Straw Dogs (1971)

Onnozele wraakfilm met een slecht acterende Dustin Hoffman. Wel positief is de vreemde sfeer die er hangt en Susan George die overtuigend overkomt. Had hier meer van verwacht.

Okeeje film van Peckinpah die met Straw Dogs een western in een modernere setting heeft gemaakt. Dustin Hoffman is met zijn vrouw geëmigreerd naar het Engelse platteland en worden daar niet zo jofel ontvangen. Vooral de laatste scenes zijn leuk en spannend om te zien .

Straw Dogs is een keiharde aanklacht tegen het waakzaamheid en laat zien in hoeverre iemand kan gaan als hij in het nauw gedreven wordt.

De karakters en hoe de situaties in beeld worden gebracht zijn erg realistisch, en dat maakt de film juist erg verontrustend, op sommige aspecten, om naar te kijken. Ook de personages zijn erg normaal: Dustin Hoffman speelt een saaie wiskundige en zijn vrouw is juist een erg aantrekkelijke jonge dame. Het rustige sfeertje voegt toch wel erg veel toe aan de ideeën van de twee hoofdpersonages en hun verlangen. Echter naarmate de film vordert krijgen we een paar prachtige onvermogen montage-beelden en het tempo vordert ook. Toch heeft Straw Dogs alle punten die het zo'n barbaarse film maken:

De 2 verkrachting-scenes zijn erg gruwelijk om naar te kijken, maar brengen toch steeds weer opmerkelijke onduidelijkheden op: nooit wordt specifiek gemaakt of het nou vrijwillige seks is of een verkrachting. Susan George's vrijwillige kant wil juist haar saaie echtgenoot krenken en hem juist confronterend patent maken op zijn gebrek aan daadkracht. Het einde is een bloederige en verontrustende "eindstrijd" (om het zo een beetje te noemen ). Toch lijken veel mensen de moraal van deze film niet te kennen. Niet gek dat Sam Peckinpah zoveel controverse veroorzaakte destijds.

Straw Dogs is helemaal geen wraakfilm. Ook 1 van de grootste dingen die bij deze film wordt onderschat.

Vanaf de eerste scene voel je je al ongemakkelijk, er hangt gelijk een beklemmende sfeer. De blikken van omstanders, alle kinderen staan te gluren naar de 'nieuwe' mensen, instante interesse van een schoolmeisje. Ik zou me net Columbus voelen in zo'n wereldvreemd dorpje.

Je voelt ook gelijk dat de relatie tussen Hoffman en George een aparte is. Zij is niet echt een doorsnee meid, ze doet soms compleet irrationele dingen als ze van streek is(van de plus een min maken bijv.) en doet een tikkeltje kinderachtig aan. Hij daarentegen is een serieze man die in alle rust wil werken en wil genieten van het kluizenaarsbestaan.

De lokale klusjesmannen hebben ook al niet veel goeds in de zin, wat nog geprovoceerd wordt door George en op een gegeven moment een beetje doorslaat. Hoffman wordt flink onder druk gezet door verschillende omstandigheden totdat er iets in hem knapt en een standpunt inneemt dat helaas de verkeerde redenen heeft. Alles wat er in de eindscenes gebeurt had makkelijk verkomen kunnen worden, wat voor zoveel gebeurtenissen in de film geldt.

Goed acteerwerk van de cast met Hoffman vooraan die goed innerlijke worsteling en extreme stress laat zien. Heerlijke spanning, ongemakkelijke sfeer en prima camerawerk zijn andere pluspunten.

Boeiende psychologische schets over een man die langzaam tot een breekpunt wordt gedwongen.

Nooit maar dan ook nooit wordt Straw Dogs cliché of saai. De hoofdpersonages worden voorgesteld als normale mensen, niet als heroïsche stoerlingen. Dustin Hoffman speelt een nerderige wiskundige die alle trubbel achter zijn rug laat gebeuren. Zijn vrouw is precies het tegenover gestelde van haar man: ze is opvallend, sexy en ze geniet van de aandacht van haar mannelijke bewonderaars.

Hoewel Straw Dogs door velen wordt beschouwd als een wraakfilm, is het dit absoluut niet. Het zou de film ook een aftakeling veroorzaken als Hoffman als een heroïsche stoere vent wraak zal nemen op de verkrachters van zijn vrouw. Dit wist hij namelijk niet. Het enige wat hij namelijk wilde doen was een gezochtte pedofiel niet uitleveren aan de dorpelingen. Want zoals ik al eerder zei: zijn personage is absoluut niet heroïsch. Je kunt zeggen wat je wilt: deze vorm van escalatie is realistisch.

Overigens blijven mijn favorieten van deze film wel de dialoog "I don't know my way home" waarop Susan George reageert "That's okay. I don't either." Prachtige afsluiting!

Give Them Miles For God Sake...how simple is that.

Controversiële film. Sterke opbouw naar de nare climax en moet af en toe zelfs weg kijken.

Deze klassieker ook een keertje geprobeerd. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, de film viel me zeker niet tegen, maar een waw-film vond 'k het ook niet, misschien omdat het tempo niet super hoog lag, al beterde het wel naar het einde toe.

De cast deed het zeker niet slecht, al heb 'k al betere rollen van Dustin Hoffman gezien.

Desalniettemin toch eens blij dat 'k deze film eens heb gezien.

Een absolutute klassieker en komt nu in mijn lijstje van favoriete films. 10/10

Edit: ik heb een paar pagina's comments gelezen en ik vind het vreemd dat niemand schijnt te weten waar de film nu echt over gaat.

mensen wachten nu al bijna 3 weken op je verhaal AC1 !

Straw Dogs

I care. This is were I live. I will not allow violence against this house.

Na zijn schitterende, spectaculaire western The Wild Bunch maakt Sam Peckinpah ditmaal Straw Dogs, een sterk portret van het dreigende van geweld in een klein dorpachtig stadje.

Na het zien van Straw Dogs ben ik wederom zeer onder de indruk van Sam Peckinpah. Hij weet in maar heel erg normale thematiek zoveel opschudding te veroorzaken bij het maken van een film. Ook dat vond ik heel erg interessant aan de film, maar verwacht geen spektakel a la The Wild Bunch want het is eigenlijk een film die de tijd neemt op de opbouw te creëren. Het is ook een erg naargeestig filmpje, en ik heb het heel erg akelig beleeft. Misschien dat sommige mensen dit vreemd vinden maar ik vond het werkelijk een doodenge sfeer hebben: de twee hoofdpersonages zitten daar in zo'n dorpje met allerlei akelige figuren. En elk moment kan de uitbarsting plaats vinden (wat natuurlijk op het einde gebeurt).

Het acteerwerk vond ik erg apart. Ik ben altijd een grote fan van Dustin Hoffman, maar ik vond hem hier een andere uitstraling hebben dan in zijn andere films waar hij normaal altijd in speelt. Ik had ook op IMDb gelezen dat hij de rol met tegenzin speelde omdat hij de gewelddadige inhoud tien keer niks vond. Hij is wel geknipt voor de rol. Zo'n nerdy wiskundige die voor alles en iedereen wegvlucht en op het eind doorslaat. Misschien dat dat eerste verhaal het verklaart. Susan George is een actrice waar ik totaal niet bekend mee ben. Zij is echter ook geknipt voor de rol die ze speelt in deze film. Ze is knap en qua gedrag heel erg los vrouwtje. Of die verkrachting scène met haar ook echt een verkrachting scène was betwijfel ik bij wijlen, maar ik vond het wel heel erg verontrustend.

Die Sam Peckinpah flikt het gewoon weer. Wederom weet hij heel erg veel indruk te wekken, en Straw Dogs kan makkelijk wel als zijn 'psychologische' meesterwerk van geweld worden betiteld naast zijn 'spectaculaire' western The Wild Bunch.
*4,5

strawdogs-funny games-antichrist

Deze omstreden, controversiële film is beslist geen lichte kost. Het verhaal over het ontstaan en de ontwikkeling van geweld is shockerend, direct, bruut, rauw, genadeloos, meedogenloos en psychologisch zeer onaangenaam. Opmerkelijk rustig (de sfeer kun je licht agressief noemen; later wordt ze neerslachtig) wordt bij aanvang naar de escalatie toegewerkt. De toon is puur, onversaagd en doordringend en de cast is buitengewoon. Ik begrijp dat de regisseur een statement heeft willen maken, maar na een keer hoef ik 'm niet weer te zien.

Ik kan met niet vinden bij de mening van coño (cfr. 12 aug. 2012).
"The coach" en de dorpelingen gaan toch niet op zoek naar een gezochtte pedofiel Jeremy Niles. Ik zie Jeremy eerder als een jongeman met een mentale achterstand. In de film wordt enkele malen in beeld gebracht dat juist Janice, de dochter van "the coach" hem opzoekt. Bovendien weet Janice dat hij na elk onschuldig afspraakje wordt afgetuigd door haar vader.
Mijn inziens is Jeremy dus eerder het slachtoffer.

Sfeerrijke thriller.

Goedkope schrikmomenten komen niet of nauwelijks voor in het verhaal. Straw dogs scoort met een nare en sombere stemming.

Wie net een uitstapje naar het Britse platteland geboekt heeft, laat deze film best links liggen. Provincialen waren duidelijk geliefkoosde bad guys in de jaren '70. Ook deze film gooit alle zieke stereotypes in de strijd. En het levert boeiende cinema op. Je voelt je voortdurend ongemakkelijk.

De film begint nochtans vrij langdradig, met de dagelijkse beslommeringen van de twee hoofdpersonages. Maar de toon wordt steeds grimmiger, en de ontwikkelingen steeds akeliger. De pesterijen escaleren. Al vond ik het einde dan weer overdreven. Een beetje Home Alone voor 16-plussers. Jammer, dat mocht subtieler.

Hoffman speelde voorts niet meteen de rol van zijn leven. Hetzelfde geldt overigens voor de rest van de cast.

Maar ook zonder een geweldige Hoffman slaagt deze film in zijn opzet: je avond een pak minder gezellig maken. 3*

Geweldige Film met een hoofdletter!

De opbouw is vrij rustig en de vaart komt er langzamerhand meer in tot het volledig ontaard.

Tegenovergestelde karakters en verschillende achtergronden van de personen in deze film zorgen dan ook voor een zeer langzaam ontploffende situatie. En dat is wat ik aantrekkelijk vind van een film, eerst de personages leren kennen en dan waar het op uitloopt, een situatie waarin mensen hun ware aard gaan tonen. Soms is dat goed en soms het tegenovergestelde daarvan.

Door deze film op te zoeken kwam ik ook in aanraking met de remake uit 2011, is dat een goeie of valt deze tegen? Misschien als er tijd over is?

knusse stoel,

nee die viel mij echt tegen.

Ik ben door het orgineel bij deze uitgekomen, en tot mijn verbazing speelde daar Dustin Hoffman in mee. Ik dacht dat het orgineel een slasher was, maar was blij verrast te leren dat het een Pekinpah film was die ik nog niet gezien had.

Goede sfeer, en daarom een voldoende. Maar wel jammer dat de film enigszins gedateerd overkomt, in het bijzonder de gevechten. Een bemoedigend schouderklopje gaat er nog ruwer aan toe dan een vuistslag in de film, waarna we een overduidelijk gemonteerd en slecht klinkend 'vuistslag' geluid horen en het slachtoffer niet al te best geacteerd neergaat. Dat heb ik in veel oudere films toch wel beter gezien.

Ziekelijk verhaal, degelijke acteer prestaties en een grimmige en grauwe sfeer. Helaas werd dit enigszins teniet gedaan door de gedateerdheid van het geheel zelf. Vond het bij vlagen zelfs storen. Maar goed, we hebben het hier wel over een film van 40+ jaar oud.

Goh, post gemist. Ik zou de film nog eens moeten zien maar ik denk dat ik vooral doelde op het feit dat Straw Dogs een psychologische film is. Het gaat niet zozeer over wraaknemen (dat zou je in de eerste plaats denken), spanning (an sich) of actie maar over het twijfelen en het bewijzen van de mannelijkheid van Hoffman's personage. Zijn eigen 'mannelijkheid' is belangrijker dan de eer van z'n vrouw. Straw Dogs moet je zien vanuit het juiste perspectief. Pas dan kan je begrijpen dat het een meesterwerk is.

Het zou me dan ook niet verbazen dat de klemtoon van de remake (die ik niet heb gezien) ergens anders op ligt.

Dated? My ass!

Cheers!

Aardig.

Een traag opbouwende film die nergens saai is, maar tegelijkertijd ook zelden enerverend of interessant. De gebeurtenissen volgen elkaar in een iets te willekeurig tempo op om een doorlopend geheel te vormen.

Het interessantst is nog de relatie tussen David en Amy. Twee tegengestelde mensen, de ene keer complementair, de andere keer botsend. De film draait voor mij volledig op deze relatie, want het gedoe met de dorpelingen kon mij niet zo boeien. De onderhuidse spanning zorgt dat het boeiend blijft, maar des te teleurstellender is de climax. Het is echter lastig de precieze pijnplek te duiden. Het voelde gewoon als een onlogisch en te vergezocht einde.

Controversieel? Misschien 40 jaar geleden, maar daar is anno 2015 weinig van over. Een wat knullige semi-verkrachtingsscène daargelaten, wellicht.

In de herziening!
Dustin Hoffman als vredelievende geweldloze pantoffelheld op het Engelse platteland, maar de bewoners lijken hem niet erg vriendelijk te bejegenen en ook de relatie met z'n vrouw lijkt niet echt probleemloos te zijn. En dan vinden ze de kat opgehangen in de kledingkast en dat is het begin van getreiter en gesol en uiteindelijk laat Peckinpah z'n bekende geweldsexplosie loos gaan als na anderhalf uur de lynch-mob voor de deur staat. Grimmig, intens en onderhuids.
Geen pacifistische boodschap, maar zeker ook niet puur reactionair, wel een grote glimlach van Hoffman ... de mens is van nature gewelddadig is de boodschap van de regisseur.
Bizar hoogtepunt ergens halverwege als Hoffman tevergeefs op de eendjes wacht.
Meesterwerk!

Een sfeervolle thriller uit de jaren '70. Er waren blijkbaar wel meer van dit soort films. Langs de ene kant heeft het wat van Last house on the left of Day of the women met het harde geweld. Maar evengoed doet het denken aan Assault on precinct 13 of zelfs High plains drifter. De eerste film waar ik aan moest denken is toch nog Fri os fra det onde, een Deense thriller waar het verhaal zeer hard trekt op deze Straw Dogs.

Opvallend is Hoffman in een zeldzame gewelddadige rol, iets wat we van hem niet gewoon zijn. En waar hij zelf ook een afkeer van heeft. De film heeft enkele harde scènes maar evengoed momenten van spanning. Soms is het op het randje van karikatuur. Eén van die mannen zit wat hysterisch te lachen, wat me vooral deed denken aan één van de hyena's uit The Lion King. En dat is zeker geen compliment.

Straw Dogs is best wel genieten, één met wat mysterie die ook sommige dingen niet helemaal uit legt. Wat ook niet moet. Het zorgt voor een beeld van een dorpje dat echt compleet van de wereld afgezonderd is. Wat blijkbaar z'n gevolgen heeft voor de lokale bevolking.

Prima revenge film uit de vroege jaren zeventig met een uitstekende Dustin Hoffman en Susan George in de hoofdrol. De verkrachtingsscene is waarschijnlijk het onvergetelijke moment waardoor deze film onsterfelijk is geworden. Een cinefiel hoogtepunt uit de jaren zeventig naast films als The Godfather en Duel. Vreemd genoeg heb ik de remake nog niet gezin, angst voor de ontgoocheling denk ik.

Het is geen wraakfilm.

Ooh nee.

10 Best Revenge Thriller Movies Ever Made | whatculture.com

I rest my case

Inconclusive evidence, your honour! Die lijstenmaker zit er ook naast. Om van een (pure) wraakfilm te spreken zou David moeten weten dat zijn vrouw verkracht is. Voor zover ik me kan herinneren is dat helemaal niet het geval. Amy vertelt het hem niet. Wanneer hij thuiskomt krijgen ze ruzie over iets anders en verderop is er ook niet iets dat suggereert dat David alsnog op de hoogte is gebracht. Hij weet dus nergens van.

Daarnaast is het volgens mij zo dat over het algemeen wraakfilms iets te maken hebben met initiatief van de wraaknemer. Dat is hier ook niet het geval. Tijdens de climax wordt David juist in een hoek gedreven. Zijn eigen woning. Pas dan komt hij in actie. Wraak is daar niet zijn drijfveer, de finale gaat over iets anders. Hij zegt het zelf. Bijna letterlijk. This is where I live. This is me. I will not allow violence against this house.

Ben het ook niet zo eens met het beeld dat vaak van David wordt geschetst. Hij ziet eruit als een sullige wiskundige, maar achter dat onnozele brilletje gaat een pedante eikel schuil, die vooral neerkijkt op het gepeupel in het dorp en zich op bijna alle vlakken superieur voelt en gedraagt. Hij is zelfs te trots om een reeds betaald pakje (Amerikaanse!) sigaretten te accepteren. Een vriendelijke vent laat zich bij zijn voornaam noemen.

Maar goed, Andrew Dilks dus. Met deze opening: Sam Peckinpah was never a director known for his subtlety. Hoe waar dat ook moge zijn, misschien is het toch een idee voor Andrew om de film eens in de herziening te gooien en te letten op wanneer Hoffman z'n brilletje op heeft en afdoet. Eens kijken of hij er dan nog zo over denkt. Misschien dat hij dan besluit om eens een lijstje met psychologische thrillers te maken. Want dat is het.