo erg kon zijn. Ditmaal werd de film alleen maar geproduceerd door het Fred Olen Ray (bij de andere was hij de regisseur) en eveneens was Jim Wynorski als producer van de partij. Helaas was er in de film niets dat we niet eerder hadden gezien en zelfs beter. Triton Industries, was een boosaardig wetenschappelijk onderzoeksbedrijf waarvan het doel nooit precies wordt uitgelegd. Alles wat we weten is dat ze hebben geprobeerd de volgende fase in de menselijke evolutie te creëren. Dit is natuurlijk een groot reptielachtig wezen dat het op mannen heeft gemunt, en tegelijkertijd zoekt naar vrouwen om mee te paren. Wat de filmmakers de kans bood om er wat topless scènes in te gooien. Verder is het gewoon een saai detective-verhaaltje met bijna bloedeloze momenten en een man die de hele film rondloopt in een rubberen pak. Het krijg nog iets van punten omdat de eerste tien minuten niet half zo slecht waren, maar zelfs de latere ontblote borsten konden deze film niet redden.

"De bedrijfsmaatschappij zorgt voor alles. En alles wat het van iemand vraagt, alles wat het ooit van iemand vraagt, is om zich niet te bemoeien met managementbeslissingen."

Deze dystopische film vindt plaats nadat de landen van de wereld ' failliet 'zijn gegaan en een destructieve 'Corporate Wars ' er een einde aan hebben gemaakt. Zodoende hebben bedrijven alles in handen, en als ze topsporter Jonathan (James Caan) vertellen dat hij zich moet terugtrekken uit het spel voor " het algemeen belang ." Past dat uiteraard niet zo goed bij de inmens populaire Jonathan E. Deze film is gebaseerd op het korte verhaal Roller Ball Murder van William Harrison

Een film die me wat tegen viel, ik hoopte dat dit wat leuker zou zijn. Zoals je zou verwachten, zijn de Rollerball-toernooien in veel opzichten de hoogtepunten van deze Sciencefiction-film maar in de rest van de film probeert men serieus sociaal commentaar te geven en dat was niet altijd even geslaagd. Toch was het idee in de jaren '70 over de toekomst nog best relevant; "Zolang je nadenkt over het spel en welk team wint of verliest, denk je niet na over wie het systeem speelt en voor welke agenda."

De film maakt gebruik van klassieke muziek, waaronder Adagio in G minor van Tomaso Albinoni en Bachs Toccata en Fuga in D mineur, die hier is te horen in een soort Disco-versie Het was best een redelijke film, maar met twee uur ook erg lang en aan het einde had het niet meer mijn volledige aandacht. Vermakelijk was deze ooit futuristisch bedoelde film wel, en werd uiteindelijk nu een tijdcapsule van de jaren 70.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

De aanval van de stock-footage haai

Jaws-rip-offs vormen een genre apart. Deze film is een Italiaanse uit de handen van Joe d'Amato. Het plot was, wat ook niet zo heel gek was,onzin. Het had iets te maken met een groepje vrienden die een eed (van vriendschap) afleggen voor een of andere Indiase vloek die zich kan manifesteren in een haai. Hmm, en laat die haai, nu het grootste probleem zijn. Of eigenlijk het gebrek er aan. Er is niet genoeg te zien van de echte ster...De haai! Hij bevindt zich in slechts een cameo-rol. Of zelfs dat ook niet want de meeste beelden van de haai zijn eigenlijk stock footage! National Geographic Natuurbeelden, aangevuld met misschien hooguit twee korte shots van een mechanische haaienkop, en verder fragmenten van scènes uit L'Ultimo Squalo (1981) Ook was er één beeldmateriaal-shot van een octopus, die direct het beste was de hele film. Er wordt verder te veel gefocust op saaie dialogen en 'drama', van de onaantrekkelijke karakters. Ondanks dat er in het genre best een heleboel leuke Jaws-rip-offs zijn te vinden. Is deze film van Joe D'Amato dat duidelijk niet! Er wordt hier niet eens de moeite genomen om het zelfs maar te proberen, en het resultaat is een niet zo'n goede Italiaanse haaienfilm

Baise-moi is een soort roadmovie over twee jonge vrouwen, Nadine (Karen Bach) en Manu (Raffaëla Anderson), die genoeg hebben van hun omgeving en de mannen daarin. Zo ze ontsnappen aan die waardeloze wereld en doden en neuken erop los. En als verhaal krijg je ook niet meer dan dat! Een beetje Bonnie & Clyde, een beetje Thelma and Louise, ietsepietsie geweld alla Tarantino. Niets wordt verhuld. De moorden en seksscènes worden in beeld gebracht met close-ups van de geslachtsdelen en de coïtus etc. Er wordt dus zeer weinig aan de suggestie overgelaten. Jammer genoeg is deze film niet vakkundig gemaakt, zelfs amateuristisch gemaakt. Het bezit nogal wat schoonheidsfoutjes; het camerawerk, de slechte beeldkwaliteit en eigenlijk de cinematografie in zijn geheel kom slecht over. Enigszins begrijpelijk als je weet dat het voor de beide makers, alsook voor de actrices (alle afkomstig uit de seks of porno-industrie) de eerste maal is dat ze zich met een echte speelfilm bezig hielden. Ach soms was de film best nog pakkend en omdat de dames-filmmaker wel iets beters hebben gemaakt dan zo'n beetje al het soft-erotische spul om maar te zwijgen van porno, (maar dat is ook niet heel moeilijk) een voorzichtige goede waardering.

Melanie Pröschle (Eva Löbau), een jonge vrouw die na haar opleiding, halverwege het schooljaar een leraar vervangt op een middelbare school en zodoende verhuist naar Karlsruhe. Naar buiten toe is ze de goedheid zelve, extreem beleeft en aardig, ze geeft graag cadeautjes, maar sociaal is ze erg onhandig, bijna incompetent. Het knappe is dat regisseuse Maren Ade haar hoofdpersoon niet altijd sympathiek aan ons voorschotelt. Melanie wordt een echt mens van vlees en bloed met zwakke maar ook herkenbare kanten. Dingen op school zijn niet beter en Melanie's naïeve ideeën worden al snel de grond ingeboord. Ze hoopt erbij te horen door zich wenselijk gedrag aan te meten. Ondertussen raakt ze juist steeds meer geïsoleerd in haar nieuwe omgeving waardoor zij meer gaat twijfelen aan haarzelf en komt ze zelfs dicht in de buurt van stalken. Een film die je een knoop in je maag geef omdat je de sympathieke Melanie graag gelukkig ziet. Terwijl je al haar pogingen ziet falen... De film bezit een stijl die me wel wat deed denken aan die van Andrea Arnold (Fish Tank, American Honey) Zeker voor een afstudeerfilm, regisseur Maren Ade eerste film dus, was dit wel erg goed!

De boodschap die de film probeert uit te dragen is dat beschaving niets meer is dan een flinterdun laagje vernis en dat de mensheid van nature geen grenzen kent. En gezien de tijdgeest waarin deze film gemaakt is, is het wel begrijpelijk dat de film destijds voor veel ophef zorgde. Wegens een paar naakt-scenes, een verkrachting, en een uitgebreide geweldsscène, die toentertijd op bepaalde punten expliciet werd bevonden, werd de film verbannen en verboden.

Nu is het allemaal niet meer zo wereldschokkend. Vanaf het begin; wordt Amy (Susan George) op een aantrekkelijke seksuele manier neergezet dankzij het inleidend shot van haar boezem, waar alle mannen oog voor hebben. David Sumner (Dustin Hoffman) is uiteraard de tegenpool, de schuchtere wiskundige die confrontaties en lastige situaties liever vermijd. Je weet als ervaren kijker dus waar de film naar toe wil werken. De meest beruchte scène betreft de verkrachting van Amy maar die is ook een beetje raar uitgebeeld, je weet niet goed of het nu plotselinge passie is of juist niet.

De relatie tussen de personages van Hoffman en George vond ik ook niet heel geloofwaardig overkomen. Kan er niet helemaal mijn vinger op liggen maar er was iets in het acteerwerk, op de manier hoe man en vrouw met elkaar omgingen...tja ik weet niet echt wat... Weet ook niet of dat aan de manier van acteren uit de jaren '70 lag of dat het dit bewust zo was gedaan. En dat is jammer, want de twee moeten tenslotte deze film dragen.

Al met al was dit wederom geen slechte film van regisseur met de bijnaam ‘Master of Violence’ Sam Peckinpah. Wel heeft de film een iets te lange aanloop en betaald ook het einde niet helemaal goed uit.

Tegen een koe; 'Je bent geboren in Wertemburg en ik in Parijs, maar dat belet ons niet elkaar te begrijpen'

Oorlogsfilm waar elke poging tot iets boeiends in de kiem gesmoord wordt. De Franse officieren Boëldieu en Maréchal worden tijdens een verkenningsvlucht neergehaald en gevangen gezet. Dit is niet te zien! Ontsnappingspogingen op éénmaal na zijn er niet te zien. De Eerste Wereldoorlog was een onvoorstelbare tijd maar ook daar was eveneens niet veel van te zien.

Nee in het Duitse krijgsgevangenenkamp geen hachelijke situaties. Eten binnensmokkelen staat er vermeld in het bovenstaande plot. Nou ik heb hier niets van gezien. De gevangen Franse officieren haalde deze netjes af bij een ophaalpunt. Verder wordt er veel tijd gestoken om de personages luxe maaltijden te laten nuttigen, wijn en whiskey te drinken en muzikale opvoering te tonen. Daarnaast is er veel tijd voor 'talking heads' en elitarisme. Aristocratische officieren die verlicht zijn met kunst...

Afgezien van dat de film dan een inspiratiebron vormde voor de ontsnappingstunnel in "The Great Escape & Stalag 17" en het zingen van "Marseille" om de Duitsers woedend te maken in "Casablanca " was het voor mij verder maar een duffe en saaie bedoeling. Laten we het maar op houden dat het niet mijn 'Cup of Tea' was.

Ik ben redelijk dol op folkloristische horrorfilms omdat deze zich vaak baseren op oude sage's, (traditionele volksverhalen) Zo ook deze film die gebaseerd is op de Zuid-Afrikaanse volksmythe. Het is door de Afrikaanse cultuur wat anders, maar voelt eveneens ook vertrouwd met onze westerse horrorideeën. Het centrale personage Lazarus verschijnt te midden van het prachtige Afrikaanse landschap, via een voice-over die vergelijkbaar is met die van Candyman (Tony Todd) en op zachte tonen verteld hij dat hij om het leven van zijn dochter te redden, een pact sloot met demon Utuli die zich voedt met menselijke zielen. Het nummer 8 uit de titel vertegenwoordigt hier het ontmoetingspunt tussen de fysieke wereld en de spirituele wereld. De spanningen in de film gaan maar langzaam omhoog en het bezit geen bloed of schrikmomenten Wel heeft het uitstekend make-up werk van de demon. En het acteerwerk was zeker niet verkeerd. Niet heel raar want meerdere acteurs deden ook ervaring op in Amerikaanse films of series. Ik herkende in ieder geval Tshamano Sebe uit de piratenserie Black Sails en Inge Beckmann van Escape Room en The Dark Tower. Fijne, verfrissende kijk op het bezetenheid verhaal en dat maakt deze film zeker boeiend.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Een deel van de reden dat kermissen de perfecte setting zijn voor horrorfilm is doordat deze ook werken met snelle schrik en tegelijkertijd je plezier laten hebben. Deze film heeft een indrukwekkende set omdat regisseur Tobe Hooper tijdens het filmen een echt carnaval tot zijn beschikking had. Zo met de locatie, als een tiener-kwartet besluit om de nacht door te brengen in het spookhuis van een kermis, zit het zeker goed. Met de slasher-trend op volle kracht, past deze film verder geheel binnen de formule-richtlijnen van dat slasher-genre. De personages zijn bekende standaard slachtoffers. Je weet aan het begin al wie uiteindelijk de Final Girl gaat worden. Leuk was de opening met de humoristische knipoog naar 'Psycho' (en heel wat meer vrouwelijk naakt) en er was een hommage een Universal monster. Wel was er maar weinig bloed en de moorden zelf waren buiten beeld. Toch waren de monster-speciale effecten wel goed gedaan. Dit was dan ook niemand minder dan Rick Baker, die ook aan An American Werewolf In London heeft gewerkt. Opmerking daarbij is dat de tweekoppige koe die is te zien geen SFX was. Van alle films die begin jaren tachtig probeerden mee te meeliften op de slasher-rage was deze zo slecht nog niet. De decors en verlichting in de film zijn erg goed. Deze film is verder zeer degelijk gemaakt en had een sfeer die me wat deed denken aan die van de oudere horrorfilms uit de jaren '50. Ja hier had ik zeker een vermakelijke tijd mee!

Braden Croft, de schrijver en regisseur van deze film was ook betrokken als tweede man, bij What Keeps You Alive (2018) Die film draaide om een soort kat-en-muis-spel en dat is eveneens het geval bij deze. Het is verder wel een aardige psychologische thriller die wat leent uit andere horror/thrillerfilms. Het speelt met de vraag; Wat is echt en wat niet? Naast die vraag, zitten er ook een paar wendingen in de film en op sommige momenten waren die best verwarrend. Ook is de conclusie een beetje dubbelzinnig en je kunt het op een aantal manieren interpreteren. Het acteerwerk was best goed en hoofdpersonage Avery Malone wordt zeer overtuigend gespeeld door Sara Garcia (TV Serie Reign) Ik vond het een onderhoudende film, alhoewel er geen al te grote wending zijn om je een ah-ha-moment te geven. Gaat het ook niet voor de goedkope schrik. Een prima, nette film!

Film met een erg nare bijsmaak want regisseur Victor Salva is veroordeeld voor het misbruiken van de jongste hoofdrolspeler Nathan Forrest Winters.

Enfin de film gaat over drie broers Casey (bang voor clowns), Geoffrey en de oudste van de drie Randy, die zijn broertjes flink plaag. Het toeval wil dat er circus in de stad is en dat drie patiënten ontsnappen uit de nabijgelegen psychiatrische instelling. De rest van de speeltijd van de film bestaat uit de clowns die de jongens terroriseren.

Het verhaal is eenvoudig en gemakkelijk te volgen, zoals het ook hoort bij een slasher-plot. Ook denk ik dat de film veel geschikter doet als kinderhorrorfilm want echt gevaar lopen doen de jongens niet. Als mensen worden vermoord, is er niet veel bloed. Toch was dit een behoorlijk goed geconstrueerde, spannende lite-slasher. Zeker beter dan de talloze "Elm Street" en " Vrijdag de 13e "sequels die werden uitgebracht in dezelfde periode. Ze weten de dreiging van de clowns maximaal op te drijven.

Ondanks de nare reden was het ook wel goed dat het niet de zoveelste slasher waarbij een meisje overleeft. Mooi was het dat ze lieten zien dat ondanks Randy een plaaggeest was hij ook een klein hartje had en zijn kleinere broertje uiteindelijk wel een hand geef. Voor een horror uit zijn tijd was dit een best respectabel, redelijke genre-film.

“Alice kept secrets. She kept the fact that she kept secrets a secret.”

Deze film is technisch gezien een documentaire en lijkt wat op zo'n misdaadshow of documentaire die je kan zien op Investigation Discovery waarbij er dan verslag wordt gedaan van gebeurtenissen. Op het genoemde tv-kanaal draait het om misdaad maar bij deze is het de vraag of er wel of niet een spook is. De zestienjarige Alice Palmer verdrinkt tijdens het zwemmen in het plaatselijke stuwmeer Lake Mungo in Australië. En aan de hand van geënsceneerde interviews met "ooggetuigen", en wazige beelden homevideo filmpjes (de broer van Alice videocamera's door het hele huis plaats) of foto's, probeer men dan spanning op te bouwen. Toch ook hier weer hetzelfde probleem als vele in zijn soort (mockumentary/fake/found footage) er gebeurd maar weinig echt interessants. Wel positief was dat deze pseudo-documentaire het niet probeert met camera-schuddende, goedkoop-angstaanjagende, sensatie. Tja... ik zal denk ik nooit een groot fan worden van dit soort documentaire-achtige films, ze zijn stijf, om nog maar te zwijgen over wat er gebeurd want dat is meestal maar vrij saai.

Gefilmd in 1985 en gepland voor een release in 1986, die er dus pas kwam in 1987 voor Europa, Amerika moest zelfs nog wachten op de VHS-release in 1988. Meestal betekent dat niet veel goed, maar de film bewijs het tegendeel. Hoewel de titel anders deed vermoeden en klinkt als soft-core-porno. Echter door een creatief scenario van Michael Almereyda ook regisseur van apartere werkjes) was het gegarandeerd genieten van een zeer geslaagde variant op Mad Max 2: The Road Warrior (1981)

Regisseur Steve de Jarnatt deed fantastisch werk aan het bouwen van een rare, futuristische wereld (de toekomst is 2017 om precies te zijn); het stedelijke Anaheim (een dystopische metropool), de Wild West-achtige salon, Pac-Man-achtige lampen, handige vaatwasser/spoelbak en niet van echt te onderscheiden seksrobots want romantische encounters tussen twee mensen zijn vooraf bepaald in een gedetailleerd juridisch contract.

Tussen de actiescènes en het racen met een rode Ford Mustang is er een apart gevoel voor humor. Een soort geestige satire over consumptie; een seksrobot heeft de voorkeur boven het echte werk, recycling van goederen, broodroosterovens zijn handig voor het roosteren van ratelslang en de bad guy staat aan het hoofd van Californische swingers. En let op; Robby the Robot en Gort verschijnen op de achtergrond van de robotfabriek.

Maar te midden van deze 'onzin' is het Melanie Griffith die deze film maakt! Ze is geloofwaardiger in de rol dan je zou denken. Ze steelt de show en is geweldig als Edith, met roodbruin geverfd haar, en zijdeachtige, rasperige stem .Wat was ze een fijne stoere badass chick! Kortom dit was een fantastisch post-apocalyptisch actieverhaal met een filmische explosie aan ideeën, genres, tonen en mogelijkheden.

Deze tweede remake van, de avonturenklassieker uit 1933, King Kong duurt met ruim drie uur te lang, maar is wel met veel liefde gemaakt. De film volgt min of meer trouw de contouren van de originele film en voegt daar anderhalf uur special effecten aan toe. En daar gaat het ietwat mis, er zijn erg veel overdreven actiescènes. Eerst op het eland met vage slow motion shots die spannend moet lijken (maar niet zijn), een meute wilde dino’s, niet één maar drie T-rexen en legio aan insecten en ongedierte en later nog eens als Kong op rampkoers gaat in de stad. Deze special effecten-beelden zien er hier erg nep uit. Dit laatste geldt overigens niet voor King Kong zelf, in wiens ogen bijna menselijke emoties zijn te lezen. Uiteindelijk zijn het Kong en Ann die deze film interessant houden. Naomi Watts is perfect gecast voor de rol. Maar er is slechts één ster in de film, en zijn naam is Kong. Jack Black is in de film nogal vervelend. ( Kyle Chandler is trouwens niet veel beter) Hij blijft de hele film lang in hetzelfde gezicht en gedrag vertonen. Het maakt van het personage Carl Denham een kleurloos figuur maar na verloop van tijd is hij wel iets meer genietbaar. (of was het gewenning?) Kortom, King Kong (2005) is een prima remake maar had de film terughoudender geweest in lengte en actie, dan hadden de mooie stille momenten tussen een aantrekkelijke vrouw en een verliefde gorilla (en de film in zijn totaal) meer betekenis gekregen.

De moeizame, decennialange totstandkoming van de film begon in 2001 toen producent Harvey Weinstein de filmrechten bemachtigde, kort na het uitkomen van het eerste deel van wat uiteindelijk een reeks van 8 boeken werd. (niet gelezen) Dit was ook vrij logisch want het was dé tijd dat meerdere fantasiefilms (The Lord of the Rings, Harry Potter) uitkwamen. Echter verschillende regisseurs en scripts kwamen om vervolgens weer te verdwijnen. Harvey Weinsteins werd beschuldigd en veroordeelt van seksueel misbruik. Meer uitstel door, een Disney / 20 th Century Fox-fusie en toen kwam het coronavirus en dus nóg meer uitstel, met uiteindelijk een première op Disney’s streamingkanaal als eindstation.

Waarom regisseur Kenneth Branagh zijn naam hier dan nog aan wil verbinden is mij een raadsel want deze chaos is duidelijk tot het eindresultaat doorgedrongen. Het propt elementen van de eerste twee boeken samen in een niet zo beste speelduur van slechts 90 minuten. Het uitgangspunt is niet eens zo heel ingewikkeld; er is een ondergrondse wereld van feeën, trollen en andere mythische wezens en de bovengrondse wereld van de rijke slimme 12-jarige Artemis Fowl. Een soort MIB gecombineerd met superheld-film maar dan met de mythische elfen-wereld.

Echter in het eerste kwartier is er al zo'n wirwar van flashbacks en introductie-scènes van diverse hoofd- en bijrolspelers dat het verwarrend blijf en je geen gevoel krijg bij de personages. De onbekende acteur Ferdia Shaw speelt de hoofdrol maar is een verschrikkelijke Disneyknul, en zeker niet de beoogde drijvende kracht. De structurele ruggengraat van de film vormt een voice-over vertelling die wordt gedaan vanuit de reuzen-dwerg Mulch Diggums, met zijn warrige haar en ruige baard ziet hij eruit als een jolige Hagrid.

Tja... Josh Gad was nog het beste personage maar moest vaak dingen beschrijven die we duidelijk met eigen ogen kunnen zien. Elf Holly Short, Domovoi Butler en nichtje Juliet, Artemis Fowl Sr. (Colin Farrell) , Commander Root (Judi Dench zag er nogal verveeld uit) en de schurk Opal Koboi waren alle zeer mager of niet bijzonder goed aanwezig. Het verhaal zelf is rechtlijnig en niet heel verrassend, en leunt daardoor geheel op de special effecten. Waar het nog zijn momenten heeft; Branagh heeft tenslotte wel oog voor opvallende verlichting en beelden.

De film zit wat actie betreft nog aardig in elkaar, maar mist echte magie en is verder een slordige puinhoop. De film is dus geen aanrader voor de lezers van de boeken, en geen aanrader voor liefhebbers van fantasie-films. Het resultaat is dan ook erg teleurstellend.

Bewerking naar de gelijknamige novelle uit de verhalenbundel Full Dark, No Stars van Stephen King over Boer Wilfred James (Thomas Jane) uit Nebraska die de kijker via een voice-over een geheim vertelt. Een verhaal dat qua verteltrant wel wat lijk op 'The Tell-Tale Heart' van schrijver Edgar Allan Poe.

Het geheim is al vanaf bijna het begin bekend. Want voor een film die zich verder vrij traag ontvouwt, wordt er redelijk snel naar de moord die centraal staat toegewerkt. De film is een zogeheten “slow burner” Ook anders dan dat de naam van King doet vermoeden is dit niet zozeer een horrorverhaal maar meer een verhaal over een schuldbewuste man die door zijn geweten tot waanzin wordt gedreven. De aanwezige knagende ratten staan voor zijn knagend geweten. Het blijkt dus meer een macaber familiedrama.

De film blijft wel te veilig binnen de lijntjes kleuren. Maar dat wil niet zeggen dat de film niet de moeite waard is want het gestroomlijnde verhaal voelt helemaal af. Er is prima stemming in de film dankzij de mooie en authentiek Americana van de jaren '20 , weidse landschappen en mooie passende muziek. Het is allemaal lekker sfeervol, en ook het acteerwerk van Thomas Jane (zijn derde King-film) mag er wezen. Als hoofdpersonage en verteller weet hij met een Midwestern accent, de kijker achteloos mee te trekken.

De film mag dan zijn tijd er voornemen en niks nieuws doen maar ik vond het nog best bovengemiddeld goed.

Wat een heerlijke vampier-komedie gevuld met subtiele sardonische humor en naar het voorbeeld van Hammer-horrorfilms en de eerdere Universal-films. Het vertelt het verhaal van twee vampierenjagers; de slungelige, excentrieke Professor Abronsius, gespeeld door Jack MacGowran en zijn onbekwame jonge assistent Alfred, gespeeld door Polanski, wiens zoektocht het is om vampieren op te sporen en te vernietigen.

Enorm genoten van de geweldige chemie tussen MacGowran en Polanski! De één als professor die inderdaad zo onbevreesd is als de titel van de film suggereert, maar ook een onhandige oude dwaas die zich voordoet als een expert, terwijl de constante angst van arme Alfred alleen wordt weggenomen door zijn onbeantwoorde liefde voor de mooie Sarah. De eerste grote rol van Sharon Tate, die je hier overigens regelmatig in ontklede toestand, na wat bijrolletjes in TV-producties.

Bovendien zorgen de kleurrijke, excentrieke kostuums, de Oost-Europese setting met kastelen en huisjes, en de climax tijdens een vampieren-bal ervoor dat de film veel meer aanvoelt als een luchtig sprookje dan als een echte horrorfilm (al was horror in die tijd ook anders dan anno nu) De opening laat ook weinig aan de verbeelding over met de metamorfose van de brullende MGM-leeuw in een groene Dracula met druipende slagtanden. Zeer vermakelijke film waarin humor, horror en romantiek op een onovertroffen manier samengaan.

Deze actiethriller is maar zo-zo en is vooral een middelmatige. Het is maar vrij eenvoudig en had niet veel meer te bieden dan wat goede gore. (die drie kills waren nu ook weer niet zo heel veel) De verhaallijn is verder erg zwak; proest...Vier gevaarlijke onbekenden staan aan de deur van hun vakantiehuis. Haha, echt? Nou, het groepje ontsnapte criminelen onder leiding van bebaarde Neo-nazi Dominick (Kevin James) was geenszins dreigend, laat staan meedogenloos of gevaarlijk.Robert Maillet was de GVR en het was Leuk om Kevin James in een niet-komische rol te zien maar met deze rol kom hij zeker niet van zijn Knuffelbeer-status af. Deze film is verder maar weinig meer of minder dan een met een meisje, R-rated versie van Home Alone. Die titelrol wordt gespeeld door Lulu Wilson, deed het best aardig maar de gehele film dragen kon ze nu ook weer niet. Dit was simpele empowerment voor tieners. Tja...en op naar deel 2 want denk dat die er wel gaat komen aangezien de Valknut-sleutel nog niet is verklaard.

Deze film is het debuut van regisseur Michael Reeves. Voordat hij in 1969 op te jonge leeftijd overleed, maakte hij met Witchfinder General (1968) één van de grote klassiekers uit het horrorgenre. Echter was deze film andere koek. Deze film is gevuld met stereotypen van Oost-Europeanen die grof, lomp en communistisch zijn. Ook al staat Michael Reeves genoemd als schrijver, is het overduidelijk dat Corman-schrijver Charles B. Griffith (Little Shop of Horrors) door de nodige humor voor deze film verantwoordelijk was. En die humor is flauw, niet bijzonder grappig en regelmatig slapstickachtige vormgegeven. Vooral de achtervolgingsscène aan het einde is vervelend en de grap met de zwartgeklede man op een rode motorfiets snapte ik totaal niet? Sowieso wordt er veel heen en weer gelopen en gereden. wat de film niet te goede komt. Een actie van de heks, een handsikkel die ze weggooit, waarmee ze net een slachtoffer heeft afgeslacht,valt over een hamer en vormt zo het bekende communistisch hamer-en-sikkel-symbool was wel geslaagd. Ook draait het maar bar weinig om de heks en haar wraakplannen. De jonge vrouw Veronica die bezeten raakt door de heks was Barbara Steele maar ook zij heeft maar weinig schermtijd en was dus geen meerwaarde. Tja dit was toch wel een teleurstelling.

Slasher-films stammen al uit 1932, het subgenre werd in de jaren 60 populair (o.a. giallo ) en beleefde in de jaren 80 zijn gouden tijdperk. Kenmerkend voor deze films is dat het eigenlijk maar om één ding draait een seriemoordenaar (vaak niet in beeld of gemaskerd) die zijn slachtoffers op gruwelijke wijze vermoordt. Een slasher kijk je dan ook niet voor een goede verhaallijn of karakterontwikkeling! Daarnaast is alles wel een keer gedaan in een slasher dus.... de film zal niets nieuws bieden.

Maar als deze wees-moordenaar iets goed doet is het dat het een pure en simpele slasher-film is. De hele film bestaat uit niets meer dan de maniak Marcus Miller die Audrey achtervolgt door de afgesloten gangen van een kloosterschool. Alhoewel de film ook wat achtergrondinformatie bevat over zowel de moordenaar Marcus als zijn zus Audrey. Daarnaast toont het een aantal zeer indrukwekkende moorden die veel gebruik maken van praktische effecten. De moorden zijn niet origineel, maar ze zijn wel meedogenloos in hun uitvoering, wat ze erg plezierig maakt. De effecten die we krijgen te zien, zijn dan ook van de bovenste plank!

Tja, en Diane Foster (in het echte leven de vrouw van de regisseur) kan niet alleen redelijk acteren, ze kan ook goed douchen, wat ik graag mocht zien. Er is dus een compleet naakte vrouw, net zoals we van filmmakers vroeger in de hoogtijdagen van de slasher-film kregen. Voor een hedendaagse (low budget) slasher vond ik dit toch meer dan goed!

"This is not New York, this is the Bronx!"

Het is 1984 en er was dit nieuwe ding genaamd hiphop, muziek waarop kinderen uit de voorsteden gewapend met een vierkant stuk gesneden karton en een ghetto-blaster aan break-dancing deden. In de tijd van Flashdance (1983) en Footloose (1984) wilden producers maar wat snel investeren om ervoor te zorgen dat ze ook deze nieuwe rage (maar wat hadden ze het mis) van de breakdance niet misliepen.. Deze was geloof ik de derde (Wild Style was er al, en Breakin' was net iets eerder) en is mede-geregisseerd door Harry Belafonte.

Het is een vrij brave film, die handig op de trend van toen inspeelde en gaat over een dj, zijn jongere breakdance-broer, een graffitikunstenaar en een wanna-be showbizzpromotor die het alle proberen te maken, ergens in de Eighties. Niets minder of meer dan een oud, afgezaagd plot. Wat deze film onderscheidt, is de focus op alle aspecten van de hiphop-cultuur, graffitikunst, breakdance, rappen en dj'en en de aanwezigheid van optredens van grootheden uit de muziekstroming; DJ Kool Herc, Melle Mel & the Furious Five, Doug E. Fresh, Afrika Bambaataa & Soulsonic Force en de Treacherous Three (met o.a.) Kool Moe Dee en Special K)

Naast de vele funk- en electro muziek (denk geheel te danken aan Arthur Baker) zien we ook de bekende breakdance-groepen; Rock Steady Crew en New York City Breakers. En veel beelden van New York en uiteraard de wijk Bronx (het was een arme, vervallen stad in de jaren 70 en 80) Daarom is deze film vooral een soort tijdcapsule naar de jaren '80 en de wortels van hiphop.

Een plot of trailer had ik niet gezien dus had ik geen idee dat deze film een biopic was van de beroemde horrorschrijver Shirley Jackson, en bijna zelfs niet aan het einde van de film ... en dat is zonder meer een groot compliment! Waarom is dat een goede zaak? Nou, al is het weliswaar een fictieve biografie, wordt er vanaf de allereerste scène al een ongemakkelijke sfeer gecreëerd, er hangt een gevoel van dreiging, alsof dit ging om een horrorfilm. En dankzij een gotische sfeer ziet zelfs het gewone huis van Jackson er een beetje griezelig uit. Wat erg goed past bij de geest van de schrijfster. Daarnaast volg je veel meer het karakter van Rose Nemser (Odessa Young)

Verder gaat de film meer over de rare, maar intrigerende interacties die plaatsvinden tussen de vier hoofdpersonen (en wegens de regisseur ook over erotiek tussen de dames) en heeft het een raar maar boeiend verhaal. De film had met deze setting wel iets van 'Who's Afraid of Virginia Woolf?' Het fictieve verhaal speelt zich af ergens nadat Shirley "The Lottery" heeft geschreven en begint aan "Hangsaman" wat gedeeltelijk geïnspireerd was door de verdwijning van Paula Jean Welden in 1946. Goed was dat regisseur Josephine Decker behendig het drama grotendeels op een laag kookpunt weet te houden, waardoor er genoeg tijd overblijft voor spanning, insinuatie en een klein beetje duistere humor.

Het optreden van Elisabeth Moss (ook een producer, samen met Martin Scorsese als uitvoerend producent) is degelijk maar ik ben niet heel gecharmeerd van haar. Zoals ik haar ziet is dat ze altijd maar weer diezelfde blik op zet en meer niet. Dat deed ze in The Handmaid's Tale (2017) en ook Invisible Man (2020) en ook hier dus weer...Het was voor mij dan ook Odessa Young die hier voor echte verrassing zorgt! Uitstekende prestaties van haar. Zoals die vreemde tic van heimelijk één voor één eten van een tafel vegen?! Ze was daarmee het perfecte Shirley Jackson-personage, zo weg gelopen uit één van haar boeken! Ook Michael Stuhlbarg was fenomenaal door Stanley te interpreteren, als een man die lief en aardig kan zijn, maar ook bedreigend en eng. De relatie van Jackson met Hyman is fascinerend dubbelzinnig. Logan Lerman was bijna zo goed als onzichtbaar in deze film.

Dit was wel iets anders dan veel van de meeste (wat alledaagse) linaire biopic Maar eerlijk gezegd is er geen betere manier om de nalatenschap van Shirley Jackson te eren dan om je een soort van gevoel te geven dat je in een van haar boeken ben belandt?

Deze horror voor alle leeftijden kijkt best lekker weg. Nou ja horror dit was meer een kerstfilm die verhaallijnen van Scrooge en (klein beetje) Alice in wonderland combineert. Waarbij Mr. Blunden het witte konijn was dat "te laat, te laat" roept. Dit is Brits familie-entertainment van het oude soort. Met de vraag zijn het wel of niet-geesten van twee kinderen? 100 jaar gelden waren ze in gevaar zijn en vragen om hulp, bij twee andere kinderen. Die reizen terug in de tijd met een drankje om ze te helpen. Het wordt uiteraard nergens heel eng. Diana Dors blinkt uit als de gruwelijke mevrouw Wickens en het is maar moeilijk voor te stellen dat zij ooit een Brits sekssymbool was. De pogingen tot humor waren nogal wisselvallig. Er zijn veel logische fouten in deze film, maar blijkbaar is dat in een kinderfilm niet echt nodig. Misschien is het mijn leeftijd dat het niet veel impact meer had maar met tussenpozen was het een vermakelijke fantasie voor kinderen.

Half geestige SF-film over twee mannen die na een periode van invriezing (hibernation) ontwaken in een gemeenschap die louter uit vrouwen bestaat, die zich voortplanten door parthenogenese en zodoende nog nooit een man hebben gezien.... De vrouwen weten niet goed wat met de heren te doen. Weggooien of onderzoeken? De film is een combinatie van B-Sciencefiction en slapstick. Eveneens is het een satirische komedie op een door mannen dominante samenleving, leugens van de totalitaire staat, en onderdrukking van de vrijheid. Wel uit het midden van de jaren 80, toen Polen nog communistische was, dus sommige van de relevantie is denk ik verloren gegaan. Dat wil niet zeggen dat het geen interessant uitgangspunten een paar leuke momenten heeft. Ook zijn er regelmatig naakte vrouwenborsten in de film te zien. Op een vreemde manier was dit nog best leuk!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

De jaren '80 waren een glorieuze tijd voor Sword & Sorcery. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Roger Corman er paar, waaronder deze, heeft geproduceerd. Veel van die films bezitten, om je te verleiden tot kijken, prachtige posterkunst van Boris Vallejo. Maar dat is nog geen garantie voor een goede film en deze was dus niet bepaald heel goed. Wat er aan ontbreekt, is de tovenarij, de fantasie, en creativiteit... door het gevolg van slecht acteren, vreselijke nasynchronisatie, zinloze seksuele aanvallen, gerecyclede sets en acteurs uit "Deathstalker" (1983) en een plot dat maar een beetje ronddwaalt.

De beschrijving van de film beweert dat het plaatsvindt tijdens de dagen van het Romeinse rijk, maar aangezien niet één personage zich kleedt als een Romein en alle sets nergens lijken op Romeins, heb ik dat nooit meegekregen. Tja, deze film opent met een meisje dat wordt verkracht door soldaten voordat haar dorp wordt aangevallen alla 'Conan the Barbarian' door plunderaars. Terwijl in dat dorp net de laatste voorbereidingen voor het huwelijk tussen prins Argan ( Frank Zagarino ) en Amethea ( Lana Clarkson) worden getroffen. Het zet de toon voor de rest van deze film. (veel geweld tegen vrouwen)

Amethea, en twee andere: Estrild (Katt Shea) en Tiniara (Susana Traverso) hebben op mysterieuze wijze de aanval overleeft. Later redden ze ook nog Amethea's zusje Taramis. Vier vrouwen in de hoofdrol, tja een beetje vrouwen-Empowerment heeft deze film wel! Zolang ze maar schaars of naakt rond blijven rennen! Sterker er is een heel leger aan naakte vrouwen. Zo met kreupele zwaardgevechten weten er drie zich goed te redden, al heeft de barbaarse koningin uiteindelijk wel mannen nodig om ze te redden!

Onze filmmakers (en Roger Corman als producer) weten dat geweld en naaktheid dit soort films verkopen. Jaaah tjonge we zien dus Clarkson's borsten bij meer dan één gelegenheid. Een martel-scène met de heldin was wel ietwat gek. Ze werd gemarteld met wat een handschoen aan een touwtje lijkt te zijn door een rare kleine mannetje en als deze haar verkracht, klemt Amethea zijn lul vast met haar supervagina-spieren en ze weigert te stoppen met knijpen in zijn mannelijkheid totdat hij haar handen loslaat.

De jaren 80 waren op filmgebied een gekke tijd en deze film weerspiegelt hoeveel sleazy-gevulde onzin je gewoon kon filmen. En een door Roger Corman geproduceerde S & S-film is natuurlijk niet compleet zonder een vervolg! Als de naam Lana Clarkson bekend klinkt, komt dat omdat Phil Spector was veroordeeld voor het doodschieten van haar.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Hmm, ik was in de veronderstelling dat ik naar een andere Kannibalen film zat te kijken maar het bleek om deze van regisseur Bruno Mattei te gaan. En dat viel niet mee want het bloed was best behoorlijk mager, het acteren is ronduit slecht en het verhaal is simpel en vervelend. Een ​​groep commando's die de Amazone-jungle in worden gestuurd om de de verloren dochter van de gouverneur of was het generaal te redden.Onderweg komen ze een handvol bekende scènes tegen uit andere kannibalsploitation-films (Cannibal Holocaust en Cannibal Ferox) en nog meer uit Predator. Alleen wordt het vertrouwde verhaal van Predator hier verteld op een heel wat minder effectieve manier en de alien is vervangen voor inheemse kannibalen met ooga booga-geschreeuw. De film werd in 2003 gemaakt en dat is een goede 20 jaar later dan andere kannibalen-films maar dit was gewoon slecht en behoorlijk verdomd saai!

Tja, het is het allemaal net niet voor deze exploitatiefilm; als stoere girl gang-variant te onhandig en te zwak met geweld voor een echt goede actiefilm. Meerdere exploitation-film, worden op een hoop gegooid; een snuifje blaxploitation (in de vorm van een bende Maoïstische revolutionairen meisjes), women in prison (met een memorabele gevangenis-bewaakster) Het maakt van de film maar een raar allegaartje.

Het verhaal is vrij simpel; Een meidenbende 'Dagger Debs' die geleid wordt door een tandenknarsende, Lace (Robbie Lee) en samenwerkt met de 'Silver Daggers', (de mannelijke equivalent) krijg het aan de stok met de rivaliserende bende 'The Crabs' Ondertussen komt Lace haar leiderschap ook in gevaar door nieuwkomer Maggie (Joanne Nail). Gek genoeg vechten deze sterke vrouwelijke personages dan toch weer voor een man? Een paar daargelaten zijn waren het maar stijve acteurs.

Er gebeurd wel het één en ander in de film; lesbische gevangenisstraf, een shoot-out en verkrachtingsscène (braafjes weggeknipt), een schietpartij op een skatebaan met automatische wapens en zelfs een complete straatoorlog met gepantserde voertuig, machinegeweren en de militante Black Power-meidenbende maar het blijf allemaal veilige The A-Team-actie. Voor hedendaagse ogen was dit dus niet erg expliciet.De laatste gevechtsscène (messengevecht) van de film was dan wel opmerkelijk genieten.

Doordat het overal maar een beetje van bezit en het nergens echt ruig werd viel de film me ietwat tegen. Maar het was wel vermakelijk!

Zeer goede en intrigerende Italiaanse giallo-thriller! De regisseur was eerst de cameraman van films als Fistful of Dollars en For a Few Dollars more. En DAT is duidelijk te merken! Het plot van de film volgt het onderzoek naar de dood van een schoolmeisje. Na de dood wordt een leraar op de school, Enrico,de hoofdverdachte (al schijnt rotzooien met jonge meisjes wel gewoon te zijn?) Als er meer schoolmeisjes de dood vinden, besluiten Enrico en zijn vrouw om de moord zelf op te lossen. Wie de moorden pleegt en het motief worden langzaam bekendgemaakt naarmate de spannende verhaallijn vordert; wat een pluspunt is, want zo weet het je interesse te behouden. Naar verluidt gebaseerd op Edgar Wallace's roman "The Clue of the New Pin" (maar dan wel erg losjes want dat gaat over een verborgen kamer) Verder zijn alle goede ingrediënten aanwezig; moorden,naakt,religie om je tot het einde toe op het puntje van je stoel te houden. En het geduld van de kijker wordt aan het eind beloont want de conclusie is bevredigend tragisch, maar ook logische. In tegenstelling tot wat je misschien gewend ben van andere giallo, legt deze niet de nadruk op bloederige scènes De focus lig hier veel meer op het mysterie. Dat ze niet grafischer waren kwam ook door het seksuele karakter waarop de killer de moorden uitvoert. Niemand minder dan Ennio Morricone verzorgde hier de score en de cinematografie werd gemaakt door (de sleazy) Joe D'Amato. Daardoor heeft de film ook wel iets minder stijl dan andere giallo's De Solange uit de titel is Camille Keaton, deze werd bekend vanwege haar de beruchte rol in de Exploitation shocker "I Spit On Your Grave" uit 1978. Ja dit was een meer dan uitstekende giallo-thriller!

Twee tiener-buitenbeentjes ontsnappen uit een instelling, sluiten vriendschap en gaan met een auto op een reis. Echter het roadmovie-verhaal was een beetje mager. Je leert maar heel weinig over onze hoofdrolspelers. Ook is er een vreemde, avant-gardistische sfeer die voor mijn kijkplezier wat problemen zorgde. De regisseur wil meer laten zien wat hij kan in droomsequenties en een drugs-hallucinatie. Het werd daardoor moeilijker om sympathie op te bouwen voor de centrale personages en de situatie waarin ze terecht kwamen. De film neemt nog wel een ongewone wending in het derde bedrijf door een paar horror-elementen. Het camerawerk en de regie waren verder best oké. Het voelt echter een beetje ongericht. Over het algemeen was het dan ook geen slechte film maar om mij betrokken te laten raken was het niet echt succesvol.

Een van de vele jaren vijftig B-films van Roger Corman. Een beetje routinematig gemaakt en duidelijk ontworpen om mee te liften op het succes van het betere The Fly (1958) van het voorgaande jaar. Het is een redelijk goed gemaakte B-film, maar er is ook niet heel opmerkelijk. Wel leuk was het dat niemand door en door slecht was. Janice Starlin (Susan Cabot speelt zowaar uitzonderlijk een vrouw met een hoge positie, in een tijd dat het toch vaak de mannen waren) verandert in een monster door het mislukken van een wanhopige poging om jong te blijven. Professor Zinthrop, gespeeld door Michael Mark, is niet echt je typische Mad Scientist. Hij bedoelt het goed en is niet eens meedogenloos.

Veel van de actie in de film speelt zich regelmatig buiten het scherm af. En het script kent ook enkele inconsequenties; het verjongingsserum, getrokken uit koninginnengelei was afkomstig van bijen maar de film noemt zichzelf wespenvrouw. En waarom als er eenmaal getransformeerd is in een bij / wesp vampirische neigingen ontwikkelen? De muziek, geschreven door Fred Katz, was oorspronkelijk gecomponeerd voor 'A Bucket of Blood' en zal uiteindelijk in totaal in zeven films van Corman gebruikt worden. Ondanks dat er misschien gebreken zijn was dit een zeer vermakelijk 50's low-budget horror / Sf.

In krap een week opgenomen en met een beperkt budget is dit de eerste film die Roger Corman ooit produceerde. Nee, het is niet de beste film. Menigmaal zien we alleen maar bijzaken. Er wordt wa afgepraat in de film tussen de hoofdpersonages en in chit-chats met de lokale bevolking. Je ziet herhalende onderwater-beelden en ook een stoeipartij met haai. Een pedaal aangedreven onderzeeër was er dankzij beloofde gratis publiciteit. Ook het beloofde Monster is niet vaak in beeld. Tja, kleine budget was dan ook behoorlijk zichtbaar, maar echt verschrikkelijk was het niet. Want die ene keer dat het Monster er was, was het ook goed! Ook de opening als onze mooie blonde hoofdrolspeler zich uitkleedt tot haar badpak en gaat zwemmen... het leek wel..."Jaws" Het blijkt echter dat de hele scène draaide om het ontmoet-moment tussen Julie en marinebioloog Steve. En dan de heldin Julie, zij is opmerkelijk modern. Ze is dapper, onafhankelijk, vastberaden en volledig onbewust van wat de mannelijke personages van haar vinden. De film draait rond haar persoonlijkheid en haar vastberadenheid om het monster op te zoeken. Zo was de film op zijn eigen manier toch best leuk.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Waardeloze film!

Oké je heb low-budget en zelfs No-budget films maar beide hebben nog gemeen dat ondanks dat er weinig geld is er nog geprobeerd wordt om iets neer te zetten. Hier wordt zelfs dat niet meer gedaan! Ze verwijzen naar het buitenland (Oost-Europa) maar blijven stug rondrijden in een auto met Amerikaanse nummerplaten. Iedereen knauwt gewoon met een Amerikaans accent. Niet dat het uitmaakte want dit was denk ik het absoluut meest vreselijke acteerwerk ooit, elk middelbaar schooltoneelstuk was nog meer Oscar-waardig, dan dit. Naar de mollige roodharige was het zelfs pijnlijk (of ontoepasselijk) om te kijken. Ondanks dat het scenario volgens de titel om een weerwolf draait is er ook een professor en wordt er aan het einde gewoon de oude (jaren '40) 'the Mummy' nagedaan. Ook voor de weerwolf wordt geen ene moeite gedaan; duidelijk een man met een masker van Walmart. Eveneens het plastic schietspul en de dartpijltjes die verdovingspijltjes moesten voorstellen. Tja en geen elektriciteit hebben, maar wel een tv zien en overal netsnoeren. Alleen als het de bedoeling is geweest om een verschrikkelijke film te maken kan je nog spreken dat het is gelukt. Verder is dit verspilling van het maken, de tijd en het geld.

In 1969 waren miljoenen mensen in de ban van de Apollo 11 met aan boord Armstrong, Collins en Aldrin. Niet gek dat Hammer-films een poging deed om die toenmalige interesse in de maan te vertalen naar een film. Het werd één van hun merkwaardigste ondernemingen in sciencefiction. Sf-horror-hybriden kende ze wel maar speculatieve toekomstscenario's...? Daardoor bedachten ze om het concept te combineren met een western-thema. Regisseur Roy Ward Baker die net klaar was met de derde Quatermass- film kreeg de regie.

Het werd uiteindelijk een beetje campy maar geen slechte film. Het 'Space Western'-ding dringt nooit teveel door in het verder verhaal. Een vechtpartij in de bar (waar je ook de Top of the Pops-groep The GoJos ziet en erg cheesy is zonder zwaartekracht) en een paar keer schieten met pistolen. Als ze dus de toespelingen niet in de publiciteit hadden genoemd, waren ze misschien niet eens opgevallen. De film heeft verder genoeg realistische speculatieve glimpen van het leven op de maan en fantasierijke technologie Dingen die toch de eerste vereiste zijn voor een goede sciencefictionfilm.

Helaas is de film gemaakt met het gebruikelijke budget van Hammer en daardoor hebben de effecten en sets niet altijd wat ze nodig hebben om de visie volledig uit te dragen. Wat, nu het bijna 2021 is, nog iets meer opvalt natuurlijk. De geanimeerde openings-credits en de aanwezige jazzscore waren eveneens een beetje een ongerijmde absurditeit. Maar niet ongewoon in films uit de jaren '60 (bv The Pink Panther (1964) Wat me op Catherine Schell brengt de appetijtelijke dame, zij zal na eerst nog een Bond-girl te zijn, in het vervolg van de Pink Panther te zien zal zijn.

“There. It was just there even then on my very first night in the house. A death. But I could not see it yet"

Het is bijna ongelooflijk dat deze film een Netflix original is. Want met een laag, zelfs zeer laag tempo is dit absoluut geen allemansvriend. Oei, nog een struikelblok het is in zijn kern (het niet populaire) Victoriaanse gothic horror. (vond dat de geest van Shirley Jackson nooit ver weg was) Verhalend op een trage poëtische manier en het laat je aan het einde eveneens gissen naar wat er nu precies is gebeurd. De cijfers liegen er dan ook weer eens niet om!

Tja, wie van een duidelijk plot houd, jump scares verwacht of enge wezens, die zijn bij dezen gewaarschuwd; deze film ga je afschuwelijk, onbegrijpelijk en saai vinden. En dan is er ook nog de nooit zo heel populaire voice-over, die op een poëtische manier de ervaring van Lily beschrijft, haar overpeinzingen en gedachten. Maar ik en waarschijnlijk diegenen die wel van dit specifieke genre houden, vinden in deze film een klein pareltje!

De hele film speelt zich af in het huis aan het einde van Teacup Road in Braintree, Massachusetts, en dit huis spookt. Maar regisseur Oz Perkins bewandelt niet de paden die het spookhuis-genre vaak bewandelen, is sowieso niet echt geïnteresseerd in jump scares, vindt het blijkbaar ook geen probleem om al in de eerste scène te verklappen wat het lot van Lily gaat worden.

In de korte tijd van de film volgen we de tijdlijn van drie vrouwen die door elkaar lopen, voorwaarts (Lily), achterwaarts (Polly) en stilstaand (Iris). Daarnaast is er ook een rol weggelegd voor een roman die Iris schreef: 'The Lady in the Walls'. Wat deze film voor mij zo weergaloos interessant maakte was toen, de fictie uit het boek en de realiteit uit de film door elkaar heen begonnen te vloeien. Plus dat de film stilistisch ook erg mooi in elkaar zit. De dissonante muziek maakt het geheel af en is zeer ondersteund bij het beeld. Actrice Ruth Wilson was perfect als de jonge thuisverpleegster.

En als de film, een fervent horrorfilm kijker bij de climax kippenvel weet te bezorgen doe je iets goed! Helaas is de film blijkbaar een typisch geval van you either love it or you hate it, waarbij de negatieve stemmers de overhand hebben. Erg jammer want deze subtiele horrorfilm met een ongebruikelijke unieke aanpak en die angstaanjagend en uiteindelijk lonend is, verdiend heel veel meer dan de Turkey-score die het nu heeft!

Oei dit was gewoon slecht en vrij standaard. De synopsis was natuurlijk al flinterdun. De claustrofobische setting van het vliegtuig en een groep mensen die tot elkaar veroordeeld zijn. Tja en als de uitwerking dan ook te wensen over laat... Je ziet...euh hoort de persoonlijke sores van de personages. Wat dus een hoop soapachtige verwikkelingen zijn. En zo belandt je algauw bij een half uur voor tijd, waar je op een paar dun gezaaide standaard schrikmomenten, nog niets bijzonders heb gezien. En dat terwijl de reden van de problemen best een interessant gegeven was maar daar gebeurt weinig mee. De ontknoping was al even on-origineel en beroerd... of dat er opeens snel een einde aangebreid moest worden. Tja deze film ben ik in een oogwenk dan ook weer vergeten.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Italiaanse Gothic-Horror die doordat er een aanwezigheid is van een moordenaar met zwarte handschoenen aan de vooravond staat van de Giallo. Dario Argento moet rond het uitkomen van deze film al druk aan (The Bird with the Crystal Plumage) het filmen zijn geweest! Echter verder is deze film vooral vergeetbaar! Het is vrije zwakke poging tot Gothic-horror... en zo beetje elk andere thema of genre maar slaat overal de plank mis. Een vermeend spook, een troosteloos kasteel met een folterkelder, een hooghartige gouvernante, een verhaal over een erfenis, en de zwart gehandschoende moordenaar. Maar ondanks dit alles zijn er geen noemenswaardige moorden, zie je, als Erna Schürer niet in of uit bed stapt met een doorzichtig nachtjaponnetje, haar half-erotische droombeelden. Is er een foltering door sekteleden (waar kwamen die opeens vandaan?) maar net buitenbeeld en blijkt het opeens toch een droom te zijn. Blijk het laten zien van de danspasje van lokale jongeren in de plaatselijke pub nogal belangrijk te zijn. En werd de toevoeging van een mooie en coole undercover politieagente vakkundig om zeep geholpen omdat alleen mannen nu eenmaal macho kunnen zijn.

Deel drie in de Pusher-trilogie en in het derde deel staat Milo (Zlatko Buric), centraal. Milo had een grote rol in het eerste deel en kwam ook kort even voorbij in ‘Pusher II’. Milo wordt gedurende één dag gevolgd en draait een groot gedeelte om het gedoe rond de 25e verjaardag van zijn veeleisende dochter en het volgen van een praatgroep van andere drugsverslaafden. Hierdoor zakt de spanningsboog in deze film even in. Gelukkig zijn er tussendoor genoeg criminele activiteiten en was het einde er één om van te smullen! Verder was er een overeenkomst met de eerste film; beide tonen namelijk het verval van geharde mannen in een crimineel milieu. Al met al wederom een goede onderhoudende gangsterfilm.

Tweede deel in de de Pusher-trilogie. Ditmaal volg je het personage Tonny, een vriend van Frank en had een kleine rol in ‘Pusher’, maar in ‘Pusher II’ is hij degene om wie het draait. Tonny komt net uit de gevangenis en probeert zijn leven weer op de rails te krijgen. Dat valt niet mee met zijn vader gangsterbaas 'The Duke' (De Hertog) en een bepaald verantwoordelijkheidsgevoel voor 'zijn' kind. De zoektocht van Frank naar geld heeft ditmaal plaatsgemaakt voor het leed van Tonny wederom prima gespeeld door Mads Mikkelsen. Het Handheld camerawerk wat de agressieve toon versterkt is gebleven. Verder van hetzelfde een film gerichte op de drugshandel van Kopenhagen ( Deense onderwereld). Nieuw was een korte blik in de seksindustrie. Misschien iets minder als zijn voorganger, maar nog steeds het aanzien meer dan waard.

Verzameling van 17 korte films naar de gelijknamige verhalenbundel van Tim Wintonover. Als rode draad is er het persoon Vic Lang die verschijnt in verschillende leeftijden in de filmpjes. De film is er in twee vormen; ik heb de beknotte vorm voor de Britse markt gezien; die bijna de helft van de looptijd van drie uur is. Dat betekent dat de zeventien hoofdstukken zijn inclusief begin en einde, teruggebracht naar negen segmenten. De anthologie leek mij vooral interessant door betrokken bekende namen.

Ash Wednesday; Aan het begin en het einde zijn er zandanimaties te zien. En hoor je Colin Friels (Darkman (1990) voorlezen met half gefluisterde stem uit het gedicht van TS Eliot met dezelfde naam.

01. Reunion van Simon Stone (The Daughter (2015): je schoonmoeder kom over voor kerstfeest, je kijk enorm tegenop maar door een gebeurtenis valt het allemaal wel mee. Luchtige maar aangenaam en een aardige opener. Richard Roxburgh en Cate Blanchett - die Vic en Gail spelen - kunnen natuurlijk veel met een beetje doen. Robyn Nevin als Schoonmoeder is ook geen onbekende.

02.Aquifer van Robert Connolly (Balibo (2009); een man (Callan Mulvey) die is gepest als kind moet de demonen uit het verleden verwerken als er een kinderlichaam wordt gevonden. Ziet er mooi uit maar het uiteindelijke verontrustende geheim is niet bijzonder boeiend.

03.On Her Knees van Ashlee Page: een jonge Vic (uit het eerste segment) vind dat zijn moeder Carol ongerechtigheid wordt aangedaan maar beseft dat het juiste doen niet altijd goed voelt. Vrij eenvoudig verhaaltje met een korte speelduur waar eigenlijk niets in gebeurd.

04. The Turning van Claire McCarthy (Ophelia (2018); dit verhaal draagt de naam van de film en zal dan ook de beste moeten zijn. En oké Rose Byrne als 'woonwagenpark trash' was best goed. Ze speelt een misbruikte en mishandelde vrouw en moeder van twee kinderen die vriendschap sluit met een paar wedergeboren christenen (waaronder Miranda Otto) uit de middenklasse. Best netjes gefilmd ook maar wat een verschrikkelijk verhaal over niets anders dan evangelisatie.

05. Long, Clear View het regiedebuut van Mia Wasikowska waarin de uitdagingen en angsten van een tween (vermoedelijk ook Vic) worden verbeeld door wat filmische trucjes en een verteller vertelt wat er op het scherm gebeurt. Aardige en charmante korte film, maar die ook een beetje buiten de anthologie valt.

06. Commission van David Wenham nog een regiedebuut van een acteur. Nog een vrij eenvoudig filmpje,
Bob, een politieagent die het huis verliet om te leven als een semi-kluizenaar in Australische outback. Veel dialoog tussen Vic (Josh McConville) en zijn vader (goed acterende (Hugo Weaving, duh) Bekwaam maar zonder veel impact.

07. Cockleshell van Tony Ayres (Walking on Water (2002) Voor mij het mooiste filmpje; goede setting, het strand, een paar huizen, een opkomende puber romantiek en een paar metaforen. Heerlijk en in korte tijd wordt een goede krachtige karakterboog bereikt.

08 . Sand van Stephen Page (Spear (2015) twee jonge Aboriginaljongens die flirten met een tragedie op het strand. Dialoogloos, poëtisch en experimenteel. Ziet er mooi maar wederom is het gebeuren alleen maar bijna...

De filmpjes; Big World, Abbreviation,Damaged Goods, Family, Small Mercies,Immunity,Boner McPharlin's Moll, en Defender missen in de Britse versie en heb ik dan ook niet gezien. Afgezien dat je de film kan beschouwen als een soort bloemlezing van Australisch talent, is het ook niet veel meer. Als anthologiefilm vond ik het nogal inconsequent (al kan daar ook meespelen dat ik meer horror-anthologies gewend ben) De filmpjes waren maar mager aan elkaar verbonden en dat het zich afspeelt in het plot genoemde badplaats werd nergens duidelijk. Laat ik de beoordeling door de goede bedoelingen maar aan de positieve kant houden! (mede omdat dit de verkortte versie was)