Logboek

stem geplaatst

Een post-apocalyptische wereld met slechts een klein budget. Ach ik ben gul vandaag en gek op, de ongelooflijk inventieve stop-motion wezens. Deze film bestaat om te pronken met wat Brett Pipers kan doen met stop-motion-effecten. Troma houdt ervan om films gekke titels te geven, het verkoopt denk ik beter...? Het plot; in een post-Armageddon-wereld bevindt een jonge vrouw zich in een strijd om te overleven tegen gemuteerde holbewoners en prehistorische dieren, is eigenlijk alles wat de film ook doet...rondrennen...Startend met een intro van drie minuten waarin ze een vrouw laten vertellen hoe onze hoofdrol een geile “-nimfoïde is in dinosaurus-hell”. Yup dan kan je het al raden er zijn geen dinosaurussen en vrouwelijk hoofdrol is half niet zo geil. Maar deze film heeft wel; Deze film heeft: een gigantische tandige worm, hagedismensen, een trol, een zeemonster, een moerasmonster, een draak/mutante vleermuis, een gemuteerde hond en gigantische gemuteerde waterwantsen. Dus iedereen die van stop-motion -monsters houd heeft met deze film toch genoeg om erop minst iets om van te genieten

Mooie gefilmd klein snoozefest... In de toekomst moeten we vee klonen om voedsel te produceren. Er wordt dus gezegd dat de wereld een crisis doormaakt, maar dat wordt ons niet echt getoond. Echter de technologie die veehouders gebruiken is nog niet perfect en blijft om onbekende redenen falen. Helaas is het bijna alsof de hele film niet echt weet wat hij wil zijn? Er heerst een heel relaxte sfeer over alles maar ondertussen hunker je als kijker naar wat opleving. Het acteerwerk was wel solide, visueel ook redelijk goed maar wie noemt zijn film In Vitro, handelt over het klonen van koeien en denk dat de plotwending niet zo verschrikkelijk voor de hand lag? Voor mijn gevoel was het nu één grote, mooi gefilmde lege huls.

Spaanse horroricoon Paul Naschy speelt hier voor alweer de achtste keer de lycantropische graaf Waldemar Daninsky. Die films hebben geen enkele vorm van continuïteit dus kunnen gewoon door elkaar gekeken worden. Deze keer gaat hij samen met zijn mentor professor Lacombe en zijn dochter Sylvia op expeditie naar Tibet, (Catalonië, Spanje niet de echte Himalaya) om een andere wetenschapper te vinden die op zoek ging naar de Yeti.In amper anderhalf uur komt er van alles voorbij van kannibalistische weerwolf-vrouwen, marteling, vrouwelijk naakt, weerwolf-transformatie, boosaardige plaatselijke krijgsheer perikelen, heks-bezwering en kort ook de beloofde confrontatie met een yeti. Een overvolle totale chaos. Een Video Nastie maar waar denk ik, tenminste in de versie die ik zag ook nog een deel van de seksslaaf-gedoe weg was geknipt..? De grot was super cool en de vecht-scènes geweldig amateuristisch. Best schattig en onnozel.

In de Estische mythologie, is een kratt, een wezen gevormd uit hooi of uit oude huishoudelijke artikelen die door drie druppels bloed of je ziel tot leven kan worden gebracht. Eenmaal tot leven gebracht, moest het alle taken uitvoeren die het krijg....gegarandeerd dat dit misgaat...

Voor mij was het niet de eerste keer dat ik deze wezens tegenkwam in een film, in de eveneens Estse folkhorrorfilm November (2017) kwamen namelijk ook voor! Echter deze film benaderd deze wezens op een veel minder serieuze manier. Een soort van vis-uit-water-komedie En volgens mij ook met een satirische ondertoon over politiek en maatschappijkritiek.

Mia en Kevin worden afgezet bij oma op het platteland door hun ouders want ze willen naar een retraite. Geen telefoons, geen internet en vervelende klusjes op de boerderij zijn niet een leuk vooruitzicht. Totdat ze de lokale tweeling Juuli en August ontmoeten en in de bibliotheek een boek vinden met instructies voor het bouwen van een Kratt.

Nu is het een kinderhorrorfilm dus nergens zijn er geen echte horror- of zelfs gespannen scènes, Sterker ze gingen voor meer komedie dan horror? Maar of het is de Estse humor of de grappen landen gewoon niet. Gecombineerd met een slapstick-moraliteitsverhaaltje, getoond vanuit het perspectief van kinderen. Oh en waarom volgde we eigenlijk de burgemeester van het slaperige gehucht? Hoewel het resultaat niet zo heel slecht was, laat het ook niet veel zien om van te genieten.

Tegenstrijdig...De film speelt zich af in 1854 en vertelt het verhaal van Hélène die terugkomt naar haar geboortedorp om met een nieuwe identiteit, wraak te nemen op de familie Graff. Het begon, omdat het wil aangeven dat dit het verleden speelt, in "TV"-formaat met zwart-wit fotografie. Na een tijdje komt de titel in beeld en schakelt de film over op kleur en een ander beeldverhouding die mij een nog kleiner beeld gaf. Visueel is het wel goed gedaan maar ja die beeldverhouding nekt de beleving. Daarnaast gebruikt regisseur Loïc Tanson, lange opnames en langzame zooms waardoor de film nogal langzaam gaat. Dit werkt ook niet, als je meer geïnteresseerd bent in karakterontwikkeling van de personages. Het acteerwerk is daardoor dan wel van een goede kwaliteit. Enfin..een wat langzamere opbouw is niet erg, als in de tweede helft van de film er actie of iets meer staat te gebeuren...helaas dus niet... Het dwaalt wat rond met dingen die niet echt relevant waren voor het algemene verhaal. Tja en zo zijn er ook veel tekortkomingen en zelfs "gaten", niet verklarende dingen of op zijn minst onhandige uitgewerkte dingen. Er was potentieel maar dan had het allemaal wel wat gewaagder gemogen!

Voor een kleine Zuid-Afrikaanse middelgrote budgetfilm was dit niet eens zo heel slecht! Niets nieuws qua verhaal, maar meer dankzij de setting van de film en vanwege hoe minimaal het is. Had graag wat meer nadruk gezien op de zombie-aanvallen en de effecten ervan. Nu was het toch veelal wegrennen voor de ondoden. Deze zombie-apocalyps film kent zo zijn problemen en schiet daardoor soms tekort maar voor een Zuid-Afrikaanse film over het algemeen goed gemaakt.

Het is geen goede film om.....echt alles.....Wel een mooie gotische locatie en Lara Wendel (Tenebre) als een jonge vrouw die letterlijk in de armen van haar toekomstige echtgenoot valt, maar ontdekt dat hij in een sekte zit vol kerels die rode mantels dragen. Beetje Italiaanse tv-film-achtig waardoor het geen gruwelijke uitbarsting, of bloedvergieten levert. De grootste horrordreiging komt van een mechanische spin... De rode monniken zelf, hoewel ze er geweldig uitzien, zijn lang niet zo bedreigend. De cinematografie is behoorlijk, het landhuis met zijn gangen en kerkers is gotische horrorfilm waardig. Een plezierig weg-kijker met een fatsoenlijk script waarbij je het gevoel krijg dat er iets ontbreekt...Dat de producer van de film hier Fulci's naam (mis)gebruikt werkt ook onvermijdelijk tegen de film.

Yup...dit is een meer ingetogener en sfeervoller B-film...dus komen er weer reacties met dat er bijna niets gebeurde, het zwak is omdat de volumeknop niet om werd gedraaid..enz..Oh zeker er zijn op en aan-opmerkingen aan deze film maar over het algemeen vond ik dat er ook best veel leuks was te zien. Het geïsoleerde klooster, gaf de film een ouderwets gotische horrorstijl. Het op de proef stellen van de deugdzaam en vroomheid van de nonnen van het Sint-Augustinus klooster door de komst van de demonische baby levert redelijk wat spanning op en er is een solide hoeveelheid gewelddadige confrontaties. Daartegen is het trage begin wat problematisch...De baby verschijnt vrij laat...en al die tijd richt het zich op de achtergrond van de nonnen-meisjes en de andere leden van het klooster. Terwijl het acteerwerk toch een beetje ruw was (als in niet de beste performances) Misschien dat sexy nonnen met een dik Ierse accent die om middernacht naakt ronddansen, iets in mij aanwakkeren maar vond geenszins echt slecht.

Een homoseksuele man (die toevallig ook de regisseur was) beleeft een avontuur in een roze Barbie Dreamhouse Het resultaat is een kitscherige erotische thriller met een horrorachtige twist aan het einde. (Denk aan Together (2025) maar dan zoals het bij horror hoort brutaal grafisch) De kots is neongroen, er is een kamer met paarse ballonnen, er zijn scenes in blauw, rood, geel en natuurlijk roze. Er is een varken dat door het appartement rent en alleen in het Turks wordt aangesproken (????) Voor een homo-erotische alternatieve realiteit zijn er trouwens ook best veel erotische beelden met een vrouw te zien. De regisseur Gem Deger speelt zelf buitenbeentje Demir maar eerlijk gezegd is het niet de meest talentvolle acteur...al kan ook zijn stemmetje daar een rol in meespelen. Hoe dan ook, het grootste deel van de speelduur is wel een enigszins rare, lieve homoseksuele fantasiefilm.

Regisseur Yurijan Retriever is blijkbaar een populaire komiek in Japan en met deze film maakt ze haar regiedebuut. Een nieuwkomer maar direct een interessante en vermakelijke! Mag Mag is een spookvrouw met lang haar in een vieze roze jurk.Ze is geïnteresseerd in mannelijke slachtoffers en verzamelt hun ogen....Echter is dat enkel de basis van de film. Het heeft dus die bekende J-Horror-sfeer en -looks, schakelt dan net zo makkelijk over op behoorlijk chique en kunstzinnig. Had een paar echt humoristisch situaties. Gaat een totaal andere richting uit, en is dan plots weer super raar zoals alleen Japanse films dat kunnen zijn. De film wordt ook verteld vanuit het perspectief van verschillende personages. Het maakt dat de film chaotisch en niet zo coherent aanvoelt. Heb absoluut genoten van hoe je het niet weet waar het heen gaat. Dit was echt leuk en goed!

Geen grote fan van shorts en screenlife-dingen. Misschien toen het uitkwam een aardige Creepypasta maar nu lijkt het wat gedateerd. Dus ook geen idee wat ik hiermee aanmoet.

Het enige dat hier werd gedaan was de manier waarop het werd gepresenteerd volledig veranderen, waarbij er twee uur werd weggeknipt. Oftewel een herbewerking van een tv-miniserie van 3 uur naar een verhaal van Stephen King in zwart-wit en bewerkt met alsof er met papier, collages, scheuren en vouwen werden gemaakt. Het is een experimentele filmmontage die de film naast het verkorten ook enigszins meer het gevoel van onbehagen geeft. Alhoewel ik het na verloop van tijd ook een beetje beu was. Gelukkig is het maar kort. Dus helaas, toen de film eindigde, had ik iets van is dit het nu....een herbeleving van een tv-miniserie...

Tja verwachtte er niet veel van, voldeed ook aan die verwachting maar het was op één of andere manier wel goed! Misschien omdat het niet begeleid werd door muziek en er alleen de stilte of het geluid van de achtergrond was? Ook een pluspunt was dat dit nog geen uur duurde. Gemaakt in tijdens de Corona-pandemie, toen we alles online en in zoom dus ook deze seance-sessie. Voor wat dit is, best oké, het heeft een aantal effectieve scenes maar verder is er niet veel meer toe te voegen dan wat er al is over gezegd.

Misschien werkt het als aflevering van een half uur in één of andere serie maar als film overtuigde het me niet zo. Nu boeien social media en computerschermopname verhaaltjes me meestal ook niet veel en deze draait meer om liefdesperikelen, dan horror. Joe bedriegt Nella en ipv liefdesverdriet begint ze een AI-app. Dit duurt echter twee keer zo lang als nodig is. En ik bleef maar denken dat er iets interessants stond te gebeuren. Dat deed het niet behalve de laatste twintig minuten ofzo. Dus een aflevering van vijfenveertig minuten was voldoende geweest. Helaas voor de film ben ik ook geen groot fan van films waar je moet wachten tot één opvallende eindconclusie.

"You know very well...Father fashioned us from clay."

Quebecoise boekverfilming. Verteld vanuit het perspectief van "Brother" gaat het over het geïsoleerde, religieuze extremisme, leven met onverklaarbare regels van de familie Soissons. Op een dag pleegt de vader zelfmoord door ophanging en blijken veel dingen die eerst volkomen normaal waren, toch niet te zijn. Dat boek had een basis voor een film met een gruwelijk duistere waarheid kunnen worden. Helaas halen de makers uit het bronmateriaal de meest verontrustende elementen en vullen dat met melodrama en ontluikende seksualiteit. Waardoor de film balanceert op het randje van doelloosheid. De film probeert zo voor wat verwarring te zorgen maar het verhaal was te middelmatig en enigszins voorspelbaar (de titel onthult ook nogal wat) Zodra het verhaal in de tweede helft belangrijke informatie geleidelijk aan de kijker onthuld, raak je meer betrokken. Het valt niet te ontkennen dat Lavoie's over een goede cast beschikte, en dat het een goede keuze was om in zwart-wit te filmen, zodat het de sfeer wat verhoogt maar uiteindelijk is alles niet zo boeiend als het had kunnen zijn.

De woorden "Pinku Eiga" of ingekort tot "pinku" wordt gebruikt om te verwijzen naar Japanse softcorefilms. Dit genre (en het nauw verwante Roman Porno en Pinky Violence) kennen een uitgebreide geschiedenis. Deze "pinku" zijn geevolueerd tot een bijzonder genre dat in niets is te vergelijken met de Westerse erotiek. Meerdere bekende Japanse regisseurs hebben ook "pinku" -films gemaakt.

Deze "pinku"-film is een soort bewerking van het sprookje van de gebroeders-Grimm; Roodkapje. Het verhaal is lichtelijk gestoord, mannen zijn kwijlende, seksgeobsedeerde monsters waar vrouwen zich tegen moeten beschermen. Dat doet Beniko (Asami uit The Machine Girl (2008) een zwaarddragend meisje, in rode netkousen, jarretels en cape De samurai-wreker wiens taak het is om verkrachtingsgeobsedeerde weerwolven te doden. Dit verhaaltje werd zo bizar schizofreen gebracht...zowel man als vrouwonvriendelijk.

De weerwolfmake-up bestaat uit eenvoudige rubberen maskers en de gevechtschoreografie zijn goed maar ook vrij standaard. Asami is krachtig en energiek in haar hoofdrol, toch gaat de meeste tijd naar pornoprinses Momoka Nishina, die aan het einde in een zeer lange roze-scene speelt. Deze duurt maar...dat het begint te voelen als een echte Jav, alleen zonder de daadwerkelijke dingen te laten zien. Mijn enige kritiekpunt is dat het roze niet zo goed in balans was. Erg leuk voor wat het was!

Alraune is een Duitse roman gepubliceerd in 1911. Echter de basis voor het verhaal dateert al uit de middeleeuwen. Volgens het volksgeloof groeide de plant alleen op plaatsen waar ooit een galg had gestaan en groeide ze op het lijkvocht, de urine en het zaad van een gehangene. De wetenschapper, professor Jakob ten Brinken bevrucht doormiddel van kunstmatige inseminatie een prostituee. Er wordt een meisje geboren en eenmaal opgegroeid, lijdt deze "Alraune" aan obsessieve seksualiteit en perverse relaties.

Dat verhaal werd verfilmt (en niet voor de eerste keer) in een 125 minuten durende zwart-wit, stille Duitse film geregisseerd door Henrik Galeen.(Der Student von Prag (1926) en schreef het scenario voor o.a. Nosferatu (1922) Met in de hoofdrollen Brigitte Helm (Metropolis (1927) als Alraune en Paul Wegener (Der Golem (1920) zowel het monster als de regisseur) als de wetenschapper professor Jakob ten Brinken. Hoewel veel van de elementen van deze film hetzelfde zijn is het verschil dat de incesthoek hier meer aanwezig was.

Tja de Duitse versie censureerde een deel van de film, ook de Britse filmcensuur haalde details weg (de afkomst van de vrouw) Waardoor nu in het beschikbare versie, het verhaal en de motivaties verwarrend werden. Uiteindelijk is de film best aardig. Voor zijn tijd is het aardig progressief. Hoewel het (net als vele andere uit deze tijd) niet veel horror bezit, misschien terug te voeren op slechts 2 of 3 scènes

Blijkbaar de eerste Israëlische horrorfilm met een speelfilmlengte. Het begint als talloze andere slasherfilms; een groep tieners neemt een verkeerde afslag en boem...nog meer drukte in het bos! Want naast een seriemoordenaar, dat groepje tieners, zijn er ook nog een broer en zus, een paar slechte agenten en een boswachter die er rondzwerven. Wat volgt is praterige chaos die bedoeld is als humor. Van een film die probeert weg te blijven van de clichés en daarom de seriemoordenaar een kleine rol laten spelen of eigenlijk zelfs meer een MacGuffin was.Tja de film is gewoon iets te zelfbewust, probeert slim te zijn, het heeft zijn momenten, maar het proberen lollig te doen door veel tekst deden niet veel voor mij.

De film startte met de tekst; dat in Litouwen de bevolking lang vasthield aan de oude rituelen, en goden en zich niet liet kerstening. Daarmee was Litouwen de laatste Europese staat die tot het christendom overging. Maar helaas is dit niet een horrorfilm waar vol gebruikt werd gemaakt van creepy "heidendom" dingen. Nee, het mengt heidendom, christendom en satanisme tot een onzinnige brij.

Dalia was een van de drie zussen die deel uitmaakten van The Golden Path, een heidense sekte geleid door Ragana. Jaren later is ze volwassen en wil Dalia uitzoeken wat er met haar zussen is gebeurd. Daarvoor werkt ze samenmet metalhead Sam en gaat het bos in om Moloch, de frontman van een black metalgroep, te vinden.

De film is amateuristisch spul. Slecht geschreven, gespeeld, opgevoerd. De Pagan-cultus lijkt op een Cradle of Filth-fanclub, het verhaal slaat totaal nergens op en de regisseur Mark Bakaitis ontgroeit nooit de muziekvideo's waar hij om bekend staat. Hopelijk heeft hij wat meer over zijn Litouwse roots kunnen ontdekken, aangezien dit werd opgenomen in Litouwen.

Toegegeven, het was wel een goed gefotografeerde death metal-videoclip puinhoop. Het zit ook vol met meiden die, zo lijkt het, geen bezwaar hadden om hun kleren uittrekken voor een "cultceremonie" Het idee was er, maar ja de film mist volledig samenhang, wat het verre van effectieve film brengt.

Knap staaltje van filmen met een budgetbeperking. Waarin het uitgestrekte bos als metafoor dient voor een gedoemde relatie. Meestal ben ik geen fan van metaforen, maar in dit geval werkte het wel...Het acteerwerk was solide, als je eigen bedenk dat de camera 99% van de tijd alleen op hen gericht is.Regisseur Richard Waters gebruikt alles wat voor handen is op locatie om het griezelig te maken, inclusief prima dreigende muziek Waardeerde ook de folklore-referenties en het deed goed werk om de kijker het gevoel van isolatie te geven terwijl de spanning tussen de twee personages langzaam oploopt. Het einde was niet mijn kopje thee, maar met de budgetbeperkingen die ze hadden, best goed gedaan. Let wel..er gebeurd in deze film bar weinig, er zijn geen effecten of bloed voor een schrikbeeld, echter met de middelen die het gebruikt was het niet verkeerd! Al snap ik de lage waarderingen bij deze volkomen!

“Coffin Joe kerst speciaal” Oké het is me nu naar drie films wel enigszins duidelijk, dat ik geen fan van José Mojica Marins aka Coffin Joe ben.In deze Braziliaanse B-film speelt hij de hoofdrol als zichzelf, de filmmaker en als personage dat hij heeft geschreven Coffin Joe genaamd. En dit personage komt even vertellen dat alles wat hij maakt in het belang van de kunst is...tja...Weet dat het low budget is, dat het experimenteel was, maar dat neemt niet weg dat het, in het eerste uur, vooral voort-sjokt en dat het pas naar het einde toe wat leuker werd. Een uur lang kijken naar niets anders dan slecht acteerwerk...is niet mijn idee van leuk tijdverdrijf Oké je krijg in de tussentijd wel enkele hints van bezetenheid. Het is niet het soort ding dat me extase geeft als ik ernaar kijk maar het heeft enkele momenten.

Geen grote verrassingen, meer jungle-avontuur dan horror en er gebeurt niet veel. Het belooft ook iets wat het niet waarmaakt. Juist de Curucu...ontbreekt te vaak. Echter was het beest niets om voor te schamen, met zijn een gigantische snavel, enorme klauwen.Geen idee of dit een tijdsperiode probleem was of opzettelijk maar de heroïsche hoofdrolspeler John Bromfield is een racistische en seksistische eikel. Tja niet verwonderlijk dat de eerste helft van deze film zich dus voortsleepte, afgezien van stockbeelden. Daarna waren er meer stockbeelden, beelden van watervallen, koppensnellers en stammenoorlogen. Het is wel lekker kort en men probeert genoeg leuke momenten erin te stoppen om je te vermaken, zodat het geen complete tijdverspilling was.

SF-mysterie-horror-thriller uit Laos.Het was mooi en verdrietig en een beetje griezelig. Dit soort films zijn normaal gesproken niet helemaal mijn ding. Echter op één of andere manier weet regisseur Mattie Do (de enige vrouwelijke regisseur van Laos en dan ook nog de enige in genrefilms) de goede snaar te raken want ik vind ook haar twee vorige films (Chanthaly en Dearest Sister) heerlijk! Een oude man kan via geesten naar het verleden reizen en probeert zijn eigen slechte beslissingen te veranderen. Uiteraard veroorzaakt dit een reeks gebeurtenissen die vervolgens impact hebben... De film speelt zich af in een klein stadje op het platteland waar de tijd lijkt stil te staan, maar waar mensen plotseling internetnavigatie op hun handen projecteren of betalen met een streepjescode in hun pols. Het verhaal gaat meanderend langzaam vooruit, bijna met meditatieve kalmte, de film verdwaalt nooit in drukte, zelfs niet als een kleine twist de climax aankondig. Het doet zijn titelnaam; een lange wandeling dus echt recht aan! Weet zeker dat ik de diepere boeddhistische context mis, maar het voelde voor mij goed. Een heel interessante film, geduldig en vreemd mooi, meer als een rustige meditatie over spijt dan een traditionele horrorfilm.

Deze film was Hooper's laatste regie-inspanning vóór zijn dood in 2017. En ondanks dat de filmcriticus dit (uiteraard weer eens ) afzeiken en de waardering (misschien daardoor zelfs) laag is, is dit helemaal niet zo slechte horrorfilm. Hooper heeft (volgens mij) nooit echt grote productiebudgetten gehad en $5 miljoen dollar is voor hem dan ook voldoende om er een film die niet baanbrekend of opvallend was, maar goed te kijken, van te maken. Sowieso is het leuk dat er djinns in de film zijn Die bovennatuurlijke Arabische wezens zijn een welkome afwisseling ten opzichte van vele demon-horrorverhalen. Opgenomen in de Verenigde Arabische Emiraten, een plek met strikte regels die bepaalde dingen niet toelaten, dus men moest voorzichtig zijn. Wel is een fatsoenlijke sfeer in de film. Leuk ook dat er verschillende culturele gezichtspunt in zitten. Tegen het einde wordt het een beetje rommelig en valt het een beetje uit elkaar. Echter het einde was top! Zou ik dit nog eens willen bekijken? Eh... waarschijnlijk niet.

Wat ik dacht dat een anderhalf uur durende documentaire over het zombiegenre zou worden werd een liefdesverklaring voor Haïtiaanse vodou en een aanklacht hoe Hollywood dit afbeeld in films samen met een rare Afrocentrische focus. (Kolonialisme, slavernij, migratie) De documentaire bespreekt de geschiedenis van de zombie. Van de Haïtiaanse vodou-oorsprong via Seabrooks boek uit 1929 Het Magische Eiland, de verfilming ervan White Zombie (1932) naar I Walked with a Zombie (1943) en Night of the Living Dead (1968)

Keert dan weer terug voor veel meer Haïtiaanse Vodou, terwijl de film nooit enige uiteenzetting biedt over wat voodoo nu is, wat beoefenaars geloven. Enkel en alleen wordt gezegd dat de populaire media in al die jaren gevormd heeft tot iets wat het niet is.(met The Serpent and the Rainbow (1988) als voorbeeld) Heb ook beetje het gevoel dat de film dus wat te laat komt: de zombiegekte en de grote belangstelling voor het genre zijn wel over het hoogtepunt heen, dacht ik?

De pratende hoofden zijn ook niet al te bijzonder hier; herkende Tananarive Due de filmhistoricus met expertise op het gebied van zwarte horror van de goede documentaire Horror Noire (2019) Tom Savini de special effecten en make-up effecten-kunstenaar en de link met Romero's Living Dead-film snabbelde hier wat bij en...Slash? Geen idee wat die gitarist hierin moest? Nu heb ik zowel met zombies als documentaires niet veel...dus misschien is voor andere kijker interessanter maar ik kon er niet heel veel mee!

Een groep tieners in een strandhuis speelt een bordspel genaamd "Game of Death"... Ja dat is niet zo handig zeker met behoorlijk vage spelregels, maar voor ons is het gewoon leuk om voor de zoveelste keer hoofden te zien exploderen. Net als je een beetje gewend ben aan de onaangename personage, kom er een nog irritanter bij-personage aanzetten...OMG die zingende politieagente en haar hond. 73 minuten lang en het bloed stroomt bijna meteen.Tussendoor nog wat nostalgische videogame-beelden waar de connectie ook maar mager was. Maar als een low-budget splatteralternatief voor "Jumanji", erg vermakelijk.

Yup...helemaal academisch verantwoord, zo gebracht dat het slechts voor een handjevol Euro-arthouse ingewijden toegankelijk was. Lange stiltes, beperkte dialoog, vaag plotje,(waar men dan de eigen interpretatie helemaal oplos kan laten gaan) shots van weekdieren en veel beelden van de zee die zo als screensaver kunnen dienen. Tja visuele schoonheid is mooi meegenomen maar stelt niets voor als voor de 30 minuten verveling optreed...en kon me eigen niet aan het idee onttrekken dat dit een soort verwrongen sprookje over pedofilie was. Waarschijnlijk een meesterwerk maar ik ben een barbaar op het gebied van kunstzinnigheid dus voor mij was dit totaal oninteressant gedoe.

Zelfs als halfbakken variatie op Carrie werkte het niet...echt. Deze Argentijnse film zit compleet vast in context van sociaal drama.Wat geheel te wijten was aan een zwak script. Het is bijna ongelooflijk dat men zoveel hebben kunnen laten zien zonder iets te vertellen. Meisje op een computer in een internet-cafe, tienermeisjes die zwijmelen over een jongen, zich opmaken, dansen, shoppen, wat rondhangen bij een plas water. Kortom een heleboel issues die nergens heen gaan. En ergens daar tussen is er jaloezie die leidt tot een soort strijd tussen twee meisjes en waarbij Natalia blijkbaar een soort vage bovennatuurlijke macht lijkt te bezitten. Schokkend is het nergens en er zijn wel geteld drie scenes die bloederig zijn. Die waren wel goed gedaan maar hadden verder ook maar weinig impact. Uiteindelijk zit je opgescheept met een verhaal dat tot niets leidt...of het moet zijn dat het probeerde te kijken hoeveel shots er nodig zijn van het gezicht van de hoofdpersoon, tot er irritatie of verveling toeslaat?

Heerlijk Shaun en zijn schapenvriendjes zijn in Halloween-stemming. En komen met een soort liefdesbrief aan de horrorfilms van weleer verpakt in een film voor de jongere kijker maar waar ook de oudere kijker iets mee kan, op een manier die alleen Aardman Animations kan doen! De klei stop-motion animatie is zoals je van de studio kan verwachten uitzonderlijk, met oprecht verbijsterende aandacht voor detail. Deze beest van de boerderij’ zit daarnaast vol met heerlijke verwijzingen naar oude horrorfilms en zelfs wat een paar porren naar moderne dingen als selfies en sociale beïnvloeders. Shaun is een Brits schaap dus Hammer is natuurlijk nooit ver weg; Frankenstein, Friday the 13th , een harig monster...ach kijk zelf maar...en dat alles op Psycho Theme. De stop-motion creatie van Aardman zijn nu ...pakweg al zo'n dertig jaar oud maar zij n nog steeds heerlijk! Genieten dit!

Leuke Aziatische "spookhuis"-film in de categorie "less is more" Eentje die gaat voor een griezelige sfeer niet voor jumpscares. Wel jammer, dat er niet wat meer "spook" was want degene die er zijn, zijn best goed, De film over het erfstuk heeft een sterke setting, prachtige cinematografie en een effectief griezelige spookachtige landhuis maar hier en daar wel wat tempoproblemen, het verhaal greep me nooit echt helemaal en tegen het einde werd het naar mijn smaak te melodramatisch. Tjonge het idee dat mensen bewust kindergeesten zouden creëren om de kracht en het fortuin van hun familie veilig te stellen...oef...Hoe dan ook, ik vond dat het er goed uitzag en een geweldige sfeer had.

Deze Spaanse film is geen typische horrorfilm, er zijn geen jumpscares, zo goed als geen bloedvergieten of andere schok Daarmee schuift deze film misschien iets meer naar een thrillerfilm met bovennatuurlijk elementen. De film is gebaseerd op de roman "The Lady Number Thirteen"van José Carlos Somoza, en volgt een literatuurprofessor die in een nachtmerrie de moord op een vrouw ziet die later echt blijkt te zijn. De film bouwt met gotische sfeer een rustig, complex en intrigerend mysterie op. De film is ook geen eenvoudige film, omdat hij veel wendingen, flashbacks en flash-forwards en verwijzingen naar literatuur en mythologie bevat.Wat enige aandacht en concentratie vereist. De horror komt van mysterieuze bovennatuurlijke wezens, "muzen" die verzen van klassieke dichters als krachtige spreuken gebruiken. Misschien had iets meer gruwel de film goed gedaan maar over het geheel genomen is het een erg goed gemaakte film die een op een rustige manier een origineel verhaal verteld.

Meer een avonturenfilm, dan iets in het horrorgenre. Toch zijn er nog best wrede scenes in deze Hammer-film, vooral gezien het tijdperk waarin het gemaakt is. De film gaat over de Britten Oost-Indische Compagnie's waargebeurd onderzoek naar het thuggee-fenomeen, een vermeend geheim broederschap van rituele wurgaars in de jaren 1830. Daarmee heeft deze film ook een connectie met Indiana Jones en de Temple of Doom (1984) Eigenlijk een Britse mythe maar dat maakt het niet minder plezierig. De Thuggees aanbidden de godin Kali en wurgen in haar naam, mensen met een zijde doek.Geregisseerd door Terrence Fisher, zijn er ook tal van horror elementen hier. Ogen worden verbrand, tongen uitgesneden, handen afgehakt, mensen verbrand en...duh...gewurgd. Weliswaar alles buiten beeld, zoals ook het optreden van het enige vrouwelijke lid van de sekte Marie Deveruex en haar alom vertegenwoordigde boezem. Censuur heeft veel van haar en de wreedheden uit de film gehaald.

In deze film is er echt gebrek aan mummie! De eerste van drie Mexicaanse horrorfilms met de Azteekse Mummie, allemaal back-to-back opgenomen en met steeds grotere hoeveelheden flashback naar de vorige films om de speelduur te verlengen. Er is een (te) lange scene met een dame die gehypnotiseerd word zodat ze terug in de tijd gaat om een verhaaltje over dat ze offerande was voor een Azteekse God inclusief rituele trommelmuziek, dansen en zingen. Gedoe rond een crimineel "The Bat" en scènes waarin mensen 's nachts door piramides sluipen.(de verlichting liet daar de wensen over) Er gebeurt eigenlijk niet veel in deze film tot de laatste 20 minuten waar je bijna plotseling toch nog even mummie-actie krijg. Tja aan het einde die oude Universal en Hammer-mummie films nog even nadoen...is te laat.

Tweede gedeelte van de erfenis van Valdemar gemaakt door een Spaanse Lovecraft-fan die met 13 miljoen euro (voor Spaanse begrippen heel veel geld) in 18 weken samen met zijn vader twee films opnam. Het begin met de "wat vooraf gebeurde..."om je geheugen met een voice-over op te frissen. Maar ook nu weer probeert de film een wat interessante structuur te krijgen door met flashbacks te spelen, maar dat pakt gewoon niet goed uit. En zat er nu een LOTR-verwijzing in deze film? Het verhaal is dat over Lazerus Valdemar die zijn vrouw Leonor liefheeft (euh dit is Poe) en met behulp van de Necronomicon de Cthulhu oproep om weer bij elkaar te zijn. Geheime genootschappen, rituelen voor de Ouden, Necronomicon, die 5 minuten lang verschijnt om het Necronomicon te laten zweven, Innsmout en Cthulhu en toch weet het je nergens mee te slepen. Mede doordat je personages volgt die maar wat rondlopen en flink over-acteren. Het tweede deel, kent wat meer actie en probeert wat spanning te creëren. Maar het verhaal zelf is niet goed omdat het wederom maar een allegaartje was. Keek dan wel een Franse kopie van een Spaanse film met Engelse ondertitels, maar het was goed te volgen dus daar lag het niet aan!

Solide film, die naar verluidt is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen. En daar zit ook meteen een beetje het probleem van de film.Het is namelijk het beproefde recept van; "wat zal jij doen in zo'n situatie?" Maar aangezien het ook brutaal wil zijn, zijn sommige dingen moeilijk te geloven. Het helpt dan ook niet dat er weinig subtiel sociaal commentaar over racisme en gerechtelijk onrecht in beeld worden gebracht. En dan in zijn laatste dertig minuten gaat het vol in de geweld-modus. Goed gemaakt met het acteerwerk en de cinematografie en zo...maar geen idee wat je met deze film moet. Gingen ze nu voor mannelijkheid is de enige manier is om een vrouw te plezieren..? De film was niet slecht, had een lekkere bloederige finale maar door enigszins domme script zou ik het niet nog eens bekijken.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

Een ietwat vreemde film uit HongKong. Een meisje is op een dag getuige van een auto-ongeluk en realiseert zich dat ze graag foto's maakt van dode dingen. Ze wordt geobsedeerd door de dood/het vastleggen van de daad van sterven en glijdt af naar waanzin. Het mooie is dat dit verhaal zichzelf lijkt op te lossen. Voor de hoofdrolspeler gaat de zon weer schijnen maar het is te laat want Jiney's obsessie trok de aandacht van iemand die een nog ziekere en agressievere fixatie op de dood heeft dan zij.

Vond het erg leuk, dat film twee gedeeltes bezit ook al komt het eerste deel soms wat te ver in het dramagenre. Het tweede bedrijf was anders dan het eerste, en de laatste 20 minuten zijn redelijk smerig, op een martelporno-achtige manier.Het leek wel een beetje op een snuff-film. De film ziet er geweldig uit, heeft mooie/beklijvende muziek en goede uitvoeringen. Een vreemde maar uitstekende film waar ik enorm van heb genoten.

stem geplaatst

Tja...Found Footage-horror... het komt niet vaak niet veel verder dan 'mensen die vastzitten in een spookachtige locatie' Ook hier een groep mannen en vrouwen die voor een YouTube-vlog naar een psychiatrisch inrichting gaan. Ze willen een aflevering van hun show opnemen in dit beroemde spookhuis om een miljoen keer bekeken te worden. Deze personage's besteden het grootste deel van de film aan praten, filmen, rondlopen en wegrennen. Met andere woorden niets doen, tot de laatste 25 minuten wanneer er opeens een jumpscare was met een Aziatische meisje met een griezelig spookgezicht. Maar 25 op een geheel van 95 minuten betekent dat veel alleen maar opbouwen van personages waar we niets om geven was, het opzetten van apparatuur in een tent en personages die veel te vaak tegelijk schreeuwen. Behoorlijk standaard spul dus...

Dit is iets waar ik niets vanaf wist, daarom ook het advies voor wie deze film wil kijken, het is handig om wat over de geschiedenis van Noorwegen en het Sámi-volk (uit de noordelijke delen van Scandinavië)te weten te komen.(ervoor of erna) De basis voor het verhaal ligt namelijk in de "Norwegianisering" van het Sámi-volk (samen met de Kven-mensen en de Bos Finnen)

Hoe dan ook, de Eerste Wereldoorlog eindigt en de Spaanse griep (de grieppandemie van 1918) verspreidt zich. De priester Lauritz Smith en zijn zoon Oscar keren, van hun missionaire taak in Madagaskar, terug naar een kleine mijn-gemeenschap in Noorwegen. Hij wil een nieuwe kerk bouwen maar ondanks waarschuwingen van mijn-manager Timann kiest de priester ervoor om op Sami-terrein te bouwen.

De titel van de film “Forbannelsen of Possession” is eigenlijk veel meer dan een horror over bezetenheid. De meisjes Agathe & My bezitten allebei wel mystieke vaardigheden, maar de film is meer een liefdesverhaal, een ruig familiedrama, gemeenschap-, religie- en cultuurkritiek, en maar een klein beetje bovennatuurlijke horror. En in zijn kern is het een film die handelt over; wie, wie bezit, of wat; over bezit van de duivel, God, mannen en vrouwen, en land. De film neemt de tijd om zijn personages te ontwikkelen, kent ook enkele plotgaten maar weet voldoende te imponeren om dit door vingers te zien.

Uiteindelijk combineert het historische realiteit van de kolonisatie en de ontheemding van het Sámi-volk met lichte Folk-horror. Is het een horrorfilm? Hm, moeilijk te zeggen het periode dramaverhaal bevat niet genoeg de nodige lef maar het bezit wel spookachtige beelden. De film heeft trouwens veel indrukwekkende kwaliteiten. Goed productieontwerp, mooie Cinematografie, een geluidsontwerp dat voor griezeligheid zorgt en prima acteurs. Het laat dan wel de gruwel enigszins achterwege, toch vond ik dit een erg leuke Folk-horror!

Het is goed gemaakt, maar voor mij te iets veilig om er veel plezier aan te beleven. Wel opvallend is dat blijkbaar de regisseur (rond 2009) een van de weinige vrouwelijke horrorfilm-regisseurs in Zuid-Korea is.Enfin een tv-persoonlijkheid (een lingerieveiling hostess) die zonder baan komt te zitten nadat ze is vervangen door een jongere vrouw.Op aanraden van een TV-directrice gaat ze naar een underground elite yogastudio die eeuwige schoonheid belooft. Het doel is om de "Kundalini"wakker te maken en eeuwige schoonheid te bereiken.Geen goed idee natuurlijk...Tja dit verhaal is behoorlijk volgens het boekje. De eerste 40 minuten voelen merkbaar langzaam aan, in de film is niemand echt heel sympathiek en er wordt veel gekibbel en geschreeuwd naar elkaar. De meisjes hebben alle een zwakte, (kreeg hier Charlie & The Chocolate Factory-vibes van) wat de horror moet voortbrengen maar er gebeurt niets bijzonder innovatiefs op dat gebied.Het einde was een beetje verwarrend maar oké.

Gezien de manier waarop dit werd gepresenteerd met beelden van een soort videodagboeken waar een pseudowetenschapper door middel van voice-over in een doorlopende stroom over zijn bevindingen verteld. Wat het een tijdje lastig maakt om hier echt om te geven...maar ik ben blij dat ik heb doorgekeken want hoe verder naar het einde hoe smeriger het werd!

Het start met een citaat uit Genesis 1:27 God created humans in His own image, waarna het woord Recursive op het scherm verschijnt. Een woord dat ik maar opgezocht heb en wat een algoritme of procedure die in zijn definitie naar zichzelf verwijst of zichzelf in zijn uitvoering noemt of een herhalend proces waarvan de output in elke fase wordt toegepast als input in de volgende fase. Yup duidelijk...dat dit een vreemde film gaat worden...

Het gaat over een IT-medewerker die probeert zijn schrijnende gehoorstoornis te genezen door een reeks experimenten uit te voeren in zijn geïmproviseerde thuislaboratorium. Hoe dieper hij in zijn onderzoek duikt, hoe meer hij afdwaalt in waanzin. Onderzoeken worden afgewisseld met tirades waarin hij het kwaad van psychotherapie, internettrollen politiek, religie en iedereen die zijn bedachte opvattingen niet bevestigen.

Het is technisch gezien een film met gevonden beelden, je ziet namelijk de persoonlijke videodagboeken van de hoofdpersoon. (fysiek is dat de regisseur Grenzfurthner-hemzelf) Echter zijn er geen shaky-beelden want de film speelt zich volledig af in het huis van de losgeslagen hoofdpersoon. Met close-ups en macrofotografie voor de claustrofobische aard. En aangevuld met een verscheidenheid aan beelden van grafieken, boeken, social-media filmpjes en uiteraard de onderzoeken. Dit alles geeft de kijker het gevoel alsof ook zij in het konijnenhol vallen.

Nu valt dit onder het horrorgenre...dus mag je verwachten dat er scènes zijn die weten te choqueren, nou dat komt zeker goed. Teennagels, oorsmeer en vervolgens mieren, naaktslakken en een muis. Tja en daarna het grotere werk. Het centrale mysterie, dat van gehoorstoornis, en de manier waarop het zich ontvouwt is op zichzelf ook behoorlijk overtuigend en boeiend. Al was dat aan het begin wel erg taai. Maar eerlijk is eerlijk uiteindelijk werd een fijne experimentele onafhankelijke horror.

Op het eerste gezicht een standaard maar prima Maleisische film. Met een veelvoud aan films over bezetenheid van mensen door geesten of demonen was dit niet zo eens zo heel slecht verhaal. Vooropgesteld dit lijkt gewoon een Amerikaanse film die zich afspeelt in Maleisië. Een groepje reality-tv-paranormale onderzoekers (o.a. Amerikaanse en Engelse) onderzoekt een reeks vermeende ongeregeldheden in een huis met een duister verleden. Hoewel het verhaal vermakelijk is, is het ook niet iets wat je in andere horrorfilms niet zou hebben gezien. Interessant en een goede toevoeging was de oosterse flair. Helaas geven ze de oorzaak van alle ellende weg met een tekst over het gebruik van de Kuman thong de huisgod uit Thaise volksreligie Fiona Dourif is, zoals altijd, voortreffelijk, en de rest van de cast doet het prima om haar te ondersteunen.Niet naar de demon kijken kan voor sommige kijkers wel een uitdaging zijn. Behoorlijk jumpscares, en griezelige effecten die redelijk goed zijn, dragen bij om er een behoorlijk generiek leuke film, die je het grootste deel van de tijd vermaakt van te maken.

Hoewel deze IJslandse horror-thriller niet noodzakelijkerwijs het wiel opnieuw uitvindt, creëert hij wel een meer doordacht verhaal over een vervloekte object.In plaats van te vertrouwen op jumpscares, bouwt de film met een loom tempo het gevoel van onbehagen en angst op, waarbij hij zich concentreert op een mysterieus artefact dat langzaam het leven van de eigenaar ontrafelt.Visueel is de film Scandinavisch gepolijst met ingetogen belichting en een melancholische toon In plaats van luid spektakel kiest de film voor sfeer. Wel is dit weer zo'n film die doordrenkt was met thema's als verdriet, trauma en verlies maar deed dit verrassend goed. In ieder geval meer als horror en niet verpakt als drama. Bijzonder goed gemaakt waardoor het een blijvende indruk achterlaat.

De eerste Zweedse Netflix-original is niet slecht maar wel extreem veilig en standaard. Ergens in het noorden van Zweden gaat een stel om hun relatie te verbeteren op een hiking trip. Ze raken daar in conflict met een paar lokale gasten. Daarna gaat alles mis.Een verhaal dat al vele malen verteld is, en ook al vele malen veel beter. Oké er is een kleine "twist" zodat het iets anders in elkaar zit dan je aanvankelijk denk.Betekent dat dat het goed was? Nee. Sterker de onthulling loopt op één of andere manier niet helemaal lekker maar ach ik vond het vermakelijk.

Visueel best een mooie film maar met trage beelden van stierengevechten, de Camargue-cowboygemeenschap en feesten na de wedstrijd is er geen enkele spanningsopbouw. Het wordt ook al snel duidelijk dat je weer te maken heb met gewoon een dramafilm die horror gebruikt als metafoor. Er zijn wat elementen die voor thriller-spanning of mysterieus (brrrr, een wit paard dat door het raam naar binnengluurt) moeten doorgaan maar die zijn mager. Het leven van een stel stierenvechters kan me eigenlijk, gestolen worden! Zo interessant is dat allemaal niet en dus gebeurt er zo goed als niets tot de laatste minuten. Uiteindelijk vraag ik me meer af; of iets wat vijf minuten schermtijd had en dat grotendeels in de schaduw werd gehuld wel horror mag heten?

Twijfelachtige tienerfilm, een verfilming van een zestiendelig stripverhaal. Regisseur David Moreau (Ils, 2006, MadS (2024) bewerkte voor deze film de eerste drie (sommige zeggen vijf) albums. (ook gelezen dat ze van deel 1 naar deel 7 gaan) De film heeft zich vrijheden vergaard ten opzichte van het bronmateriaal Maar ja die is dus ook een stuk omvangrijker en er is ook geen vervolg wat deze film een beetje onaf maakt. Het was oké, het ziet er mooi uit en er zijn redelijk goede spanningssequenties die ook goed werken. Het tienermeisje Leïla wordt wakker en dan blijkt dat iedereen is verdwenen. Uiteindelijk moet ze met vier andere jonge mensen erachter komen wat er is gebeurd, en leren overleven in een wereld die vijandig is geworden. De film levert van begin tot eind spanning met wat er is gebeurd en wat nog staat te gebeuren echter het einde komt wat te gemakkelijk, met een openbaring die uiteindelijk berust op een vrij eenvoudige verklaring. Prima film maar door een groter bronmateriaal lijkt er wat te missen.

Ja deze film, opgebouwd rond elk cliché uit een horrorfilm uit de jaren 80, is vreemd om naar te kijken.Echter zal het wel aan mij liggen want ik had hier toch erg veel plezier mee! Het acteerwerk leek slecht maar ik had soms het idee dat dit bewust werd gedaan. Enfin het was niet het beste idee maar draagt op een gekke manier bij aan de charme. Ook balen dat ze niet helemaal de remmen los gooide en gingen voor lekker veel rood spul. Maar de praktische effecten van de monsters zagen er zo cool en geweldig uit? En de monsters waren ook behoorlijk grappig...toch een paar keer flink kunnen lachen om maffe dialogen. Om de een of andere reden verleende voor de film Tim Curry (Gingerclown), Brad Dourif (Worm Creature) Lance Henriksen (Braineater), Sean Young (Nelly the Spiderwoman) en Michael Winslow (Stomachcrumble) hun medewerking door alle een monster te spelen/in te spreken. Daarnaast was de manier van het in het beeld brengen van de locatie van het verlaten pretpark echt iets wat bij draagt aan de sfeer. Tja, snap enigszins de kritiek wel omdat het best een beetje afwijkende film was maar iedereen die het lukt om dat bizarre karakter van de film te waarderen heeft een ontzettend vermakelijk tijd.

Een behoorlijk standaard spookverhaal uit Singapore. Er valt eigenlijk niet veel meer over te zeggen. Het standaard verhaaltje maar dan over soldaten in een militair kamp op een eiland die te maken krijgen met bovennatuurlijke kracht nadat een rekruut om 23:59 dood wordt aangetroffen. De griezelige momenten komen soms ook van kampvuur-verhalen die de legerrekruten elkaar vertellen. Het is niet eens een bar slechte film, het is alleen zo dat het niemand zal verbazen of een genre opnieuw zal definiëren. Het is erg een mix van alles wat je al kent in Aziatische horror., je weet wat je kunt verwachten en er zijn geen verrassingen.

Bij de vorige film van deze maker (De Poel (2014) schreef ik dat Nederlandse horrorfilms een zeldzaamheid waren. En dat de Nederlandse films die in het griezelgenre uitkomen ...op het horror-vlak bijna nooit voldoening geven puur omdat ze meer wil zijn...Tja en deze film voldoet dus in zijn geheel aan dat beeld. Misschien dat het zich nog onder de paranoia-thriller kan scharen..? Deze neemt namelijk de recente actualiteiten van het corona-pandemie-uitbraak en verkent de aantrekkingskracht van COVID-complottheorieën via de paranoia van ‘Wappie’ Jacob. Acteerwerk, veel dialogen en weinig griezelwerk, een probleem dat de meeste Nederlandse horrorfilms last van hebben. Nog enig geluk dat er geen komedie werd in gevoegd. Het was ploeteren om bij het einde te komen...het blijft aanmodderen.

Van de maker van "The Ring" komt wederom een verhaal van een ander spookmeisje. Maar deze viel mij eigenlijk lichtelijk tegen, had er wel wat meer van verwacht. Op enkele horror-elementen na, is dit meer een J-drama. Oh...het is fatsoenlijk genoeg maar niet zo heel bijzonder of opvallend. Tenminste nu ik het zoveel jaar na dato bekijkt misschien was dat in de jaren 2000, wat anders...Veel tijd in deze film gaat zitten in de zorgen van een moeder die werkloos, blut en dakloos is. En heeft ze eindelijk een plek blijkt dit slecht onderhouden kot ook nog vervloekt.Het eerste uur is mij te traag, maar in het laatste deel beginnen ze iets griezeligs te doen, wat de film redt. Het was dus oké maar als het te sterk leunt op het drama, en niet op de horror, levert het maar weinig spanning. En stelt het mij lichtelijk teleur en dat is jammer!

Misschien is het nog wel dapper dat een regisseur zich waagde aan een remake van Alexandre Bustillo en Julien Maury's superieure À l'Intérieur (2007). Het is een remake dus met het huisinvasie-verhaal is niet mis. Net als bij het origineel volgt je een zwangere vrouw, een weduwe genaamd Sarah, die haar man heeft verloren bij een auto-ongeluk. Hierna staat er plots een mysterieuze vrouw op de stoep en wat volgt is een bloedige, claustrofobische kat-en-muisstrijd tussen twee vrouwen. Tenminste dat was in de Franse film, echter in deze remake werd het een pijnlijk middelmatige ervaring die geen indruk maakt. Nu is het wat moeilijker om te beoordelen, als je het origineel hoog heb zitten, maar zelfs als op zichzelf staande film was dit vooral vakjes afvinken van wat eng was en heel veilig. Vermijd dit als je van À l'Intérieur (2007) houdt maar vermijd dit ook als je van goede horror houdt, want is in beide gevallen gewoon belabberd.

Een nieuw jaar, een nieuw deel in de VHS-anthologie. Zoals altijd is er iets dat de verhalen met elkaar verbindt Dit jaar is de sub-titel; Mixtape, (het negende deel) en dat heeft alles te maken met muziek. Maar Gwar? Echt? Deze domme Amerikaanse shockrockers sketches laten doen met vreselijke slechte grappen tussen de segmenten. De tussenliggende segmenten zijn een soort show in MTV-stijl geregisseerd door Tobias Forge en Flying Lotus. Het is verschrikkelijk gammel en hoort hier gewoon niet in thuis. Het haalt de kwaliteit ver naar beneden 2*

Aan het eerste segment "Dance, Dance, Dance, Dance" van mij niet bekende animator Renee Zhan de taak om dit tegenvallende begin te doen vergeten. Een studio wil de geannuleerde kindertelevisieshow “Curious Chorus”van weleer met moderne techniek “reimagining” oftewel nieuw leven inblazen. Met werk van Jim Henson's Creature Shop. Satire over Hollywood-hebzucht.Met horror-icoon Barbara Crampton als de studiodirecteur en poppen uit de Jim Henson's Creature Shop. Het verhaal is een beetje voorspelbaar, de gore daartegen grandioos. 3,5*

Tweede segment "Another Cabin" geregisseerd door muzikant en filmmaker Flying Lotus (Kuso 2017, Ash 2025), over een jongen en zijn grootmoeder aangevallen door een reus met een enorme tong. Mooie stop-motion animatie maar meer dan een vage korte videoclip was het niet...2,5*

Derde segment "Heartbeat" van Franse regisseur David Moreau (MadS 2024, Ils 2006) Voor mij verreweg de beste! Terwijl dit juist niet over muziek gaat. De opzet ervan is bekend en introduceert een paar Urban explorers die naar een ondergrondse faciliteit uit de Koude Oorlog verborgen in een Bulgaarse bos gaan. Als kijker weet je dat wat ze daar ook vinden, het zal niet goed zijn. Dit was gewoon de sterkste short TOP! 4*

Vierde segment "The Music of Mr. Sze" geregisseerd door ervaren filmmaker Ernest Dickerson (cameraman van Spike Lee, Juice 1992, Tales from the Crypt: Demon Knight 1995, Bones 2001) Het mysterie van een jonge filmstudent met een slimme bril die probeert meer te weten te komen over zijn mysterieuze bovenbuurman, de onthulling wordt nota bene al weggeven in de kadervertelling en zijn naam.Toch was interpretatie H. P. Lovecraft's Dreams in the Witch-House visueel gedurfd, maar het begin had korter of sneller gemoeten waardoor het momentum mist. 3,5*

Vijfde segment "Premature Burial" komt van Zweedse de gemaskerde heavy metal band Ghost-frontman Tobias Forge. Hij maakt zich er wel heel gemakkelijk er vanaf met gewoon een saaie heavy metal-muziekvideo die niets doet wat honderd andere video's nog niet hebben gedaan. Waardeloos 1,5*

Ten slotte doet RZA's ( Wu-Tang Clan, The Man with the Iron Fists 2012, One Spoon of Chocolate 2025) zesde en slotsegment "Death Tone" het weer iets beter. Het verhaal volgt een geluidstechnicus die de instructies opvolgt die haar vader heeft achtergelaten over het samenstellen van het perfecte nummer. Het camerawerk is goed en het bloed stroomt vrijelijk tijdens de pijnlijke geluidsopnames. Geïnspireerd door de tandboor-sample van Billie Eilishs “Bury a Friend"? 3*

Of dit het resultaat is van een minder inspirerend thema, of dat de serie, die sinds 2021 een film per jaar uitbracht, een creatieve sleur ervaart, geen idee? het wrap-around segment met zijn lage beoordeling beïnvloed hier de algehele beoordeling. Maar ook zonder is drie echt goede shorts van de zes segmenten gewoon te mager. Enfin de waardering rond ik naar bovenaf maar het is duidelijk wel een mindere V/H/S/

Wat begint als een ietwat vreemd verhaal neemt al snel een wending naar nog vreemder verhaal. Het meisje Nami is een eenzame jonge vrouw die vreemde hobby's heeft aangenomen omdat ze als kind in de steek is gelaten en genegeerd. Het begint dus als een sociaal drama, wordt daarna een satire, om vervolgens te eindigen in een slachting. Dode lichamen worden gestreeld, trauma, mishandeling, zwarte humor, moord, veel moord en religieuze fanatici en dat allemaal in 97 minuten! Al zou ik het niet noodzakelijkerwijs een horrorfilm noemen, zoals bij sommige sites staat vermeld. Ach om de een of andere reden is het zien van een Japanse B-film als deze vaak leuker dan een Amerikaans equivalent. Geweldig eigenaardige en morbide plezier.

Het jungle/kannibalen-subgenre was voor een kortstondig moment, een populair Italiaanse exploitation-genre.De Indonesische regisseur Sisworo Gautama Putra (Pengabdi Setan aka Satan's Slave (1982) zag het succes van die films en besloot er ook één (na) te maken. Echter is het vrij tam vergeleken met de rest van het genre, met minder bloed en naaktheid maar met wel extra veel dierenmoord (echte dieren en nepjes) Drie antropologiestudenten willen meer weten dan dat de colleges en boeken over primitieve stammen beschrijven, echter komen ze zelf op het menu te staan van de stam die ze kwamen bestuderen. Tja maar wat je hier krijg is vooral dierengeweld, met veel stockbeelden en een kannibalenstam die meer komisch dan angstaanjagend was. En huh het Kraftwerk-nummer "We are the Robots"in de opening..? Hoe dan..? Ach het was voor wat het is wel oké..

De reden waarom ik dit ging kijken is omdat ik voor mijn eigen horror-uitdaging een film uit een ander land moest hebben waarin iemand door de duivel bezeten was. Had deze Mexicaanse horrorfilm al verschillende keren tegengekomen maar de poster ziet er eigenlijk best goedkoop uit maar tjonge....wat had ik het mis! In de eerste helft is het een soort verontrustende thriller, een onderzoek naar aanslagen op kinderen (die ziekenhuis-en-zwembad-scène Wow) van een politieagent. Maar als het onderzoek leidt naar een kerk....gaat het los tot aan de laatste exorcisme-horror scene.Het start met een verhaal dat je geïnteresseerd weet te houden maar pas bij het beeld van Jezus Christus, als de horror zijn intreden doet, verdiend deze film zijn punten.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Serieus, deze film is echt gestoord...onder de parplu van Golden Harvest-film verfilmde regisseur Lam Ngai Kai (van eveneens uit 1991 komende Riki-Oh) nog een deel uit de Wisely-serie (na The Seventh Curse (1986) Het verhaal volgt drie buitenaardse wezens, van wie er één de vorm van een kat heeft, die samenwerken met een romanschrijver genaamd Wisely om te vechten tegen een kwaadaardige alien die mensen kan bezitten. De film staat garant voor knotsgekke scenes; meisje dat vliegt, zombie-Rambo, tentakel-slijmerig wezen dwingt zich in mannen en zwervers, ze hechten de staart van een kat weer vast en die verandert in een gloeiende bal.....en het beste (en denk ik het enige) Kat vecht tegen hond in een kungfu-gevecht, in de geschiedenis van de film. Er zijn zoveel geweldige handgemaakte visuals die dit sieren. Poppenspel, stop-motion, meervoudige belichtingen, optische effecten, latexrubberen beelden, miniatuurmodellen... JA deze intergalactische Hongkongse absurde waanzin, is krankzinnig lekker.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

"Gorgeously bitter"

Op een verfrissende manier een onduidelijke puinhoop. Het is een behoorlijk avant-garde ding met opzichtige kleuren, folk horror met heksenachtige keuken/eten-vlog, een wazige/korrelige visuele esthetiek uit de jaren 60 en 70 en een overwegend rustig verhaal...Wat ik heb gezien...dat is niet uit te leggen. De moeder van de Mattia overlijdt en ze moet bij haar tante gaan wonen, die toevallig ook de tweelingzus van haar moeder is? (een dubbelrol van Dina Panozzo) Verder iets met een bezetenheid en voedselmagie of wat dan ook. Handelde het over de cirkel van het leven? Tja het is een beetje een twee uur durende puinhoop, maar de heksachtige ding was best cool en werkte voor mij. Het voelde alsof regisseur Parish Malfitano heel erg hun eigen ding deden. En tja je kan het wel raden zoveel vreemdheid van de regie en cinematografie, en hoe raar en ongemakkelijk dit verliep, is garandeert een lage waardering van de doorsnee-kijker maar eigenlijk was dit gewoon best goed! Oh en ik ben heel wat wijzer geworden over de vijgenwesp....

De allereerste horrorfilm uit Laos en ook nog door een vrouw is geschreven en geregisseerd! TOP! Het verhaal is eenvoudig met een aardige twist. Een jonge vrouw die vanwege een hartaandoening aan huis is gekluisterd, begint de geest van haar overleden moeder te zien. En dit Laotiaanse spookverhaal van Mattie Do is ook enigszins een gewaagde keuze want ze zal hoogstwaarschijnlijk te maken hebben gehad met censuur. Vandaar dat de inhoud veelal is ontdaan van dreiging of spanning het meer op een drama leunt en het treuzelend tempo bezit. Beperkte middelen, weinig horror en ervaring (plat camerawerk) achter de camera dus...Maar Conceptueel niet slecht (onopgelost trauma is een beetje basic), en het acteerwerk is oké. De stijl is zonnig en dromerig waardoor dit zeker plezierig om te kijken was Het is gewoon te moeilijk om negatief te zijn over deze film!

Horror van het Mockumentary-type waarin ze opzoek gaan naar cryptide zonder echte spanning. Het is kijkbaar, maar vervelende stoners die olifantenmest roken en goedkope speciale effecten van het wezen, maken het ook verschrikkelijk oninteressant. Ondanks dat de cryptide dit keer niet de zoveelste Sasquatch was maar een Zuid-Afrikaanse luipaardman of weerluipaard of zoiets.... Ze hebben zelfs net als de beroemde BWP (1999) een website (niet meer bestaande half-caste.com)in het leven geroepen. Ach tenminste hebben ze nog een beetje geprobeerd met het concept. Echter in de climax ontspoort het nog erger! En blijkt dat een goed idee niet altijd een goede uitvoering hoeft op te leveren. De cast lijkt een plezierige tijd of vakantie te hebben maar als kijker levert het geen erg vermakelijke tijd op.

Deze film doet zijn titel aardig eer aan want die buurman Nishino met zijn vreemde gedrag was inderdaad griezelig. Zag van de Japanse regisseur Kiyoshi Kurosawa al meerdere films en die waren geen succes. Ook deze is weer in zijn bekende ingetogen, trage stijl. Waardoor de speelduur een absurde 130 minuten haalt. Echter door een opmerkelijke moordenaar was het nog wel te doen.

Het volgt ex-detective Takakura, die na ontslag genomen te hebben naar een rustige voorstad van Tokyo verhuist. Tezelfdertijd wordt hij betrokken bij een cold case van een gezin dat verdween zonder een spoor na te laten, alleen dochter Saki is overgebleven. Op basis van haar herinneringen begint Takakura zijn onderzoek. Ondertussen richt zijn aandacht zich ook op zijn buurman, een vreemd uitziende man die voor zijn zieke vrouw en dochter zorgt.

Op een bepaald niveau voelt het verhaal als een duister thrillerverhaal, maar de scène met het vacuüm zuigen is beslist zoveel verontrustend of griezeliger dan in dat soort film te zien is! De bijna volledige afwezigheid van achtergrondmuziek creëert een sfeer van groeiend ongemak. Maar het meditatieve tempo en een zekere mate onwaarschijnlijkheid maken dat het niet helemaal bevredigend was.

Van begin tot eind is dit een adembenemend staaltje Mexicaans stop-motion animatie. Blijkbaar een prequel op de tv-serie "Frankelda's Book of Spooks" Het plot volgt Francisca Imelda, een jonge aspirant-schrijver en haar strijd om haar dromen waar te maken Ze wordt benaderd door prins Herneval, die haar hulp nodig heeft om het koninkrijk Topus Terrenus in een parallelle dimensie te redden. De schoonheid, de toewijding, werkuren en passie achter de stop-motion-kunst is zo groot dat ze vergaten dat het ook verhaal nodig had, dat even indrukwekkend en ontwikkelt was, aangezien het verhalend gezien nogal laat afweten.Tja en persoonlijk zit ik niet op dit soort musical-liedjes te wachten. Toch waardeer ik de grote verbeeldingskracht en alle inzet en creaties van deze unieke Mexicaanse film want wat is dit een fijn gemaakte stop-motion fantasiewereld vol creativiteit. Het is een prachtige liefdesbrief aan fantasy en stop-motion animatie.

Dit is een Servische anthologie-film en die zijn altijd een beetje onevenwichtig, bij deze worden alle filmpjes door één enkele regisseur gedaan maar ook hier blijft het lastig. Er is een omhullende en drie verhalen. Het begint en man en een vrouw met een poedel vandaar uit belandt je in een overval en achtervolging door de politie waarna de dief een verlaten videotheek vol VHS binnenvlucht. Hij kijkt naar verschillende films terwijl hij wacht om er weer uit te komen;

De eerste videoband 'Balanar' waarin een naamloze eenzame man in de arctische toendra bijna sterft en wordt gered door een oude man en zijn blinde dochter. Het einde, tja vaag maar door zijn Folk-horror invloed wel interessant!
De tweede videoband 'Dubai' Met Servische rapper Relja in de hoofdrol. Het leven is zwaar voor een man die hard werkt in een shoarma-tent en veel van zijn vriendin houdt. Op een dag krijg hij een uitnodiging van een oude maffiabaas. Een wel erg voorspelbaar addertje onder gras hier!
De derde videoband 'The Prophecy of the Kupreš' Zie je een agent die tot taak heeft een seriemoordenaar te pakken, maar thuis een zwangere vrouw heeft en fantaseert over een minderjarige buurmeisje...is hij de held of slechterik?

De filmpjes zijn stijlvol, visueel aantrekkelijk en goed gemaakt, maar inhoudelijk zijn deze drie korte films toch wat minder goed en het horror-aspect is absoluut aan de lichtere kant. Ook top om eens een Servische anthologie-film te zien!

De film ziet er goed uit en het acteerwerk is prima, maar... het is traag en doordat het steeds richt op achtergrondverhalen van verschillende personages krijg het een veel te lange speelduur. Maar om je 'in vredesnaam' nu twee uur hier doorheen te slepen...was niet heel positief. De film begint met een mysterieuze gebeurtenis in een hut in het bos en gaat dan als een soort detectiveverhaal op zoek naar wat er gebeurd is. Maar waar de verteller onbetrouwbaar blijkt te zijn. En NEE ik verwachtte geen spinnen-bos... Maar een puzzel waarbij alles bij elkaar wordt gehouden door draden is ook niet echt....interessant. Er had hier gewoon wat meer in mogen gebeuren, dan af-en-toe wat naakt (voor een Koreaanse film wel iets opvallends) Er zijn nu enkel wat psychologische angst-situaties voor de hoofdpersoon in een verder maar tamme film. Het is niet slecht, hoewel ik denk dat de narratieve verwarring meer afbreuk doet dan toevoegt.

Er is iets afwijkend aan deze film, maar kan niet precies zeggen wat. De film is een van de vele onofficiële remakes van Les yeux sans visage/ Eyes without a Face (1960) Echter is er veel meer neiging naar scènes met naakt en geweld. Het lijkt een beetje te schommelen tussen gotische horror en de meer uitbundigere kant ervan met naakt en wreedheid. Een combinatie van geïsoleerde kasteel, zachte erotiek en licht geweld. Uiteraard is dit min of meer wel een vereiste van het horrorgenre maar toch een vrij zeldzame gebeurtenis in Franse producties. Het is niet zo gewelddadig als wat er in latere jaren zou zijn te zien maar toch...

Het is een remake dus het verhaal is bekend; in deze is het de excentrieke schilder Fréderic Lansac die de ware liefde vindt in de vorm van de mooie jonge Anne. Op de dag ontstaat er een catfight met een minnares en raakt Anne voor het leven misvormd. Anny Duperey is een absoluut prachtige vrouw, wat haar misvorming schokkender (en tragischer) maakt. Het duurt bijna 45 minuten om op dit punt te komen en de eigenlijke horror begint. Er is natuurlijk een levende donor nodig en er zijn geile dwergen om het vuile werk op te knappen.

De film werd in de markt gezet als de eerste sekshorrorfilm maar beperkt zich (gelukkig) tot de ontblote borsten van de dames en een poging tot verkrachting door de twee dwergen (wat weliswaar een nogal onaangenaam gezicht is om te zien). De gotisch sfeer en visuele stijl die het creëert met een afbrokkelend kasteel, giftige planten, kaarsen, fakkels, veel nep-mist, veel bloed en naaktheid is een genot om naar te kijken.. Kortom alles wat je, ondanks het matige verhaal zou willen in een gothic horrorfilm.

Een onhandig geregisseerde Mad Scientist zwart-wit-film. Deze film heeft misschien dan wel geen vampiers in de letterlijke zin van het woord maar ik moet de oudere Italiaanse films de krediet geven dat ze als geen ander weten hoe je kijkers kan lokken en entertainen. Gekke wetenschapper prof. Alberto Levin onderwerpt exotische danseres Jeanette Moreneau, die door een auto-ongeluk misvormd is, aan een experimentele behandeling. Maar het verval begint steeds opnieuw, dus Alberto moet vrouwelijke klieren in haar implanteren. Het motief van de dokter is vergelijkbaar met dat van Les yeux sans visage/ Eyes without a Face dat in hetzelfde jaar maar zeven maanden eerder werd uitgebracht. De dokter veranderd ook steeds in een soort hagedissen-monster zodat hij als een echte Jekyll & Hyde wel gek moet zijn! Prima effecten bij zijn transformatie.Echter omdat de film uit 1960 dateert, is er wel terughoudendheid in de weergave van de moorden op de slachtoffers. Ja...deze film copycat een andere film en Nee deze film is niet erg spectaculair of opzichtig, maar het resultaat was, door behoorlijke (hetzij onschuldige) horror-scènes en het absurde verhaal nog best aantrekkelijk Cheesy, low budget entertainment.

Het verhaal begint in een met sneeuw bedekte bergherberg. De gasten hebben zich verzameld in de eetkamer en zijn aan het kletsen. Een mysterieuze vreemdeling loopt binnen en na wat gekeuvel en gedoe, gaat deze een verhaal vertellen over hoe hij zijn vriendin heeft ontmoet. Het verhaal sleept zich zo ongeveer voort...op 30 minuten sluit hij dan eindelijk de Faustiaanse deal. Maar het praten gaat door...terwijl de hoofdrolspeler niet echt een interssante persoonlijkheid was.Gelukkig is de film maar 80 minuten, want het verhaal wordt zo op een wel erg onopwindende manier verteld.De fantasierijke scène waarin we kennismaken met de vorige eigenaren van het talisman was meer mijn cup-of-tea. De film werd in oorlogstijd gemaakt dus misschien is de hand een metafoor voor de wrede tijd die Europa doormaakt. Maar voor mij was deze film iets te praterig, was het vrij dun qua plot en personages, en verloor ik een paar keer mijn aandacht doordat het horrorachtige sfeer mist.

Jemig dat was...geen goede zombiefilm...In deze vind je honderd minuten pure verveling, dat is alles. Als je een beperkt budget hebt, acteurs die geen tekst kunnen lezen en een zwak, slecht geschreven script Tja dan ga je het al helemaal niet redden met een pompeuze voice-over vertelling. Er is geen verhaal, geen plot, geen draad, geen wendingen, geen conclusie, niets. Alleen als je tevreden bent om personages te zien rondlopen, gebouwen te zien (regelmatig alleen horen) opblazen of met een schuddende camerabewegingen, zombies te zien doden, (zodat je niets kan zien) is het misschien wat... Waarom trouwens ga je in een niet-Amerikaanse film hun oorlogsheroïek kopiëren? Je weet wel, toespraken houden over de dappere soldaat en zo. De poster van de film trek je misschien aan, maar vergis je niet, deze film is waardeloos, het is voor mij één van de slechtere zombiefilms

Een meer Duitse obscure horrorfilm die in de vergetelheid is geraakt omdat het werd gemaakt vlak voordat de filmindustrie werd opgeslokt door het Derde Rijk. In werkelijkheid is het ook meer een gotische romance dan een pure horror. Veel dank de film ook door de aanwezigheid van Sybille Schmitz. Zij speelt de titelrol van een jonge zwerver die de positie van veermeester in een afgelegen dorp overneemt en verliefd wordt op een mysterieuze vreemdeling. Helaas vond ik de film in het midden behoorlijk inzakken. Hier focus de film zich meer op de relatie en veel teveel op 'haard en thuis'-ideologie. Niet direct het meest boeiende narratief, maar door de droomachtige sfeer vooral in de openingsscène met de Dood en moerasconfrontatie een fijne atmoferische horror.

Altijd lastig om aan een oude stille film een waardering te geven. Deze Japanse silent valt ook onder horror, echter dat genre werd pas beschreven in 1931 dus veel meer dan een duistere onderwerp zal je in de film niet aantreffen. De film speelt zich af in een psychiatrische inrichting waar een conciërge/schoonmaker werkt om zo bij dichter in de buurt van zijn geesteszieke vrouw te zijn. Wat gebeurtenissen zorgen ervoor dat de conciërge langzaamaan het vermogen verliest om waanvoorstellingen en werkelijkheid te onderscheiden. Tussen het verhaal zijn er montages met random mensen en dergelijke.Deze geven de film een surrealistische tintje. Deze experimentele stille film uit Japan zal als die, compleet en gerestaureerd was met moderne technologie, best indrukwekkend kunnen zijn. Nu pakte de film mij toch een stukje minder.

Als je de verwachting had dat je een horrorfilm gaat kijken, kan je waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Ja er zijn wat geesten en de makers lenen wat uit de Gotische horrorroman van de Franse auteur Gaston Leroux. Maar uiteindelijk is dit nog meer dan het origineel een romantische film rond wraak. Dit een volwaardig Chinees melodrama is best mooi met alle historische kostuums en locaties, maar ook niet heel uitzonderlijk, en helaas ook te afhankelijk van digitale effecten. Als film een plezierige om te kijken, mits je geen eng spookverhaal verwacht!

Een Ierse sciencefiction- en horrorfilm (in coproductie met het Verenigd Koninkrijk) Dit genre komt doorgaans niet zo gauw uit Ierland en dat is dus wel enigszins bijzonder maar de film zelf is verder redelijk conventioneel. Het speelt zich af op Mars (locatie is voornamelijk Jordanië) Waar een groep astronauten met nog maar een paar dagen te gaan voordat ze naar huis terugkeren, na wat gebeurtenissen geconfronteerd wordt met een onbekende bacteriële dreiging. Dode geïnfecteerden oftewel zombies dus denk niet te veel na over dit plot. Het acteerwerk was redelijk goed, net als de sets, make-up enz.. Goed was ook dat de spanning regelmatig bij het nemen van moeilijke beslissingen lagen en niet steeds bij zombie-achtige' actie. Nu vind ik af en toe een zombiefilm wel leuk, maar hete blijft toch voor hetzelfde. Toch was dit vooral de locatie best fatsoenlijk.

Mooi gefilmd dat wel!, Maar dat is zo'n beetje alles wat het is. De inhoud is totaal niet boeiend of tenminste het had heel weinig van een echt verhaal. Minimalisme ten top. Tja dus wordt het op een lijzige manier gebracht. Een blond jongetje dwaalt 90 minuten rond. Soms binnen in huis. Soms in het bos. Soms alleen, en soms met een dier of een mens. Dat is het wel zo'n beetje. Er wordt aan het begin nog gezinspeeld op weerwolf maar op een paar doodgebeten schapen lijkt alsof de film meer wil laten weten dat het net zo slaapverwekkend gaat worden als schaapjes tellen. Er is maar heel weinig beweging of dialoog. Een hele film als meditatieve oefening. Dit lijkt verdacht veel dicht op academisch verantwoord tijdverspillen, dan loop ik liever zelf in een Scandinavische bos.

Een Off-beat Griekse vampier film. Van filmmaker Yannis Veslemes zag ik eerder She Loved Blossoms More (2024) en ik weet niet met zijn films...Ze zijn erg goed gemaakt! Er is hier veel om van te houden? Elektronische muziek, gele neonlichten, gekleurd bloed, constante nevel van mist/rook en een vampier die moet blijven dansen of hij gaat dood en amper 75 minuten.... Bij deze is er zelfs aan het begin, inventief gebruik van miniaturen. In de film staan artefacten uit de jaren tachtig: een boombox, een polaroidcamera, pagina's van een pornomagazines hangen aan de muur. Maar driekwart van de tijd heb je geen idee waar de film heen gaat of wat het wil Het lijkt gewoon richtingloos totdat het enigszins focust in de slotakte. Het gaf sterk het gevoel dat de makers zelf ook maar iets deden... en zo gaat de film meanderend naar einde met een simpele onthulling. Ongelooflijk eigenaardige film waarvan ik het gewoon niet goed weet. er zijn dingen zijn waar ik van genoot, maar ook dingen waar ik juist niets mee heb...Tja dat ongrijpbare maakt het ook wel weer uniek, wat dus geen slechte prestatie is!

Tja het is niet moeilijk te raden waar met een titel als "helse verkrachter" deze Mexicaanse exploitatiefilm over zal gaan? Het duurt maar vijf minuten voordat deze film ontspoort. Een executie van een serieverkrachter met een elektrische stoel, waarna een flamboyante Lady Satan hem weer tot leven wekt om hem te vertellen dat hij zijn verkrachtingen en moorden voort mag zetten. Daarna doet hij precies dat voor de rest van de film. Meestal zijn dit eentonige films waar het draait om het vrouwelijk naakt, dat is bij deze ook wel maar er zijn net iets meer opvallende en leuke dingen te ontdekken! Zo zit er een Mexicaanse Columbo achter Carlos "El Gato" aan, schiet men gekke lasers uit ogen en in het laatste spektakelstuk; ontploft alles terwijl hij een topless vrouw in de lucht ronddraait. Het is goedkoop maar ook wel een leuke tijd.

Een leuke voorspelbare amusante Zweedse tiener-slasher. Ook frustrerend want het richt zich op tieners waardoor de kills te veilig blijven. Maar het is nog wel steeds leuk en levert goede achtervolgingsscènes doordat de locatie in een pretpark met Halloween is. De setting is de grote aandachtstrekker van de film. Verder eigenlijk het standaard-plot moordenaar zit tieners achterna omdat die in het verleden iets stoms hebben gedaan. Een voor één leggen de jongeren het loodje tot de Final-Girl overblijft. Ach het was redelijk, vrij vergelijkbaar met de meeste slashers die zich op zulke plekken met tieners afspelen, maar ik heb er toch plezier mee gehad. Er waren een paar interessante kills die hoewel ze tam waren het wel vermakelijk hielden. Oh enne...ben erachter gekomen dat het Zweeds woord voor horror; Skräck is...niet dat je er iets mee kan maar vond het wel grappig...

Aardig monsterfilm uit Australië over de uitgestorven ''Thylacoleo Carnifex'' (Buidelleeuw) Je hebt dus twee natuurexperts die een verslaggever door de Australische outback leiden en een paar nachten laten zien wat ze doen. Het is duidelijk dat regisseur Sean Lahiff dus meer met zijn creature-feature op spanning en sfeer mikt dan op een gore-horrorfilm. Doordat het dier een lange tijd uit beeld wordt gehouden bouwt het lekker de spanning op maar scoort het lager met zijn horror. Toch is dit een behoorlijk solide thriller met een horror-element. De acteerprestaties waren ook prima. Alles werkte hier best goed en deze Australische creature-feature is dan ook, hoewel niets baanbrekends, beter dan verwacht.