1922 (2017)

Misschien wel de beste King verfilming. Ik was erg verrast toen ik dat zag bij de aftiteling. Normaliter is een King verfilming een zware tegenvaller.

Ach ja, zelfs de beste filmkenners slaan de plank wel eens mis. En ik ontken niet dat ik geen goede filmkenner ben.

Ah, een Stephen King verfilming, meestal vallen die wel was tegen, dus lagen de verwachtingen niet zo hoog. Het was zeker geen slechte film, maar het tempo lag niet zo hoog. Desondanks vond ik hem toch wel het bekijken waard. De cast deed het prima en verder zag het er wel goed uit.

In slaap gevallen tijdens de film. De eerste en laatste keer dat dat mij is gebeurd was in de bioscoop in 2001 bij don't say a word. Destijds was ik student, zat ik stoned in de bioscoop en heb ik voor mezelf een goede film verknald. Deze keer lag het aan de film zelf. Halfje extra voor het accent van de hoofdrolspelert.

Serieus, beter dan meesterwerken The Shining, The Green Mile en The Shawshank Redemption, en in iets mindere mate It?

Nee. Je hebt gelijk. Ik was te enthousiast waarschijnlijk na het zien van Cell (2016) - MovieMeter.nl. Dan is alles al gauw een stuk beter. En even snel bladeren door de films gebaseerd op boeken van Stephen King was dit eigenlijk een goede maar zeker niet de beste. Gelukkig begon ik de zin met misschien.

Wat gebeurt er met een mens als hij een ander mens doodt. Meer films houden zich met dit thema bezig. Sommige doen dat door het accent op de interactie van de dader met de buitenwereld te leggen. Andere doen dat door zich te richten op het innerlijke gevoelsleven van de dader. Stephen King schreef een novelle over een moord en richt zich daarin vooral op de psyche. Zak Hilditch bewerkte het geschrift tot een filmscenario en regisseerde een bovennatuurlijk drama en een klassiek en bezienswaardig spookverhaal.

De film is goed herkenbaar als een King verfilming. King schrijft vaker over de duistere zijden van het Amerikaanse platteland. Over de geïsoleerde mensen, hun donkere geheimen en hun vergiftigde psychen. In 1922 is dat niet anders. Hilditch laat de novelle in zijn waarde en voegt nauwelijks eigen inbreng toe. Anders dan de producten van sommige andere filmmakers die zich aan een King verfilming wagen, werkt die instelling uitstekend. 1922 is een goede en spannende film.

De spanning wordt langzaam opgebouwd. Heel zorgvuldig worden de psychologische touwtjes rondom de belevingswereld van hoofdpersonage Wilfred strakker aangetrokken. Dat doet de film door Wilfred in een wereld te plaatsen waarin hem dingen overkomen die zich op de grens van waan en realiteit afspelen. Voor de kijker is nooit helemaal duidelijk of de bovennatuurlijke aspecten die Wilfred waarneemt zich werkelijk voordoen of zich enkel in zijn hoofd afspelen.

De film strooit tijdens deze procesgang met sombere beelden die zijn isolement, zijn wanhoop en zijn verdriet sfeervol ondersteunen. Een stroom beelden van de schijnbaar oneindige weidsheid van het land rondom de boerderij die bepaald geen bevrijdende maar juist een beklemmende indruk achterlaten. Of beelden van een maisveld waarin de lichtjes wiegende maiskolven onheilspellend afsteken tegen de nachtelijke hemel.

Thomas Jane is Wilfred. Met weinig woorden en subtiele mime portretteert hij glansrijk de eenvoudige maar met boosaardige boerenslimheid uitgeruste boer, die vastgeroest, hardvochtig en korzelig de film beheerst. Knappe rol van Jane die erin slaagt van de botte boer een personage te maken dat de kijker emotioneel beroert.

1922 is een fijnzinnig drama dat zich bezig houdt met zondeval en schuld en boete. Ook met horrorelementen, die zich soms fysiek laten zien, maar vooral zijn te vinden in de kwellende psychische afgronden die Thomas Jane bezoekt.

Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King dat vooral geïnspireerd lijkt door het werk van Edgar Allen Poe. Het verhaal betreft boer Wilfred James [Thomas Jane] die anno 1922 besluit zijn vrouw [Molly Parker] uit de weg te ruimen wanneer zij dreigt de boerderij te verkopen en naar de stad te verhuizen. Hij weet zijn zoon [Dylan Schmid] te betrekken bij zijn duistere plan, maar krijgt al snel te maken met gewetenswroeging. The Tell-Tale Hart met een vleugje The Raven, maar Hilditch komt niet verder dan dat en het resultaat is dan ook langdradig. Het is een teken aan de wand dat de ratten de beste acteerprestaties neerzetten. Janes zonderlinge accent helpt natuurlijk ook niet mee.

Opzich is dit een goede verfliming van het boek van Stephen King, waar met veel respect voor het boek te werk is gegaan. Te veel misschien, want de lijnen worden letterlijk gevolgd. Het gaat allemaal wat traag en ddaaree verliest de film scherpte.

Ik heb het boek niet gelezen (dus misschien wordt dit hier wel verder uitgediept) maar ik vond het gemak waarmee de zoon instemde om zijn moeder te vermoorden ongeloofwaardig.

Verder een prima film, waarin de ogenschijnlijke juiste keuze een reden is om iemand te vermoorden, maar die keuze uiteindelijk een nachtmerrie blijkt.

Toen die koe verscheen,heb ik hem uitgezet.

Gebaseerd op de novelle "1922" van Stephen King, en oorspronkelijk gepubliceerd in zijn collectie "Full Dark, No Stars" uit 2010. Dit was de zesde bewerking van een verhaal van King in 2017. Dit gevolgd door The Mist, The Dark Tower, It, Gerald's Game en Mr. Mercedes. Voor Thomas Jane was dit zijn derde hoofdrol in een film, die gebaseerd is op het werk van King. Eerder was hij te zien in The Mist en Dreamcatcher. Voor Netflix was dit de tweede Stephen King-bewerking na Gerald's Game. Hemingford Home is eveneens de locatie van "Mother Abagail" in The Stand van Stephen King. In de film zitten diverse andere verwijzingen naar Stephen King-verhalen. De ratten worden verbonden met Graveyard Shift. De put is een verwijzing naar Dolores Claiborne. Nebraska en de korenvelden worden geassocieerd met The Stand, Children of the Corn en The Dark Tower. Een man die wordt vervloekt vanwege zijn immorele daden, is vergelijkbaar met The Green Mile. De scène waarin Wilfred James om zijn overleden zoon rouwt, is een direct eerbetoon aan een scène uit The Godfather. In deze film treurt Don Corleone om zijn overleden zoon. In de novelle waarop deze film is gebaseerd, berooft de zoon van Wilf een bank. De medewerkster van de bank heet Rhoda Penmark. Dit is dezelfde naam als de vrouwelijke schurk in The Bad Seed.

De film is erg traag, maar met de suspense zit het wel goed. Alles bij elkaar opgeteld bevat de film voldoende ingrediënten voor een onderhoudende rit.

3,0 *

Na de vrij matige film Rattlesnakes gezien te hebben van deze regisseur waren de verwachtingen niet al te hoog, maar heel ten onrechte. Wat een sublieme film is dit zeg, zonder twijfel een van de betere Stephen King verfilmingen die ik gezien heb (vond The Green Mile een stuk minder, zeker het einde). Niet alleen dat, deze film krijgt een plekje in mijn top 100 aller tijden. Perfect geacteerd, prachtig scenario en perfect passende decors en sets. Een verhaal dat van begin tot einde boeit en nooit rommelig wordt zoals zoveel andere films in dit genre. Deze film was voor mij zeker niet te traag, de gebeurtenissen rondom zoon Henry en zijn zwanger vriendinnetje werden iets te snel afgehandeld en de film mocht voor mij best een half uur langer duren. Dik verdiende 5 sterren. Gelukkig wordt deze film op IMDB beter gewaardeerd en ik stel mij soms de vraag waarmee sommige recensenten hier op MovieMeter eigenlijk bezig zijn

Mindere King verfilming, ik miste juist het creëren gevoel dat ik bij andere King wel meestal ervaar.

Wel is de setting erg mooi in deze film.

De random King-generator heeft weer wat voortgebracht. Opgebroken gezin, religieus accentje, maïsveld, een man die in z'n eentje in een kamer wat hallucineert, wat Americana. Op de een of andere manier zet ik altijd vol goede moed zo'n Kingverfilming aan, zit ik het eerste half uur geïnteresseerd te kijken, om daarna al gapend de rit uit te zitten. Ook bij deze 1922 weer het geval. Sommige scènes zijn best sfeervol, in de kern zit er een goed verhaal in, maar de uitwerking is middelmatig en weinig verrassend.

Hilditch weet in de film de King sfeer goed neer te zetten.

Goede cast en een sterk verhaal.

Twee weken terug deze Stephen King verfilming al ingestart op Netflix, maar na een kwartier speeltijd toch afgezet omdat ik er op dat moment niks voor voelde en ik toch eigenlijk iets anders wilde zien. Afgelopen zaterdag de film weer hervat en uiteindelijk uitgekeken. En als ik zeg dat het niet heel slecht is maar ook niets bijzonders verraadt ik vast weinig.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond Wilf die al langer met zijn vrouw in onmin leeft en problemen verwacht rondom wat hij als zijn ziel en zaligheid ziet, namelijk het land en boerderij waar vrouwlief weinig mee heeft. Het is de opmaat voor stijgende spanning, zoonlief Hank als pion tussen het stel, en het ontstaan van snode plannen. En hoewel ik in het begin wat moeite had met het overdreven dikke accent van de bijna onherkenbare Thomas Jane groeit de film toch redelijk met vooral het psychologisch spel rond zoon Hank met de uiteindelijke uitvoering van het plan. Sterk en absoluut het benoemen waard is de ongemakkelijke muziek en dus een sterke soundtrack.

In het tweede deel van de film ontwikkelt 1922 zich in een soort drama met kleine psychologische horror momenten die vooral schuldgevoel, wroeging en de eigen fantasie als kiem heeft. En dat heeft Wilf toch vooral aan zichzelf te danken, had dat arme mens op zijn minst fatsoenlijk begraven in plaats van haar zo in die put te gooien met alle gevolgen van dien. Een beetje meer respect had wellicht gescheeld. Maar goed, het effect bij Wilf liegt er niet om met steeds grotere gevolgen en op het randje van instorten. Ondertussen blijft de vraag of hij ze ziet vliegen of echt dingen ziet. En daarmee zou 1922 inderdaad zomaar een verhaal van King kunnen zijn die ik altijd wel erg genietbaar vind.

Toch is het allemaal verre van super en is het zoals ik in het begin van mijn comment al zei dat het niet heel slecht is maar ook verre van super betreft. Het zorgt dat ik de film een voldoende geef voor de moeite maar niet meer dan dat.

Genoten van deze film ❤️ Van begin tot eind heeft het mij elke minuut geboeid, werd er helemaal ingezogen door het verhaal, de sfeer, het acteertalent en de muziek. Het zet je aan het denken....weer een parel van Stephen King

Sterk staaltje over simplistisch denken, handelen en manipuleren van je eigen kind, met alle gevolgen van dien. Verder duidt deze film ook goed wat er in werking kan treden in een persoons onderbewustzijn na het plegen van interacties die totaal niet in balans zijn met de normen van ethiek. 3*