Straw Dogs (1971)

David neemt ook geen wraak, dat doet ze zelf. Misschien moest jij hem nog een keer zien.

Prima, maar alleen als je met rake argumenten aankomt om het deel tussen de spoiler tags te onderbouwen. Ben erg benieuwd.

Nee, Amy vertelt David nooit over de verkrachting; hoewel het voor hem misschien duidelijk is wat er is gebeurd. Zijn weigering om het te erkennen, kun je toevoegen aan de factoren waar hij nog meer over in ontkenning is; zaken waar jij o.a. aan refereert.

Amy vuurt het laatste schot in de film, en het beeld van haar met een pistool gericht op Chris Cawsey (Jim Norton) appelleert direct aan de verkrachting-wraak traditie. Straw Dogs voorziet niet in het conventionele wraaknarratief a la een Oldboy, maar is een rape-revenge film met een bijzondere psychologische gelaagdheid.

Van 4 sterren naar 4,5 sterren , blijft toch een meesterwerkje

Opzicht was dit wel een redelijke Thriller /Drama film, waarbij het vooral goed zit met de lekkere broeiende sfeer en dat eigenlijk al vanaf de eerste minuut. Omdat dit waarschijnlijk (ik kan me deze film in ieder geval niet herinneren van vroeger) de eerste keer is dat ik deze film heb gezien, kwam hij bij mij zeer gedateerd over en vond ik het ook behoorlijk langdradig. De laatste 15 minuten van het verhaal zijn goed en daarbij gaat het ook lekker hard te keer.

Het verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor en het trage verloop ervan is behoorlijk clichématig en eigenlijk is het ook best saai, want op de verkrachtingsscène van Amy (na circa een uur) en de laatste 15 minuten na gebeurt er relatief weinig. De uitvoering van het verhaal is niet onaardig en het is vooral dankzij de cast dat deze film toch genietbaar is. Ze speelt Dustin Hoffman zeer overtuigend de rol van de in eerste instantie laf overkomende wiskundige David Sumner, die samen met zijn vrouw Amy zijn verhuisd vanuit Amerika naar een rustig klein dorpje (zeg maar gerust een gat) in Engeland waar Amy vroeger ook heeft geleefd. De rol van Amy werd overigens verdienstelijk gespeeld door de niet onaardige uitziende Susan George (ook een paar keer topless te bewonderen) die rondloopt zonder BH en waar de dorpelingen op vallen (beter gezegd geilen) en tevens de ex-vriend van haar genaamd Charlie Venner (goed gespeeld door Del Henney). Om Amy draait het in eerste instantie ook om in dit verhaal en dan m.b.t. David en aantal dorpelingen (die bij David en Amy het dak repareren van hun schuur en er voor zorgen dat er geen ratten in het huis komen), waarbij twee van hun haar verkrachten (één persoon min of meer vrijwillig) als ze David meenemen op een eendenjacht.

Na circa 80 minuten neemt het verhaal wel een andere wending aan en dat komt omdat dan dorpeling Janice Hedden (gespeeld door Sally Thomsett die vroeger vooral bekend was vanwege haar rol in de komische serie "Man About the House") per ongeluk wordt gewurgd door dorpeling Henry Niles (gespeeld door David Warner) die een slechte reputatie heeft in het dorp wat betreft jonge vrouwen en kinderen. Hierdoor ontstaat een er klopjacht van de dorpelingen (die al de nodige drank ophebben) naar Henry Niles, die op zijn vlucht per ongeluk (door de dikke mist) wordt aangereden door David en Amy die een kerkfeest (waar iedereen in het dorp aanwezig was) eerder hebben verlaten omdat Amy zich daar niet prettig voelde (wat dan weer te maken heeft met de verkrachting van haar, waarbij de daders ook aanwezig zijn op het feest). David en Amy (die het eigenlijk niet wilt omdat ze de reputatie van Henry Niles kan en het haar tevens niet interesseert wat er met hem zal gaan gebeuren) ontfermen zich dan om Henry Niles en nemen hem ook mee in huis en proberen een doctor te bellen. Als de dorpelingen te weten komen (David belt namelijk ook naar het café) dat Henry Niles bij hun is, komen ze langs om hem op te halen en te berechtingen. David laat dat niet toe en daardoor ontstaat er een dodelijk kat en muis spel tussen hem en de dorpelingen, waarbij David zich ontpopt van lafaard tot held. Dat gebeurt allemaal in het laatste gedeelte van het verhaal en dat vond ik ook persoonlijk het beste en sterkste gedeelte in het verhaal.

Dit is zeker geen slechte film van de bekende regisseur Sam Peckinpah (helaas te vroeg overleden), maar zijn films "The Wild Bunch (1969)" en "Cross of Iron (1977)" (die staat zelfs in mijn persoonlijk Top 10) vond ik persoonlijk veel beter. Dat komt misschien ook doordat ik die films vroeger als kind heb gezien en die toen ook veel indruk op mij hadden gemaakt en ik deze film waarschijnlijk nu pas voor de eerste keer heb gezien. Die andere films bevatten natuurlijk ook veel meer actie en zijn ook veel harder (dat is bij deze film eigenlijk pas op het einde). Deze film is helaas voor mij wat te saai en te langdradig.

Verdienstelijk in deze film is het camerawerk, voornamelijk bij de actiescènes, maar anderzijds vond ik de karaktertekening van beide hoofdpersonages niet zo best verduidelijkt en waren de gebeurtenissen op het einde eerder onwaarschijnlijk.

Hmmm, ultra violence uit de gouden jaren 70! De herziening is meer dan geslaagd. Ondanks de rape is het een home invasion film. Een van de beste ooit gemaakt.

Gisteren voor het eerst gezien op Blu-ray betreffende de USA 40th anniversary edition, het menu, de beelden en kleuren waren erg mooi en sfeervol. Inderdaad een van de beste home invasion films, ik vind o.a. They 2002 & The Strangers 2008 ook erg goed. Uiteraard wel van andere orde dan Straw Dogs!

Echt zo'n film die je onder de huid kruipt. Het valt ook wel op dat wanneer je je afvraagt of mensen echt tot dat soort dingen in staat zijn, je alleen maar de (digitale) krant hoeft open te slaan om je bevestiging te krijgen. Zo ook in dit Britse drama. Het begint met redelijk onschuldige grapjes en wat gegluur, maar het loopt op den duur zo uit de hand, dat je je gaat afvragen waar het zal eindigen. De locatie is erg goed gekozen. Zo'n Brits dorpje aan de zuidkust is wel weer eens wat anders dan een Amerikaans gehucht. Vooral de pub is een interessante locatie. Toffe rol daarin van de recent overleden Peter Vaughan. Onherkenbaar als je hem vooral kent van Game of Thrones. Verder vooral goed acteerwerk van Susan George! Wat een leuke, frisse meid is ze hier. Dustin Hoffman doet zijn ding verder. Hij is niet slecht, maar zal nooit mijn favoriet worden. De film daarentegen laat mooi de spanningen binnen zo'n gemeenschap zien. Evenals de rottigheid waar mensen toe in staat zijn.

Linda Williams on Sex, Violence, and Straw Dogs

Straw Dogs gaat over een Amerikaanse wiskundige die samen met zijn Britse vrouw op het Engelse platteland gaat wonen. De dorpelingen vinden het leuk om te dollen met de buitenstaanders en het duurt niet lang voordat de lokale klootzakken serieus lastig gaan vallen. Op een gegeven moment laat de Amerikaan niet meer over zich heen lopen.

Dustin Hoffman speelt een sterke hoofdrol hier, ook al zei hij later dat hij het geweld in de film afkeurde en de rol alleen maar voor het geld heeft genomen. Daarnaast vond hij Susan George slecht gecast omdat hij het zeer onwaarschijnlijk vond dat zijn personage met zo iemand een relatie zou hebben. Dat ben ik met hem eens, maar toch speelde George zeker niet slecht.

Door films zoals Straw Dogs zou ik later het liefst in een onneembare vesting willen wonen. De menselijke drang om iemand anders persoonlijke ruimte binnen te dringen kent werkelijk geen grenzen. Overigens vind ik het jammer dat Peckinpah ervoor gekozen heeft om het over een Amerikaan in Engeland te laten gaan, omdat sommige kijkers hierdoor wellicht de verkeerde conclusie maken dat dit typisch Brits is. Andersom zou de film namelijk evengoed werken als het over een Britse geleerde in een Amerikaans gehucht zou gaan. Sterker nog, gezien de hoeveelheid ammunitie en wapens daar zou het er nog veel harder aan toe zijn gegaan. De figuranten die in de film hebben gespeeld waren achteraf ook totaal niet blij met de manier waarop de film Engelse dorpelingen verbeeld.

De bedreiging komt overigens niet alleen van buitenaf in de film. Ik heb me ook gruwelijk lopen ergeren aan de vrouw des huizes. In die tijd werkte vrouwen nog niet, dus werd je als thuiswerkende man voortdurend lastig gevallen als je vrouw een beetje kinderachtig van aart was en deze is toch bijzonder kinderachtig. Ze wordt twee keer verkracht, rept hier geen woord over en lijkt de eerste niet eens echt erg te vinden. En als de heer des huizes eindelijk voor zichzelf en zijn waarden op wil gaan komen, blijkt dat vrouw het prima vind om een gewonde voorbijganger over te leveren aan de gestoorde meute buiten het huis.

Straw Dogs is een sterke psychologische film rond het thema van Home Invasion. Niet alleen letterlijk, maar op meerdere verschillende manieren. Om zijn huis en zijn principes te beschermen moet je soms juist die principes overschrijden. Overigens was ik zelf al doorgeslagen na het incident met de kat.

Wow! Wat een film. Gemaakt door een man met ballen zo groot als Jupiter. Zonder enige scrupules schets hij een zeer duister mensbeeld.

Zo worden ze al heel lang niet meer gemaakt. Na een gedegen opbouw gaat het helemaal los. Fotografie, editing, art direction zijn alken subliem. En wat een weergaloze rol van Hoffman.

Een waanzinnig duister kunstwerk.

Gaat dat zien!

5*

Straw Dogs vertelt over een vredige Dustin Hoffman, die tot het uiterste wordt gedreven als het om geweld gaat. De tagline "Every man has a breaking point" suggereert dat Hoffman uiteindelijk genoeg heeft van de pesterijen en daardoor wraak neemt. Dat blijkt niet helemaal het geval. De eerste helft van de film is Hoffman weliswaar een buitenstaander in het Britse dorpje, maar je voelt nergens echte pesterijen. Plotseling vinden we de kat opgehangen en niet veel later wordt zijn vrouw door meerdere personen verkracht. Dit laatste is een tikkeltje verwarrend omdat zijn vrouw er deels van lijkt te genieten en ook niets tegen haar man zegt. Je verwacht dat zo'n situatie het breekpunt zal zijn, maar dan komt er ineens een totaal ander plot om de hoek kijken waar de uiteindelijke climax om gaat. Vreemde keuze, met name omdat regisseur Peckinpah zoveel tijd steekt in de opbouw en daarna het een beetje aan de kant lijkt te gooien. Hoffman lijkt niet te weten van de verkrachting, wat zijn 'breekpunt' veel minder krachtig maakt.

Sowieso vond ik de uiteindelijke climax teleurstellend. Het is niet lastig om als kijker een hekel te krijgen aan al die dronken dorpsbewoners, het zijn stuk voor stuk vervelende types. Maar tijdens de derde akte is men gevoelsmatig drie uur bezig met ramen intikken. Ik bedoel, hoeveel ramen kan een huis hebben? De spanning zakt weg en dat is jammer, want ik was juist na die enorme trage opbouw wel toe aan een flinke climax. Het geweld valt tegen, tenzij je ondersteboven bent van mensen die elkaar met vlakke hand in het gezicht slaan, met daarna een slowmotion val als gevolg. Maar het meest vervelende vond ik de enorm warrige beeldvertelling. Schijnbaar mochten shots in deze film niet langer dan 1 seconde duren, dus er wordt voortdurend heen en weer geknipt. En niet alleen tijdens dramatische momenten, ook in gewone dialogen blijft alles maar bewegen, dat je steeds behoorlijk gedesoriënteerd bent. Paar sterke scènes gezien, maar uiteindelijk vooral een lange opbouw richting een teleurstellende finale. Jammer.

3 sterren.

Hier had ik even wat meer van verwacht, maar het trage tempo, de wat stereotype gedragingen en vooral Hoffmann die tot grote ergernis van zijn vrouw, en mij, tot op het laatste alles probeert te rationaliseren en maar praat en praat om te vooral zichzelf te overtuigen, lijkt het, dat hij de situatie meester is drijft me tot grote ergernis. Vind dat niet echt geloofwaardig.

De toon van de film is vrij snel gezet, beste wel mooie wulps ogende vrouw met een sufkut van een vent, die onder het even simpele als domme motto valt: 'als hij net zo neukt dan als hij handig is dan kan hij beter de gulp dicht houden, dat wijf heeft een echte kerel nodig', en verschillenden van de aanwezige mannen die daar niet echt een doekje opwinden. Zij speelt daar overigens op zeer domme en naïeve wijze mee door topless voor het raam te gaan staan. Voeg daar de nodige afwijzing aan toe en het feit dat het er toch wat afstraalt dat het stel zich wat beter voelt als het gepeupel en je hebt eigenlijk al een behoorlijke lastige situatie die om problemen vraagt. Vervolgens valt eigenlijk in het middenstuk de spanning helemaal weg. Ja, er blijken toch wat problemen tussen het stel, problemen waar zij niet altijd even volwassen instaat, de kat is plotseling opgehangen, iets waar je op kon wachten, en hij wordt weggelokt voor een jachtuitje wat overduidelijk het moment is dat verschillende mannen hun kans grijpen. Behalve haar trauma wat tot aan het ongeluk best wel treffend overgebracht wordt bezit dat hele midden gedeelte van de film geen enkele spanning. De film sleept zich dan ook behoorlijk naar het einde toe en de belegering van die dronkenlap met zijn trawanten. De spanning neemt wat toe maar Hoffmann irriteert tot op het laatste wanneer hij eindelijk wel adequaat optreed en zelfs zijn vrouw slaat. Behalve dat het al veel te laat is om de film echt te laten slagen, valt het me ook tegen dat er niet nog een angle gebruikt wordt met de verkrachting. Ik vind het wat slap dat het er altijd wel in zat bij Hoffmann maar het er pas op het laatste uitkomt. Had dan iets bedacht met dat Hoffmann waardeloos en krachteloos blijft en dat Amy zelf het heft in handen neemt en het hele zooitje ombrengt wegens de verkrachting. Dan had ik de cirkel nog enigszins rond gevonden....

Nou ja ach, gezien en klaar. Niet echt van onder de indruk.

Heb net mijn supertrage Truffautcyclus afgerond en vandaag besloten alles van Peckinpah wat ik heb staan te gaan kijken. Op mijn eigen tempo, kan dus best maanden duren. En daarmee het aantal films wat ik van 'm zag uit te breiden van slechts twee (The Wild Bunch en Cross of Iron) naar tien. Besloten het dit keer niet chronologisch te doen, maar kriskras.

Vond dit een heftige en verontrustende film. In veel opzichten heel knap gemaakt (camerawerk, muziek en montage bijvoorbeeld). Had ook in mijn hoofd dat dit een straight forward wraakfilm zou zijn. Dat is het niet. De film is heel wat complexer en eigenlijk ook een pak naargeestiger.

De onrustige sfeer in een dorpje in Cornwall is goed weergegeven, en de twee hoofdrolspelers brengen de spanning in hun huwelijk en de onvrede met hun omgeving tot leven. De lokale pestkoppen zijn onuitstaanbaar. Toch blijven verschillende vragen onbeantwoord qua achtergrond van de personages. Hoe raakt een Engels meisje getrouwd met een Amerikaanse professor? Naar het einde toe slaat het helaas om in geweld om het geweld. Er wordt gesuggereerd dat de vrouw de verkrachting uitgelokt heeft. Het einde is onbevredigend, want we komen niet te weten wat er verder gebeurt met de personages.

De boodschap die de film probeert uit te dragen is dat beschaving niets meer is dan een flinterdun laagje vernis en dat de mensheid van nature geen grenzen kent. En gezien de tijdgeest waarin deze film gemaakt is, is het wel begrijpelijk dat de film destijds voor veel ophef zorgde. Wegens een paar naakt-scenes, een verkrachting, en een uitgebreide geweldsscène, die toentertijd op bepaalde punten expliciet werd bevonden, werd de film verbannen en verboden.

Nu is het allemaal niet meer zo wereldschokkend. Vanaf het begin; wordt Amy (Susan George) op een aantrekkelijke seksuele manier neergezet dankzij het inleidend shot van haar boezem, waar alle mannen oog voor hebben. David Sumner (Dustin Hoffman) is uiteraard de tegenpool, de schuchtere wiskundige die confrontaties en lastige situaties liever vermijd. Je weet als ervaren kijker dus waar de film naar toe wil werken. De meest beruchte scène betreft de verkrachting van Amy maar die is ook een beetje raar uitgebeeld, je weet niet goed of het nu plotselinge passie is of juist niet.

De relatie tussen de personages van Hoffman en George vond ik ook niet heel geloofwaardig overkomen. Kan er niet helemaal mijn vinger op liggen maar er was iets in het acteerwerk, op de manier hoe man en vrouw met elkaar omgingen...tja ik weet niet echt wat... Weet ook niet of dat aan de manier van acteren uit de jaren '70 lag of dat het dit bewust zo was gedaan. En dat is jammer, want de twee moeten tenslotte deze film dragen.

Al met al was dit wederom geen slechte film van regisseur met de bijnaam ‘Master of Violence’ Sam Peckinpah. Wel heeft de film een iets te lange aanloop en betaald ook het einde niet helemaal goed uit.

Eerste uur vond ik intrigerend en goed, maar ik struikel over de verkrachtingsscene en daarna was ik er wel klaar mee. De gedetailleerde en halferotische manier waarop het in beeld wordt gebracht (met veel gezucht en close-ups) en wat Peckinpah daarmee wil zeggen komt op mij onzuiver over. Gesuggereerd wordt dat Amy het deels wel en deels niet wil en dat ze nadien ook méér gevoelens voor Charlie heeft, maar nadere uitwerking hiervan ontbreekt, en in het vervolg plooit Amy mee met de grillen van het plot. Hiermee verliest ze haar positie als zelfstandig subject wat juist in het eerste deel van Straw dogs zo sterk is (in de verhouding met haar man David en met het dorp). Eigenlijk is het een vrij grove vorm van seksisme, niet alleen binnen de film maar ook in hoe de film zijn verhaal presenteert aan de kijker.

Ik moest een beetje denken aan A history of violence, zonder twijfel is Cronenberg geïnspireerd door Penckinpah, waar ook geweld en seks, en het bestendigen van mannelijke dominantie door middel daarvan, verbonden worden maar op een in mijn ogen veel sterkere manier. Iets soortgelijks geldt voor de omstreden scene in Last Tango in Paris, omdat die scene narratief veel beter ingebed is en in zekere zin zelfs noodzakelijk voor de personage-psychologie, maar ook omdat de dynamiek tussen de man en de vrouw nadien veel gelaagder is en Schneider haar zelfstandigheid behoudt of zelfs terugwint.

Afijn, ik zie de kwaliteit wel waarmee Straw dogs is gemaakt, hoewel sommige dingen er knullig uit zien en ook de geloofwaardigheid dus op meerdere punten tekort schiet, maar mijn filmervaring is vanaf halverwege echt negatief geweest. Als het aankomt op de titelverklaring dan lijkt het mij dat de Nyles de stroman representeert: de dorpelingen beschuldigen hem van hetgene waar ze eigenlijk zelf op uit zijn. Misschien dat je ook in de overige relaties iets hiervan kan terugzien maar dan wordt het al redelijk snel gezocht. Of zijn er andere plausibele verklaringen voor de titel?

Heel wat positieve commentaren hier over het laatste kwartier. Zelf vond ik het anderhalve uur gestage opbouw goed en meeslepend; maar haakte ik af bij het slotakkoord.

Het gemak waarmee de achtervolgers in de woning worden binnengelaten, en hoe ze zich daar gedragen;

het feit dat ze de woning willen binnendringen om Niles te pakken te krijgen; maar daarvoor niet één, maar zowat alle ruiten kapotslaan (zelfs de serre), en er minutenlang toch niemand probeert binnen te geraken. Peckinpah wil geweld en vandalisme tonen, maar had een betere reden moeten vinden; dit slaat gewoon nergens op;

de agent wordt doodgeschoten. Zelfs als je dronken bent ga je dan toch even nadenken over wat er net gebeurd is, en maak je je meer dan waarschijnlijk asap uit de voeten. Maar nee, alles gaat gewoon verder.

Daar waar ik de reactie en de agressie van Sumner/Hoffman - verdedigen met lijf en leden - nog een plaats kan geven, halen deze punten de geloofwaardigheid helemaal weg uit het verhaal.

Voor mij gaat daar een hele * aan verloren. Jammer dus, want verder vond ik dit wel een fijne film. Met een Hoffman die bijna altijd heel erg kan waarderen, en met de plaatselijke dorps- en cafémentaliteit die geweldig in beeld wordt gebracht.

Maar waar ik nog het meeste van schrik, zijn veel van de reacties die ik hier lees op de verkrachtingsscène. Een hoer, ze lokte het uit, ze vond het best wel fijn,...
Ook al heeft #metoo de laatste jaar veel duidelijk gemaakt, ik heb toch de indruk dat een aantal mannen niet beseft wat er in het hoofd van een vrouw omgaat op zo'n moment; hoe moeilijk het is om je als fysiek zwakkere te kunnen en durven verzetten; hoe lang spartel je tegen en wanneer onderga je om erger te vermijden.
Het feit dat slecht een klein deel van alle verkrachtingen aan de politie wordt gemeld en wordt aangeklaagd, zegt veel over de mentale positie van een een vrouw tijdens en na zo'n misdaad.

Dit

Tja, leg dat de gemiddelde Engelse retard maar eens uit..... Dat is nu net waar de film over gaat: Beschaving vs primitieve instincten.

Om terug te keren bij de film, begrijp me dat ik vind dat iemand nooit over zichzelf afroept om misbruikt of vernederd te worden. De realiteit is echter dat er volk is die niet met zoiets als dit om kan gaan. Hoe slim is dan haar 'showtje' voor het raam met de wetenschap wat voor neanderthalers daar rondlopen? Vroeger had ik daar wellicht ook anders over gedacht, nu beschouw ik het echter als een soort realiteit tussen wat zou moeten kunnen en hoe zaken werkelijk gaan.

Ik begrijp wat je bedoelt, Lovelyboy, maar met deze zin...

...blijf ik het moeilijk hebben - want ze legt een deel van de schuld bij het slachtoffer. Het mag gewoon niet gaan om de vraag hoe slim of dom een slachtoffer is; om de vraag of iemand naïef is, of net heel zelfbewust op haar stuk staat dat het moet kunnen om in elke wijk van een stad in een minirok rond te lopen.

Ik begrijp je interpretatie van 'slim zijn', want dat betekent dan 'risico's vermijden'. Maar je kan 'slim zijn' ook zien als 'je levenswijze niet laten bepalen door de dreiging, de druk van een aantal apek****n in de maatschappij'.

Je kan je bovendien de vraag stellen of er minder verkrachtingen (en aanverwanten) zouden zijn wanneer alle vrouwen zich 'zedelijk' zouden kleden; of dat de slachtoffers dan andere mensen zouden zijn.

Nogmaals, alle begrip voor je kijk op de situatie en je verwoording. Maar in behoorlijk grote delen van de wereld is de vrouw sowieso de schuldige (de hoer) wanneer ze haar lichaam niet bedekt; en ook hier in West-Europa, ook al zegt de wetgeving het anders, bepaalt dat voor heel wat mensen nog steeds het oordeel. Er is ook op dat vlak nog werk aan de winkel.

NB: op dit moment in mijn stad: Brusselse politie betrapt twee mannen op seksuele intimidatie op de openbare weg | VRT NWS: nieuws

Ik begrijp je helemaal en het lijkt me in heel veel landen niet een pretje om vrouw te zijn, en al helemaal niet als de vrouw in kwestie ook nog aantrekkelijk is. Ik snap zelf ook niet wat er soms speelt in de gedachte van mannen om zo weinig respectvol te zijn naar vrouwen. Een paar jaar terug en aantal knappe collega's gehad en het gedrag van sommige mensen of wat ze meemaken is schaamteloos te noemen.

Om nogmaals op het 'showtje' in te gaan, een week of twee terug zag ik met collega's tijdens de pauze 'Jojanneke uit de prostitutie', een programma waarin vrouwen gevolgd werden die uit het milieu probeerden te geraken. Een triest beeld zoals je begrijpt en iets waar ik wel zwaarmoedig van werd. Tussen ons als collega's ontstond ook de discussie hoe zoiets gebeurt. Hoe geraak je daar in terecht. Redenen als slechte ouders, intelligentie, naïviteit en verkeerde vrienden vielen al snel waarop een collega zich toch wat laatdunkend over 'domheid' uitliet waarop ik hem toch even aanspraak over het feit dat een samenleving 'kwetsbare' mensen hoort te beschermen en niet hoort te misbruiken. Dat zij niet beter weten hoeft niet te betekenen dat wij ons niet beter hoeven te gedragen.

Van de andere kant, jij doet je auto en voordeur ook op slot 's nachts toch? Dat zou eigenlijk ook niet hoeven, een paar jaar geleden is mijn auto echter wel leeg gehaald toen ik hem vergeten was op slot te doen. Daarbij ben ik de afgelopen jaren cynischer geworden en vrees ik dat een idylle prachtig is maar de bittere realiteit de boventoon voert. Kijk maar naar de vrouwen die in London de straat niet op durven. Het is ronduit walgelijk.

Enerzijds: elke haartje op mijn drukbehaarde lichaam veroordeelt diefstal. Maar desalniettemin vind ik een verkrachting van een héél ander niveau dan een diefstal, en heb ik het een beetje moeilijk met de vergelijking.

Anderzijds: je kan je voordeur en wagen beter op slot doen. Het slot van een dame (of om het even wie) is niet een kledingstuk, maar een 'nee', of een vorm van fysiek verzet.

Alle respect voor je kijk op de situatie; ik heb echter nog steeds de indruk dat je de verantwoordelijkheid en de schuld voor een (beperkt) deel bij het slachtoffer legt. En daar ben ik het in geen geval mee eens.

Dat zou betekenen dat 'beschermende' kledij de norm wordt; dat LHBTIQ+'ers hun geaardheid moeten verbergen; dat je niet mag tonen dat je een (duur) juweel of horloge draagt; dat je elke keer de radio moet meenemen wanneer je uit je auto stopt - ook al is hij op slot; enzovoort.

Een misdaad is een misdaad, iedereen moet de wet kennen en respecteren; en we moeten ons dagdagelijkse leven kunnen leven zonder ons te moeten aanpassen aan potentiële misdadigers.

Imho...

Ik vind deze algemene discussie niet zo interessant. Ben eerder benieuwd naar wat jullie vinden van de manier waarop Peckinpah het in beeld brengt en hoe hij daarna omgaat met het vrouwelijke personage.

Al bij al boeiende thriller over een koppel dat het drukkere stadsleven ontvlucht en zich terugtrekt op het platteland om tot rust te komen. Ware het niet dat de lokale bevolking er ook zijn eigen wetten op nahoudt en er niet voor terugschrikt zelf het heft in eigen handen te nemen.

Erg vriendelijk worden ze niet onthaald in het dorp. De sfeer is even grimmig als het grijze miezerige weer. Men houdt nu eenmaal niet van buitenstaanders en potentiële pottenkijkers. Qua sfeer dus zeker prima opgebouwd.

Qua plot degelijk al wordt alles opgebouwd naar de climax de laatste 20 minuten. De stoppen slaan door en hoewel de aanleiding er wel is, verbaasde het me wel dat men hiervoor zo drastisch tekeer moest gaan. Mannelijke testosteron en dominantie staan wat centraal hier. Amy is niets meer dan een begeerlijk stukje vlees, niet begrijpend waarom ze voor een sul valt. Het geweld is een soort survival of the fittest waar de wetten van aristocratie niet gelden.