Ben sowieso niet bepaald het beoogde publiek voor deze film! In de jaren 80 was het hoogtepunt van de slasherfilm, een subgenre van horror waarin een seriemoordenaar, zijn slachtoffers stalkt en op gruwelijke wijze vermoordt. Ondanks dat het populaire films waren deed men er nogal minachting (of horror in het algemeen) over. Inmiddels is het een andere tijd, en is de seriemoordenaar in een slasherfilm blijkbaar gedegradeerd tot een metafoor. Tja en je raad het al ook de minachting is veranderd in euforie.
In deze film loopt de seriemoordenaar Little Death rond. Dit is natuurlijk een metafoor voor La petite mort (Frans voor "de kleine dood") wat een term is die wordt gebruikt voor een orgasme, een seksuele climax of iets ongewenst sat is overkomen en zo je beïnvloed dat het lijkt of"een deel van hem of haar van binnen sterft. Het is dus niet verwonderlijk dat als de killer aan het werk was je erupties ziet van bloed.
Maar ja er is niet iets bijzonder interessants op horrorgebied. Eerder meta-commentaar op horror en de slasher uit de jaren 80. Natuurlijk academisch verantwoord, cinematisch hoogstaand maar het was op zijn zachtst gezegd vermoeiend. Want om nu een twee uur durende film te kijken met gesprekken tussen het hoofdpersonage en Gillian Anderson? En dat de climax is dat ze seks hadden, werkt eerder schouderophalend dan eafschrikwekkend.
Het in de titel genoemde ruimteschip "Orpheus" deed me denken aan het door pianovirtuoos Franz Liszt gecomponeerde symfonische gedicht met dezelfde naam. In die compositie is er geen strijdgewoel, mislukking of herrijzenis waarneembaar....en tja dat geldt ook voor deze film. Met een titel als deze en de distributie in handen van ITN Studios verwachtte ik natuurlijk niet veel. Het uitgangspunt was eigenlijk nog oké; en er zijn meer Dracula-films die hem de ruimte in hebben gestuurd Echter dit speelt zich vele jaren later af wanneer een crew hem ontdekt En dat gaat het behoorlijk mis! Voor alle duidelijkheid niet de missie maar de film! Dracula lijkt op Michael Jackson uit thriller- tijdperk en binnenkant van het ruimteschip is een pakhuis waar Game--stoelen zijn neergezet Het acteerwerk...tja ze doen hun best maar de dialoog wordt er ook ook tergend pijnlijk door. Gaf het al aan de Liszt-compositie had niets waarneembaar en deze film ook niet. Al was pianovirtuoos duidelijk wel getalenteerder! (keek deze film op 8 maart 2026)
Prima film. Het is wel meer een komedie en minder een horrorfilm maar het uitgangspunt was zo flink absurd. Oké, dus het plot is ronduit belachelijk; Ene Dunn ontdekt een portaal naar de hel in een wasserette en kort daarna wil een demon, niemand minder dan Richard Kind (“Curb Your Enthusiasm”), de buurman van Dunn de eeuwige verdoemenis in slepen. Een sinistere deal kan hem nog redden...Uiteindelijk is het een zeer aangename film met veel humor, enkele filosofische vragen en sympathieke karakters Veel goede ideeën en een en verrassend genot om naar te kijken. Ja dit was een verrassend grappige film met meerdere lachwekkende momenten. Ik heb genoten van deze!
Zeer middelmatige sf-avonturenfilm waar ik meer de oppervlakkige hand van producer J.J. Abrams in ziet dan dat van de regisseur. Het verbaast me om zo'n lauwe film te zien van een regisseur die juist begon op te vallen door speelsere films. Het lijkt aslof hij hier verhaaltechnisch niet zijn een eigen ding mocht doen. (terwijl nij het wel zelf schreef dus kan het mis hebben) Het uitgangspunt is trouwens helemaal niet slecht, maar de uitvoering van het verhaal is gewoon prut!
Op het visuele vlak is het net als de visuele effecten wel oké! De film lijkt grotendeels Spielberg te copycatten (op een paar splatter-sequenties na) met een (stoffige) familieavontuur vol tijdreizen, dinosaurussen en buitenwijken uit de jaren '80. Hoe vaak hadden ze niet door dat er een zware dinosaurus vlak achter hen zit?? De opening toont Oak Street, vol families en mensen, maar daarna zien we ze niet veel meer...het was ieder voor zich en samenwerken was enkel handig voor als het verhaal vastliep....?
De hoofdrolspelers...zijn onvindbaar...Ewan McGregor en Anne Hathaway (toch al grijze muis) zijn in de film omdat ze er gewoon moeten zijn, punt. Ohja en ze hadden twee kinderen...Dit gezin had ook wel een erg groot EO-gehalte. Je straat is naar een andere dimensie gekatapult, er lopen dino's rond die je zien als een snack en je grootste zorg is dat je op school niet bid...Nou dan weet je al... geen paradox is groot genoeg, want er komt een gelukkig einde...
Het lijkt een beetje op een low-budget film in Saw-stijl. Echter klink dat beter dan dat de film in werkelijkheid bleek te zijn. Zes mannen worden uitgenodigd op een landgoed door een mysterieuze en verleidelijke vrouw genaamd Islay. Ze is op zoek naar de ‘perfecte’ man maar doet dit op een iets minder gebruikelijke manier. Eerlijk gezegd had dat een redelijk idee kunnen wezen. Het probleem is echter dat de film repetitief wordt. Er wordt veel gepraat, bedreigd, getest en als kijker gewacht tot het volgende vreselijke gebeurt. En daar faalt de film...er is weinig creatiefs aan de games en te mager met CGI-bloedspatten om goed te zijn. Gewoon een teleurstellende horrorfilm. (keek deze film op 2 april 2026)
De tweede film van het echtpaar Emily Bennett en Justin Brooks speelt zich wederom volledig af in het appartement. Met een verhaal over Clara, een religieuze fanaticus die de filmmaker, Brighton West gevangen neemt om met sadistische ceremonies een poging te doen om van hem een god te maken. Helaas is het met deze film met een klein budget, net als met vele andere, weer veel dialoog en weinig horror. Of nou ja...1,5 uur bomen over geloof en lot, is misschien ook wel horror...? Tja, maar niet alles is slecht, er is goed cinematografie, fatsoenlijk acteerwerk en de productie is verder prima. Amerikaanse acteur en filmmaker Larry Fessenden verschijnt ook in de film, als een op video opgenomen sekteleider Verder is dit alleen voor kijkers die geïnteresseerd zijn in de gekte van religieuze toewijding. Maar denk niet dat je veel mist als je niet zal doen. (keek deze film op 24 augustus 2026)
Alternatieve titel: The Antenna, afgelopen woensdag om 20:23 uur
Er hangt in deze film zeker een fijne creepy sfeer maar ik betwijfel of je hiervan veel slaap zult verliezen.Dit is namelijk opgezet als allegorie voor de huidige mediasituatie en overheidscontrole in Turkije. Err wordt een nieuwe antenne geplaatst op het dak van een vervallen Turks woningbouwproject Het spreekt voor zich dat de zwarte smurrie die er uit sijpelt, niets goeds bevat. Het verandert degenen waarmee het in contact komt,in gezichtsloze mensen. Allegorische kritiek dus...Toch weet de regisseur visueel en hoorbaar een aardig gevoel van angst en paranoia op te roepen. Echter had dit niet bijna twee uur hoeven te duren. De film was een beetje voor de hand liggend, kampt met een veel te traag tempo maar zeker geen slechte film.
Alternatieve titel: Curuḷi, afgelopen woensdag om 04:44 uur
De scènes die zich inzetten voor horror zijn verreweg het beste. De Indiase jungle was hier vaak mistig en desoriënterend, met plotse gloeiende bollen en deze plek zelf lijkt soms een spiraalvormig vagevuur...Daarnaast is er een goede scene met een brug (lijkt een ode aan Wages of Fear?), en ook de slotscène is ook gaaf Helaas zijn films uit India vaak ook lang...Deze duurde 120 minuten en zit vol met scenes waar luide mannen praten en praten Soms was het zoveel dat het bijna chaotisch was... dat maakt het nogal moeilijk om doorheen te komen. Het uitgangspunt was intrigerend en er zitten enkele prima scenes in verborgen, maar ik verveelde me op een gegeven moment behoorlijk en dat doet de waardering voor deze film geen goed!
Gave slasher-creature-feature-sekte mash-up! Een horrorfilm kan originaliteit missen, maar als hij een oprechte passie voor het genre toont, kan het zijn beperkingen overstijgen. Deze van schrijver/regisseur Padraig Reynolds doet dit absoluut!
De opzet is niet bepaald nieuw, maar er is geen gebrek aan hart. Drie meiden op een zonovergoten strand genieten van hun laatste vakantiedag, op de weg terug staat erop een huis; "3 Dead Inside" en voordat ze het weten worden ze plotseling opgejaagd, door een gemaskerde gek met een alligator. Een voor een wordt deze groep uitgeschakeld door 'Gator Face' en zijn reptielachtige vrienden.
Deze 'Gator Face' heeft een geweldige uitstraling, met een alligatormasker en een lange alligatorhuidjas. Nergens (of bijna) werd er gebruik gemaakt van CGI, men vertrouwt in plaats daarvan op heerlijk vieze praktische effecten, zelfs de alligators zijn echte in plaats van de ongeloofwaardige CG-stand-ins!
Ondanks een flinke dosis actie en spanning, kent de film ook een gebrek; er is iets teveel achtervolging en wegrennen. Maar dit is een verdomd leuke "rednecksploitation" -traktatie voor elke horrorfan die hongerig is naar knapperige gore en praktisch bloedvergieten.
Duidelijk gemaakt met liefde voor camp-slashers uit de jaren 80. De hele look, sfeer en stijl schreeuwt...eighties. Het verhaal is eenvoudig. Een groep jongvolwassenen gaat naar het bos en doet alles wat je van dit sub-genre verwacht. Er is het drinken, zwemmen (suggestief naakt) en zelfs een kampvuurscène waarin het verhaal van de moordenaar wordt verteld. De personages zijn vermakelijk genoeg. Minder was het, dat ze wat lichter proberen te maken met humor. Huh echt ze gingen...verstoppertje spelen? De verplichte twist om de killer te onthullen was ook niet verrassend. Gelukkig wel bloederige kills (coole onthoofde hoofdperspectiefscène) en zo te zien praktisch! Kortom retro jaren 80 slasher-plezier. Voor slasher-liefhebbers is dit best vermakelijk met wat leuke gore.
Dit is zo'n film waarin ik veel dingen zie die ik leuk vind, maar er op één of andere manier toch iets ontbreekt maar ook niet weet wat dat iets is. De montage is niet-lineaire, wat desoriënterend werkt. Dat past erg goed bij het verhaal. Enkele vrienden blijven slapen in het huis van Riley, en wat begint als een leuke tijd verandert algauw want Riley heeft een paar wilde found footage nachtmerries. Het heeft daardoor een heel eigen sfeer, vooral dus wanneer Riley in die nachtmerriewereld glijdt. Jammer dat het waarom, onbeantwoord bleef. Solide acteerprestaies, effectieve schrikmomenten, het verhaal had eveneens een goed uitgangspunt en er zijn ook wat nare beelden met oogballen, heb niet veel te klagen....want het was een prima film!
Alternatieve titel: The Nun, 13 september, 18:24 uur
De non, nee, niet die francise-verschijning van 2018, maar een natte non uit Spanje. Alhoewel deze Spaanse film voelt vooral ook Amerikaans aan; het is in het Engels gesproken en start zelfs in Amerika (of doet alsof) Gaat over een wraakzuchtige geest die haar voormalige leerlingen opjaagt en vermoordt. (sterven op de manier als hun gelijknamige heiligen) Daarom lijkt het op een slasher maar door de bovennatuurlijke oorsprong van de moordenaar werd het wel interessanter. De non verschijnt via water, wat de film dus veel kansen geeft om haar uit druppels water te laten komen. De film is het regiedebuut van Luis de la Madrid, die meer bekend is als editor voor o.a. enkele Jaume Balagueró -films (die het verhaal voor deze film leverde) De film komt van het in 1998 opgerichte Spaans filmproductiebedrijf Fantastic Factory door horror-regisseur Brian Yuzna en een Spaanse producent. Ach de film heeft zijn gebreken, prima effecten, had draaglijke acteerwerk, en eye-candy met Aníta Briem. Het was standaard maar keek gemakkelijk weg, wat het dan ook geen slecht film maakt.
Alternatieve titel: Hollywood Hells, 13 september, 13:27 uur
Voor mij net iets te veilig. Een worstelende actrice wordt uitgenodigd voor een exclusief feest op Hollywood Hills, waar ze de rol van haar leven aangeboden krijgt, maar ja het zijn de elite en die zitten nogal eens in "geheime genootschappen" Yup...de meest bekende karikaturen uit Hollywood zijn hier wel te zien. Visueel is dit nog behoorlijk goed gedaan. Jammer dan ook dat de film geen punten scoort waar het mee had kunnen scoren. Bloedige effecten of gedurfde beelden of iets onconventioneels zijn alle afwezig. Mij lijkt het niet zo'n goede keuze om op een paar kortstondige druppels bloed na, enkel naar een braaf bloedbad toe te werken. Misschien ontbrak het de film aan budget maar helaas valt het nu wat tegen. Echter de poster is best gaaf!!!
Mockumentary over een occult/esoterisch beeldje dat na gevonden door enkele hikers, in het bezit komt van de paranormale onderzoekers de Newkirks.Een documentaire verteld aan de hand van beeldmateriaal en interviews overe een bepaalde gebeurtenis. Tja...beelden van pratende hoofden zijn niet bijzonder spannend. Dit kijken voor een leuk avondje griezelen gaat hem dus niet worden. Maar als je mensen wil zien die met apparaatjes rond een griezelige standbeeldje lopen, het bestaan proberen te verklaren via Baba Yaga naar de Slavische godin Mokosh, er zelfs een 3D-print van maken en er tegen praten...zit je hier helemaal goed! Toch was er is iets boeiends aan de manier waarop ze magie en het paranormale behandelen.Het idee voor deze "Mockumentary" was dus enigszins interessant, maar kijken naar iets van Discovery Channel in plaats van een horrorfilm...is lang niet zo boeiend als het zou willen zijn.
Deze film doet niets onderscheidends, wat prima is...als er voldoende gebeurtenissen zijn om het memorabel te maken. Helaas...het verhaal verloopt vrij langzaam en vertelt een niet erg interessant verhaal. Het komt duidelijke met het eeuwenoude commentaar op het klassenstelsel in het VK Arbeiders vs. rijke mensen. Alleen doet het dit vooral met dialogen en houterig acteerwerk. Het probleem van vele films met een laag budget... Ook best ongeloofwaardig het meisje Anne had een relatie met de rijke Izzy maar is verbaasd over hoe ze woonde, en de bediende Tja...dat deze twee verliefd uberhaupt een relatie hadden kunnen krijgen is al vreemd...al was dat natuurlijk ook een beetje de bedoeling van de film. Oh en waarom waren alle dingen met horror, regelmatig maar een droom? Huh en wat voor einde was dat? Een open einde is oké maar dit lijkt gewoon te stoppen. Alsof er na eten/theetijd niet meer gewerkt werd...Enfin visueel waren er wel wat pogingen tot iets beters en daarom iets meer waardering. Maar niet echt goed!
Erg goede Poolse film maar deze gaat vermoedelijk flink wat onvoldoendes opleveren!. Het is absoluut geen typische Hollywoodfilm. Deze nieuwe film van Agnieszka Smoczynska (regisseur van de zeemeerminnenfilm THE LURE) is namelijk erg vervreemdend. Er wordt veel tijd besteed aan het creëeren van de wereld en de sfeer..het verhaal lijkt soms wat afstandelijk, verwarrend of afwezig. Het plot is er wel, ook niet moeilijk te volgen, maar hij is... onderbelicht? Oftewel de film is niet bepaald plotgedreven. Als ik het moet omschrijven zal ik het zoiets noemen als; een off-beat bizarre cyberpunk detectivefilm met een R-rating voor bloed en frontaal naakt.
Hoe heeft deze film überhaupt een distributieovereenkomst met Focus weten te sluiten? Het plot draait om technologie Dit isoleert en beheerst ons leven zo sterk dat we ons geen leven zonder kunnen voorstellen.In deze dystopische samenleving zijn ze zo afhankelijk van technologie, dat een leven leidt op de grillen van het algoritme zonder eigen individuele wensen of behoeften.
Niet eens de eerste film die dit gebruikt als onderwerp maar het production design, de locaties, de personages en hun kleding,de cinematografie en later ook de muziek..alles draagt bij aan een unieke post-apocalyptische sfeer. Flink gedeelte van de cast is het Engels niet de moedertaal maar dat was eigenlijk voor deze wereld zeer toepasselijk aangezien ze allemaal conform aan elkaar waren. Dit sciencefictionmysterie neemt de tijd en neemt je ook niet bij de hand, en is veel meer een ervaring om je in onder te dompelen Het is zeer zeker een opvallende film en ik vond deze fantastisch!
Een komische genre-anthologiefilm van regisseur/schrijver/acteur Tyler Cornack. Als je het vorige werk, Butt Boy (2019), hebt gezien, weet je wat je kan verwachten in de zes segmenten. Er zitten hier en daar zeker wat horrorelementen in, maar het is de humor die het meest opvalt. Zes korte verhalen, die niet gerelateerd, zijn maar worden gepresenteerd door een eigenaardige gastheer (Paul Ford)
Eerste segment; "Game Night" Een stel vrienden hebben een vaste spelavond maar tijdens een spelletje Twister begrijpt één vriend ""That's what she said"-"dat zei zij ook"-grap niet en raakt geobsedeerd met wie "zij" is. Het is een eenvoudig idee dat is uitgegroeid tot een grappige kijk op obsessie, heerlijke waanzin dit!
Tweede segment; "Edna" volgt een jonge vrouw die depressief is geraakt en de ware liefde niet kan vinden. Tijdens een zelfmoordpoging ontdekt Edna een lijk... de romantische komedieformule met een "wees voorzichtig met wat je wenst"-twist. Wel leuk maar vrij conventioneel filmpje.
In het derde segment; "Bust" zijn twee vrienden geschokt als ze ontdekken dat hun vriend blijkbaar alleen een erectie of kan ejaculeren tijdens criminele activiteiten.De vrienden besluiten er iets aan te doen. Tja eeb puberaal filmpje maar wel op een prima manier gebracht.
Het vierde segment; "Deep Impact" Postbezorger Vick (Tyler Cornack) moet een pakket bezorgen dat geadresseerd is aan iemand met zijn naam, en ontmoet een nogal vreemde oude man die beweert zijn toekomstige zelf te zijn. Het bouwt subtiel op, weet het interessant en de eind-clou zit hem in de Amerikaanse uitdrukking/krachtterm "Go Fuck yourself" Tja...
Het vijfde segment; "Motherfucker" is gewoon letterlijk te nemen.Gangster Tony wordt gedwongen zijn grap waar te maken. Hier kan ik kort over zijn meh...
Het zesde segment; "Daddy's Home" Blijkbaar één van de minst favoriete segmenten maar door zijn eigenaardigheid, voor mij juist de beste van alle zes. Het klikt tussen Sam en zijn blind date, hij gebruik zelf, wat hij denkt dat casual cocaïne is, van haar. Dit veroorzaakt de meest ongebruikelijke vloek die ik ooit heb meegemaakt...vadergrappen en een haarverlies. Prachtige absurditeit!
Prima anthologiefilm. Die zoals altijd voor iedereen ander favourieten oplevert. De sfeer die er hangt is die van een rondje in een horrorhuis op een kermis. Nergens echt griezelig maar wel vol pret om in te gaan. Echter kennen korte films ook meer beperkingen dan een complete film als "Butt Boy" Daarnaast vind ik het net iets te makkelijke humor in sommige filmpjes dus rond ik deze af naar beneden. Maar wel een leuke film als was het maar voor de droge charisma van Paul Ford.
Deze found footage-film weet op te vallen door bijzonder lange naam en kijk daarnaast ook lekker weg. Eigenlijk doet of lijkt het niet eens zoveel anders dan andere in het genre maar de cast is enorm sympathiek. Het meisje Kuromi Kirishima is zelfs aanstekelijk lief om te zien. Achteraf blijkt dat de cast elkaar buiten het filmmaken ook kent. De regisseurs zijn vrienden en spelen zelf de hoofdrol.Guy is een in Osaka gevestigde, in Engeland geboren regisseur en Dave Jackson is de Australische filmmaker die notabene het fantastische Cat Sick Blues (2016) heeft gemaakt. Met het vermoedelijk opzettelijk trage tempo, gedetailleerde uitleg, bovennatuurlijk onderzoek en zelfs tijdreizen, voelt de film als een mix van de andere films. Het duurt (in FF bijna altijd) dus even voordat het op gang komt, beginnend met beelden van een mobiel van een avondje stappen, een interview met videocamera van een dame die het verhaal verteld en dan de weg naar het liefdeshotel, pas hier is het moment dat het enigszins op stoom komt. Maar met geloofwaardige acteerprestaties, vakkundig uitgevoerde praktische effecten en een verleidelijk mysterieus verhaal is de film een liefdesbrief aan het found footage-genre en behoort zeker tot de betere in het genre!
Películas para No Dormir: Para Entrar a Vivir (2006) 3,5
Alternatieve titel: Films to Keep You Awake: To Let, 9 september, 17:57 uur
Dit is één van de zes voor tv gemaakte minifilms (Películas para no dormir, Films to Keep You Awake, films om je wakker te houden) Zodoende is het maar een uur lang en komt van regisseur Jaume Balagueró ([Rec], Mientras Duermes en Venus) Hij regisseert het met een goede opzet en vakmanschap voor spanning en angst... De film is kort dus komt het vrij snel bij de horror. Lekker efficiënt en ook met enige urgentie.Een jong stel gaat naar een appartementencomplex kijken dat te mooi is om waar te zijn en uiteraard, is het dat in een horrorfilm ook! Het verhaal is een beetje ongeloofwaardig, maar het is prima, en het stoorde me niet echt. Het grootste deel van het verhaal draaide om de acteerprestatie van Macarena Gomez (Witching & Bitching, Dagon, Pieles, Romasanta) en ze doet dat dan ook heel goed! Prettig filmpje hóór
Marga Sanchez, een advocate uit Barcelona is niet op haar mondje gevallen. Maar soms heb je gewoon een slechte dag, vol ongelukkige gebeurtenissen. Ze moet in Buenos Aires een appartement verkopen. Terwijl ze daar niet wil zijn en een dakloze man haar buiten op straat beledigd, ze een nieuwsgierige buurvrouw en telefonisch Argentijnse collega's (die haar willen neuken) steeds moet zien af te wimpelen. Is het niet moeilijk om je voorstellen hoe blij ze is als er makelaars verschijnen die het pand voor een klant willen huren. Wat volgt is spannend genoeg, maar een deel van de zwaktes zit hem in, dat dit vooral is opgezet in een appartement met veel interactie tussen personen of via de telefoon waardoor je tegen de tijd dat de horror begint het niet meer de impact geeft die ze zouden kunnen hebben. Regisseur Adrián García Bogliano doet veel goed met mooie cinematografie en speelt duidelijk graag met horrorclichés en de verwachtingen van het publiek. Maar in zijn andere werk, (Here Comes the Devil, Late Phases, Black Circle, Cold Sweat,The Exorcist),werkte dit net wat beter, dan hier! Maar een slecht film is absoluut niet!
Tja wat moet je over een zombiefilm zeggen...? Deze debuutfilm doet niets buitengewoons of origineels, maar visueel is het wel goed. Een virale uitbraak in een gevangenis op een afgelegen eiland. De overgebleven bewakers en gevangenen moeten samenwerken om te overleven. De gevangenis vormt een perfect decor omdat het prima claustrofobische sfeer creëert. De geïnfecteerden (aderen, verwelkende huid, ogen, enz.) zagen er goed uit en hun transformatie was best onaangenaam. Nu zijn zombie-uitbraakfilm al jaren geen verrassing meer dus wordt het algauw doorsnee. Deze was leuk, had ook gebreken en een redelijke tempo en een boeiende filmische sfeer.
Met horrorfilms die worden aangeduid als zijnde psychologisch en waarin het hoofdpersonage probeert schuld en een persoonlijk drama te verwerken, heb ik doorgaans niet veel. Maar er zijn altijd uitzonderingen en dit is er één van! Om de dood van zijn vrouw te verwerken gaat een man naar een klein Schots eiland om voor de aanwezige schapen te zorgen. Geisoleerd op een eiland is echter nooit zo'n goed idee in horrorfilms...en een mysterieuze vuurtoren helpt ook niet! Wat hier zo goed werkt, is dat de onthulling van het verhaal heel geleidelijk is (maar niet verwarrend of frustrerend) Wel hangt constant een dreigende sfeer. Ook filmisch en het productieontwerp van de film zijn spookachtig en prachtig...wat natuurlijk ook komt door het landschap van het eiland. De film maakt uiteindelijk niet duidelijk of het echt of ingebeeld is, wat de film zeker beter maakt! Let wel de film bouwt langzaam op, heeft een paar schrikmomenten aan het begin en eveneens een paar speciale effecten maar op de gruwelijk sfeer na is het geen horrorfilm pur-sang. Maar wel een goede film!
Ongelooflijk fantasieloos.En dat van regisseur Christopher Smith die bekendheid kreeg met heerlijk opvallende werkjes als: Triangle, Creep, Severance en Black Death. De titel zegt eigenlijk al genoeg; Influencers op een eiland en agressieve spinnen...Hoewel ik het geweldig vind om dit soort irritante influencers te zien sterven, moet je wel de daadwerkelijke moorden laten zien. Maar het was gewoon hetzelfde riedeltje: dodelijke spinnenbeten...en op één na irritante personages. Helaas ...niet best!
Goh wat een origineel idee...een horrorfilm over verdriet en verlies. Tja het is gewoon een standaard verhaal over verdriet waar de horror uiteraard in verpakt is. Alyssa Sutherland is wederom (na Evil Dead en Blood Vessel) geweldig, maar de film is gewoon niet heel bijzonder. Er valt eigenlijk gewoon niet veel over te schrijven/ melden. Tja een matige script en een actrice die bijna in haar eentje (nu vooruit Jonathan Rhys Meyers was er ook nog) film draagt maar heel slecht kan ik het niet noemen.
Tweederde van deze film houdt zich eigenlijk niet echt bezig met horror-dingen. Het begint als een ecodrama, zet de toon daarvan goed neer, maar horror? Een stadje en zijn inwoners, waar een groot kolenmijnbedrijf, huizen opkoop en de stad en omgeving vervuild met hun exploitatie. Daarnaast is er een verlaten mijn met een geheim. Pas in het laatste gedeelte verandert het dan in een volbloed horror. Welliswaar met misschien iets te veel genoodzaakte goedkope digitale effecten om de kosten laag te houden maar de effecten zelf waren nog best aardig, eveneens het monster en zagen er over het algemeen best goed uit. De vrouwelijke hoofdrolspeelster was stoer en haar acteerprestatie was niet slecht, en gaat aan het einde compleet n de Ash-mode met de pneumatisch voor van de poster! Niet heel slecht maar meer voor als je niets te doen heb.
Net iets meer meer kwaliteit dan een No-budget film. Echter het als ik het beoordeeld en rekening houd met het budget dan was dit helaas ook niet zo geweldig. De film komt met een plot, dat probeert tienerjongetjes te trekken. Waarbij iets buitenaards de lichamen van jonge vrouwen rooft om te voortplanten. Heel toevallig zijn dit leuke zustertjes in gestreepte pakjes in een ziekenhuis. Bevat wat bloedvergieten en wat blote borsten maar niet iets om warm van te worden Licht vermakelijk als hersenloze pulp maar zeker niet goed
Het is gewaagd, redelijk moeilijk en pretentieus dat je als filmmaker een debuutfilm van 76 minuten lang zonder een enkel gesproken woord maakt. Daarnast is Samuel Tressler IV volgens zijn eigen bio op IIDMB een cameraman en editor. De cinematografie is daarom ook in prachtige zwart-wit-beelden en blijkbaar is het ook uitgevoerd in 3D-beelden. Maar hoe mooi de beelden ook zijn, het levert geen geweldige film op.
Het verhaal is een verfilming van "Leda en de zwaan" uit de Griekse mythologie. Waarin Zeus een oogje had op Leda zichzelf veranderde in een zwaan en negen maanden er vier kinderen uit een ei kwamen. (Helena van Troje en Polydeukes van Zeus en Clytemnestra en Kastor van Tyndareos). Enfin de film wist me in ieder geval met dit verhaal te boeien. Echter is dit ook een poging tot een hogere artistieke kunstvorm. Schoonfilmerij waar het bewust vaag en meanderend wordt gehouden en waar beeld-symboliek in zit. Echt genieten is dus eigenlijk uitgesloten. Ach het is iets wat ik niet nog een tweede keer op zal zetten maar het was oké
De rechter Rostegli, die in het plot wordt genoemd is denk ik de Franse jurist en magistraat, Pierre de Rosteguy de Lancre (1553 – 1631) Hij is vooral bekend om de heksenjachtmissie die hij in 1609 leidde in (het leen) de provincie Labourd, in Baskenland. De onderzoekscommissie was geschokt door de grote zelfstandigheid (als de mannen afwezig waren voor de visvangst) die vrouwen genoten. En dan spraken ze ook nog eens Baskisch...dus op de brandstapel ermee....De rechter schreef ook een boek over de "heksensabbat" (in het Spaans "akelarre")Dit geschrift heeft bijgedragen aan de karikaturale en gefantaseerde visie van de "heks"
Gek genoeg gaat deze film over het dorp Zugarramurdi (net alsÁlex de la Iglesia's Las Brujas de Zugarramurdi (2013) in de Spaanse provincie en regio Navarra. Waar de jonge vrouwen regelmatig in en bij grotten soms nachtfeestjes hielden. Tja en "er is niets gevaarlijker dan een vrouw die danst" want dat zouden zomaar "heksen" kunnen zijn. Echter de rechter is zover ik heb kunnen ontdekken nooit in dit dorp geweest, en kan dus ook niet hier zijn boek hebben geschreven. De vervolging in Spanje was ook minder, (stopte zelf na dit proces) dan in Frankrijk. Enfin hij heeft wel verschrikkelijke gruweldaden begaan tegen vrouwen en zelfs kinderen.
De film volgt de vijf gearresteerde meisjes: Ana, Olaia, María, Maider en tiener Katalin. Ze weten de reden van de arrestatie niet, terwijl ze wel worden onderworpen aan een streng verhoor, inclusief marteling om de bekentenis te krijgen. Na verloop van tijd komen ze te weten dat ze denken dat ze heksen zijn en dat ze het ritueel van de Sabbat hebben uitgevoerd. In de film zijn harde scènes van gevangenschap, verhoren en "middeleeuwse" martelingen te zien, die best impact hadden.
De reconstructie en enscenering uit die periode, met contrasten tussen licht en donker en scenes die aan Goya deen denken, zijn zeer geslaagd, evenals het gebruik van traditionele muziek en het liedje die de gevangenzittende meisjes zingen. Aangrijpend, sfeervol, horrorachtig en historisch...en als het zo goed is uitgevoerd als deze is het echt genieten!
Een behoorlijk degelijke bezetenheidsfilm. Had geen idee waar ik aan begon toen ik dit opzette maar... aangenaam verrast. Het neemt het bekende basisidee van een vervloekt artefact en weet er voldoende een eigen draai aan te geven om het nteressant te houden. Een jong stel erft een griezelig, vervallen huis van een familielid dat ze nauwelijks kenden, dit levert geheid problemen op want in een horrorfilm komt er nooit iets goeds voort uit het erven van een mysterieus oud huis. De demonenmythologie rondom het aangetroffen artefact geeft het verhaal ook net wat meer diepgang. De make-up en effecten zijn niet revolutionair, maar maken van het personage Brad met gele ogen wel aardig eng, Er is ook een behoorlijke hoeveelheid bloed en een aantal gruwelijke moorden te zien. De sfeer is sterk, de hoofdrolspelers spelen goed, de praktische make-up en gore zijn overtuigend, maar de bekende clichés zorgen ervoor dat de film niet hoger scoort, echter is er genoeg creativiteit en gruwelijk vermaak om het de moeite waard te maken.
Niet verwacht dat dit een geweldige, genre-tartende film ging worden! Dit is namelijk veel dingen tegelijk, een familiedrama, een liefdesverhaal, een spookverhaal en een thriller. De bovennatuurlijke elementen zijn minder ontwikkeld, dus niet een volbloed horror, maar met de onheilspellende sfeer die het creëert was wel echt heerlijk..Het verhaal volgt Eddie Hartwood (fantatische non-verbaal gespeeld door Ben Probert), een teruggetrokken, niet-sprekende man die noodgedwongen naar de dood van zijn moeder gaat werken als huismeester/conciërge bij de Lockbridge Academy van de aristocratische familie Aberdeen. Een beetje menselijke warmte krijgt Eddie van Marie, de schoonmaakster wiens gezelschap hij op prijs gaat stellen. Het is denk ik niet verrassend,, dat veel in de film draait om een mysterie. Maar doet dit zo goed dat het je aandacht vasthoudt voor de bijna twee uur durende speelduur en dat ondanks zijn langzame aanpak.Regisseur Luke Tedder regisseert met een duidelijk gevoel voor sfeer en spanning. Nu wordt er ook gefilmd in een Brits landhuis, wat natuurlijk een voordeel oplevertt. Die grote landhuizen met hun schemerige gangen leveren toch net wat meer spookachtig dingen op. Zeker met slechtwerkende verlichting. De hier aanwezige geluidskeuzes verhogen de sfeer nog meer. De stilte van het niet spreken van de hoofdpersonage overheerst, Maar hierdoor kan het geluid gebruikt worden voor een paar goed getimede schrikmomenten. Het is duidelijk dat er veel zorg en aandacht is gestoken aan het subtiel vertellen en de spanning van de film en het resultaat is dan ook om van te genieten!
Mja heel goed was deze film duidelijk niet...niet in de technische uitvoering, niet in het script (oef sommige dialogen) en niet in het acteerwerk. Alles is maar middelmatig. Er zijn denk ik ook wel betere in het "corporate horror" genre te vinden. Rationele denkvermogen even uitschakelen. Hoe is het mogelijk dat al deze CEO's amper 20 jaar oud zijn en eruitzien als scoutleiders? Niet belangrijk! De ex-directeur die zichzelf heeft getransformeerd tot een soort spirituele sekteleider en twee aantrekkelijke jonge dames als trouwe volgelingen heeft? Natuurlijk, waarom niet..Echter proberen ze tenminste om mensen op een old school manier, ongemakkelijk in hun stoel te laten zitten. De film vermaakt namelijk degenen die gewoon op zoek zijn naar een zinloos bloedvergieten en snijden. Eigenlijk een nogal domme film maar ben niet zeker negatief want ik heb genoeg plezier gehad met de "7-gateways"-rituelen en...de daaruit voortkomende vele gore!
Ken je die monsterfilms van SyFy-channel nog? Waarin normale mensen plots te maken kregen met overzize-beestjes of aliens of wat al niet meer...(die toen al zo oud waren als de jaren '50) Nou deze film is net zoiets! Als een echte rampenfilm begin is er een vliegtuig opweg van New Orleans naar Seattle. Na het voorstellen van de herkenbare personages beginnen de gebeurtenissen en alle actie routinematig met uiteraard in het laatste halfuur een pay-off. Wel jammer dat het monster vooral bestaat uit AI-tentakels.Ach voor wat het is een solide B-film...
Oppervlakkig, tam, halfslachtige poging tot de jaren '80 en tot aan de laatste minuut voorspelbaar. Karikaturale mannelijke schurken en gestoorde nicht Kat gooien de plannen van drie meiden in de war. Deze film ziet er niet slecht uit maar het script is gewoon niet erg goed, of er is teveel gericht op grappig zijn. Een poging tot seksueel misbruik is niet in beeld, veel van de moorden zijn best veilig gehouden: pistoolschot op meisje was ook niet beeld. Tja en zo duurt het maar voort. Het resultaat: is een onevenwichtige Australische thriller horror die weliswaar oké was maar verbleekt in vergelijking met sommige andere films over wraak door vrouwen die ik tot nu toe heb gezien
Oké van de poster moet deze film het niet hebben! Wel van een opvallende seriemoordenaar, verrassend bloederige moorden, en een soundtrack die door Dina (de "killer") and The Shapeshifters werd ingezongen. Frances “You can call me Frankie” Ramirez is een vrouw die het "bodyshaming" zat is en haar kwaadaardig geweten drijft haar om "wraak te nemen" Dat geweten is trouwens een denkbeeldige man. De film lijkt een eerbetoon aan "Leatherface " te brengen maar doet dit met een compleet eigen smoel! De film bestaat uit drie acts (rondes), elk in een verschillende stijl die samen één geheel vormen. Klein minpuntje is dat het momentum tijdens de laatste ronde merkbaar afnam. Echter de praktische effecten en gore zijn meedogenloos goed. Dina Silva is hier de absolute uitblinker, zowel als hoofdrolspeler als de persoon achter de soundtrack. Een fantastische en verfrissende slasher die een geweldige double feature zou zijn met Dolly (2025) zijn. Een andere verrassing met een slechte poster dit jaar. Graag meer van dit!
Is Generatietrauma is eng? Tja dit is gewoon het standaard spookhuiswerk. Beetje (dramatisch) meeleven, en een beetje griezelen met een jonge vrouw die terugkeert naar huis om voor haar grootmoeder te zorgen, waar ze een sinistere aanwezigheid tegenkomt. Rechttoe rechtaan; een deurtje wat dichtklap hier, een jumpscare met een stofzuiger daar. Echt angstaanjagend zal dit nooit worden...de spook-special effecten schieten tekort, wel netjes gefilmd en prima acteerwerk maar ook erg algemeen en vlak.
De meeste films ga ik blind in en weet dus niet wat het is of waar het overgaat. Nu heb helemaal niets met True Crime-documentaires, die zijn echt niet aan mij besteed...vind ze nogal eentonig met vooral veel beeld van pratende hoofden. Om dan nu naar een verzonnen True Crime-mockumentary te gaan kijken..? Mhja,...Het gaat over de seriemoordenaar, Mr. Shiny en de agenten die hem uiteindelijk te pakken kregen. Weinig horror, als 95% is gevuld met interviews met rechercheurs en beelden van reconstructies en af-en-toe wat expliciete foto’s of beelden.HJier zit duidelijk het concept de gruwel in de weg.Een kosmische horroraspect is altijd wel interessant dus had dit waarschijnlijk leuker gevonden als het niet als True Crime-documentaire was gepresenteerd. Als je van dit soort misdaaddocumentaires houdt, is dit het misschien niet zo erg om naar te kijken. Echter ikzelf vind dit helemaal niets.
Als er zoiets bestaat als een boek, Horror Films for Dummies, dan moet de maker van deze film het zeker voor de helft gelezen hebben. De film bezit namelijk de typische ingrediënten voor zo'n productie: meisjes besluiten een weekendje iets te gaan doen in het midden van nergens... Yup...een geïsoleerde locatie; enge locals; gebrek aan telefoonsignaal (een noodzakelijke toevoeging aan de 21e eeuw) en dan hadden er gruwelijke sterfgevallen moeten gebeuren maar helaas komen die niet...moord en naakt (waar de film wel op zinnespeelt) zijn compleet uit beeld. Ze gooide hun grootste angsten in een kampvuur als onderdeel van een heidens ritueel, wat een flauwe vervaagde lijn tussen realiteit en illusie oplevert.En...tja, het is dus helemaal niet eng. De cast doet zijn best maar is eerlijk gezegd nogal talentloos, het script is verschrikkelijk standaard. Het McGuffin-einde is behoorlijk onbevredigend en tam..... Een film die je enkel je schouders laat ophalen.
Een aangename found footage-horrorfilm.De film is verdeeld in hoofdstukken, waarbij verschillende personages op verschillende momenten in het verhaal worden gevolgd, die uiteindelijk op een bepaalde manier samenkomen. Waardoor gevonden beelden-concept enigszins te niet werd gedaan, misschien ook de reden waarom dit beter uitpakte. Het is natuurlijk een lowbudget-aangelegenheid, maar over het algemeen bekwaam gedaan, het acteerwerk en de cinematografie waren oké. Ondanks dat het bekende paden bewandelt, griezelige aspecten verbergt, weet het toch af en toe behoorlijk griezelig te zijn. De afgelegen locatie in British Columbia helpt daarbij ook een handje. Netjes gedaan en uiteraard zijn er veel slechtere voorbeelden.
Het voelt met zijn grove filmkorrel als iets van een kleurenfilm uit de jaren 90 of zo , maar het is mij veel te eentonig, door zijn hoekige beeldverhoudingen, inzoom op gezichten, nutteloos laten zien van voorwerpen en objecten en stiltes, lange, lange stiltes tussen de zinnen. Hoeveel close-ups van personen, voorwerpen of de zee heb je nodig? Het is moeilijk om niet afgestoten te voelen door artistieke filmstijl van regisseur Mark Jenkin (Enys Men (2022). Oh en het is wederom een vreemde Britse eilandgemeenschap en tijd-lus. Het is traag, neemt zichzelf te serieus, en hij laat elke interactie met personages opzettelijk stijf en ongemakkelijk aanvoelen. Wat dit maakt tot een veel te trage meditatie over spijt, waarbij elk roestig oppervlak meer schermtijd krijgt dan de hoofdpersonages. Het is koud, onbeweeglijk en vergeetbaar en ben niet echt onder de indruk. Niets tegen mooie beelden creëren maar je zult met iets meer moeten komen, om tevreden twee uur te besteden aan dit...
Intrigerende poster...en Wauw...dan blijkt het ook nog een fantatische donkere en verontrustende Ierse folkhorror te zijn! Een heerlijke folk horror die meer is dan alleen 'metafoor voor rouw op een landelijke locatie.' Twee jonge verzamelaars/exploitanten van oude, zeldzame, niet-gearchiveerde Ierse volksliederen die samen met een oudere muzieklerares, stuiten op eeuwenoude liedvorm die meer is...dan zomaar een bevlogen lied. Naast het feit dat dit ontzettend sfeervol is, bevat het ook Ierse volksmuziek met echt spookachtige ballads en zang.
Het creëert een diep verontrustende, dromerige sfeer die echt flink onder je huid kruipt. Er gebeurt niet te veel op het gebied van gore, maar als er iets gebeurt, schokt het wel voldoende. Voor een goede kijkervaring, vraag ik van een horrorfilm dat het mijn interesse vasthoudt, en dat de productiewaarden en acteerprestaties goed genoeg zijn. Deze bezit het allemaal en zelf veel meer dan dat!
Sommigen zullen de vagere afsluiting misschien niet waarderen, maar ik denk dat het perfect bijdraagt aan de mythologie die het gedurende het verhaal heeft opgebouwd. Eng, vreemd en niet te uitleggerig.... Kortom een verborgen pareltje, één van die films waarom horror mijn favouriete genre is!
Nog een feitje; De regisseur maakt samen met Bill Drummond en Jimmy Cauty, voorheen The KLF, de documentaire What time is Death? Die nu geen popgroep meer zijn, maar begrafenisondernemers, die de People's Pyramid bouwden van bakstenen gemaakt van de as van dode mensen.
Gemaakt in opdracht van Kier-La Janisse, (de maker van Woodlands Dark and Days Bewitched: A History of Folk Horror (2021) en Severin Films, (Janisse werkt daar als editor en producer) Bedoeld als openingsfilm van hun tweede "All The Haunts Be Ours"-boxset. Een groepje mannen brengenn de kist van de overleden zoon van een van hen over de veen-heide naar een begraafplaats .Goed gefilmd in naardige zwart-wit cinematografie, maar had met al die dialogen wel wat korter gemogen.
Deze Australische herinterpretatie is zeker een pak beter dan de jaren '70 horrorfilm Patrick (1978)! De moderne remake is wat vloter (en 16 minuten korter dan het origineel) en met meer horrorelementen, de oude versie had meer suggestie (door zijn budget) en bezat dus minder horror. Oh... deze film is ook niet vlekkeloos hoor. Soms neigt het iets te veel naar bekend bovennatuurlijk terrein, er zijn enkele jump scares en sommige gebeurtenissen lijken ook niet echt mogelijk. Maar het nestelt zich in zijn atmosfeer, wat het echt verontrustend maakt.De gezondheidsinstelling in een afgelegen voormalig klooster is bijna gotisch. Daardoor werd het bijna logisch dat Dr. Roget (Charles Dance), een gekke dokter was die experimenten uitvoert om zijn coma-patiënten. Misschien is CGI uit de jaren 2010 wat verouderd maar door die heerlijke sfeer, kan daar makkleijk doorheen kijken. Een goede gotische horror, en een verbetering ten opzichte van de originele horrorfilm uit de jaren 70.
NWR (Nicolas Winding Refn) weet hier zijn kijkers flink van zich te vervreemden....Echter is bizar en vreemd niet per se slecht want ik heb me prima vermaakt met deze film, hoewel ik wel minder gecharmeerd ben dan ander werk van NWR. Deze film voelt een beetje aan alsof zijn laatste twee films (Only God Forgives (2013) en The Neon Demon (2016) nog een epiloog nodig hadden. Veel terugkerende invloeden aangevuld met enkele nieuwe.... Een soort modieuze giallo met een seriemoordenaar, die werd vermengd met erotische sciencefiction en Yakuza-wraak. Een visuele droomwereld-traktatie voor de fans van NWR. De film is vaak verbluffend mooi (seksscène op het dak van een nachtclub, "Leather Man" die op grafische wijze een ribbenkast openscheurt) Het zal absoluut niet iedereen bevallen, en ik weet niet eens zeker of ik het wel echt goed vind, maar de dromerige sfeer maakte dat het wel een plezierige, zij het raadselachtige, kijkervaring was.
Tjonge hier wordt een goed idee compleet om zeep geholpen....Het vermoeden bestaat dat de verhalen uit de Ierse mythologie over de "Dearg-Due" en de "Abhartach" een inpsiratiebron waren voor de vampier zoals wij die nu kennen. Zover ik weet zijn er geen films die handelen over de "Dearg-Due", dus dat is een pluspunt. Maar dit zo lui geschreven en alles werd super-oninteressant gebracht, Vijf social media-influencers brengen een weekend door in een afgelegen bos, maar wekken per ongeluk de "Dearg-Due", tot leven. Er is dus een oeroude Ierse vampier die als in een slasher, social media-influencers vermoordt en de kijker kan enkel juichen voor de vampier omdat die het minst praatte... De personages zijn vlak, de toon is niet duister (genoeg) en alles is behoorlijk uitgekauwd, wat meer afbreuk doet dan toevoegt. Waarom niemand op het idee komt om de folkore eens op film te zetten, is ij een raadsel...beide verhalen zijn flink bloederig. Het levert denk ik een betere film op dan deze van regisseur Marco van Belleam, en dat is Jammer...
Alternatieve titel: Hantu Dalam Sel, 26 augustus, 10:51 uur
Het kijkt lekker weg. Film geregisseerd door Joko Anwar zien er altijd goed uit, maar de film voelt aan als een aaneenschakeling van commentaar op politiek en geloof. Er zit geen echt verhaal in...veroordeelden krijgen in de gevangenis te maken met een onzichtbare kwaadaardige kracht. Strikt gezien is het dus puur visuele opsmuk voor dialogen met sociaal commentaar. Een duidelijke climax was er ook niet te vindern De komedie was soms nog wel grappig, maar ook hier weer, werkt de komedie de horror tegen. Het is oké maar helaaas kwam het niet overtuigd over. Best middelmatig allemaal, half puntje meer voor enkele geslaagede grappen.
India is één van de meest productiefste landen op filmgebied maar met horrorfilms blijft het land best achter. Er staan (vanaf 1960) 145 horrorfilms op MM. Vermoedelijk is er dus geen markt voor en deze wordt zelf ook niet als zijnde zo aangeduidt. Nu heb ik wel enkele van deze films gezien maar de meeste viel mij tegen. Dit was één van de betere films! De film heeft namelijk een interessant plot met een tijdslus-concept. Een officier, die als straf is overgeplaatst, krijg te maken met een moord en verdwijningen. Het mysterie ontvouwt zich rond een bos en een tempel waar een vloek op rust. Een nadeel van de film is dat de speelduur bezit van twee uur, waardoor het wel even duurt voordat ze bij de tempel zijn en de spanning van de tijdslus zich openbaart. Sommige acteerprestaties waren goed, andere waren juist niet overtuigend.Maar niet storend. Andere dingetje (volgens mij ook iets waar meer films uit India last van hebben) is het geluidsontwerp. Tja...de muziek is constant luid. Maar niet elke scène hoeft met overdreven dramatisch luide muziek ondersteunt te worden. Voor een horror (ook al heeft deze ook die niet) uit India
Eén van die films die gek genoeg door een flinke dosis bizarre energie, werkt, terwijl alles er juist op wijst dat het dat niet zal doen. Het voelt ook een beetje als een bizarre aflevering van GoosebumpsHet script is nogal houterig, de humor is maar wisselvallig en het verhaal voelt vaak meer aan als een verzameling vreemde ideeën dan als een volledig uitgewerkte film. Het gaat over een groep buurtkinderen die proberen te achterhalen hoe kinderen en mensen verdwenen zijn. De cast is behoorlijk sterk, met niet alleen Clint Howard, maar ook David Warner, Olivia Hussey, Sandhal Bergman en David Naughton. Geweldige praktische effecten (niet te wild want er zijn kinderen bij betrokken) en een paar walgelijke close-ups van ijs eten maken het op één of andere manier een leuke kijkervaring.
Een leuke, spannende horrorfilm. op een klein budget. Best gaaf ook dat ze voor een one-take-stijl (zoals in films als; Russian Ark, Victoria Birdman en 1917) hebben gekozen. Interessant camerawerk dus...Een hospiceverpleegster en een "zieke"oude vrouw zijn de hoofdpersonen, verder een paar korte bezoekjes van een groepje mannen gedurende hun nacht samen. Het verhaal neemt de tijd,, suggereert wat, bouwt spanning op en laat de griezelige sfeer van dit knusse spookachtige huis volledig tot zijn recht komen.Het geluidsontwerp maakt het allemaal net iets griezeliger...kan bijna niet anders dan dat de kijker onder mij, waarschijnlijk de film heb zitten doorspoelen....Deze film laat je namelijk ronddwalen in een donker landhuis tijdens een onweersbui, terwijl demonische krachten proberen je de rillingen bezorgen. CGI-vlammen aan het inde waren een misstap van een verer degelijke flm!
Tot nu toe is het allemaal maar wisselvallig die verhorrorisering van (sprookjes-) personages met verlopen auteursrechten. Winnie de Poeh, varkentje (Piglet), Bambi en Peter Pan en in bredere zin kun je daar nog aan toevoegen Popeye en de vroege Mickey Mouse Ze zijn niet bepaald een doorslaand succes. Deze horrorversies zijn te vaak slecht of in het beste geval middelmatig. Gek genoeg was Peter Pan daar een uitzondering op. En dan ook deze....welliswaar nog steeds van B-niveau maar met meer te bieden dan je zou verwachten. De film onderscheidt zich door de ouderwetse aanpak van de speciale effecten. De bloederige scènes bestaan bijna uitsluitend uit praktische effecten en Pinocchio is een animatronic (te zien in de aftiteling met beelden van achter de schermen). Samen met de duistere rol van Geppetto, (door niemand minder dan horrorbekende Richard Brake) het achtergrondverhaal rond de afkomst van het hout en een aantal behoorlijk gestoorde in beeld zijnde kills was dit een indrukwekkende prestatie. En uiteraard extra punten voor Robert Englund die de stem van Cricket inspreekt. (let op die paar kleine Freddy-verwijzingen) Natuurlijk heeft het nog steeds zijn duidelijke gebreken maar als je, je praktische effecten toont, ben ik algauw helemaal om!
Eén van de talloze zombiefilms. In een post-apocalyptisch Australië wacht een vrouw, in een kleine groep overlevenden, tot haar vriend veilige huis terugkomt.Groep gaat weg, vriend komt maar te laat, en dan laat je een vreemde binnen en is het toekijken hoe het drama zich ontvouwt. Ach ja, het bekende cliché "de mens is de echte plaag", dat je in vrijwel elk zombieproject tegenkomt.! Alleen is deze versie is dat trager, werd er continu tijdgerekt en bevat een minimaal aantal aan geïnfecteerden. Wel was er een redelijk portie aan bloed. Ook een pluspunt is dat de Australische outback zich prima leent voor enkele mooi visueel plaatjes. Helaas is het uiteindelijk niets bijzonders aan deze film.
Alternatieve titel: A Fisherman's Tale, 21 augustus, 23:08 uur
Volgens de Mexicaanse legende is de "Miringua" een wezen of geest die in de gedaante van een vrouw met haar blik en stem haar slachtoffers hypnotiseert en ze vervolgens in het meer laat verdrinken. Deze film legt kort die lokale folklore uit, introduceert daarna de inwoners van het dorpje en leer je over hun persoonlijke en dagelijkse problemen. Minpunt daarvan is, is dat de legende meer een excuus was om het verhaal te vertellen En niet iets dat centraal staat. De film slaagt er wel in om goede dingen, visueel en op het gebied van sfeer, te bereiken maar meanderd enkel door de verschillende verhalen. Desondanks is deze poging tot folk horror wel enigszins interssant om te kijken.
Een logische verklaring waarom ik deze Popeye-films kijk, is er niet. Oké, de eerste was zeker geen meesterwerk, maar een aardig vermakelijke B-film (bloed en naakt) En op de één of andere manier heb ik een zwak voor deze horror-vehikels waarvan de personages in het publieke domein zijn terechtgekomen.
Enfin nadat Popeye II: Returns had gekeken (die op YouTube is te vinden) Kwam aan het einde netjes; "wordt vervolgd" in beeld. Dus is het nu dan tijd voor de derde Britse slasherfilm in de Popeye-reeks.(niet verwarren met de Amerikaanse "Popeye The Slasher Man" of het Britse "Shiver Me Timbers") Zoals je zag in het tweede deel (en daarmee het eerste deel ondermijnt, typisch voor iets dat door ITN is uitgebracht) blijkt Popeye een genetisch gemodificeerde supersoldaat is die iedereen wil vermoorden.
Maar een plot is het nauwelijks nog te noemen en het is grotendeels hetzelfde als de vorige film; Popeye ontsnapt uit een militaire faciliteit en vermoord mensen. Maar deze keer eindigt de film met een waardeloos eind-gevecht. Helaas is ook deze vervolgfilm nogal braaf. De moorden zijn vrij matig, niet innovatief en buitenbeeld.
Tja, tenzij je net als mij, geen genoeg krijg van slechte films met figuren in het publieke domein, kun je deze film beter overslaan. Het is goedkoop, gelukkig wel kort, er zijn niet veel bloederige moorden, maar het is niet geheel onkijkbaar, maar wel tergend middelmatig. Tjonge, kan bijna niet geloven dat Popeye nu dood is. zal hij niet toch terugkomen in Popeye Resurrection (2026)
Hm...was er niet eens een film gemaakt over iemand die een B-film wilde maken, waarin vijandige aliens de aarde binnenvielen door zich te verstoppen in regendruppels? Het is he dan nu dus toch gelukt....Enfin dit gaat aanvankelijk over een doodgewone regenbui in Seattle, die opeens iets veel sinisterders blijkt te zijn. De onschuldige neerslag sluit blijkbaar iedereen op in hun huizen. Een film die tweeledig was waarbij het eerste gedeelte veel meer om de familiedynamiek in een crisis gaat dan om de aard van de crisis zelf. ... braaf en soms waren de situaties en de dialogen ook wel een beetje tenenkrommend. In het tweede gedeelte barst het Lovecraftiaanse CGI-spektakel meer los. Maar het frusterende aan deze film is dat je ergens het gevoel heb dat de logica niet klopt maar dat je ook niet helemaal weet waardoor...Ach het boodt redelijk genoeg entertainment voor een avondje film kijken.
Een teleurgestelde werknemer verandert met een virus de aanwezigen op een biotechnologieconferentie in slijmige telepathische zombies. Het zijn zeker niet dat plot en de meest interessante personages ter wereld waar deze film het van moet hebben, maar er zijn wel enkele nieuwe ideeën ('hivemind' 'theorie van de mier' en de 'Alpha') die iets weten toe te voegen aan uitgekauwde overvolle zombie-genre. Waardoor er dus een bepaalde creativiteit in zit, die de manier waarop de zombies werken en de hele dynamiek van overleven verandert. Het is helaas frustrerend dat dat het enige is en het gewoon te lang doorgaat...Hoelang zijn, op het raam met hun hoofd bonzende zombies eng? Combineer dit met een regie (de regisseur van Busanhaeng/Train to Busan) die helemaal niet bijzonder is, en je krijg een film die leuk is maar niets spectaculairs.
Alternatieve titel: Shashin no Onna, 19 augustus, 20:04 uur
De film handelt op een rustige spirituele manier over kwesties rond lichaamsbeeld, lichaamsdysmorfie, de bedriegelijkheid van sociale media en de moeilijke relatie tussen authenticiteit en "gefilterde realiteit." Een traag bewegende romance waarin de horror (op een emmer bloed na) ver te zoeken was. Of eigenlijk wilde men waarschijnlijk met deze film gewoon ASMR kant op? Aangezien de hele film is gevuld met irritant geluid, vooral dat gekras tijdens het bewerken van de foto's maar je hoort ook elke voetstap, computerklikken, vogels, kikkers, cicaden, kleding die schuurt, een stuk brood dat breekt...voor mij was het om gek van te worden... En als de bidsprinkhaan als metafoor was bedoeld dan lijkt die ook niet te werken. Een film die afwisselend afstandelijkheid en irritatie bij mij opwekte dus dduidelijk niet aan mij besteed! Vooruit in mijn waardering geef ik het, de voordeel van de twijfel...
Gelukkig weet ook de filmmaatschappij soms dat het moet stoppen met iets dat gewoon niet goed is! Deze film moest een spin-off of derde deel in de M3GAN-francise worden. Echter nadat M3GAN 2.0 (2025) het financieel slecht deed in de bioscoop, (ook kritisch maar niet zo belangrijk) besloot Universal dat deze serie nergens heen zou gaan, De geplande bioscooprelease wrd gecanceld en dit werd gedropt als VOD-release.
Na het kijken van deze film kan ik alleen maar concluderen dat het een zeer wijselijke keuze was om ermee te stoppen. Dit is één van de meest, voorspelbare horrorfilm over een AI die op hol slaat,. Het kopieert domweg elke andere film uit dit genre en doet dit ongeïnspireerd, en voegt helemaal niets, creatiefs of onderscheidends toe. Alles wat je van een "slechte seksbot" zou verwachten, gebeurt precies zoals je verwacht.
Hoewel dat op zich nog een redelijke film had kunnen opleveren, is het ook absurd oppervlakkig, oderwets en... tja, gewoonweg dom. De makers kozen er voor om de hoofdpersonen programmeurs/codeerders te maken die in dienst zijn van het bedrijf dat de Soulm8te-code ontwikkelt. David herschrijft zelf die code maar waarom een bange reactie op een feit dat de AI zich anders gedraagt zoals verwacht. Deed hij zelf niet deze verandering..? Maar nee de film gaat enkel alleen voor Robotica is ENG!
Lily Sullivan schittert maar daar blijft het eigenlijk bij. Het kunstmatige gedrag van Lily Sullivans acteerprestatie is dus verreweg het beste aan deze film. En ik geef wat krediet voor de ontblote borsten aan het begin en de dood van de man wiens taak het was om de op hol geslagen Soulm8te op te halen.Gezien hoe braaf en voorspelbaar de rest is. M3GAN 2.0 (2025) bleef ondanks al zijn gebreken nog leuk, Soulm8te een zinloze herhaling. Waarvan het ontzettend makkelijk te begrijpen is, waarom Universal de stekker eruit trok.
Nog een verfilming van een (voor mij) niet heel bekende horror-videogame (Exit 8, The Mortuary Assistant) Deze speelt zich af in een Konbini een soort Japanse 7-Eleven. Kende dit bronmateriaal niet, maar de film zelf bevat een flink aantal sterke schrikmomenten en schuwt hij de bloederige scènes niet. De openingsscènes werken een beetje desoriënterend. Daarna schakelt het naar conventionelere beelden in de winkel waar vreemde ontmoetingen en gebeurtenissen gebeuren en een detective die een onderzoek start naar een moord in de kleder van de winkel.De film bevat opvallend goede/mooie beelden, interessant camerawerk, met POV-shots en snelle camerabewegingen en op één of andere manier was de setting van de gemakswinkel best griezelig. Ja, regisseur Jiro Nagae (die al een flink ouvre heeft van horrorfilms) bewandelt misschien de bekende paden van de Japanse horror maar doet dit wel opvallend goed!
Wat een creatieve low-budget productie! Kan niet teveel zeggen over het plot, omdat het cruciaal is om niets te verklappen! De eerste helft is in ieder geval spannend, wanneer de gewonde vrouw wakker wordt in een rijdende camper en alleen kan communiceren via een luidspreker, samen met haar probeer je te achterhalen wat er aan de hand is.... De tweede helft biedt deze antwoorden...Nu ben ik mits goed uitgevoerd, gek op films die zich afspelen op één locatie, met één personage en niet weet wat er aan de hand is. Dus deze film waar de claustrofobische omgeving van de trailer-caravan een belangrijk onderdeel van wat dit zo spannend maakt, is voor een groot deel ook gewoon mijn ding! Een aantal prachtige stilistische hoogstandjes (de flashbacks waarin herinneringen worden vermengd met de caravan) en intrigerende personages (Dakota Gorman is een geweldige om naar te kijken) deden de rest! Niet altijd even consistent, maar bij vlagen ontwapenend, verrassend ontroerend, onrustbarend, onvoorspelbaar en met een krachtige slotscène. Echter is dit echt een pareltje!
Kan niet ontkennen dat dit eruitziet als een tv-productie inclusief de dramatiek en het camera-en- acteerwerk. De eerste helft miste ook spanning en tempo...Aan de andere kant kan ik ook niet ontkennen dat ik niet de hele tijd geïnteresseerd bleef door de richting die het verhaal plotseling opging, en ik heb zeker genoten van het bizarre, rare maar leuke wending die erin het derde deel was te zien. Het begint als een rustig, sfeervol verhaal over rouw, waarin Ellen Hershbergen zich na de dood van haar moeder terugtrekt in een dorp op het platteland om haar getroubleerde, mysterieuze neef in huis te nemen. Naarmate de film voortkabbelt gebeuren er vreemde verschijnselen totdat het zich begeeft op het bovennatuurlijke vlak.Tegen het einde werden zomaar opeens drie nieuwe, cruciale personages geïntroduceerd om een exorcisme uit te voeren. Het is dus best leuk mede omdat je niet echt weet waar het naartoe gaat. Carla Gugino is natuurlijk ook een geweldige actrice! In ieder geval beter dan ik had verwacht en stelde zeker niet teleur.
Na de reeks azijnzeikers, doorbreek ik dit want dit was gewoon een prima indie-horrorfilm. Het is misschien geen meesterwerk, maar het weet wat het is en doet dit prima. Regisseur Spider One, de frontman van de nu-metal rockgroep Powerman 5000 en het jongere broertje van muzikant en filmmaker Rob Zombie is geen onbekende in het horrorgenre. Hij werkt al meerdere jaren gestaag aan een opvallend horror-oeuvre. Dit is alweer zijn derde (of vierde maar zijn eerste was een Anthologiefilm) op rij. Het is een slasherfilm maar net even anders... een scenarioschrijver verwart zijn script met de werkelijkheid waardoor de seriemoordenaar tot leven komt of toch niet..? Het uitgangspunt is op zich niet nieuw. Er zijn al talloze verhalen waarin een horrorschrijver de realiteit in twijfel trekt maar de uitvoering is scherp genoeg om de kijker geboeid te houden. Bij een slasher is een herkenbare moordenaar ook een must en de kolossale maniak van 1,95 meter in een oversized babymasker en een rompertje is zeker memorabel! Andere must is dat een slasherfilm zich niet inhoudt.Ook daarin levert de film voldoende om te genieten; de moorden zijn wreed, het geweld is meedogenloos en de special effects zijn uitstekend. Oh en actrice, verloofde van regisseur en frontvrouw van Knee High Fox, Krisy (Krsy) Fox doet het uitermate goed! Hoewel ik het centrale concept niet baanbrekend zou noemen, slaagt de Spider One's met een sterke focus op praktische effecten, memorabele beelden en een slasher-schurk.
De reeks films die postnatale zwangerschap-depressie binnen het horror/thriller-genre verkennen is lang...In de nieuwste probeert regisseur Hanna Bergholm (van het thematisch verwante Pahanhautoja, Hatching(2022)zich te onderscheiden door de Noorse folk-horror richting in te slaan. Saga (Seidi Haarla) en Jon (Rupert Grint) verhuizen naar haar afgelegen Finse ouderlijke huis maar de omliggende bossen herbergen een duister, oud Noordse folkloregeheim. Deze film kan denk ik alleen maar door een vrouwelijke regisseur worden gemaakt. Het gaat vol voor de metafoor over de moeilijkheden en stress van een kersverse moeder voor het krijgen en zorgen voor een baby. Een film die je meer ongemakkelijk maakt vanwege wat ze emotioneel suggereren dan vanwege de horror zelf. En steeds maar weer nieuwe situaties creëert om aan te tonen dat moederschap zwaar is. Waarom zag trouwens niemand dat die verdomde baby geen mens was..? De meest indruk maakt Seidi Haarla. Een groot deel van de film werkt dankzij haar, omdat ze erin slaagt een mengeling van kwetsbaarheid, frustratie en wanhoop over te brengen. Tja het had misschien wat beter geweest als er enkele boomtrollen uit het bos waren gelopen. Echter was het niet zo'n film...
Zucht... wat een beoordeling weer voor een debuut-lowbudgetfilm, maar films met minder budget zijn niet per se slecht! Het betekent dat soms niet alles lukt, en sommige ideeën minder goed kunnen worden uitgewerkt. Rian checkt in, in een afgelegen motel in de hoop zijn nieuwste horrorroman af te maken. Dan beginnen de moorden die hij uiteindelijk op papier zet om hem heen te gebeuren. Deze horrorfilm had daarmee best een sterk uitgangspunt, behoorlijk plezierige cinematografie, de acteerprestaties waren ook prima en de praktische effecten zijn heerlijk gemeen, met doorgesneden kelen, exploderende ogen en genoeg bloed om van te smullen
Kan niet zeggen of het behoorlijk slecht is of dat ik niet de beoogde doelgroep ben...De personages zijn niet echt sympathiek, er is maar weinig plot (hoe "feestmeisjes" door mannen worden behandeld, en hoe de zorgen van vrouwen vaak genegeerd worden) en wanneer de actie eindelijk in de laatste 15-20 minuten arriveert is het maar mja...Kortom een middelmatige wraakthriller die wordt gehinderd door een trage start, een paar echt te lange en repetitieve feestscènes en een drugstrip/hallucinatie die behoorlijk eentonig was. Uiteindelijk laat het veel te wensen over. Visueel slecht is het niet maar het blijft oppervlakkig en laat totaal geen impact achter!
Een film gebaseerd op een videogame, nu weet ik niets van deze game dus het daarmee vergelijken kan ik niet. Maar snap de beoordelingen, weer eens niet? Het lijkt er ook op dat de meeste mensen die het lage cijfers geven niets van het videospel weten. Maar dit was zeker niet zo heel slecht voor een indie horror! Allereerst het setontwerp is accuraat, het acteerwerk is niet slecht. Oké het tempo is wat vreemd (begrepen dat het ook geen verhaalrijke game is), dingen worden daarnaast niet uitgelegd, ze worden gewoon voor waar gegeven. Vraag me dan ook af; kunnen kijkers niet zelf iets invullen of erbij bedenken en moet alles uitlegd worden? Lees ook dat de geluidseffecten rechtstreeks uit het spel zelf kwamen.Voor iedereen die zegt dat dit goedkoop lijkt? Nou, dat was het ook! Het budget zou rond de 4 miljoen dollar zijn geweest en voor dat bedrag vond ik dit juist behoorlijk creatief. Ook de praktische effecten! Nu ken ik regisseur Jeremiah Kipp ook al van het ondergewaardeerde maar wel hoger scorende Slapface (2021) Deze film is vreemd en psychedelisch en donker en somber en dat zijn allemaal vakjes die voor mij werken. Vond dit dus een behoorlijk goede film (en blijkbaar ook een vrij solide videogame-adaptatie) en ik heb genoten van het kijken.
YES dit was ontzettend vermakelijk en verfrissend. Eerlijk gezegd was ik verbaasd dat het zo verschrikkelijk goed werkt! Probeer wel zo min mogelijk te lezen over deze film! Het is voldoende om te weten dat het over een loser gaat die alles weet over zoutwatervissen, helaas niets over vrouwen en dan een gewonde hulpeloze dame redt. Het geheel houdt stand dankzij de vreemd perfecte chemie tussen Johnny Pemberton en Avery Potemri. De film is ook veel donkerder en spannender dan zijn felgekleurde Florida-achtergrond doet vermoeden. Het is prachtig gefilmd, scherp gemonteerd, een beetje bloederig, en de praktische effecten en het monsterontwerp zijn ongelooflijk goed gedaan. Voeg daar een eclectische, vreemd bevredigende score aan toe, geschreven door de regisseur zelf, en je krijgt een gave indie-verrassing.
Standaard Taiwanese horrorfilm. Domweg de doorsnee Aziatische mix van bovennatuurlijke horror, zwangerschapshormonen, familiedrama en iets langer durend dan nodig.; Gelukkig gezinnetje, de vrouw is zwanger die te maken krijgen met een bezeten object in de vorm van een kleipop. Zodra het op gang komt, weet het een beetje spanning op te bouwen met talismannen, rituelen en sjamannen. De film had wat meer entertainmentwaarde doordat het folklore verbindt met de hedendaagse technologie van een VR-game. De acteerprestaties zijn voldoende om de film kijkbaar te houden en de spanning werkt hier en daar wel, maar het bereikt nooit het niveau van iets huiveringwekkend. Alles eindig dramtische en braafjes met een einde die niet had misstaan in een Black Mirror-aflevering maar dat verpest de kijkervaring niet volledig. Niets baanbrekend maar het was oké!
Tja....een soort halmark/lifetime horrorfilm. Deze film was echt waardeloos. Het verhaal slaat nergens op en pas aan het einde is er iets wat je misschien als eng kan bestempelen... Chlöe Bailey die ook één of ander zangeresje blijkt te zijn, is in deze film een getalenteerde violiste, die na een one-night-stand, een baantje krijg bij een rijk gezin om de dochter pianoles te geven maar wat blijkt vaderlief was degene waar ze het seksuele avontuurtje mee had...en ze is niet de enige....Wat het masker ermee te maken? Geen idee maar denk dat dit dreigend had moeten zijn, maar snapte er verder ook niet veel van. Er is geen horror of thriller, gewoon een traag drama met wat meer ontblote huid (wel steeds beschaafd) dan gewoonlijk. De plotwendingen zijn voorspelbaar. Er was ook geen enkele reden waarom deze film twee uur zou moeten duren. De film was nergens maar de moeite waard. In één woord; verschrikkelijk...!
Goede hedendaagse slasherfilm. Gelukig niet zo'n hap-slik-weg tienerslasher maar eentje die de fans van de klassieke slasherfilms graag willen zien. Gefilmd op 16mm om eruit te zien als een oude korrelige Grindhouse-film. Regisseur Rod Blackhurst bewerkte zijn 4 minuten-korte film Babygirl uit 2022 tot een speelfilm. Max Lindsey, een professioneel worstelaar, levert een voortreffelijke intimiderende prestatie als Dolly. En er zijn ook veel praktische effecten en bloederige scènes. Het beetje verhaal wat er is, is simpel. Maar ja wie kijk een slasherfilm voor zijn verhaal? Uiteraard is er met bord "Hooper Mines" (er is nog een bord met een andere verwijzing) ook een eerbetoon aan Tobe Hooper, de regisseur van de film The Texas Chain Saw Massacre uit 1974. De film is wel opgedeeld in hoofdstukken, wat voor mij niet had gehoeven. Maar wat was dit ontzettend leuke, bloederige en lekkere korte slasherfilm. Nu hopen dat Dolly terugkomt voor een vervolg!
Met de Evil Dead-franchise kun je eigenlijk weinig doen mensen raken deadite-bezeten en dat is het...toch denk ik dat dit de meest consequente franchise is die er bestaat. (Zelfs Evil Dead (2013) wat ik de minste film vind, was nog niet zo heel slecht) Op één of andere manier lukt het Raimi en co de laatste jaren, om steeds opkomend talent dat ze nog wil bewijzen te strikken. Of komt het dat Europese filmmakers zijn? Was het in "Rise" de Ierse filmmaker Lee Cronin, is het nu met "Burn" de beurt aan de Franse Sébastien Vaniček (Vermines, een van de betere films van 2023/24)
Het plot is tja...niet heel goed, maar ach...het is enkel een kapstok naar..., de mythologie is bekend en de setting is wederom een hutje (welliswaar van villa-proporties) in het bos. Daarnaast zijn sommige scenes ook niet echt orgineel. De regisseur kent zijn klassiekers en stopt hommages aan andere fims erin. (Braindead, Salem's Lot) Maar er zaten ook een paar ongelooflijke eigen shots in, zoals de auto-sequentie, en de badkamer-sequentie.
Niet erg origineel dus maar de regiekeuzes maken dat de film van topniveau, is en heel erg generiek...Alles aan de regiekeuzes (de mise-in-scène en camerawerk, de kadrering, het gebruik van inserts!, de montage, tempo en toon, de acteurs, het gore en geweld) creëert een echt speciale, bedwelmende, met horror gevulde en gespannen sfeer... Met 110 minuten onophoudelijke gore die ondersteunt wordt door fantatische camerawerk was dit een heerlijk stukje film! Nu al benieuwd ofdat Amerikaanse regisseur Francis Galluppi (The Last Stop in Yuma County 2023) met de prequel "Wrath" in 2028 ook weet te verrassen....
Ergens in dit idee schuilt er misschien een leukere film? Karl (Clay Elliott) en Miles (Cameron Fife) gaan naar de afgelegen geërfde hut van oma nadat Karls mislukte huwelijkaanzoek op internet is belachelijk ordt gemaakt. De blokhut bevat echter een portaal die het einde van de wereld zou kunnen inluiden. De film is op zijn best als die wereld achter het portaal zich manifesteert.Helaas is het komische wat flauw. Maar ach er waren genoeg prima effecten en beelden, zeker gezien het lage budget. Dus nog best een vermakelijke film om te kijken mede doordat de twee hoofdrolspelers een goede chemie hebben.
“It’s not God. Or the Devil. It’s just the randomness of a world without either.”
Dit was een best oké film! In wezen is het een gemiddeld spookhuis-bezetenen-verhaal opgebouwd rond oud kwaad dat zich over de jaren steeds weer herpakt,met wat generatie-trauma eronder. Het voelt soms wat traag aan, maar het verweven van het rattenvanger-verhaal en hoe het zich in het einde ontvouwt waren best oké. Het is geen heruitvinding van het wiel, maar het is wel goed geacteerd, weet het mysterie mooi voort te houden, houdt zich misschien wel iets te vaak bezig met geloof maar ik vind eerlijk gezegd dat het veel beter is dan velen het toedichten. Wel jammer van de neppe computergegenereerd ratten maar heb dit jaar zeker al ergere dingen gezien!
"No one reads an HOA-contract from start to finish"
Het is overduidelijk een low-budgetfilm maar tjonge dit was toch wel erg leuk! Vanaf het moment dat het getrouwde stel Lucas en Jenny hun intrek nemen in een huis in een voorstedelijke wijk en de voorzitter van de Vereniging van Eigenaren voor de deur staat is het smullen. Natuurlijk klopt er iets niet als ze worden uitgenodigd voor een "equinoxfeestje". De film heeft een specifiek soort droge humor, die natuurlijk niet iedereen zal aanspreken, maar kijkers die dit kunnen waarderen, zullen zich zeker vermaken. De komische camp-sfeer wordt versterkt door de beelden en geluiden. de meeste personages zijn karikaturen maar de acteerprestatieszijn goed. De muziek past in elke scène ook goed. Het portaal en alles wat eruit komt, wordt tot leven gebracht met een combinatie van CGI en praktische effecten. De CGI zijn soms een beetje kitscherig, maar dat past wel bij de toon van de film. Ja deze flinke dosis humor en bloedvergieten kon ik goed waarderen, zeker ook omdat het maar een korte speelduur van 74 minuten bevat!
De derde film die ik van regisseur Brad Watson ziet, en één ding is zeker hij maakt geen echte slechte films! Alleen zijn ze ook niet opvallend of effectief genoeg om meer te zijn. Dit is een dystopische horrorfilm, waar om een of andere onduidelijke reden, een ziekte rondwaart die alleen meisjes dragen... en daarom door de wereld worden gedood. Het nieuwe meisje, Rose, komt aan bij een opvanghuis/schuilplaats. Dit zorgt voor spanningen binnen de groep.De productie ziet er degelijk uit en ondanks de beperkte cast voelt het nooit leeg aan. Wat minder was dat, de dystopie en eveneens de horrorelementen gereduceerd worden tot achtergrond. In plaats daarvan lag de focus bij een groepje meisjes, pestgedrag en manipulatie. Het tempo lag wat laag, maar de visuele vormgeving was mooi. Het is zo'n film die redelijk tot goed is maar die door iets te voor de hand liggend te zijn, snel weer vergeten zal zijn...
Deze film is helemaal zo slecht niet! Het heeft een sterke jaren 90-direct-to-dvd thriller vibe, het soort Mysterie-thriller waar je 's avonds laat per toeval op stuit en die je uiteindelijk wel helemaal uitkijkt. Een gevangene krijg verlof en verdwijnt spoorloos, waardoor rechercheur Frank Morley van het Bureau of Corrections naar Seneca Ridge afreis. En die gevangenissetting levert met zijn vervallen gangen, verroeste deuren en het constante gevoel van institutioneel verval een werkelijk griezelige sfeer op. Het mysterie zelf onthult steeds net precies genoeg informatie om je aan het raden te houden, zonder dat alles te snel te duidelijk wordt..De cast is ook behoorlijk goed, Mena Suvari, Michael Kelly, Dennis Haysbert draaien ook best al een tijdje mee! Ja dit was een degelijke gevangenisthriller (warom sommige sites dit een horror-tag geven?) met een fantastische setting, niet te moeilijke ontknoping en een sterke hoofdrolspeler, kortom een prettige film om te kijken.
Oef, dit viel vies tegen! Het plot is niet bijzonder. De opzet is een vrij rechttoe rechtaan komedie met "spookhuis met een duister verleden". Een jonge filmmaker en zijn crew gaan naar een spookhuis voor een seance en komen daar vast te zitten met een stel spookkinderen. Er is vrijwel niets dat echt verrast. Oké het afgehakte hoofd was nog wel aardig...Sterker, deze film zou zelfs een PG-13-rating kunnen krijgen, afgezien dat het taalgebruik en het gebruik van wat drugs. De humor is wisselvallig. Lin Shaye mocht een verwende, egocentrische trut spelen die krijg wat ze verdiend maar eerlijk gezegd was dit nogal irritant. De film heeft daarnaast ook nog Bill Moseley, hijn was verder oké! Met ongeveer 98 minuten is de film niet extreem lang, maar het begon op den duur toch te slepen. Niet veel kijkplezier hier dus te vinden maar als je kijk, blijf ook even hangen tot na de aftiteling, Dan zie je nog de filmografie van The Grog, compleet met posters. Ik zou er best een paar willen zien.
Erg goede Poolse film maar deze gaat vermoedelijk flink wat onvoldoendes opleveren!. Het is absoluut geen typische Hollywoodfilm. Deze nieuwe film van Agnieszka Smoczynska (regisseur van de zeemeerminnenfilm THE LURE) is namelijk erg vervreemdend. Er wordt veel tijd besteed aan het creëeren van de wereld en de sfeer..het verhaal lijkt soms wat afstandelijk, verwarrend of afwezig. Het plot is er wel, ook niet moeilijk te volgen, maar hij is... onderbelicht? Oftewel de film is niet bepaald plotgedreven. Als ik het moet omschrijven zal ik het zoiets noemen als; een off-beat bizarre cyberpunk detectivefilm met een R-rating voor bloed en frontaal naakt. 
