Straw Dogs (1971)

De naam Peckinpah zegt me weinig en het enige wat ik van Straw Dogs wist was dat de hoes van de Nederlandse uitgave ontzettend lelijk is (in tegenstelling tot de prachtige poster die hier te zien is) en dat er op de achterflap zo op het eerste gezicht flink wat wordt overdreven. Een film die zonder verwachtingen werd bekeken dus, en wellicht daardoor een aangename verrassing vormde. Straw Dogs is namelijk een ontzettend spannende thriller / intrigerend psychologisch portret dat van de eerste (vooruit, de lelijke begintitels uitgezonderd) tot de laatste minuut weet te boeien. Het camerawerk is indringend, de montage rauw en het acteerwerk uitstekend. Vooral Dustin Hoffman valt positief op; ik herkende ook heel wat van mezelf in zijn karakter. Het verhaal is meer dan goed, al gaat het aan het eind enigszins slepen, wat de spanning overigens niet noodzakelijkerwijs nadelig beïnvloed; op het puntje van je stoel, of in mijn geval: bank, zitten is er hoe dan ook bij: in vrijwel elke scène valt de spanning te snijden, wat tot gevolg heeft dat je de helft van de film met ingehouden adem zit te kijken. Alleen één nadeeltje: dat de majoor twee meter na achteren vliegt na neergeschoten te zijn had van mij niet gehoeven.

4,0*

Meneer Bungel schreef:

(quote)

En die goedkope versie heb ik dus helaas zitten kijken.

Volledige review volgt bij een kijkbeurt van de originele versie, ook al zou ik nu al een dikke voldoende geven.

Vond het al raar dat 'ie 4:3 was, dat leek me al niet te kloppen. De film zelf heeft deze beeldverminking gelukkig wel overleefd, al valt zo'n belabberde uitgave niet goed te praten natuurlijk.

Ben benieuwd hoe die zal worden. De orginele Straw Dogs is en blijft toch een zeer goeie thriller die eigenlijk wel een plaats in de top 250 verdiend.

Prima film. Dat typisch Engelse platteland is overduidelijk. Dustin Hoffman transformeert glansrijk van uiterst beheerste wiskundige na iemand die ook zijn grenzen heeft.

3.5*

Het begint net als The Wild Bunch met een dorpje waar niks aan de hand lijkt, spelende kinderen, blijdschap alom, maar daarna barst het los. Meeslepende thriller die weinig vervelende momenten kent.

Lof voor de prestaties van Hofmann, maar vooral ook voor George. Ja, ze speelde irritatie-opwekkend, maar dat is uiteraard ook het doel van haar rol. Het provoceren, het plagen, iets waar alle dorpsbewoners een handje van blijken te hebben.

Aantal boeiende personages ook, zoals Henry, maar ook Sumner zelf. Op het einde wellicht op wat overdreven wijze aangeduid dat er ook zeker een grens is, maar de boodschap kon niet duidelijker in deze film.

Ik vergeet nog de opnieuw rauwe stijl te vermelden. Het komt af en toe heel grof over, maar het past, meer nog dan bij The Wild Bunch, uitstekend bij deze film.

Absolute aanrader.

Voortreffelijke film die je continu bezighoudt. Vanaf de eerste scène hangt er iets onaangenaams in de lucht dat op onverbiddelijke wijze richting kookpunt leidt. Op zich redelijk rechttoe rechtaan, maar het dubbelzinnige karakterspel met duistere rand dat wordt opgevoerd, maakt het exceptioneel.

Eigenlijk is niet één van de personages erg likeable en zijn hun acties, in welke mate dan ook, veelal verwerpelijk, maar wel gegrond. Of het nu legitieme redenen, verzachtende omstandigheden of simpelweg slappe excuses zijn, er is een voedingsbodem die je heen en weer laat slingeren. Dader en slachtoffer, goed en kwaad, het loopt kriskras door elkaar.

Een knap staaltje vertelkunst dat ook nog eens genadeloos onder de lens wordt gebracht. Alsof de verkrachtingsscène nog niet genoeg is, komt deze nog eens op ijzingwekkende manier terug in flashbacks. Meteen gevolgd door een schakeling tussen een prekende dominee, de moord op Janice en meer. De mistige nacht waarin het vervolgens ontploft, mja, enerverend.

Het beste onderdeel is misschien wel hetgeen wordt nagelaten, wat zich uit in de drijfveer van David om zich eindelijk eens te verzetten en een kerel te worden. Het had ook kunnen ontsporen met een of andere dramatische onthulling. Die uithaal tilt het naar een nog hoger plan. Letterlijk een ruwe diamant.

Een waar pareltje!

Hofmann zet eerst een sulletje neer die later evolueert tot een ware - maar menselijke - Rambo.

Heel interessant is dat je je soms afvraagt dat zijn sulligheid de pesterijen niet uitlokt!!! Daarom is de film trouwens ook nog actueel... Denk maar aan de commotie rond de peterijen op het werk!

Prachtig acteerwerk. Mooi opgebouwde spanning. Leuke jaren '60 sfeer ook.

Hoort zonder meer in het voorste deel van de Top-250!

De Nederlandse uitgaven van deze film zijn niet al te best. Nog maar even wachten op een blu-ray versie, waarop geen complete scenes ontbreken.

Eindelijk deze prachtige Peckinpah gezien. Prachtig acteerwerk en goed opgebouwde spanning. De regisseur was zijn tijd duidelijk voor! Bravo, Sam!

Een dijk van een film die wat rommelig opgang komt maar je vervolgens heel langzaam bij je strot grijpt en tot het eind niet meer loslaat.

De grote ster van de film is overduidelijk Hoffman die met weinig teksten erg goed laat zien hoe bij David keer op keer de grens wordt opgezocht en wanneer eenmaal bereikt ook volledig overschrijdt.

Een minpunt vond ik het optreden van Susan George die mijn inziens meer thuishoort in een slasher dan een psychologische thriller als deze, want echt overtuigen kon ze me helaas niet. De bewoners en vooral de arbeiders speelden een sterke rol door met enkel een blik of opmerking je een ongemakkelijk gevoel te geven. De titel van de film vind ik perfect gekozen omdat dit samen met die ene scene in het begin precies aangeeft waar de film om draait.

Nadat ik onlangs Fri Os fra det Onde had gezien was wel duidelijk waar die film op gebaseerd was. Het einde kent veel overeenkomsten en waardoor iets minder verrassend maar wel een stuk intenser.

Straw Dogs is een ijzersterk psychologische thriller die vol met onderhuidse spanning en onheilspellend acteerwerk zit. Door een paar (kleine) minpunten geen top film voor mij maar zeker een dikke aanrader!

3,5*

Waarom doet Amy tijdens de verkrachtingsscène geloven dat ze van het hele tafereel geniet? Eerst is ze opstandig, maar vervolgens geeft ze zich over en lijkt ze zich (tot dat persoon 2 zich aan dient) aardig te vermaken.

Ik geloof dat Amy en die man in het verleden iets kortstondig hebben gehad waardoor er nog steeds een bepaalde aantrekking tot elkaar is. Hij wil haar, zij in eerste instantie niet, waarna hij op behoorlijke dwingende wijze toch zijn zin krijgt. Zij geeft dan uiteindelijk ook toe aan haar (mogelijke) gevoelens voor hem en gaat er in mee.

@ SaNDuTJE:

Zo zie ik het ook, was vrij duidelijk denk ik.

Ze daagde hem vooraf ook vaker uit.

Een echt lieverdje is Amy ook niet.

Heerlijk filmpje met eigenlijk super veel verschillende vermakelijke personages. Iedereen heeft wel iets interessants.

Vond de intro van het verhaal wel beetje langdradig. Duurde wel lang voor dat het echt goed los kwam. Ook had de wraak van David wel iets extremer gemogen.

Maar vond het al met al een ontzettend prettig filmpje.

Mooi meisje, die Susan George!

Ongeloofelijk overgewaardeerd prul.

Verhaal is lachwekkend slecht, acteerprestaties zijn waardeloos, de film ziet er erg lelijk uit (lijkt op een b-film) en de personages waren saai en tot in het belachelijke uitvergroot.

De enige, echt boeiende scène was die op het eind. Verder kabbelde het verhaal een beetje voort. Een echte 'klokkijker'.

1,5*.

De film moet het ook niet van zijn scenes hebben maar van de langzaam opgebouwde spanning. In het 'voortkabbelende' verhaal zijn er steeds subtiele zaken die een naderende climax voorspellen. Jammer dat je dat niet zo ervaren hebt want dit vind ik persoonlijk toch wel één van de meest spannende films die ik ken waarbij er ogenschijnlijk niets gebeurd.

Tja, ik vond er niets spannends aan. Ik had eerlijk gezegd een heel andere film verwacht. Ik had het in ieder geval veel 'mooier' verwacht. Ik vond het een verschrikkelijk lelijk ogende veredelde b-film lijken. En de acteerprestaties waren van dien aard dat ik totaal geen spanning ervaarde. Het kwam gewoon niet geloofwaardig over.

Juist omdat het wat 'rauwer' eruit ziet maakt het voor mij realistischer. Het lelijke benadrukt nog meer de nare sfeer en situatie waarin ze terechtkomen. De mannen die steeds verder hun huis en leven binnendringen en de psychologische oorlogsvoering die gebruikt wordt om David te laten doordraaien kwam op mij juist heel sterk over. Vooral Hoffman laat tijdens de film mooi zien steeds op het randje van doorslaan te leven, met als hoogtepunt natuurlijk het eind waarin getoond wordt waar een mens toe in staat is wanneer men maar lang genoeg doorgaat (in zeker zin vergelijkbaar met het pesten en treiteren op bijv. scholen).

Ik ben wel een liefhebber van dit soort psychologische thrillers waarbij onschuldige ogende zaken een film een prettige nare sfeer kunnen geven.

Lelijk zou ik de film absoluut niet noemen. Beetje groezelige jaren '70 look wel, misschien ligt je dat niet. Maar welke versie heb je gezien? Want de Nederlandse uitgave (van DFW meen ik) is van nogal beroerde kwaliteit.

Ja, die uitgave heb ik dan wel gezien ja.

Maar ja, mocht de film bij herziening van een betere uitgave inderdaad 'mooier' blijken te zijn, dan zal dit mijn stem nog niet zo heel veel beïnvloeden.

Ik heb me namelijk vooral zitten ergeren aan het gebrek aan spanning, het waardeloze acteerwerk en de zeer matige verhaatje.

2e Peckinpah.

Nadat Cross of Iron me onverwachts goed bevallen was, herinnerde ik me dat ik deze Peckinpah ooit ergens voor 1,5 euro gekocht had. Dat was een paar jaar geleden, ik werd niet echt weggeblazen door de film en heb er nooit meer naar omgekeken.

Maar nu ga ik me toch meer verdiepen in de films van Peckinpah. Cross of Iron was zeker goed, maar Straw Dogs eigenlijk veel beter! Natuurlijk wachtte ik een paar jaar geleden tot die onvermijdelijke en gewelddadige slotscène. Maar bij deze kijkbeurt vielen meer zaken mij op. Ten eerste het fantastische acteerwerk. Dustin Hoffman speelt wederom erg goed en ook de andere leden van de cast geven goed invulling aan hun personages. De neergezette personages zijn intrigerende figuren met allemaal hun problemen en zwakke punten. Dustin Hoffman speelt de geleerde die meer aandacht heeft voor zijn werk dan voor zijn vrouw. Dit loopt uiteindelijk uit op misschien wel de akeligste scène van de film. Die verkrachting was toch behoorlijk heftig. Hoffman wil zijn tanden wel laten zien, maar tegen vijf van zulke sterke mannen kan hij niet op. Ik zou ook in mijn broek schijten in zo'n situatie. Tegen al het kwaad dat ze doen, probeert hij hen te vriend te zijn door drankjes voor hen te kopen enzovoorts. Als de situatie onveranderd blijft komt de leeuw in hem pas echt naar boven en zien we waar een getergde man toe in staat kan zijn. Susan George daarnaast als zijn vriendin doet het ook erg goed. Ze houdt van Dustin, maar wil meer aandacht. Die krijgt ze niet, zelfs als ze zonder bh rondloopt en strakke shirts. Andere mensen worden echter wel tot haar aangetrokken. Erg mooi vind ik hoe realistisch Peckinpah deze personages ten tonele brengt.

Dat is het engste aan Straw Dogs, de film komt heel realistisch over. Zowel het spel als de gebeurtenissen zouden zo gebeurd kunnen zijn. Peckinpah draagt de bijnaam 'The Master of violence'. Heel begrijpelijk, vooral als je naar het bloedstollende laatste gedeelte van de film kijkt. Die finale is heel sterk, maar de spanningsopbouw naar dit moment toe vond ik eigenlijk net zo goed. Zo zit je de hele speelduur lang al de spreekwoordelijke nagels te bijten. Die onderhuidse spanning komt ook heel goed naar voren in de scène in de kerk. Die flashbacks naar de verkrachting zijn zeer doeltreffend, ik voelde bijna het leed van Susan George. De scène sluit ook heel sterk af met een vreselijk misverstand. Henry Niles bedoelt niets verkeerd, maar hij dood per ongeluk toch het meisje. Je hebt medelijden met de man. Daarnaast is het wrang dat de 'bad guys' in de film eigenlijk gelijk hebben. Ze bestormen het huis eigenlijk met een goede reden.

Nadat hij wraak heeft genomen heerst er geen gevoel van voldoening, maar van leegte. Hoffman is een monster en George bleek toch om haar ex vriend te geven toen hij in de val zat. Deze relatie staat op punt van breken.

Kortom, een heel sterke film met hele interessante personages. Een dikke 4*.

"Sam Peckinpah was a legend"

En hier ben ik helemaal mee eens

Toen ik deze film voor het eerst zag kon ik hem niet waarderen, waarschijnlijk vanwege de overdosis geweld. Nu bij herziening denk ik daar toch heel anders over. De spanningsopbouw van deze thriller is echt geweldig en je zit constant op het puntje van de stoel. Dustin Hoffman geeft ook hier net zoals in zijn vorige films "The Graduate" en "Midnight Cowboy" weer zijn visitekaartje af en laat toch duidelijk zien dat hij tot de beste acteurs behoort van de eindjaren zestig en jaren zeventig. Deze film ademt ook helemaal de sfeer uit van de beginjaren zeventig, waarbij die zeer korte minirokjes heel erg opvallen. Een zeer goede film van Peckinpah dus met als enig minpuntje dat het verhaal bij mij niet altijd even geloofwaardig overkwam.

4,0*

Gruwelijk spannend filmpje met een enorm sterk laatste uur. 4,5*

Wat een drama.
Nadat de trailer van de remake me bij de strot greep en erg naar de film deed uit kijken eerst het origineel eens gaan huren. Dat viel helaas bijzonder tegen. Film als Last House on the Left (remake) en vooral Eden Lake bevielen me erg goed en deze deed net zoiets vermoeden (lees: een soortgelijk genre). De film is echter vanaf het begin ongeloofwaardig; verkrachting? volgens mij was het gewoon vreemdgaan?, heeft personages met vage cq. kinderachtige handelingen; waarom rijd die ene in vredesnaam op die driewieler rond ? en heeft irritante personages; bierzuipende Tom die terwijl zijn dochter vermist wordt zijn zoontje laat zoeken terwijl ie zelf in de kroeg blijft hangen.
En mede door het feit dat ik de verkrachting niet als verkrachting zag kon ik behalve de vermoorde kat ook niet echt de zogenaamde pesterijen ontdekken. Tja, ze laten m zitten in het moeras, maar daar leek ie ook niet echt mee te zitten aangezien David nog lekker wat heeft kunnen jagen daar...
Het einde vind ik dan ook wat over-the-top, hoewel het nog het vermakelijkste deel van de film is.

Daarnaast vind de rol van Dustin Hoffman ook niet zo geweldig als iedereen hier. Zijn rol in Rain Man vind ik nog steeds een van de beste rollen ooit maar deze jas pas Hoffman toch minder..

1,5*

Je weerlegt een aantal van mijn kritieken en ik denk ook dat je de waarheid spreekt. Toch heb ik de film ervaren op de manier zoals ik het beschreef en daar doet jouw betoog helaas niets aan af. Ik blijf er bij dat het een draak van een film is

Nog even over Hoffman; een slechte rol was het ook zeker niet, maar ik vond de hosanna wat overdreven.

Geweldige film waarin een Amerikaans echtpaar dat verhuisd naar het platteland van Engeland en waar zij lastig worden gevallen door een aantal lokale inwoners. De spanning is de gehele lengte van de film voelbaar en werkt zo langzaam toe naar een sterke en geweldadige climax. Een aantal sterk gemonteerde scenes versterken de ongemakkelijke en onbehaaglijke sfeer. Psychologisch gezien zeker boeiend waarbij de omslag van het hoofdpersonage uitstekend wordt vertolkt door Dustin Hoffman.

Interessante film, die een heleboel (psychologische) vragen oproept. For the sake of debate zou je bijvoorbeeld kunnen stellen dat David zelf al eens graag katten wurgt, al steunt die redenering uiteraard nergens op, zeker als je zijn gedrag als jager gaat analyseren. Edoch, enkel het besef dat die mogelijkheid bestaat, maakt deze film reeds een stuk boeiender en laat toe een parallel 'Straw Dogs' te creëren. Voor de gemiddelde kijker komt het geheel wellicht wat traag op gang, maar vrijwel iedereen zal bekennen dat het magistrale einde de opgebouwde spanning op overweldigende wijze uitstoot.

3,50