Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

Over deze Indonesische actiefilm kan ik kort zijn... Bereid je voor op een stortvloed aan lichamelijk letsel! Met meer bloed en geweld dan sommige moderne slasherfilms. Het gaat over een man die zijn baan opzegt en een flinke ontslagvergoeding krijgt. Ja dit was heerlijk bloederig, vol bruut geweld, met scènes die de fysieke gevolgen van de gevechten niet schuwt, fantastische vechtchoreografie, stoere vrouwen, coole kerels en een verhaal over het beschermen van een kind voor wat extra drama.Waanzinnige vechtchoreografie en krachtig camerawerk, zorgen voor een fantastische kijkervaring!

In Hood Witch maken we kennis met Nour, een alleenstaande moeder die probeert de eindjes aan elkaar te knopen door exotische dieren te smokkelen en diverse genezingsrituelen uit te voeren. Ze heeft zelfs een app ontwikkeld die mensen in contact brengt met mystici, genezers, magiërs en dergelijke. Maar een haar poging om iemand te helpen loopt mis, met als gevolg een klopjacht op haar door de hele stad. Een ​​heksenjacht in de 21e eeuw...

Gedurende de film worden video's van sociale media getoond,deze fragmenten zijn niet essentieel voor het plot, wat helaas het tempo van de film belemmerd. Want telkens als het, de film lukt om een heerlijk gevoel van angst en onrust op te roepen, laten die stukjes het weer wegzakken. DIt was frusterend want ondanks die imperfecties, was helemaal geen slechte film mede ook dankzij uitstekende acteerprestatie en beelden met bepaalde flair die dit zeker boven middelmatigheid uittilt.

In 2017 brachten de broers Luciano en Nicolas Onetti de horrorfilm What the Waters Left Behind uit. In die film hadden beide broers heel goed naar TCM gekeken. Met deze film keert Nicolás Onetti terug om het verhaal voort te zetten. Of nou ja... voortzetten...eerder overdoen!

Het verhaal is dat van elke slasherfilm. Een groep jongeren (hier een Brits-Amerikaanse indierockband) raakt verdwaald en wordt het slachtoffer van een kannibalistische hillbilly-familie die in het door overstroming verwoestte Argentijnse dorp Epecuen woont. De film begint met een korte proloog waarin je een Britse officier op de Falklandeilanden ziet, (zelfs door een andere regisseur geregisseerd) niet heel duidelijk wat daar de connectie van was..?

Tja slasherfilms draaien om de special effects maar wat dat betreft, moet je ook geen extreem bloederig slachtfestijn verwachten, want daar was waarschijnlijk niet genoeg budget voor. Er is wel iets te zien, wat prima is, maar het voldoet aan de minimale eisen. (maar is nog steeds meer dan veel Blumhouse en A24 producties) De film is enkel de moeite waard door zijn locatie en wat martelporn. Dus eigenlijk alleen voor wie van slasherfilms houdt en er al veel heeft gezien want dit biedt niets nieuws.

Een Saoedi-Arabische sprookjesachtige volkshorror en een bijzondere toevoeging aan de mythen over zeemeerminnen. Ondanks die zeemeerminnen is de film niet zo horror was als ik had gehoopt: het is geen monsterfilm. Het is meer een film met een boodschap dat niet primair horror is (die openingsscene was absoluut flink horror!!) en ook met een enigszins traag tempo. Dus niet direct een film waar ik meteen enthiousiast van zal worden...maar dit was aangenaam goed!

De film speelt zich af in een vissersdorp waar elk gezin, de eerstgeboren dochter moet offeren aan de zee-maagden die in de omliggende wateren leven, terwijl de mannen op deze monsters jagen voor voedsel. Uiteraard houden ze hiermee de status quo in stand. Regisseur Shahad Ameen versterkt de film met mooie zwart-witbeelden van de Omaanse kustlijn en weet zo de sfeer de hele tijd goed vast te houden. Aangenaam verrast!

Nergens in de wereld zijn de benzineprijzen zo laag als in Venezuela., wat heeft geleid tot grootschalige smokkel van de toch al schaarse benzine naar buurland Colombia, een goede honderd kilometer oostwaarts. Geschat wordt dat zo'n 100.000 vaten per dag naar Colombia worden gesmokkeld. Deze film vertelt het verhaal van drie broers, drie Benzinesmokkelaars (pimpineros), die met hun auto benzine ophalen in Venezuela en daartussen een verhaal over liefde en wraak. Geen volwaardige actiefilm maar het gaat meer over corruptie, overleven, verraad en geheimen. De setting (de grens tussen Venezuela en Colombia) heeft een desolate, natuurlijke schoonheid, wat goed werkt en de cinematografie legt eveneens goed vast. Ook het acteerwerk is bovengemiddeld. De film heeft hier en daar net iets meer pit nodig of een kortere tijdsduur. Maar desondanks heb ik er enorm van genoten.

De Chaco-oorlog die ook wel de La Guerra de la Sed (de Oorlog van de Dorst) wordt genoemd, werd uitgevochten van 1932 tot 1935. Het betrof een strijd tussen Bolivia en Paraguay om de controle over de Chaco Boreal waarvan men dacht dat het rijk was aan aardolie en toegang tot de Río Paraguay. Het was de eerste oorlog in Zuid-Amerika waarin moderne wapens werden gebruikt en daardoor een bloedige strijd. Toch stierven er in de "betwiste zone" meer mensen aan ziekten en het gebrek aan water.

Deze film vertelt het verhaal van Boliviaanse soldaten diep in de jungle die zich voorbereiden op...ja wat...dit is namelijk geen conventionele oorlogsfilm, maar een kunstzinnige (inclusief een andere beeldverhouding) Op een korte tekst aan het begin, over dat de inheemse boerenbevolking gedwongen was om dienst te nemen in het leger, weet je niet veel van wat er nu precies afspeelt op het beeld tijdens deze Chaco-oorlog. Je ziet enkel soldaten-mannetjes rondsjokken op de stoffige vlaktes. Er wordt bijna geen schot gelost en de vijand verschijnt nooit, behalve als lijk.

Naarmate de film vorderde, verloor ik geleidelijk mijn interesse. Het was niet erg vermakelijk en het plot draait zozeer om de groep dat het moeilijk is om je in te leven in individuele soldaten. De film wist me dan ook niet te overtuigen; het boeide weinig, noch visueel, noch qua verhaal. En het eindigt met een einde (alsof dit eigenlijk een begin was) dat me met een onbevredigend gevoel achterlaat...…

Voor een rechtstreeks op dvd uitgebrachte thriller over een huisinvasie ziet deze er best goed uit en is het ook behoorlijk gemaakt, Kaya Scodelario, bekend van The Maze Runner, speelt Kelly, die het huis van haar vriend binnensluipt op de avond dat een bende gemaskerde criminelen besluit in te breken en het gezin te gijzelen. Uiteraard vecht Kelly terug en draait de rollen om.…De film is echter nogal onhandig...dat ze een gymnaste was verder onbelangrijk, het hele gedoe om kelly's sociale status en de maskers.Oh en waarom heet dit eigelijk Tiger House? De film is wel lekker kort, Scodelario erg prettig om naar te kijken maar verder is dit een vergeetbare film.

Er zijn de afgelopen jaren een paar opvallende en prima films uitgekomen over het vrouwelijke ideaal, en wat vrouwen allemaal over hebebn voor deze 'schoonheidsnormen'. Dat we er de komende jaren meer zouden zien, was dus ook makkelijk te voorspellen! Helaas lijkt hier het verhaal van Natalie Erika James teveel halfslachtige op wat je al heb gezien, en weet het nooit helemaal waar het heen wil... Midori Francis doet het best goed als Hana, een eerstejaars geneeskundestudente die door lichaamsbeeldstoornis experimenteert met een wonderpil om af te vallen. Die werkt, dus...suprise...er is een addertje onder het gras? De film is ook meer een bovennatuurlijke horror dan een body horror en eerlijk gezegd vond ik het, door al die bijhorende genreclichés, ook niet geweldig. De gore is waarschijnlijk wel het beste in de film maar daarvan had ik gehoopt dat ze er wat meer uit hadden weten te halen. Eerlijk gezegd begon ik me eigen naar een tijdje ook te vervelen...Technisch gezien is het een redelijk acceptabele horrorfilm maar het is gewoon te lang, te bekend en te zoetsappig om beter te zijn.

Eigenlijk is het de standaard Muziekdocumentaire/biopic over een artiest .Je kent het wel het beproefde format van pratende hoofden die lovend zijn over een bepaalde artiest. Ditmaal is dat Pharrell Williams. Die zowel solo als met het duo ‘The Neptunes’, (samen met Chad Hugo), één van de bepalende producers is van de afgelopen twintig jaar. Het knappe hierbij is dat je als kijker naar Lego zit te kijken...ja inderdaad Lego! Dit is geheel in de stijl van ‘The Lego Movie’ Verder is het domweg een feelgood ervaring, waarbij de vaart er goed in zit, die een onderhoudende inkijk gaf in het leven en de carrière van Pharrell Williams. Ben geen fan van muziekdocumentaire/biopics, mij die dingen meestal Echtr door de Lego wilde ik deze wel eens een kans geven! Dat is dus een prestatie en voor wat het is was het niet slecht!

Na het zien van zes degelijke Maciste-films, gaat hier mis...Het is namelijk een Italiaanse komedie over een komische duo (Cantenuto en Vianello) dat gaat tijdreis maakt naar 5000 voor Christus op het eiland Kreta. Waar ze om thuis te komen een gevecht moeten organiseren tussen Hercules en Maciste. Hier is het komische duo Franchi en Ingrassia ook van de partij. Vier komieken die verantwoordelijk voor de grappen in een film....En er zijn enkel hele flauwe platte grappen en domme woordspelingen die niet aanslaan. Er zijn geen personages die de moeite waard zijn om naar te kijken, en de scènes met Hercules en Maciste zijn te schaars en te kort. De decors zijn goedkoop, het verhaal zit vol komische bedoelde dialoog en er is een rampzalig traag tempo, kan niet zeggen dat ik dit nou leuk vond.

“I only have one bullet left!”

Een eenmansproductie! Ja echt...dit is gemonteerd, geschreven, geregisseerd en ook in de hoofdrol is ene Steve Barkett te zien....Moeilijk te geloven, maar het is werkelijk goed gedaan met een redelijk, maar toch laag budget, een solide soundtrack, bekwame cinematografie en stunts, en met werkelijk indrukwekkende special effects...Die Steve Barkett, neemt het als politieagent Richard Flynn dus op tegen zwaardzwaaiende, met rubberen maskers getooide monsterlijke sekteleden en een werkelijk geweldige stop-motion ultra-Satan. Hij werkt samen met zijn zoon, die een klein snorretje heeft om niet te concurreren met de grote, mannelijke snor van zijn vader en weet tussendoor trainingssessies te volgen met een breedzwaard...Het heeft de lol en energie van een passieproject. Het is gek, naïef, absurd en ontzettend leuk. Ik ben dol op dit soort films heb dan ook prima vermaakt Heerlijk!

De standaard rampenfilm over een virus-uitbraak. Of moest dit een beginnende Zombie-uitbraak zijn..? Geen slechte film maar klassiek in zijn benadering. De film leunt dus op de genreclichés en qua stijl is het de overdreven Koreaanse dramatiek. De acteerprestaties en de productiekwaliteit zijn degelijk.Het op de personages gerichte verhaal kent natuurlijk een dramatische plot waar een kleutermeisje voor extra impact mag zorgen. De beste vraag die de film stelt; of opofferen van 23.000 mensen het overleven van 23 miljoen mensen rechtvaardigt? Natuurlijk loopt alles melodramatische goed af!

Een rommelige kolderieke bikerfilm uit de jaren 80 met irritante countrymuziek op de achtergrond die te pas en te onpas te horen was. De vele low-budget bikerfilms uit de jaren 60 en 70 vormen een duidelijk voorbeeld. De film is eigelijk dus bij uitkomen al zo'n tien jaar te laat! Romatische uitjes worden afgewisseld met scènes met vuistgevechten en achterna gezeten gillende vrouwen. Als een stelletje motorrijders uit het zuiden van Amerika je stad binnenvallen en de mensen beginnen te terroriseren, is er maar één ding te doen. Vertrouwen dat dorpsdokter en "gepensioneerde Batman" Adam West de motorrijders in elkaar slaat!. Gilligan's Island Ginger Grant…Tina Louis is er ook, in de ondankbare rol als wereldmoeë prostituee uit Las Vegas die met pech in het stadje terechtkomt. En heb te doen met de actrice die met ontbloot bovenlijf in een zijspan meerijd...oké regisseur James Bryan weet vindingrijkheid om te gaan met het budget Maar deze halfslachtige uitbuiting-exploitatiefilm (er gebeurd de meest van tijd wel iets) kan ik niet echt goed noemen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Deze religieuze horror is maar net oké..Het is maar een middelmatig Indonesische djinn-horror, met een paar niet zo slechte horrorelementen. Zoals wel vaker met Indonesische films is het geïnspireerd op een podcast. Waarvan ze beweren dat het waargebeurd is. De film begon redelijk goed, met een zwart-witte scène in een klaslokaal. Jammer geneog weet het de de aandacht niet vasthouen doordat het plot steeds meer verzandt in religeuze aspecten. Er is een Ifrit, een gevaarlijk soort duivel ( shayṭān) die op het meisje Maryam jaagt en alleen een huwelijk brengt verlossing...amen euh...einde. Het ziet er verder netjes uit maar het is nergens memorabel.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Jeetje, dit was vanaf het begin al niet best. Die Cole Harrington uit het plot is een vloggende jager die de woestijn van Nevada intrekt en stuit op meer dan alleen het wild waar hij op jaagt en spoorloos is verdwenen. Oftwel een ​​found footage-film...oke ik snap dat dit soort films met een beperkt budget worden gemaakt dus kunst is om de kijker geïnteresseerd te laten zijn. Echter een jager in beeld brengen die de in-en-outs over jagen verteld, is niet mijn idee van iets interessants. Na luttele minuten begin ik me dan ook te vervelen, en er gebeurt eigenlijk niets. Nou ja...het verhaal springt even naar twee nieuwe personages die niet veel beter zijn Het blijft een slaapverwekkend schouwspel. Terug naar de oorspronkelijke man (die toevallig hun telefoon vond), en nu is hij van jager in detective veranderd, en de film is me kwijtgeraakt...En dan zijn er nog de standaard infrarood en schuddende camerabeelden met als gevolg dat je zo geod als iets ziet! Het is een standaard gevonden beeldmateriaal nergens bijzonder en geen verrassingen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

Zoutloze Amerikaanse remake van I Onde Dager (2021) Het plot is dat van een echtpaar dat naar een afgelegen hut trekt om elkaar te vermoorden wanneer er drie ontsnapte gevangenen opduiken, worden die plannen echter gedwarsboomd. Deze film volgt min of meer dus hetzelfde verhaal maar veranderd dit in een doorsnee komische thriller. Het is verre van de vlotte leuke film die orgineel wel was! Alle personages vervallen tot stereotypen en de humor lijky nu gewoon smakeloos. Mischien dat kijkers die op Netflix nog niet de Noorse film hebben gekeken iets enthousiaster zijn maar ik vond dit maar niks!

Er zijn voldoende aanmerkingen te maken bij deze film, maar…eerlijk gezegd was dit ook best een redelijke leuke wegkijker. De verwachtingen waren laag, van regisseur James Kondelik ik al eens de The Asylum-film; Airplane vs. Volcano (2014), een film die zijn vreemde uitgangspunt acepteerde en daardor best aardig was. Deze film pakt het wat conventioneler aan. Ook lijkt de film inhoudelijk meer te willen zijn, waardoor men er een dramtisch subplotje over verloren ouders erin stopt en uiteraard daarmee flopt. De personages zijn inspiratieloos met slechte dialogen of bezitten niet toereikend acteerwerk, hetzelfde geldt voor de emotionele muziek die plak geregeld misslaat. Er waren flashback die je uit de film halen. Echter deze film weet te scoren waarvoor je horrorfilms als deze kijkt! De moorden zijn namelijk bloederig goed, smerig en op zijn zachtst gezegd ook grotesk. over het algemeen wat te ambitieus maar desondanks levert het een aardige leuke poging tot een slasherfilm op.

“There are things in this world that only the ones who are open to them can see.”

Voor kijkers die bij "eng" denken aan volumeknop op standje hard, zodat je even opschrik van je telefoon... nee dat zal je bij deze film niet aantreffen! Maar dit is weldegelijk één van de meer verfijnde en angstaanjagende horrorfilms, en dat kan ik van veel andere moderne (recente) horrorfilms niet zeggen! Hier zijn de schrikmomenten niet zomaar de doorsnee goedkope jumpscares.

De film volgt een Amerikaanse schrijfster genaamd Ohm Bauman. Hij reist naar een herberg/hotel op het Ierse platteland, waar zijn ouders ooit hun huwelijksreis doorbrachten, om hun as uit te strooien. Een dramatische gebeurtenis en een duistere geheim in de bruidssuite zorgen ervoor dat Ohm langer dan gepland in Ierland blijft. Dit is een verhaal met vele lagen. De film neemt de tijd om Ohm te leren kennen en presenteert hem niet als de meest sympathieke persoon.

Regisseur (en schrijver) Damian McCarthy verweeft naadloos drie verschillende verhalen in één film. Het plot heeft een goede flow en verbindt de verschillende subplotten op meeslepende of angstaanjagende manier die het publiek van begin tot eind in de ban houdt. De film bevat sterke acteerprestaties en .blinkt uit in de kenmerkende visuele stijl van Damien McCarthy. De herberg voelt als een warme, uitnodigende plek, totdat je de bruidssuite binnenstapt...deze is koud en sinister en meteen ongemakkelijk.

Het is een uiteraard een horrorfilm dus zonder nachtmerrieachtige beelden en geluiden zou het niet effectief zijn. Of het nu gaat om het transformeren van iemand in een lijk, het tot leven brengen van Ohms nachtmerries of het creëren van de heks zelf, deze effecten zijn strak en zeer sterk. Echter het geluidsontwerp speelt hier een grotere rol. Er zijn geluiden die door de hele film heen terugkomen, waarvan een constant gevoel van griezeligheid uitgaat zoals een rinkelende bel, het geluid van een schoorsteenklok en spookachtig gelach. En een branddalarm klonk nog nooit zo eng!

Er is een twintig minuten durende scène die één van de meest intense horrorscènes was die ik in tijden heb gezien. De paar goed getimede humorstukjes waren dan ook soms zeer welkom om even net genoeg op adem te komen voordat de volgende schrikwekkende scène weer begint.Regisseur McCarthy weet hoe hij aan horrorfans een meeslepend verhaal moet vertellen en tegelijkertijd voor flinke schrikmomenten moet zorgen. Het moet raar lopen wil deze film niet een van mijn tien-favorieten films aan het einde van 2026 zijn,

Alles aan deze film op het gebied van filmmaken is eerlijk gezegd, echt heel goed gedaan! Het camerawerk was slim, de cinematografie prachtig en je kunt zien dat er veel tijd, liefde en moeite in de productie was gestoken. Daarnaast vind ik films die op één locatie afspelen te gek! Maar dat gezegd hebbende...helaas beschikt Mark Fischbach niet over goed acteertalent (al was het niet,storend) Daarnast is hij nog teveel zoekende met zijn scenario-vaardigheden waardooor scènes vaak te veel voortslepen. Gecombieernd met trag tempo werd het erg langdradig en soms voelen die scènes ook te leeg aan. Misschien doordat het gebaseerd is op een kort videospel en er niet voldoende materiaal was om mee te werken maar had het dan geen 2 uur laten duren...Had dit 45 minuten aanloop gegeven naar dat gave bloederige surrealistische einde en het zou véél beter zijn geweest. Maar het is absoluut een verrassend debuut op een beperkt budget...

stem geplaatst

"I don't really think of myself as someone with giant tits. I think of myself as more of, like, a brain in a jar."

Eerder feel-good-movie dan komedie en een vrij bekend coming-of-age-film waarin een jonge vrouw verhuist, fouten maakt, wanhopig ergens bij wil horen, onsympathiek overkomt om er vervolgens achter te komen dat ze volwassen moet worden en zichzelf uiteindelijk vindt, omdat ze menselijk en muziekjournalist is...Men kiest hier vooral voor de meest voorspelbare route. Een groot deel van de charme van de film komt van Barbie Ferreira, die een heerlijk chaotische en hartverwarmende rol neerzet. Een vrij standaar romatische film die door de hoofdrolspeler nog een ​​prettige en toegankelijke kijkervaring werd.

Yup...duidelijk een exploitatiefilm, wanneer het begint met twee racistische plattelandsjongens die een stoere zwarte meid achtervolgen en mishandelen. De zoveelste samewerking van partners in crime producer Sam Sherman en doe-het-zelf-filmmaker Al Adamson. Wetende dat het bikersploitation-genre in populairiteti aan het afnemen was, proppen ze er ook nazi's, een Manson-sekte, meidenbende- en pseudo-blacksploitation-beelden in. Het zal alleaal niet baten als het de indruk wekt dat het met een beperkt budget en nog minder enthousiasme is gemaakt. Het knippen en plakken is overduidelijk, er wordt heen en weer gesprongen tussen de meiden en jongens. Echter is de hoeveelheid "wilde vrouwen"-actie nihil. Qua plot is er niet veel bijzonders te melden. Meer noemenswaardig is het, dat deze film is opgenomen op Spahn's Movie Ranch bekend van de Manson-massacre, waarbij de bewegwijzering duidlijk in beeld wordt gebracht. Behoorlijk exploitatief, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook goed was! Oh en die zonbankbruine blonde bimbo die Margo speelt is Regina Carrol de vrouw van de regisseur.

Veelbelovende low-budget monsterfilm maar met een script dat uiteindelijk leidt tot een middelmatige film. Nadat een oliemagnaat en zijn team verdwijnen in de wildernis van Alaska, vormen zijn zoon en dochter van een beroemde ontdekkingsreiziger een nieuw team om het te onderzoeken....iedereen kan denk ik wel raden door de titel dat ze een Gigantopithecus ontdekken? Het verhaal is wel ambiteus door het niet alleen grotendeels in de sneeuw te laten afspelen, maar ook door het te situeren in 1947.Helaas duurt het na een veelbelovende opening lang voordat het verhaal echt op gang komt, lijken de personages te eendimensionaal. Waardoor dit dus een vrij gemiddelde kijkervaring werd. Hoewel een aantal moorden buiten beeld plaatsvinden, zijn er toch een paar goede, praktische bloederige momenten.En dan is er de yeti zelf. Wijselijk niet direct compleet in beeld maar langzaam steeds meer....Het beest is groot, harig en heeft dodelijke klauwen en kaken en ziet er geweldig uit. Met redelijk goed uitgevoerde visuele elementen en een behoorlijke hoeveelheid bloedvergieten, heeft de film genoeg te bieden.

Dit is volgens mij geen mockbuster, maar het leent wel veel van andere films! Ook met Dragon Quest-games heeft deze film weinig van doen. Deze film draait om een ​​man die op zoek is naar gekleurde steentjes voor zijn fidget spinner-aan een kettinkje en dan te bedenken dat de Avengers nog op zoek moesten naar hun Infinity stenen....Voor een fantasyfilm is deze niet eens zo heel slecht. Er zitten wel meerdere mindere dingen in maar daar is het budget ook na. Al kost die foeilelijke greenscreen-achtergrond en effecten de film wel punten.

Nogmaals deze typische jaren tachtig-zwaard-en-magiefilm herbekeken...Red Sonja is echtter alleen geïnspireerd op een personage van Robert E. Howard (Red Sonya van Rogatino) en ook al speelt zich af in het Hyborische tijdperk, waar ze een duo vormt met Conan de barbaar, is zij bedacht door schrijver Roy Thomas en tekenaar Barry Windsor-Smith. Het verhaal van de film is niet erg goed, Sonja wordt niet neergezet als een bijzonder sterk personage Ze wordt steeds gered door Arnie...die hier niet te zien is als Conan? (een echten dingetje) Maar ach... misschien ook omdat Brigitte Nielsen niet bepaald de beste actrice is.Wel weet men met de kostuums, de wezens (vooral een gigantische mechanische vis) en de meeste decors er nog iets leuks van te maken. De film is niet geweldig, maar ik vond hem ook niet vreselijk. Heb me eer wederom wel weer mee vermaakt.

"women in Estonia would prefer aliens over men"

Estlandse film met een vreemde schoonheid. Toen ik begon met kijken had ik niet verwacht dat dit een (soort van) anthologiefilm zou zijn met twee filmpjes (en drie verhalen) van ongeveer een uur. Dat eerste filmpje springt tussen twee vriendinnen van middelbare leeftijd die meewerken aan bizarre experimenten van Andromedaanse buitenaardse wezens in de hoop hun leven te verbeteren en een trainerster in een sportschool die een relatie begint met een vrouwljk slachtoffer van huiselijk geweld maar iets veel verontrustender staat geluk in de weg.Hier zijn vooral de buitenaardse elementen die absurd zijn en opvallen,

Het tweede filmpje bezit een rustiger verhaallijn maar is ook een stuk raadselachtiger, het gaat over een man die op zijn eigen onhandige manier de liefde probeert te vinden. Echter is er een zeer verdachte Oostenrijkse stofzuiger-verkoper in lederhosen. Tja....Oostenrijkers zijn gewoon minder interessant als buitenaardse wezens.

Cinematografisch gezien was het ok dik in orde en valt er veel te genieten, zoals de mise-en-scène, het camerawerk, de special effects, enzovoort. De film tegelijkertijd sciencefiction en zwarte komedie is (vooral wanneer de sciencefiction-elementen meer naar voren kwamen),die ik persoonlijk erg leuk vond. Er is ook iets onmiskenbaar fascinerends aan de manier waarop de film zich volledig aan de chaos overgeeft. Vier sterren alleen al voor de ervaring!

Het voelt op de een of andere manier als een origineel uitgangspunt, maar die niet helemaal gelukt is. Het resultaat is een film die soms verontrustend was en waar een vreemde maar aantrekkelijke sfeer hangt. Katie die net is ontsnapt uit een sekte (geleid door Larry Fessenden!) gaat werken in een zorgcentrum. De kwaadaardige krachten volgen haar mogelijk nog steeds, zo ze moet zien te voorkomen dat deze één van haar patiënten met het syndroom van Down claimt. Waarom, wordt nooit duidelijk gemaakt...Waardeer wel hoe persoonlijk deze film voor de regisseur Chad Crawford Kinkle is. Hij bouwde de film rond zijn zus Stephanie, die het syndroom van Down heeft en een van de hoofdrolspelers speelt. Helaas wel een beetje te traag en het verhaal voelde uitgerekt en repetitief aan. Dus niet de meest vermakelijke, maar wel een aardig leuk probeersel

Deze Deense film bezit een conventionele drama/thriller/romantische verhaal in de opvallende stijl van regisseur Christoffer Boe. Waar een scenarioschrijver die een oorlogsfilm schrijft (en een parallel verhaal van een Deense moslimsoldaat), na een aanrijding, verstrikt raakt in een web van samenzwering en paranoia..Het verhaal kent intrigerende momenten en acteur Jens Albinus slaagt er goed in om de obsessieve aard van het hoofdpersonage, Jacob Falk, over te brengen, waardoor je je soms afvraagt ​​of dit allemaal echt gebeurt of dat het zich misschien alleen in zijn hoofd afspeelt. Misschien wat lastig om te volgen wat er nou precies aan de hand is maar dit vnd ik bijdr1agen aan het mysterie. Verder bevat het een aantal coole scènes en montages.Prima film waar niets mis mee

Italiaanse peplumfilm met Gordon Scott als Maciste (of Samson of Goliath) die zich afspeelt in het oude China. Maciste is een van de oudste terugkerende personages in de cinema. De gespierde held helpt hier een Chinese prins en prinses Lei-ling wanneer hun land wordt binnengevallen en hun volk wordt gemarteld en tot slaaf gemaakt door de meedogenloze Garak de Grote Khan en zijn handlanger Bayan. Verder neemt het zo'n beetje alle stappen die we al eerder zagen in Maciste-films; knuffelen met een tijger (was eerder een leeuw) en hij stopt een strijdwagen met paarden. Alhoewel dat deze scene ditmaal best spectactulair was en misschien wel het beste deel van de film. Men hergebruikte voor deze film, de grote exterieurdecors, de weelderige interieurdecors en zelfs Aziatische figuranten van Marco Polo (1962) Maar ook nu weer zijn de krachtprestaties van een Grieks uitziende held in het oude China....weer ongelooflijk leuk.

"The future is a mystery; it is the strange dark"

Dit is een whodunnit-film op één locatie, een beetje als een toneelstuk, echter wordt het op een niet-lineaire manier verteld. In de film denkt analyse-expert Edgar dat hij de toekomst kan zien, zijn vrouw denkt dat hij de draad kwijt is, en zijn dochter weet niet goed wat ze moet geloven.Maar wanneer vreemden aan hun deur verschijnen is het duidelijk dat er iets heel vreemds aan de hand is. Op één locatie is natuurlijk mede door een laag budget maar het was wel vindingrijkheid en met enkele wendingen. Erg leuk gedaan, en doordat het speelt met perceptie en de waarheid iser voldoende mysterie om de kijkers betrokken te houden. Ondanks de 84 minuten durende speelduur en de low-budget sfeer van de film, heb ik genoten van deze mysterieuze thriller.

Denk dat het grootste probleem van deze film is, dat het probeert zowel groots historische, als ook een romantisch epos te zijn. Alsof men enkel ging voor scoren in de bioscoop (of had het vasteland hier veel meer mee te maken?) Dit werkte dus niet! In het oude China, is er weer eens, zoals zo vaak, verdeeldheid. Als keizer Yen dodelijk gewond raakt op het slagveld en sterft, breekt er onrust uit in het rijk, want erfgenaam en prinses Yen neemt zijn plaats in, een verrader binnen haar eigen gelederen zorgt ervoor dat ze "verdwijnt". Dit verhaal is vrij rechttoe rechtaan en lijkt alleen een middel te zijn om ofwel romantiek of om gevechten te tonen. Beide zorgen nooit voor enige opwinding. En dan helpt zo'n opdringerige score ook averrechts. Donnie Yen wordt hier ook een beetje verspild met slechts één gevechtssequentie waarin hij het opneemt tegen een heel leger. Kelly Chen deed het redelijk in haar eerste martial arts-film, maar is niet heel sterk. De film wordt uiteindelijk overschaduwd door oppervlakkige verhaal en een ongelukkige dosis cheesyness.

Een stap vooruit ten opzichte van T Blockers, de andere film die ik van deze Regisseur Alice Maio Mackay zag en dit is zeker een betere productie! Het is een soort horror-romance film dat meer bezig is met vorm (stijl) dan met horror, waardoor de nadruk meer op de ontluikende romance lig, terwijl de bovennatuurlijke elementen meer op de achtergrond blijven. Die relatie is niet het subplot; Het is het hoofdmenu...!

In de film volg je een jonge trans-vrouw die naar de stad verhuist en daar een liefdesrelatie krijgt met tattoo-artieste Gen. Wanneer deze onbewust een demon los laat, die hun vrienden bedreigt, moeten de twee vrouwen een manier vinden om dit te stoppen. Sommige dialogen en verhaalelementen zijn wel een beetje cringe. Je merk dat dit door een twintigjarige is geschreven.

Neem niet weg dat Mackay's film wel een mooie visuele stijl bezat. Ze had oog voor boeiende neonverlichte scènes en de film bezat subtiele CGI. De twee hoofdrolspelers, Alexandra McVicker en Avalon Fast, helpen daarnaast dit liefdesverhaal tot leven te brengen met geweldige chemie op het scherm. En ander feitje is dat de score bestaat uit elektronische liedjes van H6LLB6ND6ER (van de filmmakende Adams Familie) Kortom een prettige bovennatuurlijke LGBTIQ+ horrorfilm.

Het is niet perfect, maar het is veel beter dan de verschrikkelijke poster. Er zijn een paar schrikmomenten en spookcamera die hoofden explodeert is natuurlijk cool! Het verhaal draait om een vrouw waarvan haar echte overleden ouders haar een huis in het noorden hebben nagelaten. Raad eens? Juist het spookt maar dan op beelden van oude videobanden. Zoals het nu is,is het acteren prima, is er wat gezichtsverscheurende gore en een twist- verrassingseinde wat allemaal voordelen zijn. Solide horror dus, die niet zo goed begint maar wel goed eindigt en daarmee één van die Uncork'd-productie die wel degelijk en leuk was.

Dit verbaasde me eigenlijk hoe goed het was. Dit is niet zo'n lowbudget horror-rage met een hoofdpersonage uit het publieke domein. Nee deze film neigt meer naar folk horror en is redelijk serieus. Het werkte soms echt goed! De opzet is echt solide, met een prima sfeer, afgelegen Schots landgoed, vreemde familiegeschiedenis, en die hele Roodkapje-schaduw die over alles hangt. De overgang van Londen naar het platteland, het verdriet slaat toe, en er is echt een gevoel van angst. Het natuurlijk al snel duidelijk dat er iets sinister aan de hand is. Helaas begin het naarmate het langer duurt, ook wat onsamenhangender te worden. Rommelig. Frustrerend in het midden. De film sleepte dan soms een beetje maar het einde was geweldig. Voor een debuutfilm best sterk dus maar hoe kan het ook anders als Neil Marshall als executive producer optreed. Wat ook weer niet gek is want regisseur Craig Conway speelde als acteur in Doomsday, The Descent en Dog Soldiers.

"Do you hear the heavenly father?"
In de openingstitels krijg je een tekst te zien over de Fundamentalistische mormoonse kerk oftewel de Heiligen der Laatste Dagen. En "inspired by true events" ....bij die bewering wordt voor mij al uitkijken geblazen! Vervolgens werd je voorgesteld aan Elise Decker terwijl ze wordt gedoopt. Tien jaar later zie je Elise schilderen in een kamer en haar vriend Adam komt binnen om te kijken hoe het met haar gaat....

Tja... het werd een vrij rechttoe rechtaan standaard horror. De sfeer werkte nog wel wanneer het zich inzet voor de rituele horror. Er is soms iets verontrustends en er zijn een paar jump scares. De horror voelt verder repetitief aan en was niet erg boeiend genoeg om echt gevaar op te roepen. Het was niet heel slecht, maar meer voorspelbaar, met prima acteerprestaties, enkele griezelige schrikmomenten, wat beeldspraak, wat aardige gore en een Lesbische kwaadaardige heks.

Je kan veel van regisseur Ben Wheatley vinden maar geen twee films van hem zijn hetzelfde! Echter weet ik ook niet of ik heel blij werd om hem deze commerciële actiefilm te zien doen....Enfin hetzij zo... Het mogen duidelijk zijn dat dezelfde mensen die hier achter zitten ook achter de "Nobody" -films (en uiteraard de John Wick -films) zitten. Mede schrijver Bob Odenkirk (van datzelfde Nobody , en Better Call Saul ) speelt de hoofdrol als Ulysses die als waarnemend sheriff, in het kleine stadje Normal in Minnesota begint maar al snel ontdekt dat de inwoners leven met enkele geheimen. De beproefde formule van actie en komedie. Hoewel het nergens vernieuwend is,weet het wel onbeduidend vermaak te brengen. Wheatley kan denk ik wel alles regisseren maar kan zoveel beter dan dit. Het is niet verschrikkelijk, het is gewoon doorsnee.

In de nineties en zero's waren er legio van dit soort Direct-to-video-actiefilms. Ze keken meestal lekker weg en daarvoor werden ze ook gewaardeerd. Oké de markt voor dit soort films is aanzienlijk veranderd ,minder uniek geworden. Echter komen er wel nog regelmatig van dit soort degelijke B-films uit! Bij deze is het wat wachten op de grote actiemomenten want die vinden pas plaats als de onvermijdelijke confrontatie komt. Waarschijnlijk daarom dat de film pas 3,5 jaar na de opnames is uitgebracht Het is Neo-western met Stephen Lang in de rol van "een zwerver die in een wetteloos stadje terechtkomt en de boel rechtzet" Het is een oud verhaal, maar het werkt nog steeds prima, zolang er maar een stoïcijnse, stoere held is om de dag te redden. Dolph Lundgren wordt een beetje onderbenut, maar het was leuk om hem eens in een andere rol te zien en Keitel speelt de kwaadaardige gangster met gemak. De rest van de cast doet het naar behoren, daar valt niets op aan te merken. Net als de film zelf die precies doet wat je kan verwachten.

Laat ik met het meest voor de hand liggende beginnen. Dit is een soort remake van "Seven Samurai/ The Magnificent Seven," maar dan anno nu met soldaten. Een solide concept dat nog steeds werkt. De film neemt rustige aanloop om je de personages te laten leren kennen voordat de chaos losbreekt. Dat is echter een opbouw die na een tijdje iets te lang duurt. Maar het ook net iets beter maakt dan sommige andere films in dit genre. De soldaten onder leiding van Kiefer Sutherland zijn allemaal sympathiek. De schurken zijn standaard kartel-mannen. De eerste actiescène in Mexico is snel en heeft impact op het verdere verhaal. Alles escaleert op een leuke manier tot de prima schietpartij aan het eind...al had wel enigszins moeite met degene die er overleven...! Ach als luie standaard actiefilm was dit prima.

Hm, oké....volgens de poster zou het in principe draaien om "de meiden" maar uiteindelijk bleek het minder om plattelandszussen te gaan Om wie het dan wel ging... dat is me eigenlijk ook niet duidelijk. Op een bepaald moment leek het even erop dat het politie tegen motorrijders zou worden. Niet dus en als biker-film stelt het ook teleur. Ze verplaatsen zich te voet of in een auto maar bijna niet op een motor. Drie zussen die illegale drank stoken, slaan op de vlucht nadat ze een zus uit de gevangenis hebben bevrijd. Onverstandig genoeg laten ze drie moordlustige motorrijders met hen ontsnappen... De R-rated scènes... met een verkrachting (uit beeld), een moord (een flits in beeld) en de onvermijdelijke confrontatie met de wet vinden allemaal binnen enkele minuten na het begin plaats. Ja, zelfs de exploitatie elementen slaagt de film te verprutsen. Geen geweld, geen gratuit naakt maar wel middelmatige humor, cartooneske visuele grappen en vrolijke blue Grass-muziek. Het minpunt is dat de film hierdoor gewoon tegenvalt! Saillant detail; Naast exploitatie-veteraan Gary Kent, zien we Casey Kasem (bekend van de stem van Shaggy) als een stijve pennenlikker

“I'm her Daddy now”

De productiemaatschappijen, Atomic Monster (James Wan) en Blumhouse Productions (Jason Blum) werkte samen aan deze prima commerciële Hollywood-horrorfilm "The Mummy" Echter heeft de film niets met avonturiers, catacomben en herrezen verdoemde geliefden te maken. Nee integendeel, vraag me zelfs af of iemand niet per ongeluk het script van een nieuwe The Exorcist reboot heeft verwart met deze film?

Het valt namelijk op hoeveel overeenkomsten er zijn met "The Exorcist" (1973) De demon Pazuzu werd vervangen voor Nasmaranian Noord-Irak voor Egypt en ook hier blijf de maaginhoud niet binnen. Sowieso gaat deze film flink los met scènes vol slijm en andere smerigheid. Ja er zit allerlei smerigs en leuks in! Echter leunt de film wel bijna geheel op dingen die je al eerder heb gezien met weinig originaliteit.

Ander dingetje is iets waar op het moment veel Hollywoodproducties last van hebben: een te lange speelduur. Hierdoor zakt de spanningsboog soms in scenes die net te lang doorgaan,, er zijn zijplotjes en opvulling. Gelukkig weet de film dit goed te compenseren met memorabele walgelijke horrorscènes! Ondanks die enkele minpunten blijft het wel een productie die zeer de moeite waard is om te bekijken.

Een vervolg op de Hansel & Gretel -film van productiebedrijf The Asylum waar niemand om gevraagd heeft, maar ja...ook niemand heeft gevraagd om die eerste film. De eerste film was ietsepietsie beter, maar dat komt eigenlijk alleen door de aanwezigheid van Dee Wallace. Degene die daarin Hansel speelde, keert hier terug en is een heksenjager geworden, een echte doorzetter, want hij heeft nu stoppels! Gretel in Katy Perry-stijl, gespeeld door een nog mindere actrice dan de vorige, sluit ze zich om de een of andere reden aan bij een heksenverbond die haar bakkerij wil inpikken en doet waar de tittel naar verwijst Euh...het is echt waar...alles gebeurd vanwege een bakkerij...en met Hans en Grietje heeft het al helemaal niets meer te maken. HEt begin en de finale confrontatie zijn best goed voor Asylum-begrippen; Maria Olsen duikt op en de special effectem zijn best aardig. Deze film wist zich ondanks zijn gebreken, grotendeels staande te houden, dus dat is zeker een pluspunt.

De intentie om een ​​horrorfilm te maken waren er! Echter ook de onvermijdelijke beperkingen van budget die in dit genre vaak de kop opsteken. Aan de positieve kant, waren er wel een paar aardige en bloederige moorden die waarschijnlijk het grootste deel van het budget hebben opgeslokt. Die praktische effecten waren tenminste oké, wat natuurlijk ook telt . Maar het verhaal wil de kijker een mysterie voorschotelen.... maar er zijn helemaal geen verrassingen. Het weet ook niet voldoende sympathie of genoegen op te wekken om ons te laten meeleven. Waardoor er enkel een oppervlakkig slasherfilm overblijft. Veel dialogen, afgewisseld met motorgeluiden, een enkele bloederige scène en een slecht verhaal. Tja het resultaat is dus behoorlijk teleurstellend, zelfs binnen de ruime marge van microbudget horrorfilms.

Voor de oude versie van Faces of Death uit 1978 was ik, bij uitkomen te jong maar ook een zes of zeven jaar later zorgde deze film nog voor een behoorlijk hype door zijn controverse. Pas jaren later heb ik hem eindelijk gezien en, zoals vaak met een hype, viel het me toch enigszins tegen. Maar goed... nu is er dus een nieuwe Faces of Death

Deze herinterpretatie behoudt de titel en de mythologie, maar laat het neppe documentaire-formaat volledig achterwege. Het volgt de verhaallijn van waarin de originele film bestaat, wordt getoond en waar de personages erover praten, en sommigen er fan van zijn. Kijkers zien hoe contentmoderator Margot video na video bekijkt om te bepalen of deze wel of niet op de app mag staan. Wanneer ze een reeks verontrustende video's tegenkomt die echte moorden lijken te tonen, is ze vastbesloten om de gemaskerde moordenaar te onderzoeken en te stoppen.

Daarmee schuift de film meer op naar een kat-en-muis-thriller. Met meer een spiegel of commentaar op de bedrijven die gruwelijke content online plaatsten als ook de mensen die er naar kijken. Gelukkig wel zonder moraliserende toon of een overdaad aan drama. En ja de film levert ook wat bloederige scènes op, maar voor een remake van een controversiële film is het best mak.

De acteerprestaties zijn goed. Barbie Ferreira slaagt erin om de film te dragen Dacre Montgomer speelt de berekenende moordenaar. en zangeres Charli XCX heeft een kleine rol als Margots ontevreden maar zelfvoldane, rebelse collega. Samen met vakkundig gemaakte special effecten valt er gelukkig wel te genieten van deze film. Het duo Goldhaber en Mazzei waren slim genoeg om niet voor een rechtstreekse remake te kiezen, maar in plaats daarvan voor een slimme bewerking van het oude materiaal, helaas was het als horrorfilm wel maar een slechts matig slasher. Echter als geheel wel geslaagd!

Eerlijk gezegd vond ik dit helemaal niet zo slecht. Het is zeker niet perfect. Alle gebruikelijke clichés van het genre zijn aanwezig maar sommige elementen in de film zijn bewust zo gedaan om de stijl van de jaren '80 lowbudget horrorfilm te imiteren. En dan vooral als regelrechte hommage aan "Evil Dead" Het is het gebruikelijke plot: een groep tieners gaat naar een hut, in dit geval een schuur die is omgebouwd tot B&B, om te feesten en seks te hebben Er is geen naaktheid (dat ging in de eighties iets makkelijker!), maar er is genoeg bloedvergieten om dat te compenseren. Het bovennatuurlijke is niet duidelijk en je weet niet precies wat er aan de hand is. Het bloedvergieten was een combinatie van B-film-achtig praktisch geweld, en goedkope CGI Gebrek aan originaliteit en probleempjes doen echter niets af aan het feit dat het wel charme heeft en er momenten zijn waarop het erg vermakelijk was.


Leuke B-film schlock.

Ben dol op anthologie-films, zeker als ze goed met elkaar verweven zijn. Deze Zuid-Koreaanse film was dat, en gaat over een jonge contentmaker die losstaande spookverhalen krijgt van een mysterieuze oudere stationschef. Alle segmenten waren goed gemaakt, maar helaas zijn twee van de verhalen wel erg standaard...de gebeurtenissen spelen zich allemaal af op het trein/metrostation Gwanglim ;

1. "herhaalde zelfmoorden" in een vervloekte trein. Een jongen ziet een vrouw die haar hoofd tegen glas slaat met Tja niet echt eng einde met dat vallende hoofd maar het was een aardig begin.
2. Onzekere studente wordt achtervolgt door een vrouw met verband om haar hoofd en een fles zuur in haar hand. Het was een leuke wegkijker maar niets speciaals.
3.Het derde segment is zonder twijfel het hoogtepunt. Een dakloze die het geluk hem toelacht door betoverde of bezeten frisdrankblikjes. Er gaaf filmpje...
4. Helaas verliest de film in de tweede helft aan kracht. rivaliteit tussen twee tiktok-meisjes is niet echt interessant om betrokken te blijven. Bovendien wordt het anthologieformaat in de finale frustrerend genoeg ingeruild voor een meer traditioneel verhaal. Waardoor het einde langdradig aanvoelt Kortom een degelijke, zij het ietwat voorspelbare, anthologie die wel de moeite waard was.

Het personage Maciste uit de stomme films van de jaren 20 kreeg in de jaren zestig een nieuw leven. Deze "peplum" (epische films uit Italië met mythische, historische of Bijbelse thema's), zijn best intrigerend. In deze film zitten een aantal behoorlijk goede scènes; verschillende werelden en wezens, aardig wat bloedvergieten in de stijl van de vroege jaren 60 (als je bedenk dat HG Lewis Blood Feast nog uit moest komen) en redelijk spectaculaire actiescènes. Gezien de beperkte middelen van de film, vind ik dat ze een erg hun best doen om iets uit te proberen en er een gave spannende fantasiefilm van te maken. (een soort voorloper van de Conan-film van Robert E. Howard) Let wel er zijn niet echt vampieren maar dat was niet echt een probleem! Of dat komt doordat op de een of andere manier Sergio Corbucci hierbij is betrokken...? Wel jammer dat de film in vergetelheid is geraakt en dat de meeste beschikbare kopieën nu alleen nog wazige, inferieure tv-rips met vervaagde kleuren zijn. Anders denk ik dat dit minstens een halve punt hoger kreeg!

Een gewone middelmatige over-dramatische survivalfilm uit Spanje. Er werd teveel geprobeerd om maximaal zielig elementen erin te verwerken. De wanhoop van een moeder, haar man dood, kind weg, die teruggaat naar het huis met herinneringen, grote bosbrand die uitbreekt en een vreemde buurman. Echter het acteer en camerawerk waren wel nog oké Het resultaat is dus een nette thriller die teveel een emotioneel allegaartje was.

Nederlandse poging tot een horrorfilm. Helaas blijft het toch vaak steeds weer bij proberen...of men neemt het niet serieus of men neemt het juist te serieus. Deze hoort bij dat de laatste... Na een miskraam komen een vrouw en haar man in contact met een vroedvrouw die onconventionele methoden gebruikt om haar te helpen bij een volgende zwangerschap. Je krijg dus de zoveelste film dat het verwerken van verdriet en rouw gebruikt voor angsten. Die hier niet veel meer waren dan enkele keren een zwarte schim. Verder voelt dit te veel aan als een (slecht) Tv-film waar je te lang naar twee mensen kijkt die van alles doen maar waar geen enkele angst of spanning was te beleven. Er was in de film maar één enkel oncomfortabel moment...dat moment kan misschien als schokkend worden ervaren maar voor rest is was vooral wachten en tijd uitzitten bij dit niemendalletje.

Het is een spookachtige lowbudget arthouse-film. Een leegstaand huis met een geest of was het een levend huis...enfin iemand had er honger. Een oude man, die als een soort makelaar, potentiële huurders/kopers brengt als voedsel. Een meisje wat inbreekt en vriendschap sluit. Tja het is een Brits experimenteel project dat bestaat uit slechts 3-4 statische shots die uitsluitend in het huis zijn gefilmd. De kijker kan niets anders dan kijken naar stilte, wat uiteraard al snel eentonig wordt. Misschien is het een gewaagde zet om het huis tot je POV-personage te maken, maar de film dwaalt maar wat rond. Het probeert spanning op te bouwen met geluid alsof er iets interessants gaat gebeuren... maar dan gebeurt er gewoon niets... Hoewel ik het toejuich dat het anders probeert te zijn, ben ik ook van menig dat een horror angst moet opwekken en dit huis had niets interessant.

Helaas valt deze home-invasion film precies in de categorie die het wanhopig probeert te overstijgen: Vrij standaard B-genre met een voorspelbaar en vergeetbaar verhaal. De plotwending komt met verbazingwekkende onverschilligheid over. Het meest verbijsterend is de verspilling van goed acteerwerk...vooral dat van Frank Grillo die het overgrote deel vastgebonden aan een bed doorbrengt. Het scenario vervangt spanning door hele stukken nutteloze dialogen. Het einde zonder bevredigende afloop maakt de frustratie alleen maar groter. De cinematografie was oké. Regisseur Kevin Lewis maakte ooit het erg toffe Willy's Wonderland (2021) maar lijkt nu met elke nieuwe film nog meer op te schuiven naar middelmatig kijkvoer.

In 1960, (door succes van de Hercules- films met Steve Reeves), besloten Italiaanse producenten het personage Maciste uit de stomme films van de jaren 20 nieuw leven in te blazen. Dit was de tweede film met de mythische held Maciste. In deze film draait het om Koningin Capys een nakomeling van Circe die is vervloekt en de laatste afstammeling van Odysseus moet doden om de nakomeling van de Cycloop Polyphemus te behagen. Er volgt een Italiaanse zwaard-en-sandalenfilm, waarin Maciste (hij wordt nooit "Atlas" genoemd, ondanks de titel), ook nu weer aan leeuw worstelen, steenwerpen, touwtrekken en heel veel spierballenvertoon doet. De acteerprestaties zijn matig, de stunts wat onhandig maar er zitten een paar aardige actiescènes in. De climax is uiteraard het gevecht met de eenogige cycloop, die is dwaas genoeg om echt vermakelijk te zijn, Ach dit was voor mij een prima Italiaanse peplum-film.

Debuutfilm (na twee shorts) voor deze regisseur. Een film met een interessant uitgangspunt, maar de uitwerking had beter gekund en zoals het nu, is het niet zo boeiend. Het had een simpele opzet. Twee mensen worden in hetzelfde restaurant in de steek gelaten tijdens hun first date en gaan samen langs zeven oude woningen van de man, puur voor de adrenalinekick van het inbreken. De poster doet je denken aan een slasherfilm uit de jaren tachtig, jammer genoeg wad dit is dat niet. Het werd helaas nooit veel interessanter, dan twee gebroken mensen met een verleden. De acteurs doen hun best maar het was lang niet sexy, eng of spannend genoeg om het ​​verhaal op gang te houden. Alles wat je kunt voorspellen, gebeurt ook daadwerkelijk en er was niet genoeg horror...

Was eigenlijk een beetje huiverig, toen ik hoorde dat de Russische regisseur Kirill Sokolov, een Amerikaanse film ging maken. Kon hij wel die ultra-gewelddadige energie van zijn eerdere film, Papa, Sdokhni aka Why Don't You Just Die! (2018) die zo'n waanzinnig plezierige kijkervaring opleverde, mee uit te voeten in Hollywood. Het antwoord werd uiteindelijk; JA!

Die filmstijl is niet alleen een middel om het verhaal te vertellen; het is ook een actieve deelnemer aan de chaos. Van bijna misselijkmakende dolly-zooms en agressieve, komische snelle camerabewegingen tot dramatische, abrupte overgangen versterkt door een adrenaline verhogend geluidsontwerp Domweg grindhouse-euforie in Optima Forma!

Midden in deze wervelwind staat Zazie Beetz een onverschrokken vrouw met wie je geen ruzie moet zoeken. Fantastische dan ook die eerste scene als de schurken er nog van overtuigd zijn dat ze roofdieren zijn maar dan realiseren dat ze de prooi zijn. Maar waar algauw ook de kijker weer op het verkeerde been werd gezet. Dit is het soort humor waar ik wel van houd: ontstaan op natuurlijke wijze uit de pure absurditeit en die niet geforceerd grappig probeert te zijn.

En dan is er natuurlijk nog het bloedvergieten; een non-stop, compromisloos bloedbad van begin tot eind. Ledematen en hoofden worden afgehakt, gezichten worden op brute wijze bewerkt en shotguns ontzien niets. Helaas wel CGI en die haperende hier en daar ook wat! Maar dit was absoluut een geweldige film.

De film focust zich op een conventioneel woestijnverhaal uit de Tweede Wereldoorlog, waarin Britse officier kapitein Alex Foster, een spionagemissie onderneemt om samen met andere krijgsgevangenen een Duits kanon en Rommels brandstofdepot op te blazen. Het is een spannend en vrij rechttoe rechtaan verhaal, dat je gemakkelijk weet mee te slepen. Bijna alle actiescènes kwamen echter uit beelden afkomstig uit Tobruk (1967) wat ook een betere film is! Ook geen idee waarom Danielle De Metz eigenlijk in deze film zat er was geen enkele reden toe, behalve om water over haar decolleté te gieten, haar benen te wassen en ons een gratuit inkijkje onder haar rok te geven. Ach het is aardig tijdverdrijf als je van oorlogsfilms houdt, maar meer ook niet....

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Hm, best een misleidende poster. Het lijkt meer een actievolle oorlogsfilm te beloven, waarin sergeant Ryker (gespeeld door Lee Marvin) het opneemt tegen zijn communistische tweelingbroer. Nou, dat is deze film dus niet. Het is een militair rechtbankdrama. Het is Lee Marvin die mogelijk een verrader is in de de Koreaanse Oorlog en de fatale fout maakt dat hij zich niet al te druk overmaakt als hij wordt ondervraagd. Drie raden wat de uitkomst is....De film werd oorspronkelijk uitgezonden op televisie als tweedelige aflevering in 1963 maar na Marvins populariteit in "The Dirty Dozen' in 1968 herwerkt en uitgebracht als speelfilm. De film heeft bekende acteurs, maar het is verder ook in die typische tv-productiestijl, verhaaltechnische te voorspelbaar, bezit meer melodrama dan actie en zelfs Lee Marvin kon niet voorkomen dat dit een beetje langdradig werd.

Een ongewone oorlogsfilm. Een behoorlijk intelligente anti-oorlogsfilm, verpakt in een zeer serieuze pro-Amerikaanse militaire laag. Deze film geregisseerd door Daniel Mann is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1958 en vertelt het verhaal van het Amerikaanse leger dat wegen en bruggen in China vernietigt om de Japanse opmars tijdens de Tweede Wereldoorlog te stoppen. In de film ontbreekt het aan een tegenstander, de Japanners worden wel genoemd maar zijn nooit te zien...In plaats daarvan ligt de focus op een verrassend intelligent manier van culturele botsingen. Met als kanttekening dat dit wel de ideeën uit zijn eigen periode vertegenwoordig. De film is bovendien heel direct in het aankaarten van de toe-eigening van macht in een conflict en schuwt daarbij ook geen grimmige voorstelling. Toch blijft het respectvol ten opzichte van het leger zodat ze wel meewerkte aan deze film. Het einde is uitstekend, tragisch en onvermijdelijk. Opmerkelijk dat James Stewart in de hoofdrol was te zien want hij wilde niet in een oorlogsfilms spelen (omdat hij zelf een WOII-veteraan was) De Chinese Lisa Lu krijg hier meer te doen en te zeggen dan andere Amerikaanse films uit die tijd en ze is absoluut fantastisch in haar rol. In zekere zin is dit ook een grotendeels vergeten film en eigenlijk is dat onterecht want het was juist een prima film!

Poging van de Italiaanse regisseur Umberto Lenzi om grootse serieuze Tweede Wereldoorlog film met een flinke sterrencast te maken. (in navolging van The Longest Day, A Bridge Too Far en Battle of Britain) Helaas slaagt het daar niet in omdat er simpelweg niet voldoende budget was en doordat het schrijfwerk van het script te wensen overlaat. Dat laatste is een probleem omdat het in wezen een verzameling losse scenes is met verschillende mensen uit de Tweede Wereldoorlog... Geallieerde generaal en vader, zijn zoon, Joodse actrice en zelfs de Duitse kant komt aan bod. Het geheel vormt geen samenhangend geheel, ook al belanden sommige personages in Tunesië tijdens de Slag om de Mareth-linie. Veel ervan is gewoon middelmatig...de acteerprestaties met veel geklets, de actie waarnaar verluidt veelvuldig gebruik wordt gemaakt van andere films en archiefbeelden. De 104 minuten durende film is niet eens zo heel slecht, maar tegelijkertijd is er niet genoeg tijd om echt met iedereen mee te leven en filmbeelden hergebruiken vind ik ook "not-done"...

Oorlogsfilm in zwart-wit opgenomen die zich duidelijk bevindt op de scheidingslijn tussen de morele jaren 50 films en de latere rauwere op karakters van de soldaten gerichte films uit de jaren 60 en vooral de jaren 70. Dit is beter dan verwacht en geen typisch helden-verhaal. In dit geval gaat om het 95e Infanterieregiment dat bij de Duitse Siegfriedlinie probeert de Duitsers wijs te maken dat ze een volledig compagnie zijn..Een groot deel van de aantrekkingskracht is te danken aan de aanwezigheid van Steve McQueen als een verbitterde, rebelse soldaat. Echter ook omdat er geen karikaturale, onrealistisch afgebeelde soldaten waren, enkel en alleen mannen die probeerden te overleven. Juist die oprechte eerlijkheid over de aard van oorlogvoering maakt van dit een behoorlijk degelijke en strakke oorlogsfilm uit die periode. Achteraf niet eens zo gek want Robert Pirosh (schrijver en regisseur van Battleground, wat één van mijn favoriete WOII-films is) gebruikte zijn ervaringen uit de oorlog om dit verhaal te creëren. Uitstekende film!

De titel verwijst naar de manier waarop oorlog alle schijn wegneemt en je bewust maakt van je eigen sterfelijkheid. Wwat blijkbaar in een boek werd behandeld, echter wat in de film maar weinig van is te zien. Het boek heb ik niet gelezen en de film was mij voor wat teleurstellend. Regisseur Raoul Walsh verfilmt gewoon zijn script, met behoorlijk vlakke stereotype en zonder ontwikkeling van de ideeën.Wanneer de film vergeet te moraliseren en zich uitsluitend richt op het oorlogsaspect weet de film soms nog enigszins vermakelijk genoeg te blijven om tot het einde te blijven kijken. Helaas blijft het steken door de morele beperkingen van een Hollywoodproductie van de late jaren 50.

"Es ist so ein herrlicher sonniger Tag, und ich muss gehen."
Sophia Magdalena Scholl: Leeftijd: 21 jaar.
Vermoord op 22 februari 1943 door de nazi's omdat ze de anders dacht en dit durfde uit te spreken.
De film gaat over de laatste vijf dagen uit het leven van Sophie Scholl en haar gesprekken met medegevangene Else Gebel. Ondanks het belang van dit verhaal was deze twee uur durende productie niet erg aantrekkelijk om naar te kijken. Dat komt vooral door de stijl van een kamerspel tussen Sophie en haar medegevangene Else Gebel. Daardoor is de film wel de moeite waard om te kijken maar moet je er wel echt voor in de mood zijn.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Een vrij conventioneel opgezette film, iets wat bij films met een oorlogsthema meestal wel goed uitpakt. Dit is dus een redelijk geslaagde biografische tragedie, die het verhaal vertelt van de Witte Roos, met name Sophie Scholl, en hun tragische einde.De film begint met een intro van ongeveer twintig minuten die zeer effectief is, omdat deze de naïviteit van Duitsers ten aanzien van de nazidreiging benadrukt. Daarna volg je de geweldloze, anti-nazi studentengroep in München, krijg je een impressie van de omvang van het verzet in Duitsland en de onvermijdelijk afloop. Een rustig tempo, maar vaak boeiend qua verhaal.Ondanks de interessante inhoud van nazi-verzetsgroepen, de historisch belangrijk, laat het script af-en-toe wel cruciale momenten iets te onbenut. Maar ach de boodschap die ze met de film wilden overbrengen was doeltreffend. De film kreeg in hetzelfde jaar ook een vervolg waarin je Sophie Scholl laatste dagen door de ogen van Else Gebel ziet Fünf Letzte Tage (1982)

De kraken is een Scandinavisch fabeldier voorgesteld als een octopus met enorme afmetingen, dat volegens de mythe is het waargenomen in Noorwegen en Groenland. Deze film verbindt dit mythisch monster aan de ecologische gevolgen door toedoen van de mens. Een genre dat vaak prima werkt als wegkijker, echter deze film krijgt extra punten omdat ik een aantal subtiele details wel erg goed vond. Tja van de personages moet je niet veel verwachhten die zijn zoals in elke rampefilm, oppervlakkig uitgewerkt. Maar de opbouw van langzaam steeds meer zichtbaar maken van wat erin het water zat, de parasieten, en als het mythische wezen meer zichtbaar werd, waren er scènes met verlichting alsof het opdook als in een visioen, hadden toch een wow...factor. Het is misschien niet veel nieuws wat onder de oppervlakte zat, maar het is wel erg spannend en vermakelijk!

“The Hilary Duff collection is back. Thank Goddess.”

Jammer, maar ik snapte het niet echt...oké Lili Reinhart is een gemene meid maar enkel en alleen dat... nou ja totdat er aan het eimde een paar Final Destination-achtige geweldsscènes zijn...Misschien toch meer een meisje-jongen ding waardoor dit niet echt mijn ding was? Er is een tv-achtige stijl die me deed denken aan "Charmed" de serie uit de jaren 2000; gemixt met Mean Girls, en The Craft. Denk een gevalletje wannebe camp-cult-film? Opgesmeukt met winkelcentrum-perikelen, bedelarmbanden, make-up en out-fits maar het mist de authenticiteit van echte cultfilms De film volgt een geheime heksenkring die vanuit een winkel in een winkelcentrum opereert. Een nieuw meisje voegt zich bij het heksenverbond en verandert de dynamiek tussen de andere meisjes, hoe dat afloop, valt te raden... Bij vlagen behoorlijk traag en ook deze film bewees weer komedie en horror gaan niet goed samen. . De meeste scènes draaien om dialogen, en hoewel die dialogen soms vlot en aardige waren.... maar eeb uitzonderlijke film....dacht zag ik er niet in, echter veel dames zagen er blijbaar wel iets herkenbaars in.

Dit is de eerste Maciste-film in de heropleving van de films uit de jaren 60, met voormalig Hercules-acteur Mark Forest in de hoofdrol. Deze film had zo zijn momenten. Sterker nog, er zaten een aantal goede scènes in. Tja...Maciste slentert wat door Egypte, slaapt in het zand, slaat een leeuw in het gezicht, waarna hij besluit onderdrukte Egyptische slaven te helpen in opstand te komen tegen de tirannieke Perzische heerseres Smedes. Het plot draait verder om Maciste's superkrachten en de magische "Halsketting van de Vergetelheid" Het levert gezien zijn budget nog een best goed en gewelddadigere spektakel op. VZelfs een vrij bloederige peplumfilm voor 1960 met enkele bloederige ongelukken en gevechten, en ook buikdans van sekssymbool Chelo Alonso en zelfs een topless-shot van een slavin. Er zit een bepaalde charme in dit soort Italiaanse low-budget werkjes die ik wel leuk.vindt!