I'm Dreaming of a White Doomsday (2017)

Hoewel het een low-budget indie-productie is, is het onrechtvaardigheid om dit een B-film te noemen. De film boeit vanaf het begin en neemt de kijker mee naar wanhoop en ellende. Hoewel het praktisch gezien valt onder de post-apocalyptische film, bezit het ook een klein beetje van surrealisme. De film draait om de familie Enck, die geluk heeft gehad ?? Ze wonen in hun kelder, met nog maar weinig voedselvoorraad. Vader trekt van tijd tot tijd de woestenij in om op zoek te gaan naar voorraden en als deze niet meer naar 'huis' terugkeert en de conserven beginnen op te raken, besluit moeder Kelly (Hope Bikle) op pad te gaan om haar zoon, Riley (Reeve Blazi) een ​​onvergetelijke kerst te bezorgen.

De set van de gehele film is fantastisch! De sfeer is ziekelijk, koud en zenuwslopend (zoals een dode wereld hoort zijn). De scènes zijn meesterlijk vormgegeven en passen extreem goed om de apocalyps weer te geven. De film neemt er rustig tijd voor om zijn verhaal te vertellen en geef een gevoel van constant onbehagen. Dat trok me naar binnen, verontrustend en intrigerend me. Dit is dan ook geen vrolijke film. De film geef je een gevoel, maar dat is niet een heel goed gevoel.

Dit is pas de eerste lange productie van regisseur Mike Lombardo maar hij weet met een laag budget, iets gedenkwaardig neer te zetten. Dit is een goede horrorfilm! En uiteraard wordt dit dan ook afgezeikt want tja...dit is niet wat men op dit moment als een horrorfilm zien. Erg jammer! Want het is een zeer fijne en boeiende film met een aantal plotpunten die aan je eigen interpretatie worden overgelaten. En geef je een prima gevoel van angst voor de gecreëerde buitenwereld en de vreemde conclusie zorgt ervoor dat deze film nog een tijdje blijft hangen nadat je hem hebt gezien.