1922 (2017)

Geen verkeerde film.

Goed en wel bekeken is het basisgegeven alleen wel een beetje simpel, het verdere verloop is ook niet meteen het origineelst. Het minste aan de film vond ik het Bonnie & Clyde verhaaltje waar kort doorheen geraced wordt. Voor een film die best nauwgezet opgebouwd wordt was dat een versnelling te hoog (en niet écht relevant).

Maar verder niet zoveel op aan te merken, en dat voor een film waar Thomas Jane de hoofdrol in speelt. Zo'n acteur die een hele film kan kelderen, maar hier is hij bijna onherkebaar en zet hij een erg sterk personage neer. Hij draagt de film probleemloos, iets wat ik vooraf niet kunnen voorspellen had.

Visueel ziet het er netjes uit, maar wordt er ook wel braaf binnen de lijntjes gekleurd. Hetzelfde kan van de soundtrack gezegd worden. 't Is stijlvol, maar weinig opmerkelijk. het verhaaltje ontspint zich rustig, een echte climax is er niet maar die heeft de film ook niet echt nodig.

Fijn filmpje voor tussendoor dus en in de reeks King-verfilmingen geen verkeerde entry. Het loopt de laatste tijd toch beter met die films, daar waar het vroeger steevast melige B-films waren.

3.0*

Geen onaardige film, alleen in het begin was het een beetje langdradig. Verder vond ik de acteerwerk goed en isde verhaal lijn mooi. Echte actie moet je in deze film niet verwachten..

Redelijke film met een toch wel origineel verhaal. Ik kan mij zowaar niet meteen een gelijkaardige film voor de geest halen. Ook de locatie en tijdsgeest in deze film zal vast anders zijn doordat het zich afspeelt in 1922, een moment in de geschiedenis waarin tegenwoordig niet vaak films over worden gedraaid.

Het ging ook allemaal wat trager in die tijd dus ik vermoed dat het de geloofwaardigheid van de film ook ten goede komt en het verklaart uiteraard het tragere tempo van de film waarover hier enkele mensen lopen te "klagen". Ik kan dit zelf ook niet ontkennen. Ik kan moeilijk liggen verkondigen dat ik het tempo in deze film als snel ervoer. Het tempo gaat hier gepaard met het uitstekende acteerwerk van Thomas Jane, hoewel diens accent je wel moet aanspreken, en een prima sfeer dat past in het tijdsbeeld en de setting van destijds.

Vanzelfsprekend ga je bij een Stephen King verfilming al snel denken aan horror. Nu ja, ik althans. De horror is vrij braaf, zoals in Gerald's Game eigenlijk. Het is meer een afwisseling van een aantal vulgairdere scènes die je als horror zou kunnen beschouwen. Er zitten geen jumpscares in of ook niet direct iets écht eng. De rat die uit de mond gekropen komt van Arlette, de vrouw, was wel een klein hoogtepunt op horrorvlak dan.

Alles goed in deze film dus maar verder niets speciaal om hoger dan 4* te geven. Hier en daar iets te traag dus ik ga voor 3.5* gaan.

Ik snap echt dit gemiddelde en de commentaren niet. Sterker nog, ik vond het echt een dijk van een film! Het wist flink onder mijn huid te kruipen en het tempo was daarbij juist heel effectief. Vond 'm met vlagen best creepy terwijl ik aardig doorgewinterd ben. Vleugje horror zat er dan wel in al staat dat hier niet aangegeven. Zeer origineel verhaal ook. Het acteerwerk zat ook echt wel snor. (Thomas Jane is altijd goed en die vrouw uit Deadwood zou ik graag vaker zien). Stukken beter dan Gerald's Game btw.

Oh en renzoroy je vergat the Mist nog. ? (Al is die film niet door iedereen even geliefd).

Prima filmpje hoor, het gaat weliswaar wat traag maar dat komt de spanning wel ten goede. Een leuke mix van misdaad, thriller en horror met een goed spelende cast. Weinig op aan te merken.

Het verhaal kent een trage opbouw, maar werkt nooit vervelend. Het verhaal is vooral een drama/misdaadfilm met wat thriller-elementen. De horror komt vrij laat en heel braafjes. Dus verwacht geen horrorverhaal want dan kom je van een kale reis terug. De cast is degelijk en de setting is de troefkaart van de film. 6/10

Best een toffe film dit.

Hij kijkt lekker weg doormiddel van een aangename sfeer.

Heel eng is het niet maar de sfeer is wel juist voor een stephen king verfilming.

Acteerwerk ook erg overtuigend

Aardige film over een boer die samen met zijn zoon geen andere uitweg ziet dan het vermoorden van zijn vrouw. Typisch een verhaal uit de pen van Stephen King. De film kent een goede opbouw en ziet er sfeervol uit. Alhoewel Thomas Jane zijn rol redelijk dik aanzet, komt hij hier toch mee weg. De film lijkt naar een ontknoping toe te werken, waardoor het einde wellicht wat tegenvalt.

Je oogst wat je zaait

En als het dan om het vermoorden van je vrouw gaat, kun je je wel indenken dat die oogst flink is..1922 is de derde Stephen King verfilming van het jaar en krijgt een vergelijkbare score als It en Gerald's game. 1922 is weer compleet anders als de voorgaande twee titels en heeft ook weer zijn eigen voor en nadelen.

Grootste pluspunt van 1922 is de sfeer. Deze is erg goed neergezet en het horrorelement is hoewel minimaal, heel subtiel ingebracht. Er zitten hier dan ook amper lugubere momenten in, maar de momenten die voorbijkomen zijn dan wel heel sterk. Het gaat dan om de momenten dat de rat uit de mond van Arlette kruipt nadat ze in de put is gedumpt, wanneer Wilfred van de trap af dondert en Arlette hem rustig achterna komt, en het laatste shot waar ze Wilfred met zijn inmiddels overleden zoon en vriendin, komt halen. Al deze momenten zijn ijzersterk en worden ook allemaal heel goed getimed door de regisseur.

Wat ik wel een stuk minder vond was het tempo van dit verhaal. Er gebeurt met name in het begin veel te weinig, totdat er opeens heel veel gebeurt en er zich een Bonnie en Clyde verhaal van Henry en Shannon in een paar luttele minuten ontvouwt. De balans lijkt hier een beetje zoek en ik had dan ook liever een wat vlottere opbouw gezien waardoor er meer ruimte was geweest om het zojuist genoemde gedeelte uit te werken. Ook vond ik het personage van Thomas Jane net iets te dik aangezet en blijft zijn acteerwerk steeds net op de grens van het toelaatbare.

Belangrijk om te weten voordat je hier ingaat, is dat je eigenlijk het beste de insteek kan hebben dat je naar een bovennatuurlijk misdaad/drama film zult gaan kijken met enkele horrorelementen hieraan toegevoegd. Het tempo is heel traag en de nadruk ligt hier echt op de misdaad en de dramatische omstandigheden die hieruit voortvloeien. Karma is a bitch.

3,0*

Prima verfilming van een kort verhaal van Stephen King, fraai in elkaar gezet door regisseur Zak Hilditch, eerder verantwoordelijk voor het eveneens sterke These Final Hours. Mooie rol van Thomas Jane, een klein maar venijnig plot en een flinke reeks nasty bloederige scenes maken deze Netflix-original tot een aangenaam horror-feestje.

Nee sorry, vond dit helemaal niets. Veel te traag, nergens echt spannend of eng. Geen opbouw.... het kwakkelt maar een beetje voort.

Ben langzaam aan wel klaar met alle net-niet-flix originals. Nog maar weinig toppers gezien.

Gebaseerd op de gelijknamige novelle van Stephen King.

Een familiedrama dat toch wel een horrorachtig gevoel meegeeft, scènes die mogelijks staan voor de wroeging, frustaties, nachtmerries en waanbeelden die Wilfred inpalmen. Thomas Jane is beslist goed gecast voor de rol van bonkige, stugge farmer.

Enkele verrassende wendingen in de plot zoals de gedragingen van de twee youngsters.

Hoe dan ook, met een zekere spaniing gevolgd; is ook een film die ge je wel zult een tijdje herinneren, maar echt genietbaar en in alles overtuigend vond ik hem wel niet.

Heb me hiermee vermaakt, de film ligt wel in m'n straatje. Het is lekker straight forward, er hangt een goed ouderwets Amerikaanse-boeren-sfeertje met zongebruinde koppen, dikke accenten en het is een tikkeltje spannend op z'n tijd. Nou ja spannend is een groot woord, eerder vreemd á la Stephen King en dat pakt meestal goed uit.

Als je aan mij vraagt wat ik van de film vond, zal het antwoord zijn........ wat een pure schijt. Misschien leuk voor iemand die van vage films houd, maar een goede filmkenner die zal zeker niet ontkennen dat dit niks is. De film komt langzaam op gang, en de laatste 20 min. gebeurt tè veel (vergeleken met het andere stuk film). Deze film krijgt van mij een *2,0 (4/10).

“In the end, we all get caught.”

Matige Netflix film. 1922 begint best goed, en vooral de grauwe jaren 20 sfeer is mooi gedaan. Het acteerwerk van Jane, Schmid en McDonough is ook sterk. Maar het script laat wat steken vallen, en grote gedeeltes van de film is het ook gewoon saai. De motivaties van de personages zijn ook niet altijd duidelijk, en bepaalde ontwikkelingen zijn niet logisch. Waarom Wilfred nou zijn vrouw vermoordt, en waarom zijn zoon er ook helemaal in meegaat, wordt nooit goed uitgelegd. Het einde is aardig, maar het kan de film niet redden.

Film begon aardig, echter wordt het al snel een saaie bedoeling. Geen spanning te bekennen. Thomas Jane speelde zijn rol op zich wel goed als redneck farmer in the midwest, maar het kon de film in zijn totaliteit niet redden. Kortom; er had gewoon meer in gezeten...2 en half ster.

Goed.

Helemaal niet verkeerd eigenlijk, opnieuw een film die onvoldoende gemiddeld staat en toch nog erg meevalt. Ook dit is weer zo'n geval waar ik mezelf een beetje van op mijn achterhoofd krab. Dit was namelijk een grote meevaller in zijn genre.

Onverwacht goede rol van Jane, ik dacht soms dat zijn accent gewoon ingesproken was door iemand anders, maar volgens mij is dit allemaal Jane. Erg overtuigende, norsige boer. Parker doet het overtuigend goed in irritant zijn ook, en Schmid is een prima invulling.

Film lijkt langer te duren, toegegeven, maar dat maakt het geen onaardige zit. Begint wat typisch, vond het eerste half uur dan ook de minste, maar daarna neemt het verhaal een wending waaronder de moord en begint dit drama/thrillertje wat tegen de horror aan te ketsen.

De sfeer tijdens de horror scenes is uitmuntend. Uitstekende "geluiden" die het allemaal wat spannender en intenser maken. Sfeervolle shots van het huis, kamers en meubels. Je zal je erg onveilig voelen in de schoenen van Jane en dat komt echt goed over.

Verveelt ook eigenlijk nergens, behalve dat het eerste half uur wat vaker is gedaan en het einde wat naar het langdradige neigt, maar saai vond ik het nergens echt worden. Daarvoor is alles sfeervol genoeg gebracht om nog spannend of onheilspellend te zijn.

Mooie sets ook, grauwe steden, sneeuwachtige gebieden of warme boerderij, het is allemaal helemaal in orde in deze film. Jammer dat de film nooit echt horror wil worden, ondanks een aantal spookachtige scenes. Met wat meer horror was dit ongetwijfeld beter geweest en iets minder drama of mystery erin.

Aardige Stephen King, laat je niet tegenhouden door het gemiddelde.

Hier had een betere film ingezeten. Op zich is het een heerlijk broeierige, gothische sfeerschets van het Amerikaanse platteland in de jaren twintig. Hoe boer Wilfred James (Thomas Jane) zijn rustige, voorspelbare levensloop ziet veranderen als vrouwlief (Molly Parker) oppert om haar boerderij te verkopen. Een laatste klap in z'n ego na een liefdeloos en eenzaam huwelijk. Zij ziet elders een beter leven en wil een jurkenwinkel beginnen om haar eigen boontjes te doppen.Langzaam verstrijken de seizoenen. Loom waaiende maisvelden en loeiende koeien. Daar op die geïsoleerde plek waar slechts sporadisch vreemdelingen op het erf komen. De herfst nadert en zijn vrouw blijft volharden in haar nieuwe plannen. Wilfred James overtuigt zijn zoon Henry James (Dylan Schmid) dat ze moeder beter kunnen vermoorden, omdat hij anders zijn nieuwe vriendinnetje kwijtraakt. Ze kunnen haar lichaam in de put werpen, niemand merkt het. '1922' (2017) is meer drama dan thriller of horror, maar creëert verkeerde verwachtingen door zo opzichtig te spelen met jump scares en een paranormaal tintje. En dat terwijl de verhoudingen tussen de verschillende personages - zoals tussen vader en zoon - bijna niet worden ingevuld, waardoor hun karakterontwikkeling oninteressant blijft. Nu is het een genrefilm zonder bevredigende spanning en een dramafilm zonder tristesse of tragiek.

Echt Stephen King, vond hem goed je bleef kijken hoe het zou aflopen. Het bleef goed door het acteurs werk. Hij was traag maar ik vond het niet storend.

Een sfeervolle, en bijzonder gruwelijke Stephen King verfilming.

Dit bijzonder tragische gezinsdrama, met de bijbehorende waanzin, is een typisch King verhaal. Mensen met hun duistere verleden, en de gevolgen ervan is een terugkerend thema in zijn werk, en met goede reden. Het levert vrijwel altijd interessante verhalen op, die de karakters een flinke portie menselijkheid meegeven. De film is een letterlijke verfilming van het boek, dus voor de liefhebbers van King's werk is het een feest van herkenning.

1922 is één van de meest rauwe films die ik de laatste tijd gezien heb. Natuurlijk zijn bepaalde scenes erg gruwelijk, maar los daarvan ademt de hele film een bepaalde hardheid uit. Het zware leven van een boerenfamilie met weinig financiële middelen, de strijd tussen kiezen voor je huwelijk of voor je dromen, grote bedrijven die kleine boerenbedrijven lastigvallen, en dat alles op het uitgestrekte platteland, zonder telefoon, elektriciteit, stromend water en in gure weersomstandigheden. Het leven is hard en repetitief voor deze mensen. Erg mooi neergezet, en als kijker voel je hierin mee.

Het verhaal wordt vrij traag verteld, en zit vol zwijgende blikken en peinzende mensen. Dit past goed bij het thema over zonde en berouw, maar het haalt wel de vaart uit de film. Nu kun je je afvragen of deze film in een vlotter tempo beter was geworden. Ik denk persoonlijk van niet. Die lange stiltes en het trage tempo zorgen voor een verontrustende sfeer, een sfeer van verveling, van ongemak, waarin de hoofdpersoon alleen overblijft met zijn zonden. En wij voelen met hem mee.

Minpunt vond ik het verhaal over Henry's vlucht, en zijn plotselinge omslag tot gangster. Nu snap ik de wanhoop, en het feit dat de moord hem veranderd heeft, maar het kwam enigszins afgeraffeld over. Dat had bijna een film op zich kunnen zijn .

De horror in deze film zit veel meer in de sfeer, dus liefhebbers van slashers kunnen hem wellicht beter over slaan. Maar wanneer je net als ik een zwak hebt voor psychologische horror, kun je een fijne avond hebben met deze film.

3,5*

1922 is een film met het nodige potentieel. Hij start ook erg goed, maar verliest zichzelf naar het einde toe. Het plot is op zich sterk en wordt voldoende uitgebouwd. Omwille van geldgewin vermoordt Wilfred zijn vrouw. Hij plant dit zorgvuldig al is de moord op zich klungelig. Hij dist een verhaaltje op dat vol gaten zit, maar komt er blijkbaar mee weg. Zijn zoon is medeplichtig, maar kan het ook niet meer aan. So far so good.

Dan verplaatst de film zich van genre en gaat hij richting thriller/horror zoals je verkiest. Een mishit wat mij betreft. De horror zelf is flauw uitgewerkt en is helemaal niet eng. Switchen van genre doe je ook niet zomaar. Er zit geen evenwicht of lijn in de film. Waar wil je naartoe als scenarioschrijver? Stick to the plan zou ik zeggen ... Ok, een verfilming van een boek van Stephen King, maar die horror- of angstelementen moesten ook al in het begin van de film vervat zitten, niet louter het laatste half uur.

Thomas Jane deed het uitstekend als norse boer. De mimiek zat goed en ook de verlaten boerderij straalde iets uit. Het plot van de zoon stelde niet veel voor en zijn vlucht dito nieuwe wandelpad evenmin. Schuld n boete waarschijnlijk, maar me echt begeesteren deed het me toch net niet, jammer. Nipte voldoende alvast voor Jane, de setting en het eerste gedeelte van de film.

Bewerking naar de gelijknamige novelle uit de verhalenbundel Full Dark, No Stars van Stephen King over Boer Wilfred James (Thomas Jane) uit Nebraska die de kijker via een voice-over een geheim vertelt. Een verhaal dat qua verteltrant wel wat lijk op 'The Tell-Tale Heart' van schrijver Edgar Allan Poe.

Het geheim is al vanaf bijna het begin bekend. Want voor een film die zich verder vrij traag ontvouwt, wordt er redelijk snel naar de moord die centraal staat toegewerkt. De film is een zogeheten “slow burner” Ook anders dan dat de naam van King doet vermoeden is dit niet zozeer een horrorverhaal maar meer een verhaal over een schuldbewuste man die door zijn geweten tot waanzin wordt gedreven. De aanwezige knagende ratten staan voor zijn knagend geweten. Het blijkt dus meer een macaber familiedrama.

De film blijft wel te veilig binnen de lijntjes kleuren. Maar dat wil niet zeggen dat de film niet de moeite waard is want het gestroomlijnde verhaal voelt helemaal af. Er is prima stemming in de film dankzij de mooie en authentiek Americana van de jaren '20 , weidse landschappen en mooie passende muziek. Het is allemaal lekker sfeervol, en ook het acteerwerk van Thomas Jane (zijn derde King-film) mag er wezen. Als hoofdpersonage en verteller weet hij met een Midwestern accent, de kijker achteloos mee te trekken.

De film mag dan zijn tijd er voornemen en niks nieuws doen maar ik vond het nog best bovengemiddeld goed.

Ah, een Stephen King verfilming, meestal vallen die wel was tegen, dus lagen de verwachtingen niet zo hoog. Het was zeker geen slechte film, maar het tempo lag niet zo hoog. Desondanks vond ik hem toch wel het bekijken waard. De cast deed het prima en verder zag het er wel goed uit.

Wat gebeurt er met een mens als hij een ander mens doodt. Meer films houden zich met dit thema bezig. Sommige doen dat door het accent op de interactie van de dader met de buitenwereld te leggen. Andere doen dat door zich te richten op het innerlijke gevoelsleven van de dader. Stephen King schreef een novelle over een moord en richt zich daarin vooral op de psyche. Zak Hilditch bewerkte het geschrift tot een filmscenario en regisseerde een bovennatuurlijk drama en een klassiek en bezienswaardig spookverhaal.

De film is goed herkenbaar als een King verfilming. King schrijft vaker over de duistere zijden van het Amerikaanse platteland. Over de geïsoleerde mensen, hun donkere geheimen en hun vergiftigde psychen. In 1922 is dat niet anders. Hilditch laat de novelle in zijn waarde en voegt nauwelijks eigen inbreng toe. Anders dan de producten van sommige andere filmmakers die zich aan een King verfilming wagen, werkt die instelling uitstekend. 1922 is een goede en spannende film.

De spanning wordt langzaam opgebouwd. Heel zorgvuldig worden de psychologische touwtjes rondom de belevingswereld van hoofdpersonage Wilfred strakker aangetrokken. Dat doet de film door Wilfred in een wereld te plaatsen waarin hem dingen overkomen die zich op de grens van waan en realiteit afspelen. Voor de kijker is nooit helemaal duidelijk of de bovennatuurlijke aspecten die Wilfred waarneemt zich werkelijk voordoen of zich enkel in zijn hoofd afspelen.

De film strooit tijdens deze procesgang met sombere beelden die zijn isolement, zijn wanhoop en zijn verdriet sfeervol ondersteunen. Een stroom beelden van de schijnbaar oneindige weidsheid van het land rondom de boerderij die bepaald geen bevrijdende maar juist een beklemmende indruk achterlaten. Of beelden van een maisveld waarin de lichtjes wiegende maiskolven onheilspellend afsteken tegen de nachtelijke hemel.

Thomas Jane is Wilfred. Met weinig woorden en subtiele mime portretteert hij glansrijk de eenvoudige maar met boosaardige boerenslimheid uitgeruste boer, die vastgeroest, hardvochtig en korzelig de film beheerst. Knappe rol van Jane die erin slaagt van de botte boer een personage te maken dat de kijker emotioneel beroert.

1922 is een fijnzinnig drama dat zich bezig houdt met zondeval en schuld en boete. Ook met horrorelementen, die zich soms fysiek laten zien, maar vooral zijn te vinden in de kwellende psychische afgronden die Thomas Jane bezoekt.

Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King dat vooral geïnspireerd lijkt door het werk van Edgar Allen Poe. Het verhaal betreft boer Wilfred James [Thomas Jane] die anno 1922 besluit zijn vrouw [Molly Parker] uit de weg te ruimen wanneer zij dreigt de boerderij te verkopen en naar de stad te verhuizen. Hij weet zijn zoon [Dylan Schmid] te betrekken bij zijn duistere plan, maar krijgt al snel te maken met gewetenswroeging. The Tell-Tale Hart met een vleugje The Raven, maar Hilditch komt niet verder dan dat en het resultaat is dan ook langdradig. Het is een teken aan de wand dat de ratten de beste acteerprestaties neerzetten. Janes zonderlinge accent helpt natuurlijk ook niet mee.

Gebaseerd op de novelle "1922" van Stephen King, en oorspronkelijk gepubliceerd in zijn collectie "Full Dark, No Stars" uit 2010. Dit was de zesde bewerking van een verhaal van King in 2017. Dit gevolgd door The Mist, The Dark Tower, It, Gerald's Game en Mr. Mercedes. Voor Thomas Jane was dit zijn derde hoofdrol in een film, die gebaseerd is op het werk van King. Eerder was hij te zien in The Mist en Dreamcatcher. Voor Netflix was dit de tweede Stephen King-bewerking na Gerald's Game. Hemingford Home is eveneens de locatie van "Mother Abagail" in The Stand van Stephen King. In de film zitten diverse andere verwijzingen naar Stephen King-verhalen. De ratten worden verbonden met Graveyard Shift. De put is een verwijzing naar Dolores Claiborne. Nebraska en de korenvelden worden geassocieerd met The Stand, Children of the Corn en The Dark Tower. Een man die wordt vervloekt vanwege zijn immorele daden, is vergelijkbaar met The Green Mile. De scène waarin Wilfred James om zijn overleden zoon rouwt, is een direct eerbetoon aan een scène uit The Godfather. In deze film treurt Don Corleone om zijn overleden zoon. In de novelle waarop deze film is gebaseerd, berooft de zoon van Wilf een bank. De medewerkster van de bank heet Rhoda Penmark. Dit is dezelfde naam als de vrouwelijke schurk in The Bad Seed.

De film is erg traag, maar met de suspense zit het wel goed. Alles bij elkaar opgeteld bevat de film voldoende ingrediënten voor een onderhoudende rit.

3,0 *

Na de vrij matige film Rattlesnakes gezien te hebben van deze regisseur waren de verwachtingen niet al te hoog, maar heel ten onrechte. Wat een sublieme film is dit zeg, zonder twijfel een van de betere Stephen King verfilmingen die ik gezien heb (vond The Green Mile een stuk minder, zeker het einde). Niet alleen dat, deze film krijgt een plekje in mijn top 100 aller tijden. Perfect geacteerd, prachtig scenario en perfect passende decors en sets. Een verhaal dat van begin tot einde boeit en nooit rommelig wordt zoals zoveel andere films in dit genre. Deze film was voor mij zeker niet te traag, de gebeurtenissen rondom zoon Henry en zijn zwanger vriendinnetje werden iets te snel afgehandeld en de film mocht voor mij best een half uur langer duren. Dik verdiende 5 sterren. Gelukkig wordt deze film op IMDB beter gewaardeerd en ik stel mij soms de vraag waarmee sommige recensenten hier op MovieMeter eigenlijk bezig zijn

Twee weken terug deze Stephen King verfilming al ingestart op Netflix, maar na een kwartier speeltijd toch afgezet omdat ik er op dat moment niks voor voelde en ik toch eigenlijk iets anders wilde zien. Afgelopen zaterdag de film weer hervat en uiteindelijk uitgekeken. En als ik zeg dat het niet heel slecht is maar ook niets bijzonders verraadt ik vast weinig.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond Wilf die al langer met zijn vrouw in onmin leeft en problemen verwacht rondom wat hij als zijn ziel en zaligheid ziet, namelijk het land en boerderij waar vrouwlief weinig mee heeft. Het is de opmaat voor stijgende spanning, zoonlief Hank als pion tussen het stel, en het ontstaan van snode plannen. En hoewel ik in het begin wat moeite had met het overdreven dikke accent van de bijna onherkenbare Thomas Jane groeit de film toch redelijk met vooral het psychologisch spel rond zoon Hank met de uiteindelijke uitvoering van het plan. Sterk en absoluut het benoemen waard is de ongemakkelijke muziek en dus een sterke soundtrack.

In het tweede deel van de film ontwikkelt 1922 zich in een soort drama met kleine psychologische horror momenten die vooral schuldgevoel, wroeging en de eigen fantasie als kiem heeft. En dat heeft Wilf toch vooral aan zichzelf te danken, had dat arme mens op zijn minst fatsoenlijk begraven in plaats van haar zo in die put te gooien met alle gevolgen van dien. Een beetje meer respect had wellicht gescheeld. Maar goed, het effect bij Wilf liegt er niet om met steeds grotere gevolgen en op het randje van instorten. Ondertussen blijft de vraag of hij ze ziet vliegen of echt dingen ziet. En daarmee zou 1922 inderdaad zomaar een verhaal van King kunnen zijn die ik altijd wel erg genietbaar vind.

Toch is het allemaal verre van super en is het zoals ik in het begin van mijn comment al zei dat het niet heel slecht is maar ook verre van super betreft. Het zorgt dat ik de film een voldoende geef voor de moeite maar niet meer dan dat.

Sterk staaltje over simplistisch denken, handelen en manipuleren van je eigen kind, met alle gevolgen van dien. Verder duidt deze film ook goed wat er in werking kan treden in een persoons onderbewustzijn na het plegen van interacties die totaal niet in balans zijn met de normen van ethiek. 3*